Duran Duran - Duran Duran (1981)

Precies de 100e stem bij deze cd, dat is nog eens aardig.

Dat je op je 46e nog eens begint aan een studio-cd van Duran duran!

Want, al sinds de ooit per ongeluk aanschafte LP Seven and the ragged tiger staat Duran duran erg hoog op mijn foute groepen lijstje en na de treurige nummers The Union of the snake en The Reflex druppelde er maar zelden iets memorabels binnen van deze band.

Ja, later. Met Save a prayer (bleek bij nader inzien een al veel oudere single) en Do you believe in shame. Dat soort type nummers vind ik aardig.

Ik werd gewezen op deze eerste Duran duran cd omdat deze nog anders zou zijn en nog niet zo'n hoog The Reflex gehalte heeft.

Dat laatste klopt. Bovendien hoopte ik zelf op een groot aantal Save a prayer nummers. En als je dan de cd erg goedkoop tegen het lijf loopt.

Het is, om met de deur in huis te vallen, niet mee en niet tegen gevallen. Ik wilde aanvankelijk 3 sterren geven, maar voor het aantal wat 'ongewonere' Duran duran werkjes, toch een extra beloning.

Bij de eerste twee nummers heb je een buitengewoon herkenbaar Duran duran geluid.

De kanteling komt bij Anyone out there en vooral het vierde nummer To the shore, dat, ironisch genoeg lees ik hierboven, eigenlijk niet thuis hoort op de oorspronkelijke cd, is erg goed.

De cd heeft duidelijke kwaliteiten en dat geldt ook voor de nummers 5, 6 en 7. Een prachtig 2 minuten intro van Night boat.
Dan beluisterde ik met enige verbazing Cure-trekjes in Careless memories en vooral Sound of thunder.

Daar zit volgens mij het loopje in van Primary, van de Faith cd van The Cure. Ja, The Cure geeft er een sombere wending aan, Duran duran een volledig (vrolijker) eigen geluid. Maar dezelfde keyboard wordt op dezelfde wijze gebruikt. Misschien was het wel mode.

Friends of mine is behoorlijk stevig, Tel Aviv een prima instrumentale afsluiter.

De cd valt per saldo dus niet tegen, vooropgesteld dat de stem van zanger Simon Lebon je niet gaat vervelen. De luisteraars van het eerste uur zullen waarschijnlijk ook niet geweten hebben waar Duran duran zou eindigen.

Commercieel hebben ze na het debuut de juiste weg ingeslagen, artistiek gezien de verkeerde, er zijn vele vraagtekens bij te plaatsen. Ze krijgen daardoor een niet zo gunstige naam in de geschiedenis van de electronica bands van de jaren '80.

Ondanks verwoede pogingen, slagen ze er nog steeds maar moeilijk in die naam te verbeteren.

Ik zal deze cd ook eens doorschuiven aan mijn jongste zoon (13) Hij heeft ook kijk op dit soort zaken, begint er de leeftijd voor te krijgen en ik vind eigenlijk dat de sound op deze Duran duran cd de tand des tijds prima heeft doorstaan. Ook voor de jeugd!

Maar to the shore stond wel origineel op het vinyl

Ik vind het echt super dat je, als iemand die toch een bepaald beeld heeft van een band, het toch nog eens probeert.
Applaus en respect.. dit tekent een echte muziekliefhebber.. en dan hoef je 't niet goed te vinden, maar je staat er wel voor open... klasse!

Leuk dat het ook nog niet tegenvalt, en misschien ben je ook wel op een dag klaar voor Rio! (daar staat het magistrale the Chauffeur o.a. op, en nog veel meer moois)
En wie weet wat je zoon er van gaat vinden en oppakken!

To the Shore stond zoals lennon zegt wel op het originele album.
Op de US versie van dit album werd het nummer vervangen door
Is There Something I Should Know (een UK nummer 1 hit uit 1983).

Als je dit debuut te pruimen vind, dan moet je zeker dit album proberen.
Japan - Quiet Life (1979) Tenzij je het al geprobeerd zou hebben natuurlijk.
Duran Duran brengt een hitpotente kopie van Japan anno 1979.
Japans muziek heeft echter een muzikaal veel rijkere textuur.

