Roxy Music - Siren (1975)

Samen met "Viva! Roxy Music" beschouw ik dit als de beste Roxy plaat.

Heerlijke plaat inderdaad. Love is the drug was voor mij het lokkertje van dit album, maar er staan nog meer prima nummers op.

Vandaag voor het eerst gehoord dit album van Roxy Music en heeft bij mij een positieve indruk achter gelaten. Toch wacht ik nog even met stemmen dat doe ik later. Ga eerst het album wat vaker luisteren. Wel moet ik toegeven dat de groep aparte albumcovers heeft. In de goede zin bedoel ik.

Vandaag de remastered edition gekocht. Wat een geweldig nummer is Love is the Drug toch. Het hele album is erg goed, naar mijn mening samen met For Your Pleasure de beste die Roxy Music uitgebracht heeft. Na dit album vind ik het minder worden, maar het blijft toch gewoon lekkere popmuziek.

Ik ontdek net iets grappigs: de mevrouw op de hoes is Jerry Hall. Ik ken haar als het liefje van Mick Jagger, maar ze heeft dus ook iets gehad met Bryan Ferry...

Ze doet volgens mij ook mee in de videoclip van Let's Stick Together...

Ah, nooit gezien.

De dame in kwestie heeft Ferry gedumpt voor Jagger. Tja, wellicht dacht ze dat daar nog meer te verdienen viel.
Iets over Roxy Musics hoezen: er is al veel geschreven over die van Iron Maiden, maar die van Roxy Music zijn ook heel mooi. Telkens een vrouw, wat uitdagend, passend bij het imago van de band. Opmerkelijk is wel dat de dames steeds zedelijker werden, te beginnen met de etalagepoppen op Manifesto tot de drie schonen op 'Flesh & Blood'. Op 'Avalon' was er zelfs geen dame meer te zien. En nu ook maar stemmen: 4.

Ja, die prachtige dames op de hoezen, màn, màn, màn, waar haalt men die toch telkens weer ?

Elpeehoezen van Roxy Music waren pure natte dromen.

Hun muziek was gewoon gewèldig goed en origineel !

Ook maar 4 sterren voor de laatste uit de eerste periode !
****

toch nog een hele goede plaat , er staan prachtige songs op vooral :sentimental fool en just another high , minder gekend maar voor mij prachtig

love is the drug is ook zeer goed , maar ik heb het nummer teveel gehoord

"Both Ends Burning" mag er ook zijn. Als dit nummer live door Roxy wordt gespeeld verschijnen er meestal een paar aantrekkelijke dames op het podium die dansend en wel een extra nuance geven aan "Both Ends Burning" .

Roxy Music is altijd één van mijn lievelingsbands van de jaren '70 geweest vanwege de erg originele en sfeervolle sound. Ook dit vind ik weer een prachtig album dat mij nooit zal vervelen. Niet alleen de hit "Love Is the Drug" vind ik uitstekend maar "Sentimental Fool" en "Both Ends Burning" bv. zijn even sterk.

En Whirlwind, She Sells en Nightingale (die viool!)

Love Is The Drug

Deze plaat verdient zeker meer als 3,61.
Een classic uit het Roxy Music oeuvre en één van hun meest rockende albums.

Is dit nog zo kunstzinnig als de eerste 3 albums, of is de band hier al in verval?

Kunstzinnig is het niet, eerder in your face rock, maar vind'm net zo goed als Stranded. De band is zeker nog niet in verval.

ik heb deze plaat eens grondig doorgenomen, (ondertussen ookal aangekocht op CD) en dit is best zalige rock, niet zo super als in hun beginperiode, maar toch...anders dan de andere in die "hoogdagen van de rockmuziek"...de jaren 70.

Het is een beetje...tja, je moet er tijd vrij voor maken en het in je opnemen...pas dan komt het pas echt tot z'n recht.

Siren is een album dat de hele jaren 70 doet herleven in precies 42 minuten en 30 seconden. Voor dit record putte de immer coolcat zijnde Ferry inspiratie uit zowat elk genre van dit boeiende decennium. Daarnaast sluit Roxy Music met deze plaat ook een heel muzikaal hoofdstuk af. De band zou in 1979 nog nieuw leven ingeblazen worden, maar bleek geëvolueerd te zijn tot een 2de rangs popband. De cover bestaat uit een doordringende blauwe foto van een stel kliffen, waarop een meermin kruipt. Het aantrekkelijke schepsel uit de zee was Bryan' s toenmalig liefje, model Jerry Hall.

