Neil Young with Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969)
mijn stem
831 stemmen
Canada / Verenigde Staten
Rock
Label: Reprise
-
Cinnamon Girl (2:55)
-
Everybody Knows This Is Nowhere (2:26)
-
Round & Round (It Won't Be Long) (5:53)
met Robin Lane
-
Down by the River (9:16)
-
The Losing End (When You're On) (4:07)
-
Running Dry (Requiem for the Rockets) (5:36)
met Bobby Notkoff
-
Cowgirl in the Sand (10:05)
- nummer 166 in de top 250
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 7 maart 2009, 11:51 uur
Vind ik ook stuart. Zuma is wel wat constanter, maar er kan niet veel op tegen Down by the River en Cowgirl in the Sand. 
0
geplaatst: 7 maart 2009, 13:23 uur
Stijn_Slayer schreef:
Zuma is wel wat constanter
Zuma is wel wat constanter
Je kan ook zeggen dat er meer afwisseling zit in EKTIN
0
geplaatst: 9 maart 2009, 21:49 uur
Ik hoor liever iets van constante kwaliteit, dan een plaat met 2 uitschieters en een hoop filler. Gelukkig is dat niet het geval is met EKTIN trouwens.....
Over Zuma heb ik nog geen oordeel, hopelijk is het niet 'veel minder' zoals haveman beweert.
Over Zuma heb ik nog geen oordeel, hopelijk is het niet 'veel minder' zoals haveman beweert.
0
Guardian of Isis
geplaatst: 20 april 2009, 17:33 uur
Stijn_Slayer schreef:
Ik vind Round & Round, The Losing End en Running Dry ook niet zo heel erg denderend, maar met name Down by the River en Cowgirl in the Sand compenseren dit ontiegelijk goed.
Het titelnummer en Cinnamon Girl vind ik verder wel gewoon ruimschoots aan de 'Neil Young-standaard' voldoen.
Ditto. Ik vind Round & Round, The Losing End en Running Dry ook niet zo heel erg denderend, maar met name Down by the River en Cowgirl in the Sand compenseren dit ontiegelijk goed.
Het titelnummer en Cinnamon Girl vind ik verder wel gewoon ruimschoots aan de 'Neil Young-standaard' voldoen.
Cowgirl in the Sand was vanaf de eerste luisterbeurt al mijn favoriet van de plaat, gevolgd door Down by the River, maar de eerste twee nummers komen niet ver achter. Ik denk dat ik wel meer heb met Running Dry dan jij, Stijn; die trieste vioolstukjes en Neil's huilende stem maken het nummer echt. Ik zou die nog eens aandachtig beluisteren als ik jou was. De andere 2 vind ik ook wel iets minder; Round & Round, hoewel het op zich wel mooi en sereen is, gaat vervelen tegen het einde. Ik krijg het gevoel dat het beter slechts 4 minuten had geduurd, want het wordt na verloop van tijd nogal eentonig. Er komt geen verandering van ritme of toon in, steeds dezelfde akkoorden die 6 minuten lang herhaald worden. Dat heb ik ook een beetje met The Losing End, daarom is het voor mij een eerder doorsnee country-nummer.
Dit vind ik voorlopig de beste die ik van Neil heb (verder heb ik nog Harvest en On the Beach, maar die kunnen me niet zo bekoren als deze). After the Gold Rush heb ik ook al, maar nog niet beluisterd.
0
geplaatst: 29 april 2009, 02:34 uur
Guardian of Isis schreef:
Dat heb ik ook een beetje met The Losing End, daarom is het voor mij een eerder doorsnee country-nummer.
Dat heb ik ook een beetje met The Losing End, daarom is het voor mij een eerder doorsnee country-nummer.
Met enige afstand het minste nummer op deze plaat. Maar Round & Round vind ik echt prachtig.
0
Misterfool
geplaatst: 27 mei 2009, 21:30 uur
cowgirl in the sand geweldig mooi zeg. mischien meer van young opzoeken.
0
geplaatst: 28 mei 2009, 17:13 uur
Vandaag weer eens beluisterd. Hij was minder slecht dan ik had gedacht (in mijn gedachten was de score alweer afgezakt naar een 2,5*), maar het blijft toch een album met een aantal gemiste kansen. Down By The River is een prachtig nummer - van drie minuten; deze oorspronkelijke versie duurt simpelweg veel te lang.
