Arab Strap - As Days Get Dark (2021)

Heel lang geleden live mogen aanschouwen: fantastisch. Was het afscheidsconcert. Had ze daarna afgeschreven. Maar wat schetst mn verbazing. Deze plaat is zo vanuit het gemaakt. Subtiel en gevoelig. En gevarieerd. Een topprestatie van deze 2 “oudjes”. Top 3 notering 2021 !

Alsnog op 1 in de rotatielijst Wat een fantastische plaat van een voor mij nieuwe band.

Voor mij ook de eerste kennismaking met Arab Strap, maar dit smaakt naar meer. Vanaf de eerste song wordt je er in getrokken. Droge ritmes, rijke keyboardpartijen en lekker tokkelende gitaren, gezongen met een fijn Schots accent.

Doet mij gelijk aan FISH denken

Ook voor mij de eerste kennismaking met deze band, hoewel ik de naam al eerder heb zien opduiken. Oordeel na een eerste luisterbeurt is positief! Eens kijken of ik dit vaker ga opzetten, en wellicht ook het oeuvre induiken...

Tweede nummer is krek, maar echt krék Sebadoh. Mooi nummer trouwens.
Maar krék Sebadoh.

Edit: Sorry, het wás Sebadoh, had blijkbaar slechts het eerst nummer aangeklikt op Apple Music en daarna spelen ze gelijkaardige muziek

Eerste kennismaking met deze band. Op zich spreekt de sound me enorm aan. Doet me denken aan de alternatieve 80’s en dan de iets meer donkere kant. Als ik het tóen had leren kennen was het vast een van de favoriete bands geworden. Maar ja, tijden veranderen en deze heer wordt wat ouder en de smaak is wat veranderd. Nu heb ik moeite om de stem een hele cd boeiend te vinden. Past zeer goed bij de muziek maar toch. Dit probleem doet zich ook voor bij Dry Cleaning. Zeer genietbaar, maar op zeker moment genoeg geweest.

Wat een terugkomst zeg!
Heb al hun platen hiervoor, vanaf hun eerste single al in mijn hart gesloten, regelmatig live gezien met wisselend succes.
Deze is on par met Philophobia.
Prachtig als je ook de teksten goed luistert, briljant en uiteraard met de zwartgallige humor en beeldend.
Nooit verwacht dit.
Heb de vinyl versie gekocht in een prachtige uitvoering.

Uit de sessies voor dit album:

Arab Strap return with new song "Aphelion" from upcoming 7"

Waanzinnig mooie sfeer en nummers ! Was bij het afscheidsconcert destijds. Dit is een onverwachte comeback.!!

Over de band:
Arab Strap is een Schotse indie rockband, opgericht door Aidan Moffat en Malcolm Middleton. Ze begonnen in 1995, werden beroemd door hun sordide en eerlijke teksten, en ontwikkelden later een voller geluid dat zowel indie als dance-invloeden omvat. De band had oorspronkelijk getekend bij Chemikal Underground, splitste zich op in 2006, en hervormde in 2016. Hun muziek onderzoekt thema's van decadentie en desillusie in het post-Thatcherite Groot-Brittannië.

Over het album:
Het album As Days Get Dark van Arab Strap, hun eerste album sinds "The Last Romance" uit 2005, wordt gekenmerkt door de bekende donkere, doordringende stijl van de band. Volgens Aidan Moffat gaat het album over thema's zoals wederopstanding en seks, maar ook over hopeloosheid en duisternis, wat consistent is met het kenmerkende Arab Strap-geluid.

Het album laat zien dat Moffat en Middleton na jaren nog steeds in staat zijn om hun unieke geluid en kwaliteit te leveren. De opener The Turning of our Bones herintroduceert het vertrouwde geluid van Arab Strap meteen, waarmee de toon wordt gezet voor het resterende deel van het album. In Another Clockwork Day vinden we een beetje meer melodie, wat opvalt omdat melodieën typisch subtiel zijn in het oeuvre van Arab Strap. Het nummer Compersion Pt. 1 brengt een minder donkere sfeer ondanks Moffat's diepe stem.

Bluebird voegt een luchtiger element toe aan het album, wat een aangename verrassing is voor de luisteraar. Het vijfde nummer, Kebabylon, wordt gekenmerkt door een aangename melodie, hoewel de saxofoon tussendoor de sfeer kortstondig doorbreekt. Mijn lichte allergie voor saxofoon wordt geprikkeld.

Tears on Tour wijkt af van het typische geluid van Arab Strap, wat de diversiteit van het album benadrukt. Here Comes Comus! grijpt vervolgens wel weer terug op het klassieke geluid van de band, terwijl Fable of the Urban Fox een nummer is met mooie strijkersarrangementen.

I Was Once a Weak Man en Sleeper, met zijn lichte zweem van folk, tonen aan dat het album een breed scala aan muzikale stijlen en emoties bestrijkt. Sleeper is mijn favoriet op het album, met de lichte folk-invloed die het nummer onderscheidt.

Het album sluit af met Just Enough, een meer ingetogen nummer waarbij de piano een prominente rol speelt, wat zorgt voor een mooie afronding van de muzikale reis.

Concluderend hebben Moffat en Middleton met As Days Get Dark" bewezen dat ze hun muzikale kwaliteit uit het verleden niet alleen kunnen evenaren, maar ook nieuwe elementen kunnen introduceren die het Arab Strap-geluid fris en relevant houden. Het album biedt een boeiende mix van donkere, introspectieve thema's en lichtere, melodieuzere momenten, waardoor het een rijke luisterervaring wordt die zowel nieuwe als oude fans zal aanspreken. De vraag blijft of dit een eenmalige terugkeer is of dat we meer kunnen verwachten van dit dynamische duo.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

jorro, het is geen eenmalige terugkeer, pas geleden is de opvolger verschenen, net zo stadsschemerig als deze plaat.

" ...dit dynamische duo "