Ozzy Osbourne - Bark at the Moon (1983)

maar waarom staat die tracklist niet hier dan?

Omdat jij nog geen correctie hebt doorgestuurd.

Bark At The Moon is nog wel een aardig nummer. De rest blijft totaal niet hangen. Maar sowieso heeft Ozzy weinig echt sterk songmateriaal, paar klassiekers daargelaten.

Blizzard of Ozz, Diary of a madman, Bark at the moon, The ultimate sin, No rest for the wicked en No more tears zijn inderdaad een paar klassiekers ja...

Alleen om de outro solo van Bark at the Moon is dit album al de moeite waard. Niet het sterkste album van Ozzy maar Jake E. Lee is on fire.

Gelukkig werd de commerciële potentie die hij bezat opgepikt, en kreeg hij de kans met de topproducers, topsongwriters en topmuzikanten uit het genre te werken. Die eerste zes platen die je noemt, en zeker ook Tribute to Randy Rhoads, zijn gewoon stuk voor stuk geweldig. Deze is misschien nog het minst bijzonder van het stel.

Tribute had ik bewust weggelaten aangezien het een live album is. Maar uiteraard ook een klassieker!

Ik ken het album vooral met de tracklist zoals die in Nederland is uitgegeven op LP eind 1983 tracklist hier. Maar ik moet eerlijk bekennen dat de CD uitgave me veel beter bevalt. Op de één of andere manier zit er een betere flow in en is het toch al niet zo bijzondere kindercreapy Spiders gelukkig niet meer de afsluiter.
Een nieuwe gitarist brengt een nieuw geluid en daarbij veranderde ook het Rock n Roll klimaat vrij drastisch met zoveel nieuwe opkomende bands. Dat maakt dat dit album wat meer een rechttoe-rechtaan aanpak lijkt te hebben. Tussen de songs zit voldoende variatie en de productie is verder ook prima. Alsnog durf ik het album wat meer waardering te geven dan destijds. Maar ja, de concurrentie was toen ook moordend.

ozzy osbourne bark at the moon good version 1984 BATM tour

Wat was ik hier graag bij geweest.....die outro solo is nog beter dan op het album.

De make up artiest van Michael Jackson's Thriller heeft hier Ozzy verkleed als weerwolf. Hipperdepip toen. Nu wat lachwekkend misschien maar ja, de dr jeckyl en mr hyde videoclip vond ik toch wel erg geestig.
Lee, Aldridge, Airey en Daisley staan Ozzy bij op dit toch wel geinig plaatje. Een reünie van de babyboomers, hoewel mogelijk, hoeft voor mij niet meer.
Het vrij epische maar ook poppy Waiting for darkness is vandaag de favoriet.

hij heeft altijd top gitaristen. Op dit album : Jake E. Lee.

Fijn maar wisselvallig album van Ozzy. Kant A bevat de sterkste nummers, met het titelnummer als favoriet. Op kant B zakt het niveau helaas wel. Centre Of Eternity (getiteld Forever op LP) begint deze plaatkant nog sterk, maar So Tired is echt een draak van een nummer. Waiting for Darkness kan ik dan weer prima waarderen. De LP sluit af met het matige Spiders.

Score: 74/100

Ondanks alle drank gerelateerde zaken en de dood van Rhoads nog vers in het geheugen was er op Ozzy's productiviteit weinig aan te merken in de jaren 80. Zijn oog viel op Jake. E. Lee wederom een uitstekende gitarist maar hij mist net de specifieke signatuur van Rhoads. Het titelnummer bevat lekker riffwerk maar het nummer heeft ook wat kinderachtigs, als Ozzy ook nog wat wolvengehuil ten gehore brengt skip ik door. You're No Different met zijn stemmige keyboard klanken heeft mij altijd kunnen bekoren. Now You See It bevalt mij ook prima, een fijne groove en een catchy zanglijn. Rock 'n' Roll Rebel is aardig maar ook niet meer dan dat, het dendert voorbij zonder indruk te maken. Het intro van Centre of Eternity schept verwachtingen maar het vlotte karakter van de song kan niet verhullen dat het ook wat eenvormig is. So Tired lijkt wel een voorbode te vormen voor een aflevering van Dynastie, een slappe drol die snel weggespoeld moet worden. Slow Down doet het al niet veel beter. Afsluiter Waiting for Darkness is aardig maar lijkt maar niet echt los te komen, alsof het nummer zich nog enigszins in de demofase bevond.
Zo is Bark at the Moon toch echt van minder allooi. Het is een wisselvallige schijf met enkele slappe songs.

Tussenstand:

1. Diary of Madman
2. Blizzard of Ozz
3. Bark at the Moon

Om vervolgens de geniale outro solo van Jake E. Lee te missen.

Bij het US festival in zomer van 1983 zat Tommy Aldridge nog achter de drumkit en later in de studio hier op de plaat maar werd nog voor de Bark at the Moon tour vervangen door Carmine Appice. Hier te zien OZZY OSBOURNE - Live Dortmund Festival (1983) met verder nog J.E. Lee, D Airey en B Daisley
Appice kon een paar maanden later al weer vertrekken.

