Duran Duran - Duran Duran (1981)

DURAN DURAN
Het enigszins kille debuut album
valt uiteen in twee delen: de hitpotente songs.
en de meer uitgesponnen, wat wazige klanktapijten.

Er is de allereerste single Planet Earth waarop de groepsleden
zich ook muzikaal als volwaardige new wave romantics aandienen.
Want Duran Duran is niet zo maar een synthesizer band.
Gitaar en bas zijn prominent aanwezig in het geluid.

De iets te statisch hakkende opvolger Careless Memories
had minder overtuigingskracht, al blijft het een degelijk nummer.

Dan had ik Anyone Out There een betere singelkandidaat gevonden.
Gevarieerder en melodieuzer dan het geflopte Careless Memories.

Het was het flitsende Girls on Film (met bijhorende ero-clip)
dat het vuur definitief deed oplaaien: een regelrechte klassieker.

Van de niet atlijd even overtuigende geluidslandschappen
onthoud ik het liefst het sfeervolle en iets warmere Sound of Thunder.

De b-kanten Late Bar, Khanada, Fame (Bowie cover)
en Faster Than Light zijn voorlopig alleen op de dure import
Singles Box 1981-1985 te vinden ... en (nog) niet op het CD album.

ps. foxhusky heeft de Amerikaanse CD release die het experimentele
To the Shore vervangt door Is There Something I Should Know uit 1983.

Eindelijk de tijd gevonden voor een ruimere recensie.

Nick Rhodes verzon geweldige dingen op de synthesizer, John Taylor kon bassen als geen ander en Roger Taylor was een retestrakke drummer. Simon Le Bon klonk nog fris en Andy Taylor kon alles.

Het Duran Duran van de vroege jaren ’80 was geweldig. Hun debuutalbum levert het onweerlegbare bewijs. Deze band was zoveel meer dan zeiljachten, videoclips en The Reflex.

Ze werden New Romantics genoemd. Een nieuwe stroming, een nieuwe levensstijl, een nieuw geluid. Duran Duran componeerde er de muziek bij. De band combineerde de jaren ‘70 met de toekomst. Glamrock, discofunk en synthesizers werden samen een nieuw soort pop. Zelfs de kille echo’s van de postpunk hoor je hier terug.

Duran Duran werd/wordt vaak afgerekend op de presentatie. Op hoezen, kapsels, clips en kapsones. Maar de songs zijn hier minstens zo flitsend als de looks. Mocht je het nog niet weten; dit waren/zijn klasse muzikanten.

Girls On Film, dé klassieker, is het beste voorbeeld. Wereldberoemd door de opruiende video van Godley & Crème, maar de clipopnamen waren nog niet eens begonnen toen deze single al lang en breed in de Britse top 10 stond.
Duran Duran kon het ook zonder filmpjes.

En dan Planet Earth, de eerste single, die laat horen hoe Duran Duran hamerende synths kon laten samensmelten met melodieuze gitaren.

Dit debuut bulkt van de pareltjes. Zoals het strakke Careless Memories dat kant A op vlijmscherpe wijze afsluit. Duran Duran kwam in 1981 nog behoorlijk donker uit de hoek. Ik heb nooit begrepen waarom Careless Memories het op latere greatest hist compilaties moest ontgelden. Okee, deze (tweede) single werd geen grote hit maar groeide wel uit tot een absolute fan favoriet. Nog steeds.

Het prachtige Anyone Out There had alles om een hit te worden, maar werd het b-kantje van de eerste persing van Planet Earth (bij de officiële single release werd dat Late Bar). Anyone Out There is grandioos. Een onweerstaanbare melodie, vloeiend samenspel en een strakke finale.

To The Shore wordt nog wel eens vergeten in recensies. In Amerika werd dit nummer zelfs helemaal vergeten. Toen het debuutalbum in 1983 in de US werd gelanceerd, verkoos EMI de kersverse UK nummer 1 hit Is There Something I Should Know? Logisch? Op zich wel, alleen het plaatje klopt niet. To The Shore past duizend maal beter.

Voor mijn gevoel hoort To The Shore bij Night Boat. Dat ligt niet aan de titels, maar aan de sfeer en de langzaam aanzwellende synths die deze songs de hoogte in stuwen.

