Billie Eilish - Happier Than Ever (2021)

Don't Smile At Me is toch echt een verzamel-EP bestaande uit oude singles. Oorspronkelijk telde het maar 8 tracks. Later opnieuw uitgebracht met een bonustrack, en daarná nog eens met nog eens twee extra tracks. Maar het is dus een EP.

Mijn berichten hebben veel losgemaakt zie ik. Achja snap ik ook wel, als je fan bent is het niet leuk om te horen. Maar leef en laat leven. De een vind billie een geweldige artiest, de ander niet. So be it.

Ha Eliasliefhebber, zag bij jou ook The Lion's Roar in je favorieten lijst staan.
Een superalbum waarop Echt, goed en met bezieling op wordt gezongen.

Mwah, First Aid Kit is ook een vrij gelikt product waar alle rauwe randjes braaf vanaf geschaafd zijn.

Wel fraaie liedjes hoor, maar niet minder een marketing product dan deze Eilish.

Kijk, een mede liefhebber !! ))

Misschien bij de laatste twee albums (Ruins en zijn voorganger) maar nog zeker niet tijdens The Lions, Roar,
mooie ongecompliceerde maar recht vanuit het hart gezongen nummers.

Kan je opmerking tot op zekere hoogte begrijpen hoor, Roxy. Maar wil mijn aanvoelen van 'Muse-bombast' toch ook lezen naast hetgeen ik er juist voor ook aangaf, nl. dat Billie de weg naar bestudeerde stadionkrakers gelukkig weet te vermijden. 'n Echte Muse-stadionkraker wil ik er dus uiteraard zelf liefst niet in verwachten, in dat 'Happier Than Ever', ondanks al m'n voorliefde voor Muse als supergroep. Maar je 'dwingt' me nu toch dit stukje aangename luisterbeleving van de voorbije dagen nog eens te herevalueren. Wat funderen, ik zou zeggen, tuurlijk, altijd met plezier zelfs.
'Happier Than Ever' is, naast het langste nummer van de plaat, vooral 'n biezonder fraai opgebouwde song, traag en ingetogen, akoestisch en jazzy ingezet. Vanaf minuut 2.20 verandert dan alles geleidelijk van kleur en komen er in crescendo meer instrumenten in, ook elektrische en drums, plús geagiteerd massale zang. Op minuut 4.03, de climax,  Billie roept het dan uit, "Just fuckin' leave me alone!", daar zit dan, tussen de groeiende distortion, mijn vermaledijde typische Muse-rocktoets à la Eilish, waarna de outro uiteindelijk uitdooft in nog meer distortion. Huh, kreeg er zelfs weer kippenvel van!
Maar, nog 'pour la petite histoire' van 't nummer... Eilish noemde de song 'Happier Than Ever' zelf 'waarschijnlijk de meest therapeutische song die ze ooit heeft geschreven of opgenomen. Schreeuwend, gewoon je longen uit het lijf en, bekende ze verder, nadien kon ze nog nauwelijks spreken, hetgeen haar dan ergens weer een boost van voldoening gaf, die screams wilde ze al lange tijd kwijt.
Nu goed, 'k hou m'n Muse-beeldspraak hierboven dus wel resoluut aan, maar 'k heb ze voor de duidelijkheid in de tekst wel eventjes tussen aanhalingstekentjes geplaatst.

Ha Henrie9 ik denk dat we samen een aardige muziekboom op kunnen zetten.
Ik begrijp je redenering heel goed hoor en ik vind de titel track ook by far het beste van het album...
Alhoewel de eerste 2 minuten (en dat telt voor meer nummers op dit album) de zangstijl, het temerige, zeurderige ( ik krijg er een " kom op nou" gevoel bij) mij danig begint te irriteren, het nummer wordt dan gered door het tweede deel.

Wat zingen betreft waar je echt kippenvel bij/van krijgt zo goed, is bij het album Origin of Symmetry, van Muse, met name de nummers Space dementia en Citizen Erased... Ik zou alle Billie volgers van harte aanraden dat een ste luisteren op you tube..... Er gaat dan een wereld open....
Wat betreft stadionkkrakers: Muse telt nog altijd als een der allerbeste live acts ever.

Wat betreft de nummer opbouw van Billie, de titel track, zoals jij het beschrijft komt meer de vergelijking bij mij naar boven met Like a Prayer van Madonna in 1987, toen op het toppunt van haar glory, een langzaam gezongen opening die ook losbarst in een crescendo met gospel koor etc...
Those were the days........