De 3,0* blijft staan; wat mij betreft is dit album behoorlijk overschat.
De 3,0* blijft staan; wat mij betreft is dit album behoorlijk overschat.
0
Roelof
geplaatst: 9 juni 2009, 12:18 uur
Ik besef me terdege dat ik achter lig op schema, en alles dankzij het Zuid-Afrikaner internet, dat verre van solide is. De pompbewaker gaf ik een Hollandse versie van de handshake, die hij niet begreep.
Onbevooroordeeld het oeuvre van Neil Young in. Opnieuw. Meer dan blij verrast kijk ik om naar Neil Young's debuut, dat kort gezegd een redelijk fijne herintroductie was. Nu moet ik helaas mij aansluiten bij mijn twee voorgangers. Dit is toch een klap minder. Ik wordt hier niet wild van, laat staan emotioneel, of onredelijk.
Ik hoor degelijke rock met de randjes licht verbrand, ik hoor kuchende mensen aan een barbeque, ik hoor koortjes, lelijke koortjes, ik hoor ooh-la-la's, heel lijzige ooh-la-la's. Na het pasabelle maar niet bijster memorabele cinnamon girl komt dat hard aan. Ik mag toch bidden dat het niet Neil's eigen idee was, om zulks lelijke en tenenkrullende frutsels aan zijn liedje te hangen, dat in de eerste plaats toch al niet veel om het lijf had. Een lelijk liedje, een dood geboren kalf in zijn eigen slijk, een zwart verkoolde steak en een beetje smakeloos.
Down by the river lijdt aan hetzelfde euvel, bovendien met het lelijkst gezongen refrein dat ik ooit heb gehoord. Dat het vervolgens tot twee keer toe lang blijft doorsudderen weerhoudt mij er nog net van om het hele nummer te skippen. Ik mag dat wel. Lekker lang, en een beetje onnodig.
Wat volgt zijn nog twee huilnummers uit de middenmoot en een herhaling van down by the river, alleen dan vijftig seconden langer.
Round & round springt er voor mij uit, omdat ik de eerste vijf seconden aan Sun Kil Moon moest denken. Neil's stem is aangenaam. Zo hoor ik het graag. Ik kijk dan ook alvast stiekem uit naar het volgende solowerk.
Dit sigaretje druk ik tot drie keer toe uit onder mijn laars. Daarna gooi ik het achteloos in een struik. Voor de kraaien.
Onbevooroordeeld het oeuvre van Neil Young in. Opnieuw. Meer dan blij verrast kijk ik om naar Neil Young's debuut, dat kort gezegd een redelijk fijne herintroductie was. Nu moet ik helaas mij aansluiten bij mijn twee voorgangers. Dit is toch een klap minder. Ik wordt hier niet wild van, laat staan emotioneel, of onredelijk.
Ik hoor degelijke rock met de randjes licht verbrand, ik hoor kuchende mensen aan een barbeque, ik hoor koortjes, lelijke koortjes, ik hoor ooh-la-la's, heel lijzige ooh-la-la's. Na het pasabelle maar niet bijster memorabele cinnamon girl komt dat hard aan. Ik mag toch bidden dat het niet Neil's eigen idee was, om zulks lelijke en tenenkrullende frutsels aan zijn liedje te hangen, dat in de eerste plaats toch al niet veel om het lijf had. Een lelijk liedje, een dood geboren kalf in zijn eigen slijk, een zwart verkoolde steak en een beetje smakeloos.
Down by the river lijdt aan hetzelfde euvel, bovendien met het lelijkst gezongen refrein dat ik ooit heb gehoord. Dat het vervolgens tot twee keer toe lang blijft doorsudderen weerhoudt mij er nog net van om het hele nummer te skippen. Ik mag dat wel. Lekker lang, en een beetje onnodig.
Wat volgt zijn nog twee huilnummers uit de middenmoot en een herhaling van down by the river, alleen dan vijftig seconden langer.
Round & round springt er voor mij uit, omdat ik de eerste vijf seconden aan Sun Kil Moon moest denken. Neil's stem is aangenaam. Zo hoor ik het graag. Ik kijk dan ook alvast stiekem uit naar het volgende solowerk.
