menu

Low - HEY WHAT (2021)

mijn stem
3,82 (176)
176 stemmen

Verenigde Staten
Electronic / Rock
Label: Sub Pop

  1. White Horses (5:03)
  2. I Can Wait (4:02)
  3. All Night (5:14)
  4. Disappearing (3:32)
  5. Hey (7:41)
  6. Days Like These (5:20)
  7. There's a Comma After Still (1:51)
  8. Don't Walk Away (4:07)
  9. More (2:10)
  10. The Price You Pay (It Must Be Wearing Off) (7:08)
totale tijdsduur: 46:08
zoeken in:
avatar van spoon
4,0
Je voegt een ambachtelijk oude indierock wereld samen met de moderne producers wereld en al zijn techniek en mogelijkheden en het resultaat is meer als de som der delen. Klinkt simpel, is het niet.

Sterk ontwikkelde karakters die elkaar vertrouwen en daarmee aanvullen en daarnaast ook nog een verhaal weten te vertellen is ook een bepalend ingrediënt.

Het zijn de contrasten die het boeiend maken, Het is het vakmanschap wat blijft verbazen. Het zijn Mimi en Alan die de emotie over te brengen en in BJ Burton een "bandlid" hebben gevonden die dit perfect uit weet te lichten. Samen nemen ze jouw als luisteraar mee op een indrukwekkende reis door de door hun geschapen (unieke) wereld.

Fantastisch toch?

4,5
Dat anno 2021 alles wat je dacht te weten over (rock?)muziek nog zó onderuit gehaald kon worden had ik nooit verwacht. Ik was amper bekend met de muziek van Low. Kende ze alleen van naam. Maar wat komt dit binnen zeg! Instrumenten die niet meer als instrumenten klinken maar samen een distorted klanktapijt uitrollen. Fantastisch. En dan nog die ultramelodieuze zang eroverheen. Luister dit op koptelefoon en in juiste volgorde!

avatar van Zwaagje
Molemen25! schreef:

Ik sta echt open voor nieuwe muziek en hoor zeker originaliteit.

Maar ik laat me misschien nog overtuigen door een specialist door er op een andere manier naar te luisteren.

Open staan voor nieuwe muziek is een heel goed begin. Ik probeer dat ook vaak en soms levert dat geweldige nieuwe inzichten op. Helaas "kan iemand anders je niet overtuigen" in smaak en/of je door andere oren laten luisteren. Je zult het zelf moeten ontdekken én "het moet wel een beetje je smaak zijn"; compleet uit je comfort zone werkt ook niet.
Ik begrijp wel dat je hier moeite mee hebt; het komt (ook op mij) nogal heftig over. Het is geen plaat voor op de achtergrond zal ik maar zeggen. Het komt als een golf over je heen, maar intrigeert daarnaast ook. Experimentele trip van geluid en zang. Daarnaast gaat het ook nog ergens over. Ik geef deze nieuwe ontdekking zeker een kans, maar eerlijk is eerlijk.....de nieuwste Big red machine is ook experimenteel, maar ligt voor mij wel makkelijker in het gehoor.
Er staat een interview met het echtpaar in muziekblad OOR. Dat geeft je misschien wat extra achtergrond info.

Low: net als je denkt dat je alles hebt meegemaakt (interview) | OOR

avatar van Barend G
5,0
Molemen25! schreef:
Ik denk niet dat deze afdeling van de popmuziek mij ooit gaat bevallen. Maar ik laat me misschien nog overtuigen door een specialist door er op een andere manier naar te luisteren.

Volgens mij is 't simpel: als iets niet je muziek is (want je hoort 'het' niet of je vindt er niks van of het doet je niks), dan is dat toch gewoon zo? Niks aan de hand, gewoon accepteren en andere dingen zoeken/luisteren.
Ik heb ooit geprobeerd Prince goed te vinden, want iedereen riep dat die briljant was dus ik moest ongetwijfeld 'iets' missen (dacht ik), maar helaas... nooit wat aan gevonden. En ik heb 't écht geprobeerd.
Ik vind bier ook vies, en dan zeggen mensen 'ja maar dat moet je léren drinken'. Flikker op, denk ik dan, ik vind 't gewoon vies, waarom zou ik dat in hemelsnaam moeten 'leren' drinken?
Maar ik dwaal af

avatar van Zwaagje
Molemen25! schreef:

Maar ik dwaal af

Klopt! Wat vind je van het album?

avatar van Barend G
5,0
Zwaagje schreef:
(quote)

Klopt! Wat vind je van het album?