Je hoort voetstappen, iemand die een tape in de radiospeler van zijn auto stopt, deze start en dan... Disco! Maar goede disco met deze Love is the Drug. Een song die je gegarandeerd aan het dansen zet, bezit verder ook één van de betere basslines uit de 70' s. End of the Line, een sentimenteel nummer op meesterlijke wijze gezongen door de James Bond van de rock. Let vooral op het idyllische vioolspel van Eddie Jobson. Hierna volgt Sentimental Fool met een intro die zo op For Your Pleasure had kunnen staan. Roxy gaat hier heel eventjes terug de gothic richting uit, al wordt de song daarna beduidend vrolijker. Whirlwind laat je echt spinnen in een draaikolk van stevige rock, maar komt voor sommige fans over als een opvuller die te weinig aan de verbeelding overlaat. She Sells is dan weer een goed uitgebalanceerd nummer, waarin alle leden van deze arty glamband voldoende aan bod komen. Could It Happen to Me roept het beeld op van een dertiger die nog steeds geen vaste vriendin gevonden heeft en juist voor deze reden discotheek na discotheek afschuimt, laat je hier vooral betoveren door Andy Mackay' s saxofoontechnieken. Met Boths ends Burning komen we meteen bij één van Roxy' s live-klassiekers, deze song bevat één van s' werelds meesterlijkste elektrische vioolsolo' s. Jobson "strijkt" hiermee metalbands van hedentendage, die origineel willen zijn gewoon naar huis. Nightingale is dan weer het mindere broertje van Whirlwind, maar dan rustiger, vioolgericht en op een soulachtige wijze gebracht door Mr. Cool. Het geheel eindigt met Just Another High, één van Ferry' s mooiste songs op dit album. Hij zingt het tegelijk passioneel en dramatisch, alsof wat hij vertolkt hem net overkomen is.

Genoeg moois dus, op deze volgens vele laatste echt goede Roxy Music plaat, van cheap pop is hier nog totaal geen spraken. Heb je de vorige 4 albums in huis? Deze zeker aanschaffen dan!

Je wilt zeggen "Of komt de band hier met echt goede songs?"

Tja, voor mij werd het enkel beter en beter, ik hou niet echt van die beginperiode, véél te kakafonisch en te dissonant voor mijn oren.
Voor mij geen "Captain Roxy Beefheart Music..."

Ik vind de band pas echt op hun best vanaf Manifesto...

Wat het nog grappiger maakt, is dat de vrouw op de hoes van Roxy Music's debuut dan weer het liefje is van Chris Jagger, de broer van Mick Jagger.

Vond het vierde en vijfde (deze) studioalbums van Roxy Music toch beduidend zwakker dan de eerste drie (om daarna een glorieuze comeback te maken op Viva!). Het begin is allemaal veel te kalm en kabbelend met weinig tot de verbeelding sprekende nummers (muv de opening uiteraard). Zoiets als 'End of the Line' blijft geen seconde hangen, zo ook de opvoler 'Sentimental Fool'.. 'Both Ends Burning' is sterk, maar de live-versie van Viva! is nog vele malen beter.

Ik aarzelde nog even, maar vooruit, de hele mep aan sterren.

Roxy music is voor mij zonder veel discussie één van de allerbeste bands van de jaren 70.

Dat wil zeggen, voor Roxy music deel 1, van 1972 tot 1976. Origineel, vindingrijk, creatief en vernieuwende art-rock, van en door goede, getalenteerde musici.

Ik zou bij Siren ook eens willen wijzen op de prima vocalen van artistiek leider Bryan Ferry, die er alle kanten mee opkan en toch altijd zuiver blijft zingen, een verademing.

Ook ik stem in met nummers als Sentimentel fool en Both ends burnin' als favoriet. De vogelgeluidjes in Nightingale.

Zucht.

Ik bied Ferry c.s. graag 100 euro voor een cd, als ik nog éénmaal een dergelijk project als Siren nieuw zou kunnen kopen. 1000 als het moet.

Wat is er eigenlijk op tegen om met nieuw werk te komen? Waar wordt op gewacht? Iedereen leeft nog en is in goede gezondheid! Je kunt wel wachten tot je een ons weegt. Opschieten graag, er wordt al 28 jaar over nagedacht, dat lijkt me voldoende!

Er komt nooit meer een nieuwe Roxy music CD. De heren hebben regelmatig in de studio gezeten maar de magie kwam niet. Live blijft de band wel actief (waarschijnlijk voor de poen en de lol). Wel komt er in de herfst 2010 een nieuwe Ferry solo plaat met daarop nummers die zijn geschreven voor de Roxy reunie plaat.

