Ozzy Osbourne - Bark at the Moon (1983)

Excuus Ik heb een vergissing gemaakt. Deze volgorde wordt ook op mijn cd aangehouden.

Had Bark at the Moon eigenlijk nog nooit serieus beluisterd. Ik had er niet al te veel van verwacht (geen idee waarom), maar na een paar keer luisteren valt dit me alleszins mee.

Toegegeven, het kan niet op tegen mijn Ozzyfavorieten No More Tears en Blizzard of Ozz, maar er staan zeker een paar erg goede nummers op: het titelnummer, Center of Eternity en Slow Down.
De andere nummers zijn wel ok, gewoon makkelijk in het oor liggende hard rock, hier en daar overgoten met een jaren '80-synthesizersausje en clichematige teksten (Rock 'n Roll Rebel). Wel jammer van So Tired, dat nogal duidelijk de single uithangt, en niet erg goed bij de rest van de plaat past.
Die bonusnummers vind ik ook niet echt de moeite waard.

3.0*

Ik vind Bark at the Moon een slap album. Je word nooit aangenaam verrast, ik wist al precies wat er zou komen toen ik dit aan het luisteren was. Dit valt compleet in de schaduw bij de eerste twee albums van Ozzy. Het enige goede nummer is de titel song, zonder dat nummer zou mijn cijfer nog lager geweest zijn.

Ik had het ook wel héél geweldig gevonden als je bijvoorbeeld de solo in het titelnummer noot voor noot had voorspeld voordat je hem voor het eerst ging luisteren.

Eigenlijk had ThePieMan dit album dus gewoon zelf kunnen maken. Grote talenten waren hier op MuMe rond.

op 'so tired' na is dit gewoon een regelrechte klassieker.

Ik vind So Tired ook wel een mooi nummer.

Jaja, weer lekker makkelijk over PieMan heenrollen omdat hij dit album toevallig niet briljant vindt. Volgens mij bedoelt hij dat er weinig verrassende wendingen in de nummers zitten, als je de eerste minuut geluisterd hebt, dan weet je ook wel wat er de rest van het nummer gaat gebeuren.
Maar volgens mij maak ik me weer druk om niks, want Edwynn en Kronos zijn volgens mij niet onnozel.

De vraag is ook of verrassende wendingen per definitie belangrijk zijn. Het nummer Paranoid van Black Sabbath herbergt ook niet echt een schat aan verrassingen nadat het een minuutje bezig is, maar ik zou het daarom geen slap nummer noemen.

Ik ervaar op Bark at the Moon als geheel album overigens best heel wat variatie, zoals onder andere met de nummers So Tired en Waiting for Darkness. Zo is You're No Different toch een verrassende wending na het openingsnummer.

Ik begrijp ook niet waarom dat nummer het enige goede nummer zou zijn en wat er dan mis is met bijvoorbeeld Centre of Eternity, dat een erg leuke klassieker van een intro heeft.

Vroeger vond ik het album niet hard genoeg, maar nu vind ik de afwisseling met een zachtere kant en de keyboards die te horen zijn wel geslaagd.

Bark At The Moon vind ik een smaakvolle hardrock/metal plaat. Voorspelbaar of niet. Het is veel geïnspireerder dan al zijn materiaal van na 1990.
Er is genoeg variatie op het album te bespeuren. En het gitaarwerk van Jake E. Lee is ronduit spetterend. Alleen opener Rock N Roll Rebel (op mijn exemplaar de opener) vind ik wat flauw, maar met het titelnummer schiet de plaat uiteindelijk naar een uitstekend niveau.

Hier staan geen slechte nummers op hoor!

Dit album vind ik absoluut de moeite waard! Voor mij behoort ie tot het rijtje Ozzy klassiekers. Juist omdat Jake E Lee hier de gitarist is klinkt het album compleet anders dan de eerste twee. Dat vind ik dus een pluspunt. Niet dat ik de eerste twee slecht vind (integendeel!!) maar op deze manier is de variatie er des te meer. Al blijft de reden waarom Rhandy er niet meer bij was natuurlijk in en in triest
Eigenlijk vind ik elk nummer op dit album wel goed. So tired is een wat vreemde ballad voor Ozzy begrippen misschien maar toch, echt slecht vind ik het ook weer niet. Centre of eternity, Bark at the moon, Rock & roll rebel, Now you see me now you don't, You;re no different, Spiders en Waiting for darkness vind ik juweeltjes! Slow down ken ik trouwens helemaal niet. Ontbreekt op zowel mijn cd als lp exemplaar...

Ik ben deze en Ultimate Sin pas echt gaan waarderen toen ik de remasters had gekocht, deze klinken toch echt stukken beter. Prima platen gewoon, waarbij deze het wel behoorlijk wint op punten.

Wat een verschil die remasters, ik vind de remaster van 2002 niet zo heel goed, in Roc'k'n roll Rebel klinkt de gitaar zo dof. Deze remaster heeft duidelijk last van de loudness remaster ziekte lijkt mij.