Geweldig. Beter wordt 't niet meer, dit jaar. Maar dat zei ik al (een paar berichten naar boven)...

avatar van Molemen25!
3,5
Dank voor alle reacties op mijn post. Ik ga het hele album toch nog maar eens beluisteren. Ik geef het nog niet helemaal op...

avatar van WesleyX16
De laatste albums zijn misschien wat experimenteler dan ooit. Maar Low is wel een heel unieke band. Heel eigenzinnig... of eigenwijs... maakt niet uit. Ik heb altijd een zwak van dit echtpaar gehad. En wat ik tot nu toe gehoord heb van dit album... ik ben weer heel nieuwsgierig naar de overige nummers.

avatar van herman
4,0
Eigenlijk bij toeval Low ontdekt tijdens Crossing Border (ik kwam eigenlijk voor de band erna), 21 jaar geleden alweer, en sindsdien altijd geïntrigeerd gebleven. Meer concerten volgden, geweldige albums en ook wat mindere albums. Precies toen ik mezelf als 'afgehaakt bij Low' zou kunnen kwalificeren kwam Double Negative en was ik weer helemaal bij de les. Wat een waanzinnige plaat, waarop het typische Low-geluid werd ingebed in een nieuw muzikaal idioom.

Deze plaat gaat verder op dezelfde voet, al is de verrassing er wel vanaf. Maar nog steeds is het een soort auditief eb en vloed waarin songs komen en gaan. De opener heeft enigszins dezelfde hard-zacht-dynamiek als Quorum, al vond ik daar het contrast tussen de koude geluidsgolven en warme melodieën wel beter overkomen. Mijn eerste indruk is dat het songmateriaal van de vorige plaat ook net iets sterker is, maar goed, ik heb dit album pas 1 keer gehoord.

Mijn eerste indruk is dat de hoogtepunten vooral wat verder naar achteren liggen: Days Like These heb ik al vaak gehoord en grijsgedraaid, maar ook More en The Price You Pay kwamen meteen heel behoorlijk binnen.

Niet echt in een vakje te plaatsen. Ik hoor veel distortion. LIjkt vrij minimalist maar het is tegelijkertijd ook luid. Geen idee wat ik er van moet vinden momenteel.

avatar van steven
4,5
Eigenlijk is dit gek genoeg een typische Low plaat. Het heeft altijd hard zacht dynamiek en distortion in zich gehad ( bijv monkey op The great destroyer) . Alleen het sausje (lees de ruis, bliepjes elektronica etc) geeft dit een wat hedendaagser , unheimischer gevoel. De zanglijnen en melodieën ( zeg maar de hoofdmaaltijd voor mij) is gewoon typisch Low , maar wel geïnspireerd en gewoon erg mooi. Dit verschilt wmb echt niet wezenlijk van albums als Trust of The Great Destroyer.

Ik vind dit ook beter uitgekristalliseerd dan de voorganger , alsof ze het een plaats hebben gegeven en het juiste recept hebben gevonden. Low stelt zoals eigenlijk altijd , weer niet teleur , integendeel. Een van de vele hoogtepunten in hun oeuvre . 4.5 ster

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Low - HEY WHAT - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Low - HEY WHAT
De Amerikaanse band Low verrijkt haar al zo fascinerende oeuvre met een wonderschoon album, waarop uitbarsting en verstilling hand in hand gaan en het unieke Low geluid nog maar eens evolueert

Na een elftal prachtige albums maakte Low het mij drie jaar geleden behoorlijk lastig met Double Negative, waarin het unieke geluid van Mimi Parker en Alan Sparhawk was verstopt achter piepende en krakende elektronica. Op het deze week verschenen en wederom door BJ Burton geproduceerde HEY WHAT is deze elektronica geïntegreerd in het geluid van Low. De schurende elektronica vloeit samen met vervormde gitaren, atmosferische synths en de fraaie zang van het Amerikaanse tweetal. HEY WHAT is een donker album vol fraaie spanningsbogen waarin lawaai en stilte geen tegenpolen meer lijken. Low vindt zichzelf nog maar eens opnieuw uit op een van de beste albums van de band tot dusver.