Hierboven heb ik al geschreven dat ik persoonlijk niets met Madonna als persoon heb, ik vind dat ze te krampachtig jong wil blijven en zich daar tot in het absurde aan overgeeft (ik heb veel meer met tijdgenote Deborah Harry die meer mature is) maar het is een ontegenzeggelijk feit dat ze haar sporen flink heeft uitgezet met vele grote hits en albums die vernieuwend zijn. ( Like a prayer- Ray of light - Music- Confessions of the dancefloor- Madame X)

Het komische is noujuist dat veel users in deze thread een voorliefde voor rockmuziek hebben, wie kent Origin of Symmetry niet? Ik vind het leuk om te zien dat een nieuwe sensatie als Billie Eilish zo'n breed publiek bereikt op het 'conservatieve' MuMe. In de top 250 staan (verklaarbaar) 90% rockklassiekers. Alleen maar hoopvol, ook voor de ontwikkeling van mijn muzieksmaak, dat er steeds bredere interesse is van onze community wat betreft nieuwe releases en meer diversiteit en dat er nog steeds eigenzinnige nieuwe getalenteerde artiesten opstaan die het bespreken waard zijn.
Ik heb 5 Museplaten op de maximale score staan, maar Billie's muziek raakt mij op een andere manier net zo veel.

En toch... vind ik je twee minuscule sterretjes wat van het lage teveel...☻

Nou vooruit Henrie9 een halve ster erbij, maar dit is dan ook de max. voor dit product.
Want de flemerige manier van zingen drukt wel erg op de score.

Niet dat het uitmaakt, maar ik vind "Happier Than Ever" het grootste gedrocht van het album. Ik snap wel mensen het mooi vinden hoor met de tekstuele en muzikale opbouw. Alleen vind ik die gitaren zo lomp en onorigineel dat ik het nummer "instant" uit wil zetten wanneer ze inkomen.

en dan toch 4 ****. ???

Dit blijkt toch best weer een genietbaar plaatje te zijn. Qua stijl wordt duidelijk de mompelzang met trage dreunende beats doorgezet. Met hier en daar wat ruimte voor opfleuring. Ze zingt vooral haar problemen van der af. Wat voor sommige pakkender is dan voor andere. Het trekt me persoonlijk wel. Hoewel het me niets boeit wat ze met der haar doet, schijnbaar is dat voor de fans/media wel een item geweest.

De plaat klinkt, zo op het eerste gehoor, erg persoonlijk. Maar ik mis, net zoals op de voorganger trouwens emotie en wat rauwheid in het geheel. Waardoor de plaat toch impact mist. Het zal ongetwijfeld de juiste snaar raken bij de jongeren mensen. Net zoals de poprock bandjes dat bij mij deden toen ik nog op school zat. Ach het zal ook niet uitmaken wat ik ervan vind, in die doelgroep val ik toch niet gok ik zo.

Oh, ik bedoel het nummer . De rest van het album gaat mij steeds beter bevallen. Vandaag weer is haar debuut opgezet en dat album is toch een stuk meer "kinderlijk" vergeleken met haar "sophomore" vervolgalbum. Zelfs de singles die ik bij release niet zo bijzonder vond, vind ik nu wel mooi passen binnen het algehele plaatje van het album.

ok, helder....

maar de monotone, zeurderige mompelzang blijft ook een feit.... het vaak kan en wil een mens dat horen

Dat had ik met NDA. Verschrikkelijk nummer. Happier Than Ever irriteerde me vooral omdat er zoveel distortion op het gitaargedeelte zit dat ik het idee kreeg naar een 'brick wall' te luisteren.

Er staan m.i. iets teveel nummers op het album. Na Your Power (prima track btw) was ik er wel een beetje klaar mee. NDA, Happier Than Ever en niemandalletje Male Fantasy hielpen ook niet echt.

Mijn oprechte excuses

Zoals dat in Johnny Marr-terminologie heet: Don Cappuccino snapt dingen. Die jazzinvloeden hoorde je op haar debuut ook al wel een beetje, maar hier komen ze echt goed naar voren; de muziek is ook heel triphopachtig en dat past heel goed. De eerste twee keer luisteren, op de speakers, gleed het album heel erg van me af, maar toen ik de derde keer rustig met koptelefoon op luisterde viel op hoe ontzettend goed en subtiel de productie is (ik ben een beetje verliefd op die wobbelende elektronica op 'Your Power') en hoe sterk en gevoelig haar zanglijnen zijn. Wie dat nu nog niet snapt wil het gewoon niet snappen.

(Slowgaze) Zoals dat in Johnny Marr-terminologie heet: Don Cappuccino snapt dingen..........Die jazzinvloeden ...........hoe sterk en gevoelig haar zanglijnen zijn. Wie dat nu nog niet snapt wil het gewoon niet snappen. [/quote]

Tjongejonge wat een geneuzel.....Qua zang kan Billy in het zangclubje bij Bjork, ook een zangeres die veel mensen gewoon niet willen snappen, simpelweg omdat ze hen een nervous-breakdown bezorgt.
Dat doet Billie niet, zoals il al schreef zijn er aardige passages, maar de slome traagheid en mompelende zang werkt wel bij menigeen op de iritatiespier.

