menu

Styx - Crash of the Crown (2021)

mijn stem
3,76 (21)
21 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Alpha Dog 2T/UMe

  1. The Fight of Our Lives (1:54)
  2. A Monster (3:27)
  3. Reveries (3:03)
  4. Hold Back the Darkness (3:58)
  5. Save Us from Ourselves (3:02)
  6. Crash of the Crown (3:46)
  7. Our Wonderful Lives (3:06)
  8. Common Ground (4:00)
  9. Sound the Alarm (3:25)
  10. Long Live the King (2:33)
  11. Lost at Sea (0:38)
  12. Coming Out the Other Side (3:48)
  13. To Those (3:01)
  14. Another Farewell (0:26)
  15. Stream (2:56)
totale tijdsduur: 43:03
zoeken in:
avatar van Marco van Lochem
4,5
geplaatst:
Styx werd in 1972 opgericht in Chicago en zal volgend jaar zijn 50e verjaardag gaan vieren. Dat doen ze met een nieuw album en daarop klinken ze vitaal, gedreven en kwalitatief erg goed.

De tweeling Chuck (basgitaar) en John (drums) Panozzo stonden aan de wieg van Styx samen met hun buurjongen Dennis DeYoung, de zanger en toetsenist die een groot deel van het geluid van de band bepaalde. Hardrock gitarist James “JY” Young zorgde ervoor dat de progressieve/poprock van Styx “ballen” kreeg en met eveneens gitarist John Curulewski maakten ze 5 albums. Een doorbraak werd niet gerealiseerd, maar daarin bracht de wissel Curulewski eruit en zanger/gitarist Tommy Shaw erin een verandering.

Met de schrijverskwaliteiten van Shaw kwam er meer melodie en pop in de muziek en dat was op “CRYSTAL BALL” uit 1975 voor het eerst te horen. Alle kwaliteiten werden optimaal benut op de 2 klassiekers die daarop volgden, “THE GRAND ILLUSION” uit 1977 en “PIECES OF EIGHT” uit 1978. Een perfecte combinatie van goed in het gehoor liggende pop/rock met een progressief/symfonisch sausje. In 1978 bereikte het erg poppy “SING FOR THE DAY” zelfs de Top 40. Albums volgden, af en toe een single succes, vooral in Amerika en na “KILLROY WAS HERE” in 1983 was het door muzikale meningsverschillen afgelopen en ging het vijftal zijn eigen weg.

In 1990 kwam zonder Tommy Shaw het eerste comeback album uit, “EDGE OF THE CENTURY”, een redelijk succesvol album met een grote Amerikaanse hit in de vorm van “SHOW ME THE WAY”. Midden jaren negentig kwam de succesbezetting van de tweede helft jaren zeventig en eerste helft van de jaren tachtig weer bij elkaar voor een serie come-back optredens. Deze waren overigens zonder de originele drummer John Panozzo, die in 1996 overleed aan de gevolgen van overmatig drankgebruik. Een album volgde, de ruzies kwamen ook weer terug en sinds het nieuwe millennium zijn er 3 album verschenen, waarvan er 1 een cover album was. Zonder Dennis DeYoung die uit de band is gewerkt, maar nog steeds met Shaw, Young en op een enkele track Chuck Panozzo kwam Styx 4 jaar geleden op indrukwekkende wijze terug met “THE MISSION”.

Met de inmiddels vaste ritmesectie Ricky Phillips (bas) en drummer Todd Sucherman en zanger/toetsenist Lawrence Gowan had de band voldoende inspiratie voor een snelle opvolger. De songs waren voor de corona crisis al geschreven en tijdens de lock-down werden de songs opgenomen die uiteindelijk op “CRASH OF THE CROWN” zijn gezet. Het is het 17e album en het eerste album waarop geen enkel nummer boven de 4 minuten klokt en dat mag best opmerkelijk genoemd worden. Vijftien songs, iets meer dan 43 minuten en het is een geweldige trip om het album keer op keer af te spelen. De insteek van het album lijkt een aanklacht tegen de huidige Amerikaanse samenleving en je zou er ook uit op kunnen maken dat de heren de voormalige Amerikaanse president, de heer Donald Trump bedoelen. En dan de muziek, die is fantastisch. Veel uptempo, mooie toetsenpartijen, regelmatig een heerlijke gitaarsolo, geweldig gevarieerde solo zangers en de van Styx bekende koortjes.

Van de 15 tracks zijn er 2 heel kort, de rest klokt van 1.54 tot 3.59. “A MONSTER” is een afwisselende track met een mooie toetsensolo, “REVERIES” vind ik een typische Styx rocker, het titelnummer heeft Queen invloeden en de 3 leadzangers nemen allemaal een deel voor hun rekening, uniek in de Styx geschiedenis. “OUR WONDERFUL LIFE” grijpt qua sound een beetje terug op “SING FOR THE DAY” uit 1978, mooie melodieuze song. “LONG LIVE THE KING” heeft een iets afwijkende sound, maar is een pakkende rocker van 2 en een halve minuut met prachtige samenzang! “COMING OUT THE OTHER SIDE” is een prachtige midtempo poprocker, mooie percussie, dito solo en geweldig gezongen door Gowan. “TO THOSE” is weer zo’n heerlijke rocker en daarmee heb ik hier een aantal songs eruit gelicht, maar doe ik daar eigenlijk de rest mee tekort.