Low, de band rond Mimi Parker en Alan Sparhawk, betoverde me sinds de eerste helft van de jaren 90 tot 2018 met het ene wonderschone album na het andere. Het tweetal uit Duluth, Minnesota, verlegde op ieder album haar grenzen en kleurde haar muziek steeds weer net wat anders in, maar bij Low kon je altijd terecht voor zich langzaam voortslepende muziek die in hokjes als sadcore en slowcore werd geduwd. Je hoort het wat mij betreft het mooist op Things We Lost In The Fire uit 2001, maar vrijwel alle albums die de band tot 2018 uitbracht zijn uitstekend.

En toen kwam precies drie jaar geleden Double Negative. Het zo karakteristieke geluid van Low was op dit album verstopt achter een gordijn van vervormde elektronische klanken. Als het gordijn werd geopend hoorde je Low, maar wanneer het werd dichtgetrokken piepte en kraakte het album en twijfelde ik aan het schijfje dat ik in de cd speler had gestopt, aan mijn geluidsapparatuur en aan mijn oren.

Na een paar keer horen gaf ik het op, om het album pas weer een nieuwe kans te geven toen het drie maanden later menig jaarlijstje aanvoerde. Double Negative is drie jaar later zeker niet mijn favoriete Low album, maar ik hoor inmiddels wel de schoonheid en de kracht van het album, al blijft het voor mij zware kost.

Deze week verscheen de opvolger van Double Negative, HEY WHAT. Het is het derde album waarop Mimi Parker en Alan Sparhawk samenwerken met producer BJ Burton, die op Ones And Sixes uit 2015 wat subtiele elektronica toevoegde aan het geluid van Low, maar op Double Negative helemaal los ging.

HEY WHAT opent met vervormde gitaren, maar al snel keert de elektronica van het vorige album terug. Heel even piept en kraakt Low als op haar vorige album, maar de deken van elektronica is dit keer dunner en laat meer andere klanken door. De stemmen van Mimi Parker en Alan Sparhawk klinken krachtiger en de elektronica is wat mij betreft functioneler en versterkt de rest van de instrumentatie.

Openingstrack White Horses is direct bijzonder indrukwekkend. Vervormde gitaren, piepende en krakende elektronica en wolken dreigende synths kleuren prachtig bij de intense zang en fraaie harmonieën, tot de song na drieënhalve minuut tot stilstand komt en een snel tikkende klok het einde van de wereld lijkt aan te kondigen. De knal blijft echter uit en Low pakt in de volgende track de draad weer op met prachtige zang en wederom dreigende geluidsmuren.

Het is aan de ene kant typisch Low, maar het is ook Low zoals we de band nog niet eerder hoorden. Ook HEY WHAT is geen lichte kost, maar het nieuwe album is wel een stuk toegankelijker dan Double Negative, al is toegankelijk in dit geval een relatief begrip.

HEY WHAT is een aardedonker en dreigend album, maar als je er voor open staat is het ook een album vol ruwe en bijzondere schoonheid. Track na track wordt de spanning prachtig opgebouwd, maar tot een climax komt het bijna nooit. HEY WHAT golft heen en weer tussen overweldigend en intiem en tussen lawaai en stilte en weet track na track te verrassen met bijzondere klanken.

Het is knap hoe BJ Burton de elektronica dit keer perfect heeft weten te integreren in het karakteristieke geluid van Low, al klinkt HEY WHAT anders dan alles wat het echtpaar uit Duluth, Minnesota, tot dusver heeft gemaakt. Precies zoals je verwacht van de twee.

Double Negative streek me drie jaar geleden net wat teveel tegen de haren in, maar HEY WHAT imponeert direct bij eerste beluistering en houdt je 46 minuten en 12 seconden in een wurggreep. Schrijf dit verbijsterend mooie album maar alvast op voor de jaarlijstjes. Dit keer ook voor die van mij. Erwin Zijleman

4,5
Ik reageer niet vaak op albums hier op Musicmeter. Muziek is altijd zo persoonlijk, wie ben ik nou om hier van alles over te roepen. Maar in sommige gevallen kan ik het niet laten mijn bewondering voor een album te uiten. As meer mensen hierdoor worden gegrepen kan de wereld er alleen maar beter van worden. Een beetje als een zendeling, wat bij dit Mormoonse tweetal Low natuurlijk best toepasselijk is.

