menu

Low - HEY WHAT (2021)

mijn stem
3,82 (275)
275 stemmen

Verenigde Staten
Electronic / Rock
Label: Sub Pop

  1. White Horses (5:03)
  2. I Can Wait (4:02)
  3. All Night (5:14)
  4. Disappearing (3:32)
  5. Hey (7:41)
  6. Days Like These (5:20)
  7. There's a Comma After Still (1:51)
  8. Don't Walk Away (4:07)
  9. More (2:10)
  10. The Price You Pay (It Must Be Wearing Off) (7:08)
totale tijdsduur: 46:08
zoeken in:
avatar van Lura
4,5
De enige constante factor in de muziek van de indie rock band uit Duluth is sinds 1993 het Mormonenechtpaar Alan Sparhawk (gitaar en zang) and Mimi Parker (drums en vocalen). Voorganger Double Negative werd zowel door pers als publiek goed ontvangen. Er werd dus terecht reikhalzend uitgekeken naar HEY WHAT, intussen hun dertiende album. Ook deze keer experimenteert men er weer lustig op los in hun slowcore songs, voor derde keer in samenwerking met producer BJ Burton. Het label Sub Pop licht het album als volgt toe : “Focusing on their craft, staying out of the fray, and holding fast their faith to find new ways to express the discord and delight of being alive, to turn the duality of existence into hymns we can share, Low present HEY WHAT. These ten pieces—each built around their own instantaneous, undeniable hook—are turbocharged by the vivid textures that surround them.The ineffable, familiar harmonies of Alan Sparhawk and Mimi Parker break through the chaos like a life raft. Layers of distorted sound accrete with each new verse - building, breaking, colossal then restrained, a solemn vow only whispered. There will be time to unravel and attribute meaning to the music and art of these times, but the creative moment looks FORWARD, with teeth.”. Hun kenmerkende vocalen worden zoals altijd ondergedompeld in vervormend en schurend geluid. En heeft het een eigen signatuur. De eerste van drie reeds vrijgegeven singles, Days Like These, begint nog als een normale song, maar krijgt alweer snel hun bekende sound. Uiteraard vormt hun geloof een belangrijke inspiratiebron voor hun teksten. Het lijkt me dat de meeste fans weer uitermate tevreden zullen gaan zijn met HEY WHAT, want het behoort tot hun fraaiste albums uit hun oeuvre.

Low live :

04-05 ANTWERPEN : Muziekcentrum Trix
05-05 AMSTERDAM : Paradiso

avatar van deric raven
5,0
Door het afschrikkende Quorum van voorganger Double Negative koste het vele luisterbeurten om de plaat met het gezonde verstand te beoordelen. Natuurlijk heeft het uit Duluth afkomstige echtpaar niet het profetische vermogen van Nostradamus om de toekomst te voorspellen, al lijkt het bijna Gods werk om op de vooravond van de aardse duisternis met zo’n heftige stijlverandering de vastgelopen maatschappij voor het dreigende gevaar te waarschuwen. En als je dan eenmaal de juiste waarde daarvan ingeschat hebt, komt Low vervolgens met de overtreffende trap met het nog heftiger binnenkomende HEY WHAT.

Als aanhangers van de mormonenkerk staat de Apocalyps centraal op HEY WHAT. Het einde van de aarde in de huidige vorm komt in zicht als deze door een overvloed aan opvolgende plagen getroffen wordt. Zonder het milieuproblematiek en de corona ellende te benoemen kondigt de plaat de ondergang van de ooit zo groene planeet aan. De ijskappen schuiven al krakend en schurend richting de overige continenten toe en het is juist die dominante wanorder welke zich ook hier op HEY WHAT zo vernietigend manifesteert. Alan Sparhawk en Mimi Parker vertikken het om de kapot geslagen muziek als professionele reparateurs op te lappen en op te offeren. Er is weinig fantasie voor nodig om juist die ongemakkelijke dreiging als beginsel te gebruiken om de schoonheid van de verwoestende drones en explosieve ruis vorm te geven.

In een chaos aan zelfvernietigende geluidsgolven, haperende beats en opgeblazen gitaarversterkers dringt de volkse samenzang van het euforische duo zich op. Mimi Parker overstijgt zichzelf door in de rol van de in twijfel verkerende aardsengel te kruipen. Het geweten klampt zich in de vorm van de afwijzende dienaar Alan Sparhawk aan haar vast. Het geluid verslindende monster is getemd en laat zich als een trouw huisdier kunstjes aanleren. Strijdlustige White Horses die het hemelse koninkrijk beschermen en de slapende passagiers al galopperend door de stille nacht op hun laatste reis naar de eeuwigheid vervoeren.