Dat Duran Duran een feilloos gevoel had voor verslavende tunes hoor je op The Sound Of Thunder. Maar het hoogtepunt van kant B volgt met Friends Of Mine, een onheilspellende wave song waarin de schoonheid van de melodie langzaam maar vastberaden bovendrijft.

Tel Aviv is een bijzonder klankentapijtje van de grote arrangeur, Nick Rhodes. Ik eindig deze recensie zoals ik ‘m begon: het Duran Duran van 1981 was geweldig. En Rio moest nog komen. Helaas wisten ze die sound op Seven And The Ragged Tiger niet meer door te trekken.

Ook de b-kantjes (Late Bar, Faster Than Light, Knanada en Fame) uit deze periode zijn de moeite waard.

In de jaren 80 schittereden op veel meisjeskamers de posters van Duran Duran.
Deze tieneridolen wisten op de juiste manier het extravagante van David Bowie en David Sylvian in een modebewust uiterlijk te stoppen.
Ook muzikaal hadden ze duidelijk raakvlakken met deze artiesten.
De New Romantics; zoals bezongen in hun eerste single Planet Earth.
Een goed bedachte marketing truc.

De clip van Girls On Film was in die tijd spraakmakend genoeg, en werd dan ook laat op de avond uit gezonden.
In mijn pyjama glipte ik als twaalfjarig jochie in de nacht naar beneden om bij Veronica op televisie hier naar te kijken.
Je wilde er de volgende dag natuurlijk ook over mee praten.

Ondanks de duidelijke verwijzingen naar andere artiesten liet Duran Duran achteraf gezien toch wel een eigen geluid horen.
Dit album rockte een stuk meer dan de koers die ze vervolgens op gingen.
Vooral hoorbaar in Careless Memories en Friends Of Mine.
Ook de Oosterse invloeden in de instrumentale afsluiter Tel Aviv spreken mij aan.

Hier klonken ze nog puur, op de nog geslaagde opvolger Rio richten ze zich met de ballade Save A Prayer duidelijk meer op het vrouwelijke publiek, en Seven And The Ragged Tiger ging helaas ten onder aan de overproductie.
Want toen waren ze ondertussen een speeltje geworden, dat zich geheel verwierp naar de vraag van de consument.
Begrijpelijk dat ze kort daarna in deze samenstelling uit elkaar zouden vallen.

Ik leerde Duran Duran pas kennen nadat ik New Moon on Monday had gehoord. Ik dacht dat het Bowie was, maar toen bleek dat het Duran Duran was, was ik meteen verkocht. Met terugwerkende kracht heb ik later dit album en Rio gekocht. Het stelde me zeker niet teluer. Een band die kan komen met een debuut als deze mag trots op zichzelf zijn.
Ik vind de band nog steeds zwaar ondergewaardeerd in Nederland. De 175 stemmen voor dit album hier bevestigen dat helaas.

1.Girls on Film (3:33)
Het openingsnummer is meteen raak. Een catchy melodie, lekkere bas en een gitaartje wat je bijna mee kan zingen. De mooie zweverige synth maakt het mooi af. De night versie die ze later op zouden nemen is wat mij betreft nog mooier. Completer en boeiender. De ongecensureerde clip heeft uiteraard de extra dimensie gegeven aan het nummer.

2.Planet Earth (4:03)
Dit nummer is altijd minder favoriet geweest bij mij. Althans deze versie. Ook hier is de night versie velen malen beter. Wederom een fantastische bas van John Taylor. Hier lieten ze al horen meer te zijn dan een bandje met mooie jongens. Altijd een vrolijke meezinger tijdens live shows. Knap pop liedje, dat wel

3.Anyone Out There (4:03)
De zweverige synth vind ik werkelijk betoverend in dit nummer. Als ik me daar op concentreer ga ik het nummer steeds mooier vinden. De melodie is pakkend, en het refrein typisch LeBon. Knap nummer, had zo een single kunnen zijn. Nick Rhodes maakthet nummer muzikaal echt een sprookje voor me. Kan ik uren naar luisteren!

