VOLA - Witness (2021)

Of dit nu een album is dat je tijdens het ontbijt wilt aanhoren, waag ik te betwijfelen. Ondanks dat de muziek toch vrij 'zoet' is in mijn beleving. Tenminste... nu ik mijn progmetal slaapmutsje nog op heb. Nou ja, Vola smaakt op dit vroege tijdstip gewoon een beetje als een vers croissantje met luxe aardbeienjam in het goede gezelschap van een bakkie heule sterke koffie. De muziek is niet constant heavy. Integendeel. Want de djent band uit Denemarken klinkt in mijn oortjes - weliswaar bij tijd en wijle stevig aangezet - meer als een ingenieuze en zeer melodieuze popband. Waar dus helemaal niks mis mee is als je een mix van 'metal' en mooi gezongen 'pop' wel waarderen kunt.

Het eerste album had de heerlijk loodzware gitaarriffs, het tweede album de fraaie aanstekelijke zanglijnen en op deze derde komt alles mooi samen, resulterend in het beste werk van de deense band tot nu toe. Het is een knappe mengeling geworden van pop en metal (A-ha meets djent?), met unaniem sterke tracks. Luister maar eens naar de geweldige opener Straight Lines, dan ben je meteen verkocht. De rest van het album doet daar niet veel voor onder.

Dit album van Vola is toch een gevalletje net niet geworden. De momenten dat ze met harde en loodzware partijen aankomen is het genieten geblazen. De opening van These Black Claws is daar een heerlijk voorbeeld van waarbij ik direct weer in headbang modus zit. maar ook de eerste twee nummers doen dat krachtig. Ze vullen de plaat en de nummer echter op met veel vrolijk klinkende poprock achtige passages. Waar ze helaas de kwaliteit en het gevoel voor missen om echt boeiend te blijven.

En daarmee kom ik eigenlijk op mijn grootste probleem. Ze verliezen enorm snel de aandacht. Met 44 minuten is dit zeker geen lange plaat, maar mijn hemel wat duurt hij voor mijn gevoel lang. Het is dat ze met Stone Leader nog een lekker nummer aan het eind hebben. Maar na de eerste vier nummers zijn ze me wel kwijt geraakt. Ook met deze worp wil de klik niet echt komen.

Prima derde album van Vola, maar ik merk dat, na mijn aanvankelijke enthousiasme toen ik het album net had, Witness toch iets minder impact op me heeft dan Applause Of A Distant Crowd. Er staan weliswaar weer erg sterke nummers op de plaat, maar een nummer als 24 Light-Years haalt het niveau toch wat naar beneden en ook Freak klinkt me veel te gezapig.

Verder blijft er gelukkig genoeg te genieten over. Het verzorgde poppy geluid doet me (zonder het Djet-element) erg denken aan Frost* en is dankzij de rijke schakering aan synthgeluiden boeien om te luisteren.

Waar ik me wel over wil beklagen, is dat Mascot heeft gemeend dit album op 'glow-in-the-dark' vinyl te moeten persen. Dat komt de geluidskwaliteit niet bepaald ten goede. In de rustigere passages is de achtergrondruis bijzonder storend en lijkt het bijna of ik een picture disc op heb liggen. Dan heb ik liever de CD.

De nummers van met name Witness kwamen op 29 november in Hamburg kei- en keihard binnen, precies wat ik nodig had om deze plaat écht op waarde te kunnen schatten. The missing link, zullen we maar zeggen.

Hoewel Friend Of A Phantom nauwelijks onder doet voor dit Witness, blijft dit voor mij tot dusverre wel het hoogtepunt uit de discografie van deze sympathieke Deense band. Uitschieter op laatstgenoemde is voor mij These Black Claws met haar verraderlijke electrobeat-into, ultiem verslavend meeblêrrefrein en brute djentbreakdowns die als mokerslagen op je af worden gevuurd.

Het was me weer een heerlijk avondje ongegeneerd moshen en genieten daar in Duitsland, topervaring!