Ozzy Osbourne - The Ultimate Sin (1986)

De schutter was kennelijk geen fan van Bark At The Moon maar wel dierenliefhebber

5 juli is het afscheidsconcert van Black Sabbath in Birmingham, genaamd 'Back to the Beginning'. Dit is tevens het afscheid van Ozzy van het podium, die door diverse fysieke malheurs wordt geplaagd.

Tot mijn verrassing las ik dat daarom ook Jake E. Lee is uitgenodigd. In aanloop naar het optreden publiceerden Guitar World en Blabbermouth een kort interview met de man.
Daarin vertelt hij onder meer hoe Sharon Osbourne er destijds niet in slaagde hem te vertellen dat hij was ontslagen. Terugblikkend vindt hij het hilarisch, al was hij toen allesbehalve blij met het ontslag dat toch volgde. Leuk verhaal!

Daarin ook een link naar een interview met hem bij eonmusic.co.uk uit 2018, waarin evenzo de link naar de periode Ozzy werd gelegd.

Ongevaarlijke statdionrock met behoorlijke productie en een aantal erg fijne tracks. Verder ook daardoor heel erg middle of the road en met een aantal refreinen die echt te stompzinnig voor woorden zijn. Killer Of Giants en A Shot In The Dark zijn daarentegen wel echt fenomenaal en daarmee welkome afwisselingen tussen obligate meezingers als Never Know Why en Lightning Strikes.

Ik moest even wennen aan het drumwerk van Randy Castillo dat met die reverb tijdens de midtempo partijen vooral erg simpel overkwam. Uiteindelijk is dat ook gegroeid, maar het viel wel op. Lee blijft verder een zeer capabel gitarist, maar op dit brallerige cockrockmateriaal voelt het ook minder spectaculair aan dan op de voorganger. Gewoon een okay album. Niet veel meer.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. The Ultimate Sin
4. Blizzard Of Ozz

Ik moet een jaar of 13 zijn geweest toen ik kennis maakte met de muziek van Ozzy. No Rest For The Wicked was net uit en een oudere zus van een van mijn beste vrienden had deze samen met The Ultimate Sin meegenomen uit de grote stad.

Wat een magie toen ik voor het eerst die zware riff van The Ultimate Sin hoorde. Nog steeds krijg ik kippenvel als die rif door mijn speakers galmt. Dit is het eerste Ozzy-album waarop bijna alles klopt: een coherente verzameling sterke nummers zonder missers (voor het eerst op een van zijn solo-albums) en Ozzy die bijzonder sterk zingt. Jake E Lee speelt ook nog eens de pannen van het dak. Het enige smetje is de ietwat donkere productie, maar daar ben ik zo aan gewend dat het me geenszins stoort.

1. The Ultimate Sin
2. Blizzard Of Ozz
3. Diary Of A Madman
4. Bark At The Moon

Ik ben ook erg gesteld op The Ultimate Sin. Een album met opzwepende songs op het snijvlak van hair en heavy metal die gedragen worden door een stevige, bombastische productie en spetterend gitaarwerk. Amerikaanser kan niet. En dat voor een geboren Brit. Ik hoef het alleen niet elke dag te horen.

Bob Daisly en Don Airey er weer uitgedonderd en geen adequate vervanging. Randy Castillo ken ik eigenlijk alleen van naam en nu weet ik dat hij een heel saaie drummer ass die eigenlijk alleen ritme vast kon houden. Jake E. Lee slaagt er in zijn eentje niet in om het gekweel van Ozzy te verbloemen en dat resulteert in een slaapverwekkende en nietszeggende plaat. De heren doen hun best om met makkelijke meezingers voor de boeg te komen, maar vergeten daarmee voor het gemak kwaliteit en originaliteit toe te voegen. Op z'n best klinken de songs redelijk. Ik laat Ozzy even een paar dagen met rust, want deze luisterbeurten waren een worsteling.


Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman
4. The Ultimate Sin

Smaken verschillen en dat is ook logisch. Hoewel het album mij niet omver blaast, heeft het zeker wel een bepaalde charme voor mij.
De productie kan mij wel bekoren, hier en daar wat pompeus, maar het misstaat niet.
Jake E. Lee vind ik een prima gitarist, de wijze waarop hij de titelsong bijvoorbeeld invult met fijne licks, en solo's op onverwachte momenten kan mijn goedkeuring wel wegdragen.
Zangtechnisch gezien vind ik Ozzy trouwens niet geweldig voor de dag komen, hier en daar zit hij soms tegen het valse aan, maar vreemd genoeg kan ik dat van deze murmelende paljas wel hebben.
De platen van Ozzy beluister ik eerder vanwege het fraaie gitaarwerk dan vanwege de zangkunsten van de beste man. Ergens in het schemergebied tussen glam en heavy metal wist Ozzy in de jaren 80 zijn eigen positie te verwerven. Mede ingegeven door de juiste voelsprieten voor getalenteerde gitaristen.

Mij spreekt de naturel zang van Ozzy juist heel erg aan op deze elpee. Het is wat ie ook al deed op Bark At The Moon. Er zit een dramatische hairtik in en dat dig ik wel. Het is niet zo perfect en gladgestreken als sommigen ons willen doen laten geloven.