4.To the Shore (3:51)
Een nummer wat een beetje doet denken aan Save a Prayer. Het is in het intro vooral een samenspel tussen Simon en Nick, zodra Andy inzet is dat het deel wat me aan Save a Prayer doet denken.
In het refrein klinkt het allemaal wat tegendraads, maar daarom niet minder mooi. Dromerig is het juiste woord bij dit nummer. Helaas sneuvelt de song voor de US release omdat hier de night versie van Planet earth op staat. Dat is een mooie aanvulling, maar ook een verlies voor die markt.

5.Careless Memories (3:56)
Een ware klassieker ondertussen, die live nog regelmatig voorbij komt. Op deze plaat klinkt het allemaal wat strak geproduceerd, maar live is werkelijk een ware rocker. En de band kan dat gewoon. Een mooi voorbeeld hiervan is te vinden op Duran Duran - Arena (1984)
Het nummer schopt het tot single. Mooi om te horen dat Andy's wens om zijn gitaar te laten gelden goed te combineren is met het new wave geluid. Een van mijn grote Duran Duran favorieten!

6.Night Boat (5:25)
Dat mysterieuze begin, ik kick er echt op. Wat een fantastisch nummer is dit! Het intro duurt erg lang, en dat bouwt de spanning alleen maar op. Het is voor Duran Duran begrippen een vrij donker nummer. Ik was dan ook erg blij toen het nummer tijdens de tour van 2005 ineens weer op de setlist verscheen. Wat een feest was dat!

7.Sound of Thunder (4:07)
Anders dan zijn voorganger, een vrolijk in het gehoor liggent deuntje. Dit zou zeker hitpotentie hebben gehad. De song schijnt te gaan over een man die wereldoorlog 3 veroorzaakt. Het is een gedicht van LeBon die hij nog had liggen, en later dus als tekst voor dit nummer heeft gebruikt. Ook dit nummer staat weer op de setlist sinds 2005. Vaak gecombineerd met hold back the rain.

8.Friends of Mine (5:44)
Dit nummer doet me altijd denken aan Waiting for the nightboat. Zelfde sfeer, zelfde donkere muziek. De betekenis van de tekst is me niet helemaal duidelijk, Georgie Davies schijnt een crimineel te zijn geweest die in de jaren 70 vast zat, maar blijkbaar toch vrijkwam ondanks de vele protesten. 9in de 80's won ene George Davis de soundmix show met een Stevie Wonder imitatie. Hoe kende DD die gast nou vroeg ik me altijd af als klein ventje ) Verder lijkt het een soort protest tegen mensen die pretenderen vrienden te zijn, maar het uiteindelijk niet zijn. Maar wat geniet ik enorm van dit nummer. Tijdens het kerst deel van de Astronaut toer opende ze met dit nummer in Antwerpen. Ik stond vooraan en vanaf de 1e tonen kon voor mij het concert al niet meer stuk! Duran Duran in topvorm! Zo hoor ik ze graag!

9.Tel Aviv (5:21)
Een instrumentaal afscheid van deze plaat. Op de achtergrond hoor ik Simon wat lallen, het blijkt Jidisch te zijn. Het zal wel. In 2010 op de heruitgave zat er een nieuwe versie van Tel Aviv bij, met gezongen tekst. Wat mijn betreft veel interessanter dan deze track.


Behalve de nieuw opgenomen langere versies, namen ze ook nog extra nummers op voor de b-kanten (en bij gebrek aan materiaal voor de live shows) te weten: .
• Late Bar
• Khanada
• Fame (cover van de Lennon/Bowie song)
• Faster Than Light.
Deze 4 hadden zeker niet misstaan op het album zelf. Stuk voor stuk kwaliteit songs die dezelfde sfeer hadden als het album. Ondertussen in vele vorme te vinden op speciale uitgaves, verzamelaars etc etc. Gelukkig is dit materiaal sterk genoeg gebleven om mooie rereleases te kunnen realiseren.

Topplaat, die nog regelmatig op mijn installatie te horen is.

een debuut album van een band die m'n muzieksmaak en muziekkennis heeft verbreed. het is een album die mij van begin tot het einde mij kan boeien, omdat new wave met disco en rock perfect worden gecombineerd.