De sterke geloofsovertuiging van Alan Sparhawk geven zijn woorden iets mythisch evangelisch, en daardoor zijn ze aan de ene kant bijna fysiek tastbaar maar tevens onzichtbaar onbereikbaar. Als schipper van de ark van Noach beschermt hij de hulpeloze wezens als de hel zich ontkiemt ten midden van het hemelse paradijs. De apocalyptische wereld is een tikkende tijdbom welke overgaat in fragmentarische flashbacks van het bestaan in het huiveringwekkende pompende I Can Wait en de magische biechtdoop te ondergaan in het kerkelijke Days Like These. Een reinigende brainwashing van de ziel die je de diepte inzuigt om herboren uit het harmonieuze symfonische All Night te ontsnappen. Nergens wordt er een compromis afgesloten om die loeizware vervormende dreiging te verlaten, omdat dit een onderdeel is van de onomkeerbare toekomst. HEY WHAT is pijnlijk betoverend, realistisch heavy, bedrieglijk vredig en met volle overtuiging de beste plaat die ik ooit van Low gehoord heb.

Low - HEY WHAT | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Low - HEY WHAT - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Low - HEY WHAT
De Amerikaanse band Low verrijkt haar al zo fascinerende oeuvre met een wonderschoon album, waarop uitbarsting en verstilling hand in hand gaan en het unieke Low geluid nog maar eens evolueert

Na een elftal prachtige albums maakte Low het mij drie jaar geleden behoorlijk lastig met Double Negative, waarin het unieke geluid van Mimi Parker en Alan Sparhawk was verstopt achter piepende en krakende elektronica. Op het deze week verschenen en wederom door BJ Burton geproduceerde HEY WHAT is deze elektronica geïntegreerd in het geluid van Low. De schurende elektronica vloeit samen met vervormde gitaren, atmosferische synths en de fraaie zang van het Amerikaanse tweetal. HEY WHAT is een donker album vol fraaie spanningsbogen waarin lawaai en stilte geen tegenpolen meer lijken. Low vindt zichzelf nog maar eens opnieuw uit op een van de beste albums van de band tot dusver.

Low, de band rond Mimi Parker en Alan Sparhawk, betoverde me sinds de eerste helft van de jaren 90 tot 2018 met het ene wonderschone album na het andere. Het tweetal uit Duluth, Minnesota, verlegde op ieder album haar grenzen en kleurde haar muziek steeds weer net wat anders in, maar bij Low kon je altijd terecht voor zich langzaam voortslepende muziek die in hokjes als sadcore en slowcore werd geduwd. Je hoort het wat mij betreft het mooist op Things We Lost In The Fire uit 2001, maar vrijwel alle albums die de band tot 2018 uitbracht zijn uitstekend.

En toen kwam precies drie jaar geleden Double Negative. Het zo karakteristieke geluid van Low was op dit album verstopt achter een gordijn van vervormde elektronische klanken. Als het gordijn werd geopend hoorde je Low, maar wanneer het werd dichtgetrokken piepte en kraakte het album en twijfelde ik aan het schijfje dat ik in de cd speler had gestopt, aan mijn geluidsapparatuur en aan mijn oren.

Na een paar keer horen gaf ik het op, om het album pas weer een nieuwe kans te geven toen het drie maanden later menig jaarlijstje aanvoerde. Double Negative is drie jaar later zeker niet mijn favoriete Low album, maar ik hoor inmiddels wel de schoonheid en de kracht van het album, al blijft het voor mij zware kost.

Deze week verscheen de opvolger van Double Negative, HEY WHAT. Het is het derde album waarop Mimi Parker en Alan Sparhawk samenwerken met producer BJ Burton, die op Ones And Sixes uit 2015 wat subtiele elektronica toevoegde aan het geluid van Low, maar op Double Negative helemaal los ging.

HEY WHAT opent met vervormde gitaren, maar al snel keert de elektronica van het vorige album terug. Heel even piept en kraakt Low als op haar vorige album, maar de deken van elektronica is dit keer dunner en laat meer andere klanken door. De stemmen van Mimi Parker en Alan Sparhawk klinken krachtiger en de elektronica is wat mij betreft functioneler en versterkt de rest van de instrumentatie.