Dit sigaretje druk ik tot drie keer toe uit onder mijn laars. Daarna gooi ik het achteloos in een struik. Voor de kraaien.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 9 juni 2009, 12:26 uur
Vreemd, dit album wordt over het algemeen toch als één van Neil's beste albums gezien. Cinnamon Girl, Down By the River en Cowgirl in the Sand zijn ware klassiekers. Maar smaken verschillen natuurlijk.
0
stuart
geplaatst: 9 juni 2009, 12:36 uur
Stijn, het zij toch subjectieve beschrijvingen en iedereen heeft zijn eigen manier van 'sterrenwaardering'. Jij (en ik ook wel) beleeft bijv. een aantal Beatles albums ook lager, tewijl die over het algemeen ook als heel goeie albums worden gezien. Ik zelf houd hier niet zo van die lange nummers als Cowgirl en Down by the River, terwijl anderen (jij bijv.) dat juist wel meer waarderen. Het gemiddelde is bij dit aantal stemmen trouwens best hoog.
0
geplaatst: 9 juni 2009, 16:03 uur
Roelof schreef:
Ik besef me terdege dat ik achter lig op schema, en alles dankzij het Zuid-Afrikaner internet, dat verre van solide is. De pompbewaker gaf ik een Hollandse versie van de handshake, die hij niet begreep.
Onbevooroordeeld het oeuvre van Neil Young in. Opnieuw. Meer dan blij verrast kijk ik om naar Neil Young's debuut, dat kort gezegd een redelijk fijne herintroductie was. Nu moet ik helaas mij aansluiten bij mijn twee voorgangers. Dit is toch een klap minder. Ik wordt hier niet wild van, laat staan emotioneel, of onredelijk.
Ik hoor degelijke rock met de randjes licht verbrand, ik hoor kuchende mensen aan een barbeque, ik hoor koortjes, lelijke koortjes, ik hoor ooh-la-la's, heel lijzige ooh-la-la's. Na het pasabelle maar niet bijster memorabele cinnamon girl komt dat hard aan. Ik mag toch bidden dat het niet Neil's eigen idee was, om zulks lelijke en tenenkrullende frutsels aan zijn liedje te hangen, dat in de eerste plaats toch al niet veel om het lijf had. Een lelijk liedje, een dood geboren kalf in zijn eigen slijk, een zwart verkoolde steak en een beetje smakeloos.
Down by the river lijdt aan hetzelfde euvel, bovendien met het lelijkst gezongen refrein dat ik ooit heb gehoord. Dat het vervolgens tot twee keer toe lang blijft doorsudderen weerhoudt mij er nog net van om het hele nummer te skippen. Ik mag dat wel. Lekker lang, en een beetje onnodig.
Wat volgt zijn nog twee huilnummers uit de middenmoot en een herhaling van down by the river, alleen dan vijftig seconden langer.
Round & round springt er voor mij uit, omdat ik de eerste vijf seconden aan Sun Kil Moon moest denken. Neil's stem is aangenaam. Zo hoor ik het graag. Ik kijk dan ook alvast stiekem uit naar het volgende solowerk.
Dit sigaretje druk ik tot drie keer toe uit onder mijn laars. Daarna gooi ik het achteloos in een struik. Voor de kraaien.
Ik besef me terdege dat ik achter lig op schema, en alles dankzij het Zuid-Afrikaner internet, dat verre van solide is. De pompbewaker gaf ik een Hollandse versie van de handshake, die hij niet begreep.
Onbevooroordeeld het oeuvre van Neil Young in. Opnieuw. Meer dan blij verrast kijk ik om naar Neil Young's debuut, dat kort gezegd een redelijk fijne herintroductie was. Nu moet ik helaas mij aansluiten bij mijn twee voorgangers. Dit is toch een klap minder. Ik wordt hier niet wild van, laat staan emotioneel, of onredelijk.
Ik hoor degelijke rock met de randjes licht verbrand, ik hoor kuchende mensen aan een barbeque, ik hoor koortjes, lelijke koortjes, ik hoor ooh-la-la's, heel lijzige ooh-la-la's. Na het pasabelle maar niet bijster memorabele cinnamon girl komt dat hard aan. Ik mag toch bidden dat het niet Neil's eigen idee was, om zulks lelijke en tenenkrullende frutsels aan zijn liedje te hangen, dat in de eerste plaats toch al niet veel om het lijf had. Een lelijk liedje, een dood geboren kalf in zijn eigen slijk, een zwart verkoolde steak en een beetje smakeloos.