Girls on film: De derde single van de band heeft een simpele maar leuke gitaarriff en met zweverige keyboards (vooral op het einde) die mij naar een andere wereld sturen.

Planet earth: de eerste single van de band, ik vindt dit nummer geweldig omdat je alle instrumenten zeer goed kan horen en ik hou ook van de new wave sfeer.

Anyone out there: Het begint precies als een reggae experiment (dat zeer leuk is), maar vanaf de tekst is het een echte Duran Duran nummer. het zou als single uitgebracht moeten worden.

To the shore: Is een van beste nummers ooit gemaakt: Want de intro is om kippenvel van te krijgen. De stem van Simon Le bon is hier geweldig, de huilende gitaren ben ik ook fan van en dan dat basstukje bij de gitaarsolo is nog het beste van alles.

Careless memories: tweede single van de band. Een nummer om lekker op te rocken, de keyboards en de drums vindt ik het beste aan het nummer (vooral de drumsolo)

Night boat: De intro vindt ik nog mooier dan van To the shore, maar To the shore is voor de rest wel beter, maar dit nummer is ook geweldig door spooky sfeer, bij dit nummer laten ze ook horen dat ze ook iets anders kunnen dan disco en new wave. een van hun toppers.

Sound of thunder: Ook een van m'n favorieten. Een lekker drumritme, coole gitaarrif, een van hun beste basslijnen (Er zijn er veel van bij Duran Duran) ook een zweverige keyboard zoals elk nummer en zelfs een solo van een keyboard (live op gitaar).

Friends of Mine: Nog eens een topper. Vooral Andy Taylor is hier fantastisch (met een paar lekker gitaarsstuken) en ook een geweldige bassolo van John.

Tel Aviv: Ik hou van muziek met verschillende invloeden dit nummer is een goed voorbeeld. Ik weet niet welke taal dat Simon zingt maar ik ben er fan van, Ik weet ook niet dat de violen echt zijn maar ik vindt het geweldig en dan de verschillende gitaarriffs zijn ook fantastische.

Tel Aviv (demo): Dit is voor mij het beste Duran Duran nummer, dus ik snap niet waarom ze dit niet uitgebracht hebben, omdat Ik Simon nooit zo gevoelig heb horen zingen, van De bass krijg ik ook een krop in m'n keel van, dan het ultieme deel: de gitaarsolo is echt geweldig omdat doet denken aan de 70's (het lijkt ook op de solo van Like a hurricane)

Faster than light: Nog eens een topper. de beste keyboard van heel het album, ik wordt er ook altijd heel vrolijk van.

Khanada: Ook een van hun beste nummers: Geweldige sfeer, ook een Sitar solo (daarmee bewijzen nog eens dat ze niet vies zijn van experimenten)

Late Bar: Kort maar krachtig, is een geweldig nummer vanwege de toffe gitaarriff en de baslijn is ook lekker complex.

Fame: Vindt zelfs beter dan het origineel (maar Bowie zijn versie is natuurlijk ook fantastisch). Ik vindt dit beter omdat er ook een gitaarsolo is aan toegevoegd (want ik ben een echte gitaarfreak). maar op gebied van funk zijn ze aan elkaar gewaagd.

Na het doorploegen van Japans discografie (en een tijdje terug die van de vroege Spandau Ballet), geef ik toch het vroege werk van Duran Duren een kans.

De reputatie onder zelfbenoemde muziekkenners is natuurlijk niet goed, wat ongetwijfeld kwam door de vroege MTV-oriëntatie en het gladde imago. Zo heeft Night Boat nota bene een extended video waarbij de band in een of andere tropische jungle worden achtervolgd door zombies. Plus Simon Le Bon had een kop op om te slaan. Enige jaloezie van de populariteit onder de vrouwelijke bevolking ("boy band!') zal de band geen extra credits hebben gegeven.

Maargoed, dat staat grotendeels los van de muziek, want de band kende getalenteerde muzikanten die ook goed op de hoogte waren van welke muziek er in de meer experimentele hoeken werd gemaakt (Human League, Numan, Japan, Spandau Ballet, Roxy Music, BOWIE).

Dus wat staat er echt op dit debuut, de stamt uit een tijd waarin de dansvloer steeds meer werd opgezocht, en de Nieuwe Romantiek steeds meer algemeengoed werd?

