Neil Young with Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969)

Ja, die is nog steeds op CD te krijgen. Al zul je 'm niet snel in de lokale platenzaak vinden en wellicht wat langer moeten wachten met een bestelling.

Ik vind het album ook niet geweldig, maar het klinkt allemaal wel leuk en het is interessant om te horen waar Crazy Horse vandaan kwam.

Toen Mjuman Puch reed - google daar maar eens op Puch en m.n. op sturen en opvoertruuks - kon je bij the Ladies aankomen met dit album, voor sfeer. Ok albums gingen toen langer mee dan nu: mensen hadden een hart van goud, de lucht was schoon, sex was vies, en mannen... mannen waren van staal, die tijd, weet je wel (dat zeiden we toen vaak); voor de jongere users hier; de tijd dat je pa in broeken met pijde wijpen liep en je ma heur haar pimpte - want dat deden ze toen, met de krultang.

Dit is pure, essentiële muziek - geef mij een Cowgirl in the Sand, Everybody Knows This is Nowhere en wat te drinken erbij en ik mijmer me helemaal los dat deze wereld nog toekomst heeft (I thinks this is somewhere). Maar loop verdomme niet tegen mijn Pioneer PL12-D (toen) aan!

Tja Mjuman, doos wer dem deez ....... 2 bak of 3 bak ? En voetversnelling natuurlijk ?

Eindelijk heb ik dan ook de remaster gehoord. Niet direct een must voor de liefhebber, kan ik je verzekeren. Er zijn misschien wat meer lage tonen, en de hoge tonen klinken wat meer naar de achtergrond. Al met al niet de moeite waard om veel geld aan uit te geven.

De muziek is in ieder geval geweldig, dat dan weer wel!

Brilliant album. Sinds lange tijd weer eens bewust gehoord. En het is echt een meesterwerk.

Ik ga gewoon ook een keer zo'n reactie bij een album zetten met alleen maar buigende emoticons:



Nieuw in mijn top 10!

Ik heb Young bijna per ongeluk leren kennen via Harvest...Dan is dit wel weer wat anders. Maar wat een goed werk zeg...Down by the River en Cowgirl zijn super rocknummers, die moeten echt hard. Cinnamon girl doet me denken aan Cream of iets uit die periode.

Everybody knows...vooral met die kenmerkende 'nanana, nanananaaaa' jingle...briljant. Round &round, afwisseling hoort bij een goed album. Relaxte harmonieen zonder ook maar voor een moment geforceerd of te zoet over te komen, heerlijk contrast met de Down by...Al met al vind ik de Neil Young fans en hun commentaren erg inspirend trouwens...Opmerkelijk.

Net aangeschaft met ( ) en Agaetis Byrjun van Sigur Rós en Arcade Fire - Funeral bij Fame. 7,50 voor Neil Young. ( ) was 8 euro en Agaetis maar 6 euro! Funeral was ook vrij goedkoop voor 10 euro. Het is echt geen geld.

Running Dry (Requiem for the Rockets) heeft veel weg van Desire van Bob Dylan. Eén van de mooiste nummers van Neil Young trouwens.

Ene Karl verlaagt zijn stem van 3 naar 1,5.........zeker een k#*te dag gehad.

waarschijnlijk was hij boos over de toekenning van de speciale grammy award voor het gehele oeuvre, die Neil Young van de week heeft gekregen.

Of hij is tot de conclusie gekomen dat hij hier niet zoveel aanvindt, dat kan ook toch?

Dat kan.

Maar ik kan mij er geen voorstelling bij maken. Ook al is het niet je ding, er zal toch van enige erkenning sprake moeten zijn. Dat valt onder het hoofdstukje "onderkennen van kwaliteit ook al vind ik er niets aan". Dan is deze cd van Young minimaal 3 sterren waard.

Er zijn op musicmeter geloof ik geen liefhebbers van uitsluitend klassieke muziek, relipop of het genre Oranje.NL..........

Wat wel opzienbarend is, om bij deze cd te blijven, dat Everybody knows this is nowhere blijkbaar drijft op 4 nummers, inzake populariteit.

Meestal krijgen alle nummers van de meeste cd's uiteindelijk wel stemmers op musicmeter, hier beperken we ons met z'n allen tot Cinnamon girl, Down by the river, Cowgirl in the sand en de titelsong. Steken blijkbaar ver boven de andere nummers uit.