Openingstrack White Horses is direct bijzonder indrukwekkend. Vervormde gitaren, piepende en krakende elektronica en wolken dreigende synths kleuren prachtig bij de intense zang en fraaie harmonieën, tot de song na drieënhalve minuut tot stilstand komt en een snel tikkende klok het einde van de wereld lijkt aan te kondigen. De knal blijft echter uit en Low pakt in de volgende track de draad weer op met prachtige zang en wederom dreigende geluidsmuren.

Het is aan de ene kant typisch Low, maar het is ook Low zoals we de band nog niet eerder hoorden. Ook HEY WHAT is geen lichte kost, maar het nieuwe album is wel een stuk toegankelijker dan Double Negative, al is toegankelijk in dit geval een relatief begrip.

HEY WHAT is een aardedonker en dreigend album, maar als je er voor open staat is het ook een album vol ruwe en bijzondere schoonheid. Track na track wordt de spanning prachtig opgebouwd, maar tot een climax komt het bijna nooit. HEY WHAT golft heen en weer tussen overweldigend en intiem en tussen lawaai en stilte en weet track na track te verrassen met bijzondere klanken.

Het is knap hoe BJ Burton de elektronica dit keer perfect heeft weten te integreren in het karakteristieke geluid van Low, al klinkt HEY WHAT anders dan alles wat het echtpaar uit Duluth, Minnesota, tot dusver heeft gemaakt. Precies zoals je verwacht van de twee.

Double Negative streek me drie jaar geleden net wat teveel tegen de haren in, maar HEY WHAT imponeert direct bij eerste beluistering en houdt je 46 minuten en 12 seconden in een wurggreep. Schrijf dit verbijsterend mooie album maar alvast op voor de jaarlijstjes. Dit keer ook voor die van mij. Erwin Zijleman

avatar van frolunda
2,0
Derde album wat ik van Low hoor (plus de twee hiervoor) en gelijk het minste en misschien wel het laatste. ik overweeg nog wat ouder materiaal van het duo uit Minnesota te proberen, misschien dat me dat beter bevalt.
HEY WHAT nu zo'n vijf, zes keer gehoord en ik vind het eigenlijk maar een vervelend album. Er staan best een aantal aardige nummers of gedeeltes van nummers op ( bijvoorbeeld het grotendeels sterke Days like these) deze dertiende studioplaat van Low maar als geheel vind ik het geen fijne luisterervaring. Heel het album bevat een wat onaangename sfeer en verder ben ik geen fan van de stem van Mimi Parker, en die ook nog regelmatig (vooral bij de Distortion erupties) te tegenstrijdig vind aan het muzikale element.
Het enigste wat nog echt voor HEY WHAT spreekt is de ook hier weer aanwezige originaliteitswaarde, dat maakt het wat interessanter maar het luisterplezier wordt er nauwelijks groter door.

avatar van AOVV
4,5
Ik ben allerminst een kenner van de muziek van Low, maar deze plaat van het duo Mimi Parker-Alan Sparhawk wist me van bij de eerste luisterbeurt bij de kladden te grijpen. Wat meteen opvalt, is het organische karakter van de plaat. De songs vloeien naadloos in elkaar over, qua klankkleur en thematiek zijn ze ook uitermate goed op elkaar afgestemd. Uitzondering op de regel is de overgang van track 5 (Hey) naar 6 (Days Like These). Die komt behoorlijk abrupt over, maar dat zal wel iets met een LP en twee plaatkanten te maken hebben.

De hoes van dit album lijkt wel het vleesgeworden ruis, geschilderd in grijstinten. Dat past wel bij de muziek, al zijn de songs, als je wat aandachtiger luistert, ook behoorlijk gevarieerd en zelfs kleurrijk te noemen. De stemmen van Parker en Sparhawk gaan ook schitterend samen, wat niet zelden zorgt voor een schier spirituele ervaring tijdens de beluistering. Hypnotisering loert om de hoek, en ik laat me maar al te graag te grazen nemen; na afloop van de plaat bevind ik me vaak in een soort extatische trance.

Een albumopener vervult vaak de belangrijke functie om de luisteraar gelijk te overtuigen, en die kwaliteiten bezit White Horses ruimschoots. Dit is meteen een knaller van een sfeervolle opener, die je volledig mee de plaat inzuigt! En doordat de songs (op die uitzondering halfweg na dus) zo vlot in elkaar haken, raak je niet meer weg uit die overrompelende maalstroom. HEY WHAT heeft bij momenten veel weg van ambient, de sfeer staat voorop. Het begin van semi-titelsong Hey is bijvoorbeeld erg trance-opwekkend, en wanneer de stemmen van Parker en Sparhawk dan weerklinken, klinkt dat wondermooi samen.