Girls on Film: funky, en een origineel refrein waar je niet om heen kan.

Planet Earth: doet qua groove erg denken aan hun grote voorbeeld Japan, maar ze komen er net mee weg.

Anyone Out There: een hoogtepunt: de eentonige, scherpe gitaarriff die over de synth-wash heen werk super. De melodie en zang zijn ook gewoon erg goed.

To the Shore: doet wederom erg denken aan de slepende, zwevende pop van Japan. Durans melodieën zijn iets duidelijker omlijnd, en eigenlijk werkt dat wel prima. Ook wel een beetje glad. Daar had Japan soms ook last van, maar hier ontbreekt de 'suave', en overheerst de 'airbrush'.

Careless Memories: het meest vlotte en dansbare nummer tot nu toe, maar erg goed is het niet.

Night Boat: ... to hell. Dit soort overtrokken klaagpop trek ik niet. Waar zijn de 'careless memories' en 'good times' gebleven, Duran Duran? Japan deed dat exotisme toch beter.

Sound of Thunder: heeft de Moroder-beat die Bowies Low en Sparks' No 1 in Heaven ook hadden. De synth in de pre-chorus doet me een beetje denken aan een Gary Numan-interlude. Prima, al moet Le Bon wel echt oppassen. Wat kan die soms janken op plaat.

Friends of Mine: de groove van Bowies 'Fashion' is in mineur omgezet. De melodie is prima, echte 80s pop.

Tel Aviv: nog zo'n nummer waarbij het exotisme er duimendik bovenop ligt. Net als Sylvain soms zijn mond dicht liet om de oren van de arme luisteraar wat te laten herstellen, doet Le Bon doet Le Bon dat hier ook wijselijk. Daardoor is het een prima filmmuziekje.

Al met al valt deze plaat me mee; los van Night Boat blijft Duran Duran binnen de lijnen van (enigszins) goede smaak. Gitaargeluid is vaak lelijk en middle of the road, de synths minder experimenteel dan bij Japan en Bowie, en de nummers zitten goed in elkaar. Maargoed, écht enthousiast wordt ik nergens, behalve dan op Anyone Out There.

Ik vind deze plaat consistenter dan sommige Japan-platen (niet Polaroids natuurlijk), maar ten opzicht van die band levert Duran ook meteen in aan een gebrek van een eigen smoel.

Op de een of andere manier kwam deze plaat uit in een tijd waarin ik veel bands pas met hun tweede (en vaak beroemdere) plaat leerde kennen: Depeche Mode, Echo & the Bunnymen, The Cure... Toch ben ik bij het "terugschakelen" van het geweldige Rio naar dit debuut eigenlijk nauwelijks teleurgesteld, want veel karakteristieke DD-elementen hebben hier al hun plaats gevonden: de puntige up-tempo-composities, de "swagger" van Simon LeBon, de scherpe gitaarriffs van Andy Taylor en de ijle sfeerbepalende synths van Nick Rhodes. Wat hier misschien nog ontbreekt zijn epische nummers als Rio, New religion en Save a prayer, en sommige nummers (Night boat, Friends of mine) gaan naar mijn smaak wat te lang door, maar de manier waarop de invloeden van onder andere Bowie, Japan en Roxy Music (To the shore) tot iets nieuws worden vermengd zonder dat de risico's worden vermeden (Tel Aviv, maar ook weer To the shore) maakt hier al meer dan een veelbelovend debuut van, waarbij mij 40 jaar later vooral opvalt hoe belangrijk Nick Rhodes binnen het totaalplaatje is. En Careless memories blijft een extreem benauwende killer.

Volgens mij hebben zowel LucM als Edwynn gelijk. Het is (denk ik) namelijk niet een kwestie van of-of, maar van en-en. Om niet off-topic te geraken, houd ik het bij de context van dit debuut van Duran Duran.