"Hey What" is zeker geen plaatje om even tussendoor op te zetten. Het is een spiegel op onze huidige status als maatschappij en als mens. Composities die niet zijn gemaakt je te entertainen, hoewel de melodieën in veel nummers prima in het gehoor liggen en in een andere muzikale aankleding zomaar hits zouden kunnen zijn. De totale omlijsting die Low heeft gekozen transponeert het geheel echter naar een ander niveau, zang en muziek vormen in perfecte eenheid in hun disharmonie, hoe gek dat ook klinkt. Dit is een schitterend album waar de balans tussen noise en chaos, pastorale pracht en kristalheldere samenzang tot een hoogtepunt komt.

Het roept voor mij -als kind van de jaren' 80- een aantal associaties op. Ik hoor soms This Mortal Coil ten tijde van het eerste album en ook dat andere Coil, in hun meer meditatieve momenten. Ook de melodieuze periode van de Swans aka. World of Skin van Michael Gira en Jarboe komt in mijn herinnering. Dit gecombineerd met abstracte sounds van geluidsarchitecten zoals Autechre. Als dit soort relaties gelegd kunnen worden dan weet de goede verstaander dat je nu direct naar de betere platenwinkel holt om dit meesterwerk te kopen. Er is zeker nog hoop als je ziet wat sommige mensen in deze barre tijden nog aan creativiteit weten aan te boren. Geweldig. En wat is "Hey" een ultiem mooi nummer zeg! Tranen van in mijn ogen.

avatar van IMPULS
Bijna alles van Low in bezit, de eerste 2 albums pakken mij doodeenvoudig minder, net te ingetogen, ingehouden. Werkt op m'n ongeduld.
HEY WHAT was eerst even teveel herhaling van voorganger, als ook van vele melodieën uit composities op eerdere albums.
Moet 'm nog vaker horen om defintief oordeel te hebben. Voorganger beviel me ook pas veel beter na 6 keer luisteren.
Een monument toch intussen, Low. Vertrouwd, herkenbaar en altijd anders.

avatar van Frenz
Phoe, overdonderd na de eerste luisterbeurt. Gek genoeg weet ik niet wat ik ervan moet vinden, het raakt me wel, maar het irriteert soms ook, of nee, schuurt. Maar dan op een goede manier? Hmmm

avatar van overmars89
4,5
Ik heb een gekke relatie met dit album waardoor ik telkens mijn waardering aan het aanpassen ben. "The music is playing tricks with me".. Het verschilt per luisterbeurt hoe ik dit album ervaar. Van een aantal tracks zoals "Hey, All Night, Days Like These" geniet ik elke luisterbeurt met volle teugen, maar ook van een aantal tracks; (vooral in het begin en end) ervaar ik soms een dissonant gevoel en bij andere luisterbeurten vind ik het het mooist wat er is.

Maar het album blijft mij intrigeren en dat vind ik eigenlijk al een groot goed.

avatar van LittleBox
4,5
Holyfuck, wat een ongelooflijk geweldige plaat is dit! Als de rest van het gezin thuis is, is dit alleen toelaatbaar op de koptelefoon (om ze even te sparen). Wat een heerlijk, schurende, zuivere, vette, opzwepende en betoverende trip. Absoluut hoogtepunt is afsluiter The Price You Pay. Kanonnen zeg... Even zitten nu.

avatar van itchy
4,5
Molemen25! schreef:
Ik sta echt open voor nieuwe muziek en hoor zeker originaliteit. Maar schoonheid? Nee. Eerder irritatie vanwege de vervelende geluidsexperimenten en het technische geknutsel om maar artisitiek te zijn. Het doet echt pijn aan mijn oren. Zit het genot in pijniging van de oren door die werkelijk vreselijke overdreven schurende geluiden? Of is het het verhaal?