Om je een paar namen te geven in de masterclass pop zangeres voor gevorderden :

Kate Bush (Haar hele oeuvre, maar bijvoorbeeld: The man with the child in his eye, die opening.....
Alison Moyet (Other - de titeltrack van het album
Loreena McKennitt - full circle
Heather Nova - Island
Marina *and the Diamonds - Immortal
Patricia Kaas - Chanson simple
Sinead O'Connor (vele uit haar oeuvre , maar zeker Nothing compares to you.
Texas - Halo
Tori Amos - (heel veel uit haar oeuvre) maar vooral -Northern Lad
Alice - Prospativa Nevski
Annie Lennox - Why
Antonella Ruggiero - Mille Molecole

Ik kan er veel meer noemen, maar al deze dames zijn grand cru, I rest my case.

Tjongejonge wat een geneuzel.....Qua zang kan Billy in het zangclubje bij Bjork, ook een zangeres die veel mensen gewoon niet willen snappen, simpelweg omdat ze hen een nervous-breakdown bezorgt.
Dat doet Billie niet, zoals il al schreef zijn er aardige passages, maar de slome traagheid en mompelende zang werkt wel bij menigeen op de iritatiespier.

Om je een paar namen te geven in de masterclass pop zangeres voor gevorderden :

Kate Bush (Haar hele oeuvre, maar bijvoorbeeld: The man with the child in his eye, die opening.....
Alison Moyet (Other - de titeltrack van het album
Loreena McKennitt - full circle
Heather Nova - Island
Marina *and the Diamonds - Immortal
Patricia Kaas - Chanson simple
Sinead O'Connor (vele uit haar oeuvre , maar zeker Nothing compares to you.
Texas - Halo
Tori Amos - (heel veel uit haar oeuvre) maar vooral -Northern Lad
Alice - Prospativa Nevski
Annie Lennox - Why
Antonella Ruggiero - Mille Molecole

Ik kan er veel meer noemen, maar al deze dames zijn grand cru, I rest my case. [/quote]
Deze man snapt dingen, Goed lijstje! Kate Bush is Amazeballs

Maar snappen jullie ook hoe quoten werkt op deze site?

Een hele berg vrouwelijke artiesten noemen slaat natuurlijk nergens op. Alhoewel, vergeleken met Miss Montreal lijkt Annie Lennox toch ineens een verdomd aardige zangeres!

Ik vind het zelf een mooi album. Productie blijft bij haar en haar broer de grote troefkaart in mijn ogen.

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Het grote taaltopic

Een nuchter en overwogen standpunt wat hier ingenomen wordt, en daar ontbreekt het nog wel eens aan in dit forum dus hulde. Muziek die cheers van anderen nodig heeft, omhooggeluld moet worden, daarbij zijn alle verdenkingen gerechtvaardigd:). Waarvan evident akte bij mevrouw Eilish, de hedendaagse popmarketing avatar. Deze plaat verandert daar niets aan.

Dus alles wat niet met jouw mening strookt is per definitie verdacht? Ik zie bij dit album genoeg goed onderbouwde schrijfsels waarom diegenen dit zo'n fijne plaat vinden.

Vervelend voor jou dat jij het niks vindt, maar om anderen dan maar te betichten van omhooglullen gaat ook een stap te ver. En waarom zou je een album niet mogen bejubelen waar je lyrisch over bent?

Waar is jouw goed onderbouwde mening over waarom deze plaat zo slecht is eigenlijk..?

Ik vind het toch knap dat Eilish en broer met spaarzame inzet van instrumentatie en klanken zoveel sfeer kunnen neerzetten en opwekken. De muziek raakt me niet enorm, maar ik kan de spanning en die sfeer wel (in)voelen. Zit een beetje tussen 3,5 en 4,0**** voor mij. Vooralsnog even voorzichtig inzetten.

Billie Eilish staat op dit moment verrassend bovenaan in de rotatielijst, met een gemiddelde score van boven de 3.5. Lang niet slecht voor een enigszins controversieel mens/act, die ook weer het nodige sentiment ophaalt bij enkele brompotten die meer reacties weten los te maken dan bij de meer nuancerende beschouwingen.

Rox, je lijkt aardig geobsedeerd door Billie. Heb je album inmiddels al goed kunnen luisteren?

Afgezien van het verschrikkelijke titelnummer vind ik het een relaxte en eindlijstje waardige (ja ik durf) plaat.
Tenzij het jaar nog met heel veel mooie verassingen komt dan..