^Je weet toch wel dat dat enkel is omdat de titels van de andere nummers veranderd geweest zijn, hé?

Dat kan, maar zo stem ik dus niet (meer); ik beoordeel een album op de luisterervaring - en bij deze bevalt die niet uitzonderlijk goed. Ik heb wel meer van mijn sterren aangepast, omdat ik in het verleden naar mijn smaak iets te vaak "objectief" heb gestemd, waardoor er een nogal scheef beeld was ontstaan, volgens mij. Dit album heeft het wat mij betreft gewoon niet.

Maar dan kan er toch nog wel op gestemd worden, op musicmeter?

Tuurlijk, maar alle stemmen voor een nummer zijn direct weg zodra iemand de titel verandert. Daarom zijn er een hoop stemmen op die andere 3 nummers weggevallen.

Everybody Knows This Is Nowhere is een mooie mix van behoorlijk stevige rock en wat luchtigere ballades. De vele country invloeden roepen visioenen op van de uitgestrekte bos, berg en plattelands landschappen van het Amerikaanse mid of noordwesten.
Het geluid is heerlijk warm en comfortabel. Uitstekend voor de langere afstandsritten.

Ik vind elk nummer wel zijn plaats hebben op het album. Het maakt het afwisselend. En de contrasten maken de beste nummers nog beter.

Hoogtepunt is afsluiter Cowgirl In The Sand waarin de gitaarsolo's scherp maar beheerst aan je voorbij trekken.

Het lijkt alsof de vlotte opener Cinnamon Girl niet helemaal af is. De riff aan het einde doet vermoeden dat het nummer verder gaat, maar de fade out neemt het ineens over. Het nummer hoorde ik voor het eerst in de vreselijke Type O Negative gedaante.
Het is maar goed dat ik toch voor de nieuwsgierigheid het origineel eens ging beluisteren.

Ik heb altijd de indruk gehad dat Young even helemaal uit z'n bol stond te gaan aan het eind en dat ze het zonde vonden om dat stukkie er af te editen ...........

Dat is prachtig omschreven, Edwynn! Ik heb ook beelden van zonovergoten grote landerijen, van grazende koeien en vrijende koppeltjes in het hooi... I love this album and I'll always will.
Meesterlijk eenvoudig en goed.

Oude liefde roest niet is 't voor mij, maar wat dat met vrijende koppeltjes in het hooi te maken heeft, is mij een volstrekt raadsel. Zelf zal ie er ongetwijfel aan doen, maar muziek van Neil Young heb ik nooit of te nimmer met sex en zo geassocieerd - en als puchrijdende grotestadsjongen lustte je daar echt wel pap van.

Kan dit album nog wel herinneren als serieuze ingrediënt in een van mijn eerste amoureuze avances, zeg maar de de inleidende verbale verkenningen (hoe zeg je dat etc...) - maar dat was echt voor de inzet van de infanterie, inzet van de stoottroepen was absoluut niet aan de orde.

Het volstond in die tijd een cavalier te zijn - en de goeie muziek te kiezen.

Hey jongens (en meisjes), valt het iemand anders ook op dat Cinnamon Girl heel strak is geproduceerd, en alle daaropvolgende nummers eigenlijk niet? En weet iemand van jullie hoe dat komt?

Valt me eigenlijk niet op. Alle tracks zijn in dezelfde studio opgenomen, en geproduceerd door dezelfde producers (Neil en David Briggs).

@ Reint

Wat versta je onder 'strak geproduceerd'?

Ik vind het geluid behoorlijk spontaan en warm klinken. En eigenlijk hoor ik ook geen verschil.

Mja, strak geproduceerd wil ik het ook niet noemen... ik denk dar de nummers Cowgirl in the Sand en Down by the River het dichtste bij een live ervaring van Neil Young & Crazy Horse anny 1969-70 komt. Wel werd er gebruik gemaakt van overdubs voor de zang, maar dat zou na After the Gold Rush ook afgelopen zijn.

Persoonlijk vind ik dit een van de beste platen van Neil Young, die met behulp van the Rockets een heel andere weg insloeg na zijn debuutalbum Neil Young, waar hij meer voortborduurde op de stijl van nummers als Broken Arrow en Expecting to Fly. In Whitten zag hij een nieuwe Stills, alleen dan zonder de ego-clash.