Het album moest indalen, landen, maar nu dat is gebeurt kan ik concluderen dat het album het door mij bejubelde “THE MISSION” weet te overtreffen. De oudjes doen het dus nog steeds goed met een briljante Sucherman, die de songs de juiste power, maar ook finesse geeft, waardoor het allemaal net een fractie beter is geworden. “CRASH OF THE CROWN” is niets minder dan een geweldige plaat geworden, die aan het eind van 2021 in mijn jaarlijstje zal staan, want deze hoort ongetwijfeld bij de beste 10 albums van dit jaar…ik kroon deze tot een topper!

avatar van karbloos
4,5
geplaatst:
Geen fillers, alleen maar puur genieten dit. Straf en zeggen dat ik nooit echt een Styx-fan ben geweest.

avatar van Hans Brouwer
geplaatst:
Ik was 19 jaar toen ik n.a.v de hitsingle "Sing for the Day" het album "Pieces of Eight" kocht. U weet wel, het album met die dame afgebeeld op de hoes waar ik wel een beschuitje mee wilde gaan eten... Nu ruim 40 jaar later komt Styx met "Crash of the Crown" op de proppen. Ik was in de veronderstelling dat Styx al lang niet meer bestond. Maar nee dus. Afgaande op de lovende woorden van Marco van Lochem moet ik maar eens naar dit album gaan luisteren. Wellicht dat ik aan "Crash of the Crown" net zoveel lol ga beleven als aan "Pieces of Eight" destijds. Dat album heb ik eind jaren '70 helemaal grijs gedraaid. Ik kom erop terug.

avatar van dynamo d
4,0
geplaatst:
Mooi album maar ik vind de nummers meestal net wat te kort. Kom je er net lekker in en dan houdt het op. Daarom geef ik de voorkeur aan Kilroy Was Here, The Grand Illusion, The Mission en Brave New World maar Crash of the Crown nu op nr. 5 Styx albums. Beste nummers vind ik Save Us from Ourselves, Sound the Alarm en het titelnummer. Stream had een episch knallend part 2 moeten hebben
Aanrader voor de liefhebbers: Dennis DeYoung - 26 East: Vol. 2 (2021)

avatar van jerome988
4,0
geplaatst:
Wederom een sterk album na de wederopstanding in 2017, vooral vanaf Sound the Alarm is het echt weer ouderwets genieten. Volgens mij lachen 'muziekcritici' je nog steeds uit als je Styx positief benoemd, maar voor mij zal het altijd de meest ondergewaardeerde groep blijven. Ik ken weinig andere bands die zoveel knap in elkaar stekende muziek op hun naam hebben staan.

avatar van namsaap
4,0
Op 'The Mission' liet Styx horen haar topvorm weer gevonden te hebben. 'Crash Of The Crown' laat horen dat ze deze vorm heeft weten vast te houden. Het album staat weer boordevol mooie melodieën en zanglijnen die nergens uitgemolken worden. Geen overbodige herhalingen waardoor de nummers kort en bondig blijven. Dat zorgt er mede voor dat je dit album wilt blijven draaien. Het album mist een absolute knaller zoals 'Radio Silence' op het voorgaande album, maar kan zich in de breedte zeker meten met 'The Mission'.

2,5
Wat een tegenvaller. Ik mis het scheurende gitaarwerk van James Young ( is hij op vakantie?). Af en toe neigt dit album naar het - door mij gehate- Boat on the River gehalte. Jammer, niveau blijft ver weg van Equinox, Pieces of Eight, Crystal Ball en the Grand IIllusion

avatar van Hans Brouwer
Neal Peart schreef:
Wat een tegenvaller. Jammer, niveau blijft ver weg van Equinox, Pieces of Eight, Crystal Ball en the Grand IIllusion
Op 19 juli jl. meldde ik dat ik op een later moment mijn mening zou geven over "Crash of the Crown". Ik kan het kort houden: ik onderschrijf de woorden van Neal Peart. Vlees nog vis. Van ouderwets genieten van de muziek van Styx is wat mij betreft helaas geen sprake.

avatar van Jeve
3,5
Het is al vast meerdere users opgevallen die dit album in z'n geheel hebben beluisterd:
Churchill's speech revisited (Iron Maiden).
Tune van de film The Terminator is incorporated.
Weet niet exact bij welke tracks.
Funny...

Gast
geplaatst: vandaag om 01:40 uur

geplaatst: vandaag om 01:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.