Ik ben dan toch nieuwsgierig hoe je nu op 4 sterren komt. Wat is er gebeurd?

avatar van itchy
4,5
Wat een supersterke Low-plaat is dit weer zeg. Overdonderend, prachtig geluid... Vandaag back-to-back gedraaid met Double Negative en ik vind ze gelijkwaardig. Misschien vind ik de songs op deze nog wel een tikkie sterker. Tickets voor 5 mei 2022 in da pocket, en ongelofelijk veel zin daarin! En er kan echt van alles gebeuren.

avatar van Don Cappuccino
4,5
Low is een gezelschap waar ik nog niet echt aan toegekomen ben om in de discografie te duiken. Na alle lovende kritieken en beschrijvingen van het geluid die mij zeer aanspraken heb ik HEY WHAT net voor het eerst beluisterd. Ik ben er eigenlijk een beetje stil van. Een plaat die een meesterlijke samensmelting van gigantische noisy industriële ambient-soundscapes en bloedmooie subtiele samenzang bevat. Het is vervreemdend en afstandelijk met ongrijpbare texturen, maar ook enorm intiem met parels van melodieën en ijzersterke songs. Een soort van conflicterend geruststellende apocalyps-soundtrack die me raakt op een manier zoals een plaat al een tijd niet meer heeft gedaan bij mij. De plaat vloeit echt als een geheel, met drones die constant je naar de volgende track brengen. Nu ga ik zeker weten de Low-discografie verder uitpluizen, maar ik denk dat ik eerst verder me laat verzwelgen door HEY WHAT.

avatar van jurado
itchy schreef:
En er kan echt van alles gebeuren.
Drone not drones! Fuck Yeah!

avatar van Molemen25!
3,5
itchy schreef:
(quote)

Ik ben dan toch nieuwsgierig hoe je nu op 4 sterren komt. Wat is er gebeurd?


Mijn eerste reactie was misschien wat te snel. Ik ging er vanuit dat dit album behoorlijk in lijn was met Double Negative. Dat blijf ik een bij vlagen toch wel irritant album vinden door die extreme vervormingen van zowel de muziek als de vocalen. Op HEY WHAT hebben ze de vocalen helder qua geluid gehouden en zijn de geluidsvervormingen meer in dienst komen te staan van het geheel. De balans vind ik daardoor veel beter. Zoals ik al aangaf hoorde ik al kwaliteit en pracht. Op HEY WHAT komt dit voor mij nu toch uitdrukkelijker naar voren en ben ik het toch gaan waarderen. Double Negative vond ik persoonlijk dus gewoon too much. Maar hey het blijft een mening

avatar van gaucho
Waarom staat hier de titel eigenlijk in hoofdletters geschreven? Is het een afkorting ergens van? Ik vind er op de fysieke release geen enkele aanwijzing cq. aanleiding voor. Discogs doet het ook met kleine letters...

avatar van Arrie
Staat in ieder geval in all caps op Spotify.

avatar van Barend G
5,0
Arrie schreef:
Staat in ieder geval in all caps op Spotify.

Ik ga er bij all caps altijd maar vanuit dat je er KEIHARD BIJ MOET SCHREEUWEN

avatar van dix
dix
Op www.chairkickers.com (de site van Low) zijn geen extra caps te ontdekken. Dus het kan ook zonder.

avatar van deric raven
5,0
Ik vind het wel wat hebben, die hoofdletters. Zeker bij deze plaat.

avatar van Jordipordie
2,5
Nu ben ik best wel wat gewend en ik vind van mezelf dat ik een vrij brede muzieksmaak heb maar dit gedoe trek ik niet. Het doet mij terugdenken aan de jaren 90, ik op mijn Sony oordopjes was gaan staan en ze daarna begonnen te kraken en te vervormen. Toen was ik niet blij en nu ook niet. 2,5* voor de nummers die ze minder pijnlijk hebben gemaakt

Hebben ze in het verleden wel albums gemaakt waarbij ze iets zinnigs met hun zangtalent doen of kan ik deze band verder gewoon overslaan?

avatar van aerobag
4,0
Jordipordie schreef:

Hebben ze in het verleden wel albums gemaakt waarbij ze iets zinnigs met hun zangtalent doen of kan ik deze band verder gewoon overslaan?


Deze checken, en gauw. Wel even verslag doen hoe hij beviel

avatar van deric raven
5,0
aerobag schreef:
(quote)


Deze checken, en gauw. Wel even verslag doen hoe hij beviel


Met Lullaby

Gast
geplaatst: vandaag om 07:24 uur

geplaatst: vandaag om 07:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.