[quote]dazzler schreef:
Als je dit debuut te pruimen vind, dan moet je zeker dit album proberen.
Japan - Quiet Life (1979) [/dazzler]



Hoe was je weekend voor de rest, Dazz?

Volgens mij heb ik je voor de vakantie mijn twee originele LP's Quiet life en Gentlemen take polaroids gezonden.

Als vroege Japan fan heb ik die uiteraard op cd. Volgens mij heb je me zelf nog Duran duran geadviseerd.............. (zie mijn eerste bericht bij deze cd)

Maar voor de rest gaat alles goed, dank je!

(Ik dacht trouwens dat je nog wel enige ter zake doende opmerkingen zou plaatsen bij mijn recensie. Meestal rammelt er bij mij nogal wat)

Ik ga dit weekend ook nog wat schrijven bij Substance van Joy division, daar hadden we ook al eerder over ge PM-ed!

Ik ben ook benieuwd.
Boeiend, dat ze in het geval van Duran Duran juist iets van de originele LP hebben afgehaald voor de cd-versie i.p.v. dat ze iets extra's toevoegen.

Bij mijn versie is dat dus weer gecorrigeerd. Trouwens, ik heb dan weer niet Is there something I should know?

Kan ik nog ondankbaarder zijn?



Laten we zeggen dat die laatste opmerking niet exclusief aan jou gericht was,
maar aan iedereen die het debuut van Duran Duran kan pruimen.

Klinkt dat al wat overtuigender? Nog niet?



Laat ik dan zeggen dat ik nu geniet van een rustpunt
in een anders bijzonder druk weekend (en dat is niet gelogen).

Ik zal het goed maken door beide Japan platen
even uit de kast te halen en zachtjes te knuffelen.




Dan moet je één van hun verzamelaars kopen. Het is een non-album single.
Of je luistert hier: YouTube - Duran Duran_Is there something i should know 1983

Ach, tenminste een (onbedoelde) echte grap waar je om kan lachen. Beter dan die nep op TV die ik op de achtergrond hoor aanstaan. Dat is ook wat waard.

Na drie keer draaien en een uitvoerige uitleg over sterren geven, kwam mijn zoon op 4 sterren.

Jammer dat hij nog geen lid is van musicmeter.....

Fijn om te horen dat oude muziekrotten zich nog durven wagen aan de eerste boreling van Duran Duran.

Wie deze plaat aardig vindt, moet op z'n minst aan de slag met opvolger Rio (1982).
@Musician: Rio staat boordevol composities in de stijl van Save A Prayer.

Bij Seven and the Ragged Tiger ging het een klein beetje mis, maar het glorieuze So Red The Rose van Arcadia (dat veelbeminde side project) maakte alles weer helemaal goed. Ook luisteren!
(ben trouwens benieuwd wat dazzler van die plaat vindt...)

Ik blijf fan, tot op de dag van vandaag.

Zinvolle informatie, ik weet ook al de cd-zaak waar ik hem voor een redelijk bedrag heb zien staan. Misschien dat ik hem dan toch nog deze week ga halen.

Je bedoelt wellicht de plaat van Arcadia: ken ik niet.
Alleen de singles zeggen me vaag nog wat.

Voor mij was de houdbaarheidsdatum van Duran Duran verstreken
met A View to a Kill ... enkele latere singles buiten beschouwing gelaten.

Het debuut vind ik zeer goed. Rio net iets beter,
maar toch hangt er iets te veel jet set aan Rio, ik vind de sfeer
op het debuut aardiger (de songs op Rio zijn dan weer sterker).
En inderdaad Seven and the Ragged Tiger was een afknapper.

Waar Alex Sadkin op Is There Something I Should Know
nog voor een geslaagde producerswissel getuigde, komt
de rock sound van de band niet meer door op dat derde album.
Alex Sadkin producete ook The Thompson Twins en Grace Jones.
Maar ik mis het gieren der gitaren op dat derde album.
Compositorisch ook veel wisselvalliger.