Ik was een beetje huiverig voor het beluisteren vanwege de lead-single Love Is The Drug, want hoewel dat nummer in principe briljant is, is het ook een stijlbreuk die wat meer richting de disco/funk-craze van de jaren 70 gaat. Daarnaast werd deze plaat nogal eens omschreven als 'Bryan Ferry met Roxy Music als backingband'.
Eindelijk toch maar opgezet: hoor er nog geen briljantie in (in tegenstelling tot alle voorgaande platen), maar de algemene stijlbreuk valt me heel erg mee, er is eigenlijk geen sprake van.

Een sterke plaat van dit Roxy Music waar het allemaal goed bij elkaar komt; de muziek, composities, sfeer, alsook de hoes. Het klinkt eigenwijs genoeg en Ferry heeft een kenmerkende stem. De sophisticated stijl die Ferry wat later zo eigen zou maken, is hier nog niet in de kiem aanwezig. Bij Avalon zou dat al meer het geval zijn. M.i. niet verkeerd, maar anders.

Dit is inderdaad een prima album en twijfel ik, terwijl ik dit typ, tussen een 3.5 en 4 sterren.
De opener is een klassieker maar de overige 8 nummers bevallen me ook in meer of ( soms ) iets mindere mate.
De koers van band begint al wat op te schuiven in de richting van hun Avalon periode en dat is juist de periode waarin ik hun muziek ben gaan ontdekken.
De band klinkt meer toegankelijk dan de voorgaande platen.
De kenmerkende vocalen van Ferry & het karakteristieke sax geluid van Mackay blijven ijzersterke troeven van de groep.
Het intro van het overigens uitstekende nummer Sentimental Fool had wat korter gemogen en Both Ends Burning vind ik tezamen met Love Is The Drug het prijsnummer op dit album.

Siren is de laatste studioplaat van het eerste tijdperk van Roxy Music.
In 1976 verschijnd Viva ! en in 1979 pas Manifesto.
Lang geleden had ik dit album op een cassettebandje (getaped van iemand ) maar ben die kwijtgeraakt. Toendertijd vond ik het aardig, maar ging vooral voor Love Is The Drug.
De laatste jaren ben ik vooral de begintijd van Roxy Music gaan waarderen.
Ben vooral dieper in de albums gekropen en de inventiviteit van vooral het debuut, For Your Pleassure en Stranded , heeft mij bij de lurven gepakt.

Siren weer eens opgepakt. En wat ik hoor bevalt eigenlijk beter dan dat ik het jaren terug hoorde.
De plaat is wat luchtiger, minder fragmentarisch, maar nog altijd creatief en eigen.
De produktie is echt goed en dat dit uit 1975 komt is er niet aan af te horen.
Natuurlijk hoor je een band die wat minder experimenteert, maar de kwaliteit blijft aanwezig.
Love Is The Drug blijft een steengoeie opener, volgt lekker met het relaxte End Of The Line, maar met Sentimental Fool blaast de groep mij echt omver. Prachtig werkje met een spannend onheilspellend intro, die zij vaak hanteerde op eerdere werkjes.
Whirlwind is degelijk, maar geen hoogtepunt, maar het lekkere eigenzinnige She Sells vind ik dan weer heel goed gedaan. In opzet doet dit weer denken aan een nummer die zo op het debuut of op For Your Pleassure had kunnen staan.
Ferry schreef dit overigens samen met Eddy Jobson, die na 1976 uit de line-up verdween.
Ook het einde van de plaat blijft boeiend.
Both Ends Burning heeft een lekkere swing, mooie begeleidende toetsenpartij van Jobson en geweldig saxwerk van Mackay. Een klassieker en een vaste waarde in de live-set.
Nightingale is 1 van de hoogtepunten, mooi verloop en spannend tot het einde.
Just Another High is dat ook en sluit deze uitstekende plaat waardig af.

Siren sluit een indrukwekkend tijdperk af voor de groep. En deze mag er beslist nog zijn.
De typerende Roxy Music stijl is nog volop aanwezig. Toegankelijker, maar ideeenrijk en creatief genoeg.
Ik ben blij dat ik deze een herwaardeing heb kunnen geven.

Some natural kind of poet might slow it
but she sells more of my speed

Hard.

Vier op een rij! De vierde plaat op rij met 4**** (alleen het debuut vond ik iets minder). Dan doen alleen de grote bands. Opnieuw een heerlijk artrock album zonder zwakke broeders. 'Love Is The Drug' en 'Both Ends Burning' hebben zo'n heerlijke groove.
Eens kijken hoe de overgang naar een meer poppy geluid me gaat bevallen.