Down by the river lijdt aan hetzelfde euvel, bovendien met het lelijkst gezongen refrein dat ik ooit heb gehoord. Dat het vervolgens tot twee keer toe lang blijft doorsudderen weerhoudt mij er nog net van om het hele nummer te skippen. Ik mag dat wel. Lekker lang, en een beetje onnodig.
Wat volgt zijn nog twee huilnummers uit de middenmoot en een herhaling van down by the river, alleen dan vijftig seconden langer.
Round & round springt er voor mij uit, omdat ik de eerste vijf seconden aan Sun Kil Moon moest denken. Neil's stem is aangenaam. Zo hoor ik het graag. Ik kijk dan ook alvast stiekem uit naar het volgende solowerk.
Dit sigaretje druk ik tot drie keer toe uit onder mijn laars. Daarna gooi ik het achteloos in een struik. Voor de kraaien.
Ik ga niet akkoord. Maar dit moet zo de best geschreven, meest overtuigende maar vooral grappigste recensie zijn die ik sinds héél lang heb gelezen. Fantastisch!
"Een lelijk liedje, een dood geboren kalf in zijn eigen slijk, een zwart verkoolde steak en een beetje smakeloos."
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 9 juli 2009, 21:53 uur
Guardian of Isis schreef:
De andere 2 vind ik ook wel iets minder; Round & Round, hoewel het op zich wel mooi en sereen is, gaat vervelen tegen het einde. Ik krijg het gevoel dat het beter slechts 4 minuten had geduurd, want het wordt na verloop van tijd nogal eentonig. Er komt geen verandering van ritme of toon in, steeds dezelfde akkoorden die 6 minuten lang herhaald worden. Dat heb ik ook een beetje met The Losing End, daarom is het voor mij een eerder doorsnee country-nummer.
(quote)
. Ik denk dat ik wel meer heb met Running Dry dan jij, Stijn; die trieste vioolstukjes en Neil's huilende stem maken het nummer echt. Ik zou die nog eens aandachtig beluisteren als ik jou was. De andere 2 vind ik ook wel iets minder; Round & Round, hoewel het op zich wel mooi en sereen is, gaat vervelen tegen het einde. Ik krijg het gevoel dat het beter slechts 4 minuten had geduurd, want het wordt na verloop van tijd nogal eentonig. Er komt geen verandering van ritme of toon in, steeds dezelfde akkoorden die 6 minuten lang herhaald worden. Dat heb ik ook een beetje met The Losing End, daarom is het voor mij een eerder doorsnee country-nummer.
Ik heb ze de afgelopen weken nog eens aandachtig beluisterd. Running Dry is inderdaad beter dan ik dacht, al is deze niet zo goed als Cinnamon Girl, DBTR en Cowgirl. Round & Round en Losing End zijn ook niet slecht, maar behoren absoluut niet tot het betere Neil Young werk.
In cijfers uitgedrukt:
Cinnamon Girl 5*
Everybody Knows 4* (de live uitvoeringen zijn veel beter)
Round & Round 3.5*
Down by the River 5*
Losing End 3,5*
Running Dry 4*
Cowgirl in the Sand 5*
Al tellen Cowgirl en Down by the River zwaarder mee door hun lengte. Ik blijf dus mijn beoordeling van 4,5* aanhouden.
0
Social_Mask
geplaatst: 29 juli 2009, 15:52 uur
Ik ben het ergens wel eens met Roelof. Dat oe aa is nergens voor nodig. Dat neemt niet weg dat de eerste twee nummers dik in orde zijn, met name Cinnamon Girl is geweldig. Down by the River en Cowgirl in the Sand kende ik al van Live at Massay Hall en daar vind ik ze een stukken beter klinken. Deze versies doen me totaal niks, duren veels te lang en zijn niet boeiend. Dat geldt eigenlijk voor alle nummers na het titelnummer. Nee..geef mij maar de akoestische Neil.