Na 2 klassiekers en de dood van randy wist iedere ozzy fan dat het moeilijk zou worden om het hoge niveau vast te houden. En dat is dan ook gebeurt. Allemaal iets minder meer voorspelbaar. Slecht? zeker niet nog altijd meer dan het luisteren waard.3 pingels

Het nummer Bark at the moon is samen met No more Tears toch wel het beste van Ozzy denk ik

Na de twee zeer goede Ozzy'platen Blizzard of Ozz en Diary of a madman kwam Bark at the moon uit (1984). Ik heb hem toen blindelings aangeschaft, hoewel ik wist dat Randy er helaas niet meer bij was. Ik was onder de indruk! Jake e Lee is een gitarist van zeldzame wereldklasse (en ik weet dat sommigen het daar absoluut niet mee eens zullen zijn). Maar luister eens naar Bark at the Moon, No you See it, now you don't, Rock & Roll Rebel en Centre of Eternity. Het is gewoon een hoog kwalitatieve hardrockplaat. Ik geef 4 sterren.
Om de kwaliteit van Jake E Lee nog eens te benadrukken, luister eens naar de live versie van Suicide Solution tijdens de 1984 BATM tour met de lang uitgesponnen solo van Jake E Lee. Dat is gewoon geweldig! Ik kocht toen de single So Tired met op de achterkant die live versie. Die kant werd dan ook helemaal grijs gedraait....
Een (kwalitatief matige) versie (kwa geluid!) van dit nummer staat op youtube:
YouTube - d1t05.Ozzy Osbourne-Suicide Solution LIVE RARE WITH JAKE E LEE

Zelf heb ik een dubbel bootleg (Let's get Crazy!) met daarop de live opnamen van de 1984 BATM tour en de 1986 Ultimate Sin tour. Daar staat deze live versie ook op. Tevens schijnt er ook een dvd van dat consert in Salt Lake City te zijn.

Ben het helemaal met je eens AstroRocker!! Zowel wat betreft Jake E. Lee als met je mening over dit album. Ik heb trouwens die bootleg en de dvd ook. Erg mooie opnames van een periode die Ozzy helaas maar mondjesmaat bezoekt.

@vielip: Het grappige was dat ik toendertijd een kennis had die helemaal weg was van de band Dio en Ozzy een beetje verguisde. Totdat ik hem deze live opname van Suicide Solution liet horen, daar was ie danig van onder de indruk.Overigens vind ik deze versie van Suicide Solution de mooiste van Ozzy, mooier nog dan die van Randy op de Tribute cd.
Ik vind het ook erg jammer dat na Badlands Jake E Lee de muziekwereld grotendeels de rug heeft toegekeerd: eeuwig zonde!
Die DVD van Salt lake City 1984 komt hier ook nog wel eens....
Voor alle duidelijkheid: de band Dio vind ik ook geweldig

Ik vind de versie van Suicide solution met Jake ook beter. Begrijp me niet verkeerd; Randy was een prima gitarist maar ik krijg weleens het idee dat hij beter wordt gemaakt dan ie stiekem was. Ik hoor Jake E. Lee in ieder geval net zo lief.

Enige tijd geleden stond de Jake E Lee versie van Suicide Solution op Youtube, nu niet meer.
Wel nog de solo uit dit nummer:
YouTube - Jake E.Lee guitar solo BATM tour 1984

Conclusie: erg goede gitarist en ook een goede podium presentatie

So Tired is zowel qua tekst als uitvoering eigenlijk best een opmerkelijke ballad voor Ozz.

Het is meer iets voor Elton John ofzo.

Wel leuk.

Zoveel verschilt het volgens mij niet van Changes met Black Sabbath, ruim tien jaar eerder al.

Typische Ozzy ballad inderdaad. Goodbye To Romance mag ook wel in dat rijtje.

Dat pianoriedeltje dat in So tired zit deed me altijd denken aan de begin tune van de serie Medisch Centrum West op de één of andere manier

Prachtig album van ozzy!!!heb hem nog op lp.
Binnen kort(volgend jaar) maar es mijn ozzy verzameling uit breiden met wat meer cd's.
Moet de ranndy roads tribut nodig nog hebben.
Heb deze al van af de releas op lp en draai niet zo vaak meer moet nodig weer gebeuren.
Blijft n topper dit vroeger veel gedraaid en op geheadbangd en mee gebleeerd!
Mooie hoes.

Nadat ik die documentaire over Ozzy (gemaakt door zijn zoon) had gezien was mijn interesse voor Ozzy weer eens gewekt.
Zo heb ik zijn 3 eerste solo albums (die ik nog kon van vroeger) op CD aangeschaft en "Bark at the Moon" is vooral qua productie een vooruitgang en kent (weer) een mooie balans tussen diverse hardrockstijlen.

Mijn favorieten hierop zijn "Centre of Eternity" en "Waiting for Darkness", prachtig opgebouwd en door het nadrukkelijk aanwezige toetsenspel enigzins symfonisch te noemen.
Alleen "Now You See It, Now You Don't" is ondermaats te noemen, komt vooral door het teveel herhaalde refrein welke als een simpel kinderdeuntje klinkt.
Het mainstream "So Tired" vind ik een mooi nummer, en luister eens op het eind van "You're No Different" hoe goed het gitaarspel van Jake E. Lee is !

Verder springt het titelnummer eruit, lekker up-tempo en verveelt nooit wat meestal later wel het geval is bij vlotte goed in het gehoor liggende openers.
Een mooie beschrijving van zichzelf in "Rock & Roll Rebel", samen met "Slow Down" kwalitatief goede hardrocksongs maar weinig opzienbarend.

De bonus-tracks zijn terecht b-kantjes geworden en neem ik niet mee in mijn waardering
Wat een mooi supertrio, die 3 albums in 3 jaar tijd !

Min of meer mijn kennismaking met Ozzy. Nog steeds een priam plaat om hard te draaien

Leuke plaat van Ozzy! Ik heb een andere tracklist dan die hier staat, maar dat maakt verder niet zoveel uit. Bij mij opent de plaat heerlijk met Rock n roll Rebel om daarna door te gaan met Bark at the moon. Over het geheel gezien vind ik het een leuke plaat. Alleen een nummer als Now You See It, Now You Don't vind ik niet zo geweldig.

Je hebt dus gewoon de Europese versie, zoals de meesten hier.