Roxy Music - Siren (1975)

Ik neem aan dat je waarschijnlijk toch wel enig vermoeden zult hebben, Cor...

Leuke aankoop gedaan vandaag bij de plaatselijke platenzaak (Coco Records.)

Ik kwam voor Siren en kreeg Avalon erbij.

Dubbelcd voor 9,95.

idd goede aankoop, al is Avalon veel beter dan Siren, ondanks het onovertroffen Both Ends Burning. Zullen RM fans van het eerste uur nooit toegeven.

Hier eentje Lazerus Stone !

Nee, ik ben meer van de Roxy Music van de begintijd, waar de groep fantastische spannende dingen deed. Siren hoort daar wat mij betreft ook bij, al hoor je een band die al iets mainstreamer wordt.

Avalon is een mooie plaat, heel exotisch ook, maar ik mis het venijn en de eigenzinnigheid waar ik nu eenmaal voor ben gevallen.
Maar, zeker geen overbodige plaat in mijn collectie.

Afgelopen zaterdag dit album gekocht op de platenbeurs, het was een van de goedkopere aankopen. Met enige scepsis opgezet - had het album een tijd niet gehoord - maar dat bleek onterecht:



is een conclusie die ik helemaal kan onderschrijven - uiterst herkenbaar Roxy Music, spannend en gevarieerd, qua geluid minder gepolijst dan de opvolger(s) ervan. Van de hele reeks vind ik eigenlijk Manifesto en Flesh & Blood het minst, maar altijd nog 3 - 3,25*.

Waarom?????
Roxy blijkt toch van tijdloze waarde te zijn. En daar vormt Siren geen uitzondering op.
Bovendien zijn alle omslagwerken en verpakking van RM gewoonweg kunstwerkjes. Kijk de hoes van Siren eens. Het kan zo naar het museum of modern art in New York.

Dat schreef ik: lang niet gehoord en met recente draaiingen van Manifesto en opvolgers daarvan stond ik in de afwachtende modus

Ondanks het feit dat ik de oude Roxy Music niet heel aantrekkelijk vind klinken (zie de discussie bij Roxy Music - Greatest hits ...) wil ik uiteraard wel de sprong in het diepe wagen, en met terugwerkende kracht de hele albums gaan luisteren.

Dus heb ik nu Siren op LP gekocht, en ben daarvan aan het genieten! Het kan dus wel, de oudere Roxy Music kan me wel bekoren! Feit blijft wel dat Eno hier er niet bij is, en dat voor mij toch een stuk scheelt, maar dit album kan ik gewoon erg goed hebben!

Ben blij dat ik niet zo eigenwijs ben, en meteen alles aan de kant gooi, maar toch opensta voor het oudere werk.

Misschien werkt het als verzamelaar gewoon niet voor me, maar als album concept wel! Ik heb geen idee, maar leuk vind ik het wel! En de hoes op zich is al prachtig, dus als t niks zou zijn, dan alleen al daarvoor! Maar da's dus niet het geval

@ lennon, dan kom je vanzelf uit op de eerste twee waar Eno nog wel deel uitmaakte

Uiteindelijk wel, en ga ze ook zeker een kans geven!

Albums zijn tot Siren allemaal de moeite waard. Vandaag Stranded weer ff gedraaid, en dat is ook een heel goede. Met of zonder Eno, het blijft sterk en eigenzinnig.
Ik begin vanaf Manifesto minder onder de indruk te raken.

Inderdaad bikkel toen was Roxy nog lekker ongepolijst. Vanaf Avalon was dat wel het geval

Vanaf Manifesto eigenlijk al steeds meer. Al staan er nog best een aantal goeie songs op.

Siren is voor mij echt een einde van een hoofdstuk. Ferry ging zich op het solopad begeven, met wisselend succes overigens en Roxy kwam wat anders uit de strijd.
Flesh & Blood is een dieptepuntje, een voor de groep's doen erg veilige, wat vlakke plaat.
Avalon is glibberig, maar de sound en de songs deugen wel. Een echte 80's plaat en een voorloper van Bryan Ferry's solo avonturen.

Siren is voor mij niet helemaal het eindpunt. Wat betreft de sound en bezetting sluit In Your Mind (1977) van Ferry solo imo bijna naadloos aan op dit album. Ik vind dat zijn meest vitale werkstuk. En veel later verraste hij me ook nog met het mooi gevarieerde Frantic (2002). Opvallend is dat ik albums van zowel RM en Ferry hedentendage nog regelmatig zonder nostalgie beluister. Puur om de muziek. Ik grijp er makkelijker naar dan bijvoorbeeld een (hit)beladen album van de Beatles, Stones of andere grootheden. Roxy Music lijkt minder tijdgebonden, langer houdbaar. Het is die quasi nonchalante muzikaliteit waar ik voor val.