Wat je hierbij in het oog moet houden is het tijdperk van de fysieke geluidsdrager in de popmuziek, dus vanaf de jaren '50 tot pakweg 2018, toen streaming dominant werd. Oftewel, de rol van de platenmaatschappijen. Hun belang: geld verdienen.
Toen in het najaar van 1976 punk losbarstte met zijn ruige muziek en houding van anti-establishment, moesten de platenmaatschappijen snel reageren. Het onafhankelijke Stiff was de plek waar veel nieuwe namen tekenden, maar het waren Virgin (in Groot-Britannië) en Warner Bros. (in de Verenigde Staten) die koploper Sex Pistols tekenden. De Ramones zaten bij het kleine Sire dat prompt (1977) een distributiedeal met Warner tekende. Het was plotseling een gouden tijd voor nieuwe namen met kortere kapsels in moderne kleding, want iedere platenmaatschappij wilde zijn eigen Pistols of Ramones hebben.

Tegelijkertijd zochten deze bedrijven wegen om deze muziek voor een breder publiek attractief te maken, zodat er méér kon worden verdiend. Conversatief als ze zijn, wordt gedacht in meer melodie en/of geschikt voor de dansvloer. Dan zie je al in 1978 als Britse namen als Elvis Costello, Ian Dury, The Police en XTC hits scoren, net als Amerikaanse artiesten als Blondie, The Shirts en Talking Heads. Geschikt voor tieners zoals ik in die dagen. In mijn geval: gekluisterd aan de radio en als ik kon van mijn zakgeld tijdschrift Muziek Expres kopen.
Als in 1979 de nieuwe loot van synthwave hitgevoelig blijkt (Gary Numan scoorde twee hits en twee hitalbums) krijgt dit subgenre eveneens een kans: platenmaatschappijen gaan op zoek naar nieuwe Gary Numans. Duran Duran, huisband van de Birminghamse club Rum Runner, krijgt na enkele bezettingswijzigingen een managementscontract met de eigenaren van die club. De pure synthwave van het debuut verkoopt niet onaardig, maar de grote internationale klapper volgt met de opvolger Rio, die veel meer popgericht is, geschikt voor een breder publiek.
Onderschat hierbij ook niet de invloed van videoclipkanalen, zoals ten tijde van Rio MTV (vanaf 1981), in Nederland keek ik bij Sky Channel vanaf '84 mijn ogen uit. De jongens van Duran Duran hadden pakkende liedjes die ook door minder muziekgekke tieners werden gewaardeerd en zagen er ook nog eens goed uit. Alles klopte in die fase.

Dus ja, enerzijds schaven platenmaatschappijen de scherpe kantjes van muziek als men de indruk heeft dat dit tot hogere verkoopcijfers kan leiden. Anderzijds ontstaan er steevast nieuwe ontwikkelingen, die lak hebben aan commercie. In het geval van 'hardcore' zie je dat laatste zelfs dubbel: deze term wordt zowel gebruikt voor het heftige kind dat punk in 1979 in Californië kreeg, als voor het extremere kind dat in 1990 in Nederland uit dance/house ontstond.
Daarbij levert het commerciële denken van platenmaatschappijen niet altijd de gehoopte verkoopsuccessen op, waar onconventionelere stijlen het soms plotseling goed doen. Daarom denk ik dat Edwynn en LucM beiden gelijk hebben. Beide trends bestaan naast elkaar, botsen soms hevig of versterken elkaar juist.

Een zeer lezenswaardig boek over dit onderwerp verscheen in 2014 van de hand van Bob Stanley. In 'Yeah Yeah Yeah: The Story of Modern Pop (from Bill Haley to Beyoncé)' behandelt hij systematisch (bijna) alle stromingen die vanaf de jaren 1950 in de popmuziek ontstonden en verklaart de lijnen tussen die ontwikkelingen. Een standaardwerk dat in Nederland en Vlaanderen voor nog geen twee tientjes verkrijgbaar is.

Deze Duran Duran is een prima voorbeeld van een groep die, gesteund door financieel krachtig management en de verwachtingsvolle platenmaatschappij EMI, sterk debuteerde met aanstekelijke synthwave, om reeds 11 maanden later uiterst succesvol een breder geluid te omarmen. Of dit louter hun eigen keuze was, of dat dit mede door de managers en platenbazen werd gestimuleerd, weet ik niet. Maar de muzikale koers zal zeker zijn besproken, met alle te investeren bedragen voor marketing erbij.