Ozzy Osbourne - Bark at the Moon (1983)

Nadat ik die documentaire over Ozzy (gemaakt door zijn zoon) had gezien was mijn interesse voor Ozzy weer eens gewekt.
Zo heb ik zijn 3 eerste solo albums (die ik nog kon van vroeger) op CD aangeschaft en "Bark at the Moon" is vooral qua productie een vooruitgang en kent (weer) een mooie balans tussen diverse hardrockstijlen.

Mijn favorieten hierop zijn "Centre of Eternity" en "Waiting for Darkness", prachtig opgebouwd en door het nadrukkelijk aanwezige toetsenspel enigzins symfonisch te noemen.
Alleen "Now You See It, Now You Don't" is ondermaats te noemen, komt vooral door het teveel herhaalde refrein welke als een simpel kinderdeuntje klinkt.
Het mainstream "So Tired" vind ik een mooi nummer, en luister eens op het eind van "You're No Different" hoe goed het gitaarspel van Jake E. Lee is !

Verder springt het titelnummer eruit, lekker up-tempo en verveelt nooit wat meestal later wel het geval is bij vlotte goed in het gehoor liggende openers.
Een mooie beschrijving van zichzelf in "Rock & Roll Rebel", samen met "Slow Down" kwalitatief goede hardrocksongs maar weinig opzienbarend.

De bonus-tracks zijn terecht b-kantjes geworden en neem ik niet mee in mijn waardering
Wat een mooi supertrio, die 3 albums in 3 jaar tijd !

De gitarist is dood, leve de gitarist! Zoals het ooit ging met Romeinse keizers die vlot werden opgevolgd door de volgende, zo vlot hadden de opvolgers van Randy Rhoads zich aangediend. Met Bernie Tormé in de gelederen verschenen geen opnamen, met diens opvolger Brad Gillis werd livedubbelaar Speak of the Devil uitgebracht, maar voor de volgende studioplaat diende een vaste opvolger te komen. Het werd de jonge en onbekende Jake E. Lee.
Verrassend was de terugkeer van bassist Bob Daisley, die op onsympathieke wijze de bons had gekregen kort na de opnamen van Diary of a Madman. Daisley was echter dé componist van de eerste twee soloalbums van Osbourne. De madman had hem hard nodig en Daisley verliet hierop Uriah Heep, ongetwijfeld en dik verdiend met enige financiële toezeggingen.
Op drums de toen al veteraan Tommy Aldridge en op toetsen iemand met eveneens een respectabel CV, namelijk toetsenist Don Airey.

Wat echter het meest de aandacht trok was de hoes: Osbourne als weerwolf. In Aardschok stond een fotoreportage van het schminken, hartstikke interessant vond ik dat, zeker met de videoclip erbij.
En de muziek? Pakkende melodieën, stevig en tegelijkertijd zoet als Engelse drop in felle kleurtjes, met toetsen als een zacht tapijt onder de liedjes en spetterend gitaarspel van Lee. In de ballade Forever dat verrassenderwijs kant B opent in plaats van halverwege een plaatkant te zijn gezet, zit enige invloed van The Beatles, de favoriete groep van Osbourne.

De hoes vermeldt dat Osbourne alle liedjes in zijn eentje schreef. Wie zijn carrière volgde, moet hebben geweten dat dit niet kón kloppen: zijn compositorische bijdragen bij Sabbath waren bijna gelijk aan nul, op de vorige twee studiosoloalbums bemoeide hij zich hoogstens met de teksten, die echter voornamelijk van de pen van Daisley kwamen.
Dankzij het boekje bij The Ozzman Cometh (1997) weten we dat nota bene Osbourne zelf dit tegenspreekt: hij noteerde aangaande Lee bij Bark at the Moon: "It was the first song we wrote together".
Twee bandleden vertelden later dat zij gezamenlijk (bijna) alle muziek én de meeste teksten schreven. Het verhaal van Lee verscheen in 2014 op de site van Blabbermouth, het verhaal van Daisley is op webarchive.org te vinden. Kortweg: de piepjonge Lee werd gechanteerd met ontslag als hij zijn credits niet zou afstaan, Daisley kreeg inderdaad een grote zak geld. Zijn maatje, drummer Lee Kerslake, bevestigt dit op diezelfde website.

Ik vond dit album net zo goed als de voorganger, zij het iets minder verrassend en met een sterkere A- dan B-zijde. Maar diverse melodieën bleken onweerstaanbare oorwurmen en dat die Lee kon soleren duldde geen twijfel. Jammer dat Osbourne en zijn manager/echtgenote zulke geldzuchtige geldwolven waren. Bark at the dollar!