Helaas heb ik Ozzy nooit met Jake E. Lee zien optreden, volgens mijn info is dat ook maar één keer in Nederland gebeurd tijdens de Bark at the Moon tour.

Vandaag maar eens wat hardrock oudjes van deze man of madman opgezet. Deze plaat heb ik ergens zo uit de jaren 80 voor het laatste gehoord (geleend uit de bieb) en afgelopen week kreeg ik dan dit oudje uit Japan op CD toegestuurd (eerste 1986 CD release 32 DP 418) en ondanks het vele keyboards werk wat hier te horen is vind ik deze stiekem toch wel iets beter en toegankelijker klinken (iets betere productie) dat de eerste twee van hem. Lekker melodieuze jaren 80 rock dat prettig in het gehoor ligt.
In muzikaal opzicht is zijn debuut weer beter, maar om te luisteren dit derde album weer.

Met deze erbij heb ik mijn vijf luikje van deze horrorman compleet.
Score 4,5

Tussenstand:

Blizzard of Ozz
Bark to the Moon
The ultimate sin
Diary of a Madnan
No more Tears

Dat is geen wolvengehuil, "he's barking at the moon".

Ik ben een beetje in de war vanwege de comments hier. Ik dacht dat Rhoads in 1984 verongelukt was, maar dat is dus eerder geweest? Op dit album istie al niet meer te horen dan?

Desalniettemin een wisselvallige plaat, voor elk sterk nummer staat er een zwakke voor in de plaats. Gitaarwerk op de titeltrack heb ik altijd geweldig gevonden, sowieso een van m'n Ozzy favorieten.

1. Blizzard of Ozz
2. Diary of a Madman
3. Bark at the Moon

Na twee klassiekers te hebben uitgebracht met Randy Rhoads vind ik dit album wat tegenvallen. Dit was het eerste Ozzy album dat ik bezat. Destijds voornamelijk gekocht omdat ik het titelnummer zo geweldig vond. De productie op dit album is wel perfect. Echt een geweldige haunting sfeer en lekkere glam metal sound.

"Rock 'n' Roll Rebel" is een fijne opener maar ook echt heel standaard. Echt vol cliches die helaas veel rock/metal bands hebben gebruikt. "So Tired" vind ik echt afschuwelijk. Het klinkt alsof Ozzy hier "True" van Spandeau Ballet probeert te spelen. Wat overigens niet gek is aangezien dat nummer een hit was toen Ozzy dit album aan het opnemen was.
"Spiders" klinkt als een herschrijving van "Diary of a Madman".

Eigenlijk vind ik enkel "Bark at the Moon" zelf sterk. De rest doet me een stuk minder. "Forever" vind ik ook nog erg fijn. Naast die twee wil ik nog even toevoegen dat "Waiting for Darkness" een geweldige sound heeft. Erg griezelig. De overige nummers doen me vrijwel niks.

Ik heb de tracklist gecorrigeerd naar de Europese versie. Met dank aan B.Robertson voor het accepteren.

En ik heb nu de CD met Amerikaanse volgorde. De remaster van 1995 en niet die remaster/remix uit 2002 waar soms dingen veranderd zijn. Heb daar eens een review over opgezocht van iemand die daar kritisch over was: werd niet aangekondigd door Sony noch in het boekje vermeld. De '95 uitgave was redelijk goed en ongewijzigd, dus even wat dieper in de buidel getast en eenmaal aan de volgorde gewend mag ik 'Spiders' als bonustrack beschouwen en 'Slow Down' als reguliere track, wat een hele verbetering is. Beetje een luchtig nummer dat wat popinvloeden in de refreinen heeft, mede door de invulling van Don Airey. 'Bark at the Moon' is mijn favoriete Ozzy-album. Verguisd door Osbourne zelf die op zijn best het titelnummer live nog eens bracht. Zijn vocalen hier vind ik aangenaam, veelal hoog tegen het breekbare aan. Heerlijk als 'So Tired' nog steeds gehekeld wordt overigens, altijd wel een favoriet van mij geweest al vink ik 'Centre of Eternity' en 'You're No Different' aan als favorieten. Ook een wat softer geluid over de gehele linie overigens. Hierna werd het een stuk harder met de 'stadionrock' oid van 'The ultimate Sin', dat afgezien 'Shot in the Dark' ook verguisd wordt door Ozzy Osbourne. 'Bark at the Moon' heb ik verder als Europese-LP.

Ik ken Bark at the Moon ook alleen maar met de Amerikaanse tracklist. Ik twijfel of ik me aan een andere volgorde zou kunnen wennen. Heb het album gisteren weer eens beluisterd. Voor mij is dit het eerste consistente Ozzy-album en het wat commerciëlere geluid ligt makkelijk in het gehoor.