En zo werd DD voor mij in hoofdzaak een ijzersterke singles band
tussen 1981 en 1985, met enkele heel goede albumtracks op
de twee eerste albums ... en daarna was mijn interesse weg.

Op de live opnames van de Seven And The Ragged Tiger songs speelt Andy alsof z'n leven ervan af hangt. Hij was nogal pissig dat er zoveel van zijn gitaarspel was gesneuveld in de mix.

Na Notorious ben ik de band ook (even) uit het oog verloren.
Het geluid, de stijl, de band...alles was anders.

Big Thing en Liberty deden me weinig. The Wedding Album bracht de interesse terug. Medazzaland en Pop Trash zijn zelfs fantastisch.

Maar inderdaad...het debuut en Rio blijven de te kloppen albums.

Volgend jaar komt er weer een nieuwe...ze weten niet van ophouden.

Pas de laatste paar jaren Notorius meer gaan waarderen, al blijven de eerste 2 albums het mooiste.
Deze is experimenteler, terwijl ik bij Rio meer een eigen geluid hoorde, en de nummers meer op elkaar aansluiten.
Van Ragged Tiger blijf ik de single versie van The Reflex stukken beter vinden dan de album versie, maar daar springt voornamelijk The Union Of The snake er uit.

Het debuutalbum Duran Duran werd in de US zelfs uitgebracht na Rio, voorafgegaan door de zeldzame EP Carnival.

Dit was de tracklist:
Tracklisting:
A1 Hungry Like The Wolf (Night Version) (5:30)
A2 Rio (Night Version) (6:36)
Remix - David Kerschenbaum*
B1 Planet Earth (Night Version) (6:20)
B2 Girls On Film (Night Version) (5:45)

The wissel To The Shore/Is There Something I Should Know? was niet de enigste wijziging.

De US release werd de originele Planet Earth versie vervangen door de night version. Dat was overigens geen remix, maar een volledig opnieuw in de studio opgenomen versie. Duran Duran deed dat in die jaren met meerdere songs.

Ook het artwork van de US release was anders.

Eindelijk de tijd gevonden voor een ruimere recensie.

Nick Rhodes verzon geweldige dingen op de synthesizer, John Taylor kon bassen als geen ander en Roger Taylor was een retestrakke drummer. Simon Le Bon klonk nog fris en Andy Taylor kon alles.

Het Duran Duran van de vroege jaren ’80 was geweldig. Hun debuutalbum levert het onweerlegbare bewijs. Deze band was zoveel meer dan zeiljachten, videoclips en The Reflex.

Ze werden New Romantics genoemd. Een nieuwe stroming, een nieuwe levensstijl, een nieuw geluid. Duran Duran componeerde er de muziek bij. De band combineerde de jaren ‘70 met de toekomst. Glamrock, discofunk en synthesizers werden samen een nieuw soort pop. Zelfs de kille echo’s van de postpunk hoor je hier terug.

Duran Duran werd/wordt vaak afgerekend op de presentatie. Op hoezen, kapsels, clips en kapsones. Maar de songs zijn hier minstens zo flitsend als de looks. Mocht je het nog niet weten; dit waren/zijn klasse muzikanten.

Girls On Film, dé klassieker, is het beste voorbeeld. Wereldberoemd door de opruiende video van Godley & Crème, maar de clipopnamen waren nog niet eens begonnen toen deze single al lang en breed in de Britse top 10 stond.
Duran Duran kon het ook zonder filmpjes.

En dan Planet Earth, de eerste single, die laat horen hoe Duran Duran hamerende synths kon laten samensmelten met melodieuze gitaren.

Dit debuut bulkt van de pareltjes. Zoals het strakke Careless Memories dat kant A op vlijmscherpe wijze afsluit. Duran Duran kwam in 1981 nog behoorlijk donker uit de hoek. Ik heb nooit begrepen waarom Careless Memories het op latere greatest hist compilaties moest ontgelden. Okee, deze (tweede) single werd geen grote hit maar groeide wel uit tot een absolute fan favoriet. Nog steeds.

Het prachtige Anyone Out There had alles om een hit te worden, maar werd het b-kantje van de eerste persing van Planet Earth (bij de officiële single release werd dat Late Bar). Anyone Out There is grandioos. Een onweerstaanbare melodie, vloeiend samenspel en een strakke finale.