Zoals wellicht bekend schreef Neil Cowgirl in the Sand en Down by the River op één dag terwijl hij ziek op bed lag. Wat dat betreft had hij wat vaker ziek mogen zijn. Cinnamon Girl gaat dan weer over een meisje dat voorbij kwam lopen terwijl hij op een stoeprandje zat te chillen... hoe hij dat ooit aan zijn vrouw heeft weten uit te leggen is me nog steeds niet duidelijk.

Met datzelfde Cinnamon Girl heeft het album meteen een ijzersterke opener, met een riffje dat je uit duizenden herkent. Prachtig in al zijn eenvoud en elke noot is raak. Overigens is dit nummer ook als 45rpm uitgebracht, maar dan met een andere vocal mix, de stemmen van Whitten en Young zijn daarbij omgedraaid zeg maar. Ik geef de voorkeur aan de album versie.

De titeltrack kan zo in het canon voor Country Rock, samen met Sweetheart of the Rodeo, Pickin' up the Pieces en Gilded Palace of Sin. Round & Round, wat samen met Robin Lane gezongen wordt, ook een ex van Neil is alweer een oldie, want dat schreef hij al toen hij nog bij Buffalo Springfield zat (het staat ook op de box set uit 2001).

Down by the River is vervolgens gitaar solo heaven! Wat Buffalo Springfield nooit lukte om op plaat vast te leggen, en wat tijdens live concerten maar al te vaak gebeured: een guitar battle. Dit keer niet tussen Stills en Young, maar tussen Whitten en Young, ook al is het verschil qua stijl tussen de twee minder groot dan tussen zijn Buffalo Springfield collega. Young vraagt, Whitten antwoord, en dat een dikke 9 minuten lang. Wederom blinkt dit nummer uit in zijn eenvoud, want de opening zijn feitelijk maar twee noten ofzo, tig keer herhaald, maar wederom is elke noot raak. Wat met de mysterieuze tekst bedoeld wordt: Be on My Side, I'll be on Your Side, is nooit duidelijk geworden, maar het geeft wel goed aan hoe sterk de verbeelding van Young is.

Losing End is vervolgens weer een country-rocker a la Everybody Knows, maar het is stiekem Running Dry dat de show steelt. Crazy Horse wordt bijgestaan door Bobby Notkoff, hun oud bandlid van the Rockets (vandaar ook de titel) die een stevig potje elektrisch viool kan spelen. Het is precies wat het nummer nodig heeft, dat druipt van de melancholie en berouw. Het botert al een tijdje niet zo tussen Young en zijn vriendin en de zin 'I left my love with ribbons on and water in her eyes' legt die emotie perfect vast.

Ook de afsluiter is er een van formaat, persoonlijk vind ik die net wat beter dan Down by the River, de tekst is (iets) minder cryptisch, want over wie gaat het nummer nu eigenlijk, maar melodieus is het een stuk sterker. Ook al zijn de harmonieën van de heren Crazy Horse niet altijd prefect, die van the Grateful Dead waren dat tenslotte ook niet en het kan me niet schelen ook!

Notkoff speelde ook nog mee op Electric Flag's A Long Time Comin' maar verder zou ik geen plaat op kunnen noemen waarop hij zijn geweldig smaakvolle kunsten nog meer vertoond. Doodzonde ..........

Ik kwam Notkoff net ook nog tegen op Saturn Rings van Michele ( O'Malley )............... veel nog obscurere albums heb ik niet . Hij staat daarop bovendien gecredit als Bobby Narcoff. Hij zal wel van een blowtje gehouden hebben denk ik .........

Hij heeft wel een eigen discografie op wikipedia:

Jemig, wat is dit toch een superplaat! Wat? Een meesterwerk! En Young heeft er wat mij betreft nog 3 gemaakt: ook 'After The Goldrush', 'On The Beach' en 'Live At Massey Hall 1971' krijgen van mij de volle mep. En de rest van zijn oeuvre uit de jaren '70 was ook goud. En dat lukt in mijn opinie geen één andere artiest, ook The Beatles blijven op 3 x 5***** steken.
Dit album is schitterend. Soms hallucinerend in z'n herhaling ('Round And Round'), sublieme rock met lange gitaarduels ('Cowgirl In The Sand' en 'Down By The River'), country-invloeden 'Running Dry') met een onvergetelijk melancholische viool en een puntige rocksong ('Cinnamon Girl'). Verveelt nooit, gaat eeuwig mee.

Naar mijn mening het beste album van Neil Young.