0
geplaatst: 19 augustus 2009, 22:10 uur
Heeft iemand enig idee wat het verhaal van de hond op de cover is? Zo'n houthakkershemd is ook wel goed fout zeg, zéker als je uit Canada komt .
.
0
geplaatst: 19 augustus 2009, 22:24 uur
De hond schijt net náast Youngs voet, hetgeen natuurlijk de symbolische weergave is voor de diepe depressie waar meneer Young een paar jaar later in zou 'trappen', bij wijze van spreken.
0
stuart
geplaatst: 20 augustus 2009, 07:07 uur
Karl schreef:
.... de diepe depressie waar meneer Young een paar jaar later in zou 'trappen', bij wijze van spreken.
.... de diepe depressie waar meneer Young een paar jaar later in zou 'trappen', bij wijze van spreken.
Jij hebt er verstand van , Karl (Jung), wat ook al blijkt uit je avatar......
. Wat betreft dat houthakkershemd; aangezien dat er gezegd wordt dat meneer Young ook later al (wat) 'grungy' bezig was, was dat misschien ook al een 'voorteken'....
0
geplaatst: 23 augustus 2009, 00:37 uur
stuart schreef:
Wat betreft dat houthakkershemd; aangezien dat er gezegd wordt dat meneer Young ook later al (wat) 'grungy' bezig was, was dat misschien ook al een 'voorteken'....
Wat betreft dat houthakkershemd; aangezien dat er gezegd wordt dat meneer Young ook later al (wat) 'grungy' bezig was, was dat misschien ook al een 'voorteken'....
Inderdaad zeg, ook het halflange haar past -letterlijk- in dat plaatje
. Weten we meteen waar Kurt zijn mosterd haalde .
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 1 september 2009, 21:19 uur
Nee, Shakey bewijst het tegendeel. Daarnaast is dit http://www.thrasherswheat.org/fot/down-by-the-river.htm (wat ook opgenomen is) ook meer dan duidelijk.
Veel mensen denken dat het over heroine gaat, ook dat is dus onzin. Er zit verder geen diepere betekenis achter aldus Neil zelf.
Veel mensen denken dat het over heroine gaat, ook dat is dus onzin. Er zit verder geen diepere betekenis achter aldus Neil zelf.
0
geplaatst: 1 september 2009, 21:30 uur
Stijn stalkt me met zijn gebruiksupdates!
Volgens Niel ging dat liedje over fellatio jongen. En Stefan vond dat Niel niet zo hoog moest zingen, dat dat lelijk was, maar toen zei Nietzsche dat dat Niel groot ging maken.
En ik geloof dat ik ergens zo'n houthakkershemd heb liggen als op de hoes.
Volgens Niel ging dat liedje over fellatio jongen. En Stefan vond dat Niel niet zo hoog moest zingen, dat dat lelijk was, maar toen zei Nietzsche dat dat Niel groot ging maken.
En ik geloof dat ik ergens zo'n houthakkershemd heb liggen als op de hoes.
0
geplaatst: 1 september 2009, 22:53 uur
Slowgaze schreef:
(...) Volgens Niel ging dat liedje over fellatio jongen. En Stefan vond dat Niel niet zo hoog moest zingen, dat dat lelijk was, maar toen zei Nietzsche dat dat Niel groot ging maken.
(...)
(...) Volgens Niel ging dat liedje over fellatio jongen. En Stefan vond dat Niel niet zo hoog moest zingen, dat dat lelijk was, maar toen zei Nietzsche dat dat Niel groot ging maken.
(...)
Ik zie geen enkele bronvermelding (zoals Stijn de moeite heeft gedaan), waardoor zou blijken dat Neil Young zichzelf zou tegenspreken.
Overigens heeft hij in zijn 45-jarige carriere zo'n beetje alle wereldproblemen wel onder de loep genomen; behalve (slechte) relaties heb ik hem alleen nog nooit over sex gehoord. Heel verstandig.
0
geplaatst: 2 september 2009, 20:12 uur
Ik las hierover in de Oor, waar ik verder geen bronvermeldingen bij zag staan. Er stond toen een redelijk lang artikel in over deze man.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 2 september 2009, 21:06 uur
Oor blijkt dus niet erg betrouwbaar te zijn zien we hier. Ik neem Shakey (waaraan Neil dus zelf heeft meegewerkt) en Neil's eigen mening een stuk serieuzer.