To The Shore wordt nog wel eens vergeten in recensies. In Amerika werd dit nummer zelfs helemaal vergeten. Toen het debuutalbum in 1983 in de US werd gelanceerd, verkoos EMI de kersverse UK nummer 1 hit Is There Something I Should Know? Logisch? Op zich wel, alleen het plaatje klopt niet. To The Shore past duizend maal beter.

Voor mijn gevoel hoort To The Shore bij Night Boat. Dat ligt niet aan de titels, maar aan de sfeer en de langzaam aanzwellende synths die deze songs de hoogte in stuwen.

Dat Duran Duran een feilloos gevoel had voor verslavende tunes hoor je op The Sound Of Thunder. Maar het hoogtepunt van kant B volgt met Friends Of Mine, een onheilspellende wave song waarin de schoonheid van de melodie langzaam maar vastberaden bovendrijft.

Tel Aviv is een bijzonder klankentapijtje van de grote arrangeur, Nick Rhodes. Ik eindig deze recensie zoals ik ‘m begon: het Duran Duran van 1981 was geweldig. En Rio moest nog komen. Helaas wisten ze die sound op Seven And The Ragged Tiger niet meer door te trekken.

Ook de b-kantjes (Late Bar, Faster Than Light, Knanada en Fame) uit deze periode zijn de moeite waard.

1 woord: Amen!

Ben dit album veel aan het luisteren de laatste tijd. Op dit moment is Nightboat favoriet, maar idd ook Friends of mine is een parel! Zo jammer dat die donkere kant zo snel verdwenen is...

Kwam weer een beetje terug met Warren als bandlid.. luister maar eens naar Medazzaland of Poptrash

Is voor mij een beetje een vergeten periode, ik kwam nooit verder dan Duran Duran (1993). Maar welja, die ga ik ook maar eens proberen!

Volgens mij staat hier nu de CD hoes van het album.
Mijn vinyl hoes heeft de band naam in kleinere letters.

Dat klopt, bij die van mij ook.

In de US werd dit album uitgebracht met een andere (grotere) groepsfoto, waar de bandleden allemaal even prominent staan afgebeeld.

Snoepgoed in aantocht voor de liefhebbers. Een puike heruitgave met fantastisch bonusmateriaal:

Geplukt van de website:

Duran Duran: Duran Duran – special editions

Special edition 2 CD/DD set: original album, b-sides, BBC session, and demos
Limited edition 3 Disc set including a DVD of BBC footage and 1st album era videos
Digital download only BBC In Concert. Coming March, 2010

CD 1:

The original album:
1. Girls On Film (3.39)
2. Planet Earth (3.57)
3. Anyone Out There (4.02)
4. To The Shore (3.47)
5. Careless Memories (4.08)
6. Night Boat (5.25)
7. Sound Of Thunder (4.06)
8. Friends Of Mine (5.40)
9. Tel Aviv (5.16)

The B-sides:
Late Bar (2.56)
Khanada (3.28)
Fame (3.18)
Faster Than Light (4.29)

CD 2:

The AIR Studios versions (recorded on 29th July, 1980):
Girls On Film (3.57) *
Tel Aviv (6.02) *
Recorded at AIR Studios on 29th July, 1980
Produced by Jon Walls
Engineered by Jon Walls and Rick Isbell

The Manchester Square Demos (recorded on 8th December, 1980):
Anyone Out There (4.09) *
Planet Earth (5.00) *
Friends Of Mine (5.52) *
Late Bar (3.02) *

+ Radio 1 Peter Powell session (recorded 19th June, 1981 transmitted 11th August, 1981):
Night Boat (5.12) *
Girls On Film (3.38) *
Anyone Out There (3.54) *
Like An Angel (4.52) *

+ mono

The Versions:
Planet Earth (Night Version) (6.20)
Girls On Film (Extended Night version) (5.43)
Planet Earth (Night mix) (6.15)
Girls On Film (Night mix) (5.41)