Dat er geclaimd werd dat Ozzy alles zelf geschreven had is natuurlijk absurd lachwekkend met een tekst als die van Now You See It (Now You Don't), die overduidelijk een sneer is naar Sharon Osbourne en wel van Daisley moet komen. Jake E. Lee en Bob Daisley zorgen in ieder geval voor een goeie opvolging qua instrumentatie (en songwriting) van het sterke Diary Of A Madman en - als ik eerlijk ben - vind ik Jake E. Lee een veel fijner gitarist dan Rhoads. Creatiever en ook meer to the point dan Rhoads' neoklassieke trucje. Airey's keys voegen een kleine poplading toe, maar niet op een manier dat het me ergert.

Het album heeft verder met So Tired wel een draak eersteklas. Tevens is de tweede helft beduidend minder interessant dan het eerste gedeelte. En Osbourne zelf? Die zingt stabiel genoeg om niet teveel aan te ergeren. Een wereldzanger zal ik hem nooit vinden en het stemgeluid is voor mij op dit soort hardrock/metal ook geen vereiste, dan liever een zanger met wat meer power. Maar het ergert ook niet, dat is genoeg voor me om de luisterbeurten een soort van 'objectief' voort te kunnen zetten.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. Blizzard Of Ozz

Na het tragische verlies van gitarist Randy Rhoads komt Ozzy Op Bark at the Moon met Jake E. Lee in de gitaristenrol. De titeltrack knalt er direct in met een pakkende riff en energiek refrein, en laat horen dat Lee, weliswaar stilistisch onvergelijkbaar, een uitstekende opvolger is van Randy Rhoads.

Het album klinkt wat gepolijster dan het eerdere werk van Ozzy. Synthesizers doen hier nadrukkelijker hun intrede, wat het geheel iets jaren ’80-achtigs meegeeft — niet per se in negatieve zin, maar wel ten koste van de rauwere sound die de eerste twee albums kenmerkte.

Net als op eerder werk is het niveau van de nummers erg wisselen. Knallers als het titelnummer en Centre Of Eternity (of Forever, zo u wilt…) zorgen dat draken van nummers als You’re no Different en So Tired de balans niet naar het negatieve doen overslaan. De overige nummers variëren van prima tot degelijk, maar als geheel is Bark At The Moon voor mij toch weer een stapje terug. Daar kan het geweldige gitaarspel van Jake E Lee helaas niets aan veranderen.

1. Blizzard Of Ozz
2. Diary Of A Madman
3. Bark At The Moon

Wat leuk dat iemand deze post van mij aanhaalt en zich er zo over opwindt. Ik had misschien moeten zeggen: wat Hazes voor het Nederlandse levenslied heeft betekend, betekende Ozzy Osbourne voor de hardrock (of heavy metal, whatever).

De complete heiligverklaring na z’n dood door iedereen en z’n moeder bevestigt me nog eens in mijn (al zeg ik het zelf) treffende vergelijking. Beiden konden niet echt componeren, waren compleet afhankelijk van anderen voor het in standhouden van hun carrière, en hebben een spoor van leed en vernieling achtergelaten in hun privéleven. Beiden hebben hun privéleven opengesteld voor plat volksvermaak, hiertoe vooral aangemoedigd door hun schoonfamilie. En toch (of juist daardoor?) wordt er, meer dan ooit, met veel compassie en bewondering over hen gesproken. We houden van underdogs. Alsof het genieën waren. Veelal door mensen die hen niet of nauwelijks gekend hebben natuurlijk.

Over de plaat nog even: alles tot en met Ozzmosis eigenlijk prima tot zeer goed. Ook deze. Van de gitaarbeulen Roads/Lee/Wylde vind ik Jake E. Lee net wat minder, vooral qua geluid. Maar prima plaatje verder.

Een goed album dat best wel eens een heel goed album had kunnen zijn...

Ik merk dat ik heel erg afknap op Ozzy als zanger. Op de titeltrack komt hij er nog wel mee weg, maar op Bark at the Moon staan ook best serieuze nummers en daar mist Ozzy simpelweg bereik en kracht. Meermaals tijdens het luisteren heb ik me afgevraagd hoe het zou klinken met iemand die dat wel kan. Aan de band ligt het allemaal niet. Jake E Lee heb ik altijd al een prettige gitarist gevonden. Don Airey verzorgt hier heel puike toetspartijen. Tommy Aldridge is een heel toffe drummer. De A-kant heeft echt heel veel potentie. Van de B-kant smaakt Waiting For Darkness naar meer. Leuk dat Ozzy hier zoveel talent heeft verzameld, maar zijn eigen zangkunsten steken hier schril bij af.


Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman