Styx - Crash of the Crown (2021)

Styx werd in 1972 opgericht in Chicago en zal volgend jaar zijn 50e verjaardag gaan vieren. Dat doen ze met een nieuw album en daarop klinken ze vitaal, gedreven en kwalitatief erg goed.

De tweeling Chuck (basgitaar) en John (drums) Panozzo stonden aan de wieg van Styx samen met hun buurjongen Dennis DeYoung, de zanger en toetsenist die een groot deel van het geluid van de band bepaalde. Hardrock gitarist James “JY” Young zorgde ervoor dat de progressieve/poprock van Styx “ballen” kreeg en met eveneens gitarist John Curulewski maakten ze 5 albums. Een doorbraak werd niet gerealiseerd, maar daarin bracht de wissel Curulewski eruit en zanger/gitarist Tommy Shaw erin een verandering.

Met de schrijverskwaliteiten van Shaw kwam er meer melodie en pop in de muziek en dat was op “CRYSTAL BALL” uit 1975 voor het eerst te horen. Alle kwaliteiten werden optimaal benut op de 2 klassiekers die daarop volgden, “THE GRAND ILLUSION” uit 1977 en “PIECES OF EIGHT” uit 1978. Een perfecte combinatie van goed in het gehoor liggende pop/rock met een progressief/symfonisch sausje. In 1978 bereikte het erg poppy “SING FOR THE DAY” zelfs de Top 40. Albums volgden, af en toe een single succes, vooral in Amerika en na “KILLROY WAS HERE” in 1983 was het door muzikale meningsverschillen afgelopen en ging het vijftal zijn eigen weg.

In 1990 kwam zonder Tommy Shaw het eerste comeback album uit, “EDGE OF THE CENTURY”, een redelijk succesvol album met een grote Amerikaanse hit in de vorm van “SHOW ME THE WAY”. Midden jaren negentig kwam de succesbezetting van de tweede helft jaren zeventig en eerste helft van de jaren tachtig weer bij elkaar voor een serie come-back optredens. Deze waren overigens zonder de originele drummer John Panozzo, die in 1996 overleed aan de gevolgen van overmatig drankgebruik. Een album volgde, de ruzies kwamen ook weer terug en sinds het nieuwe millennium zijn er 3 album verschenen, waarvan er 1 een cover album was. Zonder Dennis DeYoung die uit de band is gewerkt, maar nog steeds met Shaw, Young en op een enkele track Chuck Panozzo kwam Styx 4 jaar geleden op indrukwekkende wijze terug met “THE MISSION”.

Met de inmiddels vaste ritmesectie Ricky Phillips (bas) en drummer Todd Sucherman en zanger/toetsenist Lawrence Gowan had de band voldoende inspiratie voor een snelle opvolger. De songs waren voor de corona crisis al geschreven en tijdens de lock-down werden de songs opgenomen die uiteindelijk op “CRASH OF THE CROWN” zijn gezet. Het is het 17e album en het eerste album waarop geen enkel nummer boven de 4 minuten klokt en dat mag best opmerkelijk genoemd worden. Vijftien songs, iets meer dan 43 minuten en het is een geweldige trip om het album keer op keer af te spelen. De insteek van het album lijkt een aanklacht tegen de huidige Amerikaanse samenleving en je zou er ook uit op kunnen maken dat de heren de voormalige Amerikaanse president, de heer Donald Trump bedoelen. En dan de muziek, die is fantastisch. Veel uptempo, mooie toetsenpartijen, regelmatig een heerlijke gitaarsolo, geweldig gevarieerde solo zangers en de van Styx bekende koortjes.

Van de 15 tracks zijn er 2 heel kort, de rest klokt van 1.54 tot 3.59. “A MONSTER” is een afwisselende track met een mooie toetsensolo, “REVERIES” vind ik een typische Styx rocker, het titelnummer heeft Queen invloeden en de 3 leadzangers nemen allemaal een deel voor hun rekening, uniek in de Styx geschiedenis. “OUR WONDERFUL LIFE” grijpt qua sound een beetje terug op “SING FOR THE DAY” uit 1978, mooie melodieuze song. “LONG LIVE THE KING” heeft een iets afwijkende sound, maar is een pakkende rocker van 2 en een halve minuut met prachtige samenzang! “COMING OUT THE OTHER SIDE” is een prachtige midtempo poprocker, mooie percussie, dito solo en geweldig gezongen door Gowan. “TO THOSE” is weer zo’n heerlijke rocker en daarmee heb ik hier een aantal songs eruit gelicht, maar doe ik daar eigenlijk de rest mee tekort.

Het album moest indalen, landen, maar nu dat is gebeurt kan ik concluderen dat het album het door mij bejubelde “THE MISSION” weet te overtreffen. De oudjes doen het dus nog steeds goed met een briljante Sucherman, die de songs de juiste power, maar ook finesse geeft, waardoor het allemaal net een fractie beter is geworden. “CRASH OF THE CROWN” is niets minder dan een geweldige plaat geworden, die aan het eind van 2021 in mijn jaarlijstje zal staan, want deze hoort ongetwijfeld bij de beste 10 albums van dit jaar…ik kroon deze tot een topper!

Geen fillers, alleen maar puur genieten dit. Straf en zeggen dat ik nooit echt een Styx-fan ben geweest.

Ik was 19 jaar toen ik n.a.v de hitsingle "Sing for the Day" het album "Pieces of Eight" kocht. U weet wel, het album met die dame afgebeeld op de hoes waar ik wel een beschuitje mee wilde gaan eten... Nu ruim 40 jaar later komt Styx met "Crash of the Crown" op de proppen. Ik was in de veronderstelling dat Styx al lang niet meer bestond. Maar nee dus. Afgaande op de lovende woorden van Marco van Lochem moet ik maar eens naar dit album gaan luisteren. Wellicht dat ik aan "Crash of the Crown" net zoveel lol ga beleven als aan "Pieces of Eight" destijds. Dat album heb ik eind jaren '70 helemaal grijs gedraaid. Ik kom erop terug.

Mooi album maar ik vind de nummers meestal net wat te kort. Kom je er net lekker in en dan houdt het op. Daarom geef ik de voorkeur aan Kilroy Was Here, The Grand Illusion, The Mission en Brave New World maar Crash of the Crown nu op nr. 5 Styx albums. Beste nummers vind ik Save Us from Ourselves, Sound the Alarm en het titelnummer. Stream had een episch knallend part 2 moeten hebben
Aanrader voor de liefhebbers: Dennis DeYoung - 26 East: Vol. 2 (2021)

Wederom een sterk album na de wederopstanding in 2017, vooral vanaf Sound the Alarm is het echt weer ouderwets genieten. Volgens mij lachen 'muziekcritici' je nog steeds uit als je Styx positief benoemd, maar voor mij zal het altijd de meest ondergewaardeerde groep blijven. Ik ken weinig andere bands die zoveel knap in elkaar stekende muziek op hun naam hebben staan.

Op 'The Mission' liet Styx horen haar topvorm weer gevonden te hebben. 'Crash Of The Crown' laat horen dat ze deze vorm heeft weten vast te houden. Het album staat weer boordevol mooie melodieën en zanglijnen die nergens uitgemolken worden. Geen overbodige herhalingen waardoor de nummers kort en bondig blijven. Dat zorgt er mede voor dat je dit album wilt blijven draaien. Het album mist een absolute knaller zoals 'Radio Silence' op het voorgaande album, maar kan zich in de breedte zeker meten met 'The Mission'.

Wat een tegenvaller. Ik mis het scheurende gitaarwerk van James Young ( is hij op vakantie?). Af en toe neigt dit album naar het - door mij gehate- Boat on the River gehalte. Jammer, niveau blijft ver weg van Equinox, Pieces of Eight, Crystal Ball en the Grand IIllusion

Op 19 juli jl. meldde ik dat ik op een later moment mijn mening zou geven over "Crash of the Crown". Ik kan het kort houden: ik onderschrijf de woorden van Neal Peart. Vlees nog vis. Van ouderwets genieten van de muziek van Styx is wat mij betreft helaas geen sprake.

Het is al vast meerdere users opgevallen die dit album in z'n geheel hebben beluisterd:
Churchill's speech revisited (Iron Maiden).
Tune van de film The Terminator is incorporated.
Weet niet exact bij welke tracks.
Funny...

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.



Regelmatig draaien doe ik dit album nog steeds. Zojuist nog eens met de koptelefoon op en dan valt de mooie, transparante productie nog eens extra op.

Score: 83/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
7. Dvne - Etemen Ænka (87)
8. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
9. Kauan - Ice Fleet (85)
9. Frost* - Day And Age (85)
11. Cult Of Luna - The Raging River (84)
11. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
11. Dordeduh - Har (84)
14. Epica - Omega (83)
14. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
14. Styx - Crash Of THe Crown (83)
17. Empyrium - Über den Sternen (82)
18. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
19. Seth - La Morsure Du Christ (80)
19. Asphyx - Necroceros (80)
19. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Vorig jaar december ontdekte ik bijna per toeval The Mission van Styx, dat ik met 6 sterren waardeerde, zo dat had gekund. In de maanden daarna heb ik al hun albums ontdekt en het gros ervan aangeschaft: de gloriejaren op elpee en die daarna op cd. Mijn verslagen zijn te vinden bij de respectievelijke titels.
De voorbije vijf weken heb ik Crash of the Crown vele malen beluisterd. Het einde van een jaar lang Styx ontdekken. Op hun tot dusver laatste studioalbum klinkt retrogressive rock in optima forma.

Alhoewel niet zo overrompelend als The Mission, kom ik toch uit op een dikke 9 als schoolcijfer. Crash of the Crown is geen conceptalbum zoals de voorganger (de sterke EP The Same Stardust niet meegerekend). Wél is het een themaplaat over politieke of sociale verandering. Bandbiograaf Mike Mettler noemt in het cd-boekje de jaren die in de composities worden bezongen, zonder dat dit in de liedteksten concreet wordt aangegeven: 1066, 1455, 1775, 1861, 1941 en 2001. Ik weet uit het hoofd slechts 1066 - Battle of Hastings en de twee fragmenten uit Churchills beroemde speech uit 1940, waarvan één eerder werd gebruikt door Iron Maiden in Aces High.

Ik hoor een band die de neiging om een hitsingle te willen scoren achter zich heeft gelaten. Her en der klinken Beatle-achtige melodieën en waar ik met die groep weinig heb, blijkt het hier keer op keer pakkend, juist door de stevige gitaren van James Young en Tommy Shaw erbij: ze vormen een sterk contrast. Een voorbeeld hiervan is Wonderful Lives met akoestische gitaar in het intro en later geen gitaar- of toetsen- maar een trompetsolo; over levensmoed in donkere tijden, een helaas actueel thema.

De eerste opnamen vonden plaats in het najaar van 2019 in de thuisstudio van Shaw, waarna de coronalockdowns tot vertraging leidden, schrijft Mettler. Ik vermoed echter dat de muziek hierdoor heeft kunnen rijpen: nergens wordt het flauw. En al is het aantal briljante invallen iets lager dan op The Mission, toch zijn er maar liefst tien uitschieters.
Openingsnummer The Fight of Our Lives zet meteen de toon met gitaarwerk dat aan het stevige werk van Brian May doet denken, waarna het midtempo A Monster swingend en symfonisch rockend sterk vervolgt.

Vervolgens akoestische gitaren en synthesizer in Reveries, dat uptempo en stevig wordt. Meelezend met de teksten probeer ik het thema te pakken: dat is niet altijd makkelijk, maar dat Styx een verhaal vertelt over vrijheid en verzet is duidelijk.
Hold Back the Darkness is langzaam en heeft iets weg van Shine on You Crazy Diamond van Pink Floyd, maar dan in een compact en spoedig stevig jasje. Wat is de melodie weer mooi! Al het vierde topnummer op rij, het wordt gevolgd door Churchills stem in Save Us from Ourselves.

Het titellied begint met de diepe stem van Young, waarna de andere twee leadzangers, Shaw en toetsenist Lawrence Gowan, het na elkaar overnemen.
Common Ground begint symfonisch stevig en laat vervolgens met akoestische gitaar, keyboardlijnen en meerstemmige zang een Styx in topvorm horen; de melodie in de brug bijvoorbeeld is om in te lijsten, zeker met het felle drumwerk van Todd Sucherman.
Heerlijk uptempo, bijna als jaren '80-new wave klinken de coupletten van Long Live the King met opnieuw zo'n verslavend refrein. Lost at Sea met zijn mysterieuze tekst duurt 38 seconden en gaat over in het midtempo Coming Out the Other Side, wat minder interessant is.
Op To Those hoor ik echo's van The Who (ten tijde van Tommy) en drummer Keith Moon in het bijzonder, rockend met Styxkoortjes. In afsluiter Stream denk ik terug aan Wintersong van Angel met zijn engelachtige koor en zwevende melodie.

Styx is de enige (?) groep met twee bassisten: Ricky Phillips (sinds 2003 bij de groep) is het meest te horen, maar de nu al twee decennia met een broze gezondheid levende Chuck Panozzo bleef bij de groep. Hij speelde Our Wonderful Lives en Lost at Sea in.
Het cd-boekje bevat op p. 20 - 21 morsetekens, die ik op een ander moment eens ga proberen te ontcijferen. Sterk geproduceerd door Will Evankovich, die ook meeschreef aan enkele nummers, is Crash of the Crown een spannend album op het snijvlak van adult oriented en progrock, waarop Styx het beste uit zijn historie vertaalt in een modern geluid en liedjes die blijven boeien. Hoe vaak heb ik het niet gedraaid, de afgelopen vijf weken? Iedere keer weer was het genieten.

Hans soms ben je toch echt een heel domme Ghans!

Zolang je het zelf nog maar weet!

Ik hoor wel af en toe een grappig bekend orgeltje terug, zoals in Common Ground en A monster. De songs zijn niet onaardig maar het leeuwendeel is wel wat aan de mellow kant. Wat misschien mijn grootste teleurstelling is, is het gebrek aan inbreng van James Young.
Het enige originele lid nog van Styx.
De man van het kenmerkende stemgeluid, de harde songs van Styx.
Ik dacht ook dat hij het meer op een één-tweetje had gegooid met Tommy Shaw nadat was 'afgerekend' met het Dennis DeYoung kamp.
Dat Young en Shaw Styx terug zouden brengen naar een steviger geluid.

Maar James Young wordt dan nog als gitarist genoemd maar hij heeft nota bene geen song geschreven en mag alleen op de titelsong nog een paar regels mompelen.
Shaw vindt de samenwerking met Will Evankovich en Lawrence Gowan hoogstwaarschijnlijk interessanter en krijgt hiermee vermoedelijk wat hij wil: een veredeld Tommy Shaw solo album onder de bandnaam Styx.

Dan mag af en toe dus het kenmerkende op Dennis DeYoung gelijkende orgeltje ook op Sound the Alarm ter compensatie opduiken. Maar James Young betaalt de prijs. Eerste album sinds Styx II (1973) dat Young niets heeft geschreven of heeft mogen schrijven. Dat kan ook nog. In plaats van juist meer is het dus nu helemaal niets.

The Great White Hope (1978, vocalen James Young).

Ik hoor voor het eerst wat harmony en fanatisme in To Those, ook inclusief orgeltje, maar dan zijn we al weer een heel eind op weg inzake Crash of the Crown.
Het woord Crash in een album titel is overigens een hele gevaarlijke. Maar zover heeft Styx het niet laten komen.

musician en ik zijn het niet helemaal eens en dat mag uiteraard. Zelf heb ik geen moeite met de kleinere rol van James Young, maar ik ben dan ook pas fan sinds december 2022, waardoor ik minder gevoel heb bij de bandhistorie. Wie de groep al decennia volgt, zit daar begrijpelijkerwijs anders in.

Die kleinere bijdrage van Young was mij zelfs niet eens opgevallen, dank dus voor het benoemen van dat feit! In de hoogtijdagen van Styx vormde zijn werk het stevige contrast met de popkant van Dennis DeYoung.l, een twgenstelling die in de huidige bezetting niet meer nodig is.

Rijst bij mij de vraag: waarom is zijn rol zoveel kleiner? Had hij geen inspiratie voor het schrijven van nieuwe liedjes?

En verder bevallen de meeste nummers mij dus goed. Maar leuk, leerzaam en interessant om de vorige bijdrage te lezen!

Na The Mission lijkt de band weer de smaak te pakken te hebben en worden er weer met regelmaat albums uitgebracht. Entiteit Will Evankovich lijkt een blijvertje te zijn nadat hij eerst met Tommy Shaw zijn bluegrass soloplaat The Great Divide al meeschreef, en daarna op het proggy The Mission een enorme bijdrage leverde. Zo doet hij dat hier ook en krijgt hij op vrijwel het hele album schrijfcredits, samen met bandleden Tommy Shaw en in mindere mate Lawrence Gowan. Ik kan er tegen protesteren, maar zonder hem was Cyclorama hoogstwaarschijnlijk het laatste album geweest, dus soit, schrijf maar, mijn beste Will, schrijf maar. Hij brengt een tal aan invloeden uit de 70s met zich mee, waardoor het bekende geluid van Styx me wat meer doet denken aan andere bands uit dat tijdperk, waaronder Kayak, ELO, en zelfs Queen. Bands die ik overigens zeer graag hoor.

En toch begint het album net als bij de voorganger met hele herkenbare synthesizer loopjes en typische Styx-koortjes in 'The Fight of Our Lives' en zullen deze elementen nog steeds onderdeel blijven het hele album door. Het is me niet duidelijk of we weer met een conceptplaat te maken hebben, maar dat er een centraal thema van verzet en opstand is moge duidelijk zijn. Het gevolg is dat de muziek dat karakter ook weergeeft, de songs scherpe teksten hebben, en ook weer wat meer energie ondanks dat de James Young rockers wederom ontbreken. Refreinen als 'Save Us From Ourselves' en het titelnummer 'Crash of the Crown' zijn absolute meezingers - eindelijk! En het wordt alleen maar beter. 'Our Wonderful Life' had zo op Pieces of Eight kunnen staan ('Sing for the Day'), waar 'Sound the Alarm' regelrecht van Tommy Shaw's betere solowerk af had kunnen komen, maar 'Common Ground' is nog zo'n hoogtepunt waar alle genoemde invloeden prachtig samen komen - een van de fijnere zangprestaties van Gowan op dit album. Vlotte nummers als 'Long Live the King' en het nostalgische 'To Those' houden de vaart er nogmaals in en laatstgenoemde heeft wederom die strijdbare toon die ik graag hoor van deze band.

Wat een verschil met The Mission, maar mijn vertrouwen in het moderne Styx is volledig hersteld, ondanks dat James Young qua zang wat naar de achtergrond is verdwenen. Hij heeft de band gedragen in de begindagen, hij mag even rusten. Dit album bevat van begin tot eind ontzettend gelaagde toegankelijke prog, wat tammer dan Styx ooit geklonken heeft, maar nog altijd vol vernuftige arrangementen en virtuoos spel. Wat mij betreft behoort dit tot de betere platen van de band, en dat is knap na zoveel jaar.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Crash of the Crown
7. Cornerstone
8. Cyclorama
9. Paradise Theatre
10. Brave New World
11. Man of Miracles
12. Styx II
13. The Serpent is Rising
14. The Mission
15. Styx
16. Edge of the Century

The_CrY, ik hou van je na al die lovende woorden voor dit album. Heeeel veel hartjes vanaf hier en The Mission gaat jou vast ooit bij de lurven grijpen.

Dan nog één Styx te gaan, eentje die ik ook nog moet bespreken. De opvolger draait hier nu sinds 15 augustus bijna dagelijks z'n rondjes, eens zien wat jij ervan vindt! Hij is weer anders dan de twee voorgangers.