0
geplaatst: 2 september 2009, 21:37 uur
Ik heb net dit weekend 15 jaargangen Oor weggegooid, in een vlaag van opruim woede.
Gekocht, bewaard, mij vaak geërgerd aan recensies en nooit meer nagelezen. Wat een troep, eigenlijk. Neil Young kwam er bij Oor dan altijd nog redelijk genadig van af.
Neil Young is er niet de man naar, later te verdraaien wat hij eerder heeft gezegd. Het interesseert hem niet hoe hij te boek staat. Ook over dit zou hij niet liegen.
Ik denk dat het verhaal van Shakey wel klopt.
Gekocht, bewaard, mij vaak geërgerd aan recensies en nooit meer nagelezen. Wat een troep, eigenlijk. Neil Young kwam er bij Oor dan altijd nog redelijk genadig van af.
Neil Young is er niet de man naar, later te verdraaien wat hij eerder heeft gezegd. Het interesseert hem niet hoe hij te boek staat. Ook over dit zou hij niet liegen.
Ik denk dat het verhaal van Shakey wel klopt.
0
geplaatst: 4 september 2009, 21:58 uur
Nu ook Everybody knows this is nowhere geremasterd aangeschaft.
Zo heb je elke week een leuk uitje. En niet alleen dat, daarna is het natuurlijk koude rillingen van genot vanwege de geweldige geluidskwaliteit en vooral de verstaanbaarheid.
Zelfs Round & round wint aan aantrekkelijkheid. Toch nog verrassend goed (ook de wat minder besproken The losing end en de viool op Running dry), ook al staan er behoorlijk wat nummers van Everybody knows op de al eerder geremasterd uitgegeven Greatest hits.
Crazy horse met Danny Whitten, Ralph Molina en Billy Talbot. Neil Young aan top in zijn allerbeste periode (1969-1972).
Je zou haast zeggen: laat de rest maar zitten, met dat remasteren. Aan de andere kant, het geluid is zoveel beter geworden, misschien dat het toch nog wat wordt, met Tonight's the night en On the beach.......... (en een beetje oppimpen).
Zo heb je elke week een leuk uitje. En niet alleen dat, daarna is het natuurlijk koude rillingen van genot vanwege de geweldige geluidskwaliteit en vooral de verstaanbaarheid.
Zelfs Round & round wint aan aantrekkelijkheid. Toch nog verrassend goed (ook de wat minder besproken The losing end en de viool op Running dry), ook al staan er behoorlijk wat nummers van Everybody knows op de al eerder geremasterd uitgegeven Greatest hits.
Crazy horse met Danny Whitten, Ralph Molina en Billy Talbot. Neil Young aan top in zijn allerbeste periode (1969-1972).
Je zou haast zeggen: laat de rest maar zitten, met dat remasteren. Aan de andere kant, het geluid is zoveel beter geworden, misschien dat het toch nog wat wordt, met Tonight's the night en On the beach.......... (en een beetje oppimpen).
0
geplaatst: 5 september 2009, 13:41 uur
musician schreef:
de viool op Running dry.
de viool op Running dry.
Running Dry met als sub-titel Requim For The Rockets. De Rockets was de band waaruit Young de jongens van Crazy Horse recruteerde en waarin ook Bobby Notkov zat die hier de viool speelt ......... Prachtige violist die ook op Electric Flag's A Long Time Coming te horen is ......
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 5 september 2009, 13:54 uur
Het album ''The Rockets'' uit 1968 is trouwens ook best aardig om eens te horen. Misschien kan iemand die hier toevoegen?
0
Down_By_Law
geplaatst: 5 september 2009, 18:22 uur
Stijn_Slayer schreef:
Het album ''The Rockets'' uit 1968 is trouwens ook best aardig om eens te horen. Misschien kan iemand die hier toevoegen?
Het album ''The Rockets'' uit 1968 is trouwens ook best aardig om eens te horen. Misschien kan iemand die hier toevoegen?
Is dat album eigenlijk ooit op CD uitgebracht? Ik heb ongeveer de helft als bonus tracks op "Crazy Moon" van Crazy Horse staan, maar de rest heb ik nooit kunnen vinden. De nummers die ik ken zijn trouwens niet zo geweldig.
* denotes required fields.