Het is inderdaad waar. Qua produktie vind ik alleen het debuut iets uit de toon vallen, hoewel een het bijzonder fraaie plaat is.
Maar erna is het produktioneel fris en sterk. Ik denk vooral ook omdat de sound van de groep best wel transparant was. Functionele solo's, niet alles volgepropt..... Less Is More.

Ik ben wat minder goed op de hoogte van Ferry''s soloavonturen. Daarom ben ik uitgegaan van de Roxyalbums. De toegankelijkheid neemt toe. Zonder nu te beweren dat Roxy Music zwaar op de hand was, hadden ze vaak wel een spanningsboog in veel van hun song, iets mysterieus.
Dat is na Siren een beetje van de baan. Minder risico's en romantischer.
Nooit slecht, maar minder mijn ding zeg maar.

Omdat ik weet dat je gesteld bent op Chris Spedding kan ik je In Your Mind aanraden. Zijn gitaarwerk is prominent aanwezig op dat album en ook compositorisch hebben de twee toen intensief samengewerkt.

Helemaal mee eens, weergaloze muziek, tijdloos en heel knap gemaakt met een flinke dosis art rock.
Na In your mind kwam ook nog het voor mij sterke the bride stripped bare, sluit ook nog aan, aan die periode. Daarna werd de muziek van Roxy/Ferry wat exotischer en toegankelijker. Maar ben altijd aanhanger gebleven. Mij kunnen ze ook nog wakker maken voor Mamouna uit 1994.

Ok. Ga ik eens naar op zoek. Thanx !

En dan kun je trouwens nauwelijks om Let's stick together heen. Eigenlijk wel een beter album dan In Your Mind.

Komt er nog wel van. Ik hoop dat ik aan één leven genoeg heb om alles te beluisteren en aan te schaffen wat mij wel wat lijkt, en natuurlijk alle tips serieus te nemen....... (wat ik meestal ook doe)

In feite ben ik wel een Ferry liefhebber. zijn 80's solowerk is mij overigens bekend.

Daar ben je snel doorheen, dat zijn maar twee platen. Boys & Girls en bete noire

Oh ja en Taxi ken ik ook.

Al heel lang bekend met Love Is The Drug, maar pas nu valt mij op hoeveel invloed de bas en gitaar op een band als Duran Duran heeft gehad, zeker op hun eerste album.

Duran Duran, maar ook Japan heeft goed naar Roxy Music geluisterd.

Ja, daar ben ik het zeker mee eens.
Ik vind Duran Duran (zeker op hun eerste albums) een commerciëlere versie van Japan.
Het is mij nooit zo opgevallen hoe vet de muzikanten van Roxy Music eigenlijk spelen.
Een band waarbij ik elke keer weer nieuwe dingen ontdek.
Nu nog Manifesto en Stranded ergens zien te scoren, dan heb ik ze compleet.
Ferry solo verraste mij al jaren geleden tijdens een concert, eerst vrij rustige stukken en vervolgens ging het helemaal los.
Waanzinnige band.

Goed opgemerkt deric, ik denk er net zo over.
Roxy was heel goed in het neerzetten van de juiste sfeer en dat uitte zich in functioneel en herkenbaar musiceren, maar tevens precies en oor voor detail.
Roxy Music is voor mij zeker top 3 favobands uit de 70's.
Vijf indrukwekkende albums op rij.
Stranded is verplichte kost wat mij betreft.
Manifesto is in kwaliteit wat minder dan de voorgangers, maar ik vind 'm beter dan de algemene opinie doet geloven.

Love Is The Drug is het begin van het disco tijdperk.
Nile Rodgers van Chic heeft duidelijk hier naar geluisterd.
Wat zit er ongelofelijk veel funk in dat nummer.

Manifesto is hun comeback album.
4 jaar later moet je wel met een ander geluid komen.
Ferry liet ook solo zien wat hij in huis had.
In principe zijn voor mij de albums vanaf Manifesto veredelde solo albums.
Mooi dat hij Roxy Music die gunfactor gaf, hij had het niet meer nodig.
Ik ben tevens een liefhebber van Ferry solo, vooral de jaren 80 albums.

Ik vind dat met name Avalon de blauwdruk is geweest voor Ferry's latere soloavonturen.
Ik heb uiteindelijk toch een voorkeur voor Roxy's prille periode.
Daar komt alles samen wat ik graag hoor in muziek.
Onvoorspelbaar,arty en vaak met een mysterieus randje.
Maar dat de groep veranderde is niet meer dan logisch.
Alleen Flesh & Blood is eigenlijk een missertje.
Erg tam en niet al te sterk materiaal.

Voor mij behoort Roxy Music ook tot mijn top 3 van favoriete bands uit de jaren 70, samen met Genesis. Eigenlijk zelfs top 2, want voor de 3de twijfel ik tussen Fleetwood Mac en Pink Floyd.