menu

Tindersticks - Distractions (2021)

mijn stem
3,47 (96)
96 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Lucky Dog

  1. Man Alone (Can't Stop the Fadin') (11:07)
  2. I Imagine You (5:36)
  3. A Man Needs a Maid (4:42)
  4. Lady with the Braid (6:59)
  5. You'll Have to Scream Louder (5:13)
  6. Tue-Moi (3:33)
  7. The Bough Bends (9:35)
totale tijdsduur: 46:45
zoeken in:
avatar van repelstefan
2,5
philtuper schreef:
(quote)


Ik denk ook dat het een mood-ding is hoor. Als je al met een beetje en negatief gevoel in dit album stapt kan ik me voorstellen dat alles bij Tindersticks saai en vervelend gaat klinken, maar dan doe je deze band in mijn ogen te kort. Ik zal eerlijk toegeven dat ik ze ergens deze eeuw ook ben kwijt geraakt maar ik ben over zo'n nummer als The Bough Bends niet zo negatief. Je moet het ook een beetje toe laten dat zo'n nummer meandert, dan dan hoor je ook best mooie dingen. Bijvoorbeeld dat het zich voorzichtig in laagjes opbouwt wat ik wel kan waarderen.

Maar je kan dit natuurlijk ook negeren en iets anders opzetten. Ik zou het nog eens in de avonduurtjes proberen.

Ik probeer dit soort albums op latere tijdstippen in de meeste gevallen nog wel eens. En het in laagjes opbouwen ben ik ook van, maar dan moet ik ergens wel erin worden meegezogen. Overigens kende ik vrij weinig van Tindersticks, dus voor mij is het geen band die breekt met een eerdere stijl. Dit is voor mij in feite zo goed als een nieuwe band. De opener wekte daarin vooral mijn interesse. Echter zijn zang, ik weet het niet. Ik loop er niet bijzonder warm voor. Nóg niet althans. Wordt misschien vervolgd, misschien niet

avatar van rebjuh
3,5
Een bijzonder albumpje, het gaat een beetje alle kanten op. De covers vind ik eigenlijk heel goed neergezet. Maar bij You'll have to scream louder heb ik het idee dat ik wil schreeuwen dat het nummer voorbij moet zijn. - maar ik vind dit nummer wat minder goed passen bij de rest.

4,5
Osnoproda schreef:
Is me een raadsel hoe je dat nummer geboeid kan blijven beluisteren 11 minuten lang, zit niks van sfeer in. Dan vind ik bv Arab Strap - The turning of our bones 10 keer interessanter.


Ik vond het wel 11 aangename minuten, ben benieuwd waar het hen in de toekomst brengt.

Best opmerkelijk: van Tinderstick's in de avond kom ik bij Arab Strap - As Days Get Dark (2021) in de middag om in de morgen uit te komen bij I Like Trains - Kompromat (2020) - top week

4,5
aERodynamIC schreef:
11 minuten lang, en het moet wel hun meest experimentele single zijn tot nu toe


Tindersticks - "Running Wild" [Extended Instrumental] - YouTube

avatar van pejo
4,0
De vorige plaat vond ik behoorlijk goed en ook nu is het weer aangenaam. Wat James Blake invloeden en dat is nieuw voor deze doorgaans traditionele band. Ik heb ze al vaak live gezien en dat was altijd indrukwekkend en voor mij kunnen ze weinig fout doen (oh ja toch wel, na een kwartier stoppen met spelen in Eindhoven..). Het gaat wel alle kanten op, You have to scream louder....ik hoor Jesse Green - Nice and slow. Vooralsnog 4 sterren omdat Stuart Staples gewoon een leuke eigenwijze gast is.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tindersticks - Distractions - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tindersticks - Distractions
Tindersticks heeft een album afgeleverd dat hier en daar flink afwijkt van de vorige albums van de Britse band en dat het je niet altijd makkelijk maakt, maar uiteindelijk valt er veel op zijn plek