De gitarist is dood, leve de gitarist! Zoals het ooit ging met Romeinse keizers die vlot werden opgevolgd door de volgende, zo vlot hadden de opvolgers van Randy Rhoads zich aangediend. Met Bernie Tormé in de gelederen verschenen geen opnamen, met diens opvolger Brad Gillis werd livedubbelaar Speak of the Devil uitgebracht, maar voor de volgende studioplaat diende een vaste opvolger te komen. Het werd de jonge en onbekende Jake E. Lee.
Verrassend was de terugkeer van bassist Bob Daisley, die op onsympathieke wijze de bons had gekregen kort na de opnamen van Diary of a Madman. Daisley was echter dé componist van de eerste twee soloalbums van Osbourne. De madman had hem hard nodig en Daisley verliet hierop Uriah Heep, ongetwijfeld en dik verdiend met enige financiële toezeggingen.
Op drums de toen al veteraan Tommy Aldridge en op toetsen iemand met eveneens een respectabel CV, namelijk toetsenist Don Airey.

Wat echter het meest de aandacht trok was de hoes: Osbourne als weerwolf. In Aardschok stond een fotoreportage van het schminken, hartstikke interessant vond ik dat, zeker met de videoclip erbij.
En de muziek? Pakkende melodieën, stevig en tegelijkertijd zoet als Engelse drop in felle kleurtjes, met toetsen als een zacht tapijt onder de liedjes en spetterend gitaarspel van Lee. In de ballade Forever dat verrassenderwijs kant B opent in plaats van halverwege een plaatkant te zijn gezet, zit enige invloed van The Beatles, de favoriete groep van Osbourne.

De hoes vermeldt dat Osbourne alle liedjes in zijn eentje schreef. Wie zijn carrière volgde, moet hebben geweten dat dit niet kón kloppen: zijn compositorische bijdragen bij Sabbath waren bijna gelijk aan nul, op de vorige twee studiosoloalbums bemoeide hij zich hoogstens met de teksten, die echter voornamelijk van de pen van Daisley kwamen.
Dankzij het boekje bij The Ozzman Cometh (1997) weten we dat nota bene Osbourne zelf dit tegenspreekt: hij noteerde aangaande Lee bij Bark at the Moon: "It was the first song we wrote together".
Twee bandleden vertelden later dat zij gezamenlijk (bijna) alle muziek én de meeste teksten schreven. Het verhaal van Lee verscheen in 2014 op de site van Blabbermouth, het verhaal van Daisley is op webarchive.org te vinden. Kortweg: de piepjonge Lee werd gechanteerd met ontslag als hij zijn credits niet zou afstaan, Daisley kreeg inderdaad een grote zak geld. Zijn maatje, drummer Lee Kerslake, bevestigt dit op diezelfde website.

Ik vond dit album net zo goed als de voorganger, zij het iets minder verrassend en met een sterkere A- dan B-zijde. Maar diverse melodieën bleken onweerstaanbare oorwurmen en dat die Lee kon soleren duldde geen twijfel. Jammer dat Osbourne en zijn manager/echtgenote zulke geldzuchtige geldwolven waren. Bark at the dollar!

Ben dan (oprecht, want ik weet er nix van) benieuwd wie de zanglijnen voor hem schreef of bedacht?

Goede vraag. Muziek van Iommi, teksten van Butler. Ozzy zong grotendeels met de gitaarlijnen mee. Dat is meteen het grote verschil met Dio, die melodielijnen schreef die anders waren dan Iommi's riffs.

Nu je het zegt, daar heb ik nooit echt op gelet. Maar echt 1 op 1 meezingen deed Ozzy toch ook niet (altijd)? Ga ik de volgende keren eens extra op letten.

Dat wordt gezegd, ja. Onder andere door Tony Iommi, Maar is niet waar hoor. In Iron Man wel, en in NIB bijvoorbeeld. Soms een klein stukje. Maar wat Sabbath juist zo goed maakt zijn de simpele, krachtige melodieën die wel een geheel vormen met de riff of de progressie, maar juist niet de riff nazingen.

De buurman heeft helemaal gelijk dat het inderdaad niet 100% zo was dat Ozzy letterlijk met de gitaarlijn meezong. Neem bijvoorbeeld Sabbra Cadabra van Sabbath Bloody Sabbath, waar de melodie anders is dan de gitaarriffs. En bovendien klooide Osbourne weleens met een piano, hij was dus zeker niet zonder enig idee. Het is niet zwart-wit.
Maar omgekeerd kwam hij niet met melodielijnen aanzetten waarbij dan riffs moesten komen. Het begon altijd met een riff, waar dan later een melodie en teksten bij moest komen. Zelfs dat laatste deed hij dus meestal niet.

De inbreng van Ozzy wordt vaak onderschat. Het is niet alleen maar de gitaarlijnen nazingen, maar hij geeft juist een extra cachet aan Black Sabbath met zijn sinistere stem en podiumpresentatie. Juist daarom is Black Sabbath wellicht naast The Beatles één van de meest invloedrijkste bands ooit. De nummers zijn natuurlijk wel geschreven met ozzy's vocalen in het achterhoofd, zowel van Sabbath als solo.