* Previously unreleased

DVD:
The videos:
Planet Earth (Club version)
Planet Earth
Careless Memories
Girls On Film (Long uncensored version)
Girls On Film (Short censored version)
Night Boat
A Day In The Life featurette

BBC footage:
Planet Earth – Top Of The Pops 5/3/81 *
Careless Memories – Top Of Pops 21/5/81 *
Girls On Film – Top Of The Pops 30/7/81 *

Old Grey Whistle Test (7/7/81):
Night Boat *
Anyone Out There *

Get Set For Summer (8/8/81):
Girls On Film *

Multi-Coloured Swap Shop (27/2/81)
Friends Of Mine *
Girls On Film *

* Previously unreleased

Special edition limited LP 180gram:

Record 1:
Original album:
Side 1:
1. Girls On Film (3.39)
2. Planet Earth (3.57)
3. Anyone Out There (4.02)
4. To The Shore (3.47)
5. Careless Memories (4.08)

Side 2:
1. Night Boat (5.25)
2. Sound Of Thunder (4.06)
3. Friends Of Mine (5.40)
4. Tel Aviv (5.16)

Bonus 12″ (33 1/3)
Side 1:
Planet Earth (Night Version) (6.20)
Girls On Film (Extended Night version) (5.43)

Side 2:
Planet Earth (Night mix) (6.58)
Girls On Film (Night mix) (5.41) *

* Previously unreleased

Digital download only:
BBC In Concert recorded at the Hammersmith Odeon 17th December, 1981, transmitted 13th April 1982
1. Anyone Out There
2. Planet Earth
3. To The Shore
4. Late Bar
5. Last Chance On The Stairway
6. Khanada
7. Night Boat
8. Sound Of Thunder
9. Faster Than Light
10.My Own Way
11.Careless Memories
12.Girls On Film
13.Planet Earth

Daar zat ik al op te wachten, een deluxe edition van het debuut (een album krijgt volgens mij over een jaar een exceptionele status wanneer het geen deluxe uitvoering heeft )! Met name voor de b kantjes zal ik het gaan doen, want het debuut had ik niet al te lang geleden nog in geremasterde uitgave gehaald. Ben ook benieuwd naar de demo's.

Maar er komt dus een losse dvd uit? Die Old Grey Whistle Test opnames waren ook erg goed!!

als je het voor de b-kantjes doet, dan koop je beter die singles collectie die nu uit is op 3CD, goedkoop en je hebt direct alle b-kantjes van de periode tot en met a view to a kill.

als het eerder voor demo's en outtakes is, dan koop je beter deze. Ik vind het alvast toffe geldklopperij. Geldklopperij omdat het gewoon afleggertjes misbruiken is (daarom zijn het demo's mensen, omdat het nog niet het afgewerkt product is), wel tof omdat ik het gewoon toch ga kopen.

de muziekindustrie en muziekfan/koper: mafketels allemaal. Ik zie Mercedes al een auto heruitbrengen, maar deze keer met de onafgewerkte remmen en sputterende testmotorblokken, want iedereen wil toch ook de demo-versie van de wagen

Ik ken niets van Duran². Ik ken enkel een paar radiohitjes uit de jaren tachtig en da's mijn ding niet. Zijn die albums wél te pruimen?

Als de singles je ding niet zijn, zou ik er me niet aan wagen.

Ik zou er me juist wel aan wagen. De singles op deze plaat zijn niet te vergelijken met nummers als Tel Aviv, Night Boat en Friends of Mine. Het zelfde principe als op Rio en Seven.

Ik vind de opvolger toch een stuk beter.

Best aardig en het luistert lekker weg, maar geen enkele memorabele track.

Meen je dat nou? Ik moet zeggen dat ik een nummer als Girls On Film toch wel een regelrechte klassieker vind. In dit nummer komt het beste van Duran Duran samen. Je hoort duidelijke punkinvloeden in het gitaarspel van Andy Taylor. De baspartij van John Taylor is erg beïnvloed door de discostroming met al die octaven. De drumpartij is heerlijk strak en het klanktapijt dat Nick Rhodes uit zijn keyboards tovert is de echte klassieke Duran Duran sound. Maar goed; da's mijn mening.