Toen ik Distractions voor het eerst beluisterde overheerste teleurstelling. Ik had gehoopt op een vintage Tindersticks album, maar kreeg nogal zware kost voorgeschoteld. Het is zware kost die niet op ieder moment tot zijn recht komt, maar neem de tijd voor dit album en stel je er voor open en de schoonheid van het album komt steeds nadrukkelijker aan de oppervlakte. Die schoonheid hoor je in de bijna minimalistische, maar ook fraaie atmosferische klanken, in de zang en gesproken woord en in de songs die ruimhartig buiten de lijntjes van het vertrouwde Tindersticks geluid kleuren. Het siert de band dat het durft te veranderen en na enige gewenning is het toch weer mooi.

De Britse band Tindersticks heeft sinds haar titelloze debuut uit 1993 behoorlijk lang vastgehouden aan een beproefde formule, wat overigens niet betekent dat de albums van de band eenvormig zijn. Tindersticks zette wel vaker kleine stapjes op nieuwe albums, maar de stappen die worden gezet op het deze week verschenen Distractions zijn behoorlijk groot.

Je hoort het direct in de openingstrack, die 11 minuten lang enigszins tegen de haren instrijkt met een wat monotoon ritme, atmosferische klanken, hier en daar ontsporende passages en teksten die als een mantra worden herhaald. Bij eerste beluistering greep het me totaal niet en dan duren 11 minuten lang. Het verbaast me dan ook niet dat Distractions vooralsnog wat gemengde reacties oproept, maar oordeel vooral niet te snel en luister zeker verder.

In de tweede track zijn de klanken nog wat atmosferischer en is de zang c.q. het gesproken woord van Stuart Staples ingetogen en fluisterzacht. Omdat de instrumentatie dit keer bijna minimalistisch is lijkt er niet veel te gebeuren in de vijfenhalve minuut die track duurt, maar schijn bedriegt.

Ook in de derde track is de instrumentatie minimalistisch en zijn de klanken atmosferisch en vaak wat beklemmend, maar voor het eerst op Distractions hoor je het bekende Tindersticks geluid, dat zo fraai vorm kreeg op de flinke stapel albums die de band de afgelopen 18 jaar maakte, al wordt Stuart Staples in vocaal opzicht stevig bijgestaan door zangeres Gina Foster.

Dat de band met A Man Needs A Maid als Tindersticks klinkt is ook weer bijzonder, want de song is natuurlijk van Neil Young. Ook in Lady With The Braid, een song van Dory Previn, blijft Tindersticks in de buurt van haar zo karakteristieke geluid uit het verleden, al is de inkleuring ook dit keer uiterst subtiel.

Het album vervolgt met de derde van drie covers. You'll Have To Scream Louder van de postpunk band Television Personalities is een behoorlijk toegankelijke en zwoele track, die ook flink wat echo’s van het oude Tindersticks laat horen.

Het Franstalige Tue-Moi heeft genoeg aan piano en zang en eert het Franse chanson, voordat het album over gaat in de ruim negen minuten durende slottrack die opent met fluitende vogeltjes en langzaam op gang komt. Het is een volgende track met een bijna minimalistische inkleuring en voornamelijk gesproken tekst.

Zeker bij eerste beluistering is Distractions behoorlijk zware kost, zeker voor liefhebbers van het oudere werk van de Britse band. In de drie covers op het album klinkt Tindersticks nog redelijk als zichzelf, maar in de andere tracks verkent de band nadrukkelijk nieuwe wegen.

Inmiddels ben ik meer gewend aan het album en weet ik dat het aan kracht wint wanneer de zon onder is en wanneer je met volledige aandacht naar het album kunt luisteren. Dan hoor je hoe subtiel en smaakvol de instrumentatie is en met hoeveel gevoel Stuart Staples zingt.