Deze plaat omvat verschillende facetten. Naast de onontkoombare ruis biedt de plaat namelijk ook de nodige ruimte aan rust en contemplatie (Disappearing straalt die rust uit op zo'n aantrekkelijke manier dat ik er gerust in zou willen verdwijnen). Daartegenover staat dan weer dat er ook wel 'ns flink van leer wordt getrokken, al zijn die momenten spaarzamer. Het begin van Days Like These klinkt zelfs poppy en euforisch (en doet me op één of andere manier wat denken aan de Belgische band School Is Cool).

Elke plaatkant kent overigens een straffe afsluiter, een wat langere song die vernuftig in elkaar zit, vooral The Price You Pay (It Must Be Wearing Off) klinkt ronduit impressionant. Deze songs lijken haast mini-symfonietjes, weggeplukt uit het universum van Low, welteverstaan.

Zoals ik eerder al zei, staat sfeer voorop in mijn beleving van de plaat. En plaatkant B is mijns inziens nog net wat meer gefocust op die sfeer, wat zorgt voor een ontzettend intense luisterervaring. Het relatief korte intermezzo There's a Comma After Still vormt de brug tussen de rauwe euforie van Days Like These en de vertederende lieflijkheid van Don't Walk Away. De hoekige chaos van More, die daar meteen op volgt, bereidt dan weer de grand finale voor op geweldige wijze: het grandioze vernuft van de albumafsluiter blinkt daardoor nog net wat feller.

HEY WHAT is, door de persoonlijkheden en metier van het duo Parker-Sparhawk, een spirituele luisterervaring geworden. Een sfeervolle reis door een dromenland vol ruis, weemoed, liefde en ook wel wat hoop. En bovenal een kanjer van een plaat.

4,5 sterren

avatar van dix
5,0
dix
Met het overlijden van Mimi komt aan het bestaan van Low als band mogelijk ook een einde. De samenzang met Alan is een essentieel onderdeel van de beleving van het werk en die samenzang is immers verstomd.

Ik stapte in bij Long Division, getriggerd door het rudimentaire artwork maar ben Low pas serieus gaan waarderen toen het muzikale palet wat voller werd. Dus vooral bij Trust en veel wat erna kwam, C'mon en The Invisible Way lieten mij niet afhaken. De laatste drie releases zijn stuk voor stuk onderscheidend, een trip down distopia die nu vroegtijdig lijkt te eindigen.

Van Low werd wel eens gesuggereerd dat de manier waarop de muziek zich manifesteerde, een afspiegeling was van het politieke klimaat op dat moment. The Great Destroyer, daar zou dan de golfoorlog in weerklinken en bij The Invisible Way horen we dus 'Yes We Can'.

Zo geredeneerd hoor je op HEY WHAT de afgrond rommelen waar de USA nu in dreigt te storten maar vandaag lijkt het alsof de band met al dat vervormde geluid ook een private war laat doorklinken. Met die daverende drumklappen is afsluiter The Price You Pay het meest verontrustende stuk muziek dat ik in de voorbije tien jaar heb mogen horen. Dat slijt vast niet.

avatar van Litmanen1
4,5
Omdat ik sinds kort een nieuwe versterker en voorversterker voor mijn platenspeler heb aangeschaft (de oude versterker was bijna 30 jaar oud), heb ik platen uit mijn kast getrokken die ik graag wil beluisteren voor een luistertest. 1 van de eerste was Low met Hey What omdat ik dit in eerste instantie al een waanzinnige luistertrip vond. Het was mijn eerste kennismaking met Low (schaamrood op de kaken).
Het lijkt nu wederom een nieuwe luisterervaring want de schoonheid komt nog beter van achter de vervorming naar voren alsof het contrast nog groter is tussen de geluidsmuren en prachtige (bijna sacrale) zang.

Dit is ook exact wat mij bij dit album zo enorm bij de kladden pakt; de onder drones en andersoortige ruis verstopte pracht. Het is zo mooi dat ik net zo veel van de vervorming geniet, zo erg dat ik extra lang blijf luisteren naar de uitloop groeven na ‘Hey’, een extra toevoeging waardoor het nummer nooit eindigt, tenzij je zelf de naald op tilt;)

Mijn favorieten; 1 t/m 10
Een album dat je doet beseffen waarom muziek zo ontzettend onmisbaar is. Dit geldt helaas ook voor Mimi Parker:(

Gast
geplaatst: vandaag om 14:11 uur

geplaatst: vandaag om 14:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.