Volgens de bandcamp pagina van de band is Distractions geen lockdown album, maar de sfeer van de bijzondere en soms ook wel beangstigende tijd waarin we leven weet de Britse band aardig te vangen. Welke plek Distractions uiteindelijk in zal nemen binnen het oeuvre van de band zal de tijd moeten leren, maar schrijf dit album zeker niet te vroeg af. Erwin Zijleman

avatar van titan
3,0
titan (crew)
Het is met Tindersticks hetzelfde als met de meeste andere bands die al een poosje actief zijn: Op een gegeven moment is de rek eruit en komen koerswijzigingen geforceerd over. Vanaf het album Across Six Leap Years zit de klad erin en ook Distractions is helaas geen keerpunt. Zo dreutelt Man Alone veel te lang door, doet het steenkolenfrans van Stuart pijn aan de oren en moeten 3 covers wellicht het gebrek aan inspiratie verbloemen. Jammer.

Weer een super plaat

avatar van Lost
4,0
Wederom goede Tindersticks... ze proberen steeds nieuwe invalshoeken in hun bekende wereld en sfeer... de ene keer is het beter geslaagd dan de andere maar echt ontgoochelen doen ze nooit... ze blijven kwaliteit afleveren....

The Bough Bends = klasse

avatar van herman
4,0
Tindersticks is zo'n band waarvan ik een paar cd's heb en dat vond ik altijd wel genoeg. Maar de laatste 2 jaar ben ik de oude albums nog wel wat meer gaan waarderen en toen ik de opener hoorde, was ik eigenlijk gelijk verkocht. Geweldig nummer in een wat andere stijl dan ik van ze gewend was. De eerste indruk van de rest van het album is ook positief, met name het laatste nummer vind ik erg mooi. En You'll Have To Scream Louder vind ik hier ook beter op zijn plek dan als losse single, al weet ik het niet helemaal met de tekst.

avatar van AOVV
3,0
De opener en afsluiter vind ik erg sterk, maar wat er tussenkomt doet me dan weer helemaal niets. Vooral de Neil Young-cover A Man Needs a Maid is tamelijk slaapverwekkend, en Tue-Moi maakt duidelijk dat Stuart A. Staples het beter bij Engels kan houden. Staples heeft sowieso een vrij dominante want opvallende stem, en waar die op eerder werk van Tindersticks echt een pluspunt is, roept ie hier wat meer irritatie op. Jammer, want zo'n song als The Bough Bends is, ondanks z'n lengte, een knap hoogtepunt om mee af te sluiten.

3 sterren

avatar van Mastroianni
3,5
De meanderende afsluiter The Bough Bends vind ik heel erg fijn, maar de rest van het album beklijft niet echt.

0,5
geplaatst:
Heb het album beluistert van a tot z en van z tot a. Het blijkt een herhaling van zetten. We wachten nieuw materiaal af

avatar van OOOOO
Na een moeilijke start valt het toch behoorlijk op z'n plaats weer! Het eerste nummer vind ik nog steeds moeilijk, maar de rest is fantastisch

0,5
Mastroianni schreef:
De meanderende afsluiter The Bough Bends vind ik heel erg fijn, maar de rest van het album beklijft niet echt.
ik vind het jammer dat ik na: no Treasure but hope en Distractions een beetje klaar ben met Staples......

0,5
AOVV schreef:
De opener en afsluiter vind ik erg sterk, maar wat er tussenkomt doet me dan weer helemaal niets. Vooral de Neil Young-cover A Man Needs a Maid is tamelijk slaapverwekkend, en Tue-Moi maakt duidelijk dat Stuart A. Staples het beter bij Engels kan houden. Staples heeft sowieso een vrij dominante want opvallende stem, en waar die op eerder werk van Tindersticks echt een pluspunt is, roept ie hier wat meer irritatie op. Jammer, want zo'n song als The Bough Bends is, ondanks z'n lengte, een knap hoogtepunt om mee af te sluiten.

3 sterren
zou Stuart Staples zelf inmiddels ook niet het vermoeden bekruipen dat het zo'n beetje over is met Tindersticks??

Gast
geplaatst: vandaag om 03:38 uur

geplaatst: vandaag om 03:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.