Dream Theater - A View from the Top of the World (2021)

Dat slotnummer ✌ goede plaat als geheel ook, iets meer vintage symfo geluid doorheen verweven.

Voor het eerst bij Dream Theater of voor het eerst bij Mangini?

Ik heb zelf het idee dat Mangini hier echt eindelijk volledig op zijn plek is in de band. Bij Distance over Time kreeg ik dat gevoel ook al. Maar hier klinken ze voor mijn gevoel echt weer op niveau en op elkaar ingespeeld.

Ondertussen heeft het album hier digitaal op repeat gestaan vandaag en hoe meer ik hem beluister hoe fijner hij klinkt. Qua stijl en sfeer voelt het echt als een geheel, dat was bij de voorganger nog niet altijd het geval. Ze lijken de weg omhoog in ieder geval weer gevonden te hebben.

Vandaag de bruine LP editie binnen gekregen en meteen op gezet. Bij de laatste 2 nummers was ik kant A en B alweer vergeten. Vooralsnog beter dan de voorganger én de drums klinken alsof het allemaal meer in het gareel zit. Titelnummer is het beste wat ik sinds The Count Of Tuscany gehoord heb. Lekker man.

Weinig tot geen nieuws onder de zon en geen van de zeven tracks springt er echt uit, maar toch wel weer een fijn album. Wat ik een beetje mis is experimenteerdrang en variatie binnen het songmateriaal. Het kleurt nu allemaal wel heel erg binnen de zelfopgelegde lijntjes. Dat gezegd hebbende lijkt de band er hier wel weer wat meer zin in te hebben en is er zowaar sprake van hoorbare spelvreugde. Geen topper, wel een degelijke middenmoter.

Heerlijk die Rush invloeden in die instrumentale stukken (zoals op het eind van Rush Cygnus X -1). Ik ben geen grote DT fan en kan zelden een heel album achter elkaar luisteren maar ben nu al bij track 5 en het verveelt me nog steeds niet.

Nu 3x gehoord....kwartje is gevallen...
Groei Plaat....
Voor mij: Mangini minder robot.....Myung goed hoorbaar....James zingt prima....
Heb alles al eens gehoord....maar ben toch verrast..
Fan van Eerste Uur.....ga dit zeker verder draaien.

Een puik album wederom met inderdaad een, zoals Rick53 al aangaf, een meer dan behoorlijk titelnummer. Ik vond Distance Over Time al een return to form na twee, voor mij althans, behoorlijk teleurstellende albums ( The Astonishing en Dream Theater staan al jaren stof te happen) en deze trekt de lijn door.
Ik vond The Alien al behoorlijk en na een paar luisterbeurten vandaag is het een uitnodiging om komende week (herfstvakantie) er maar eens goed voor te gaan zitten.
We komen er op terug!

Ik ben bang dat ik dit echt ontgroeid ben. Muziekaal is er helemaal niks aan de hand. Het is DT zoals ik ze het liefste hoor, ik hoor zelfs weer wat meer Metal dan ik de laatste jaren gewend ben van ze. Wat dat betreft niks aan de hand, alleen die zang! Wanneer is LaBrie veranderd naar zo’n zeurderige zemelzanger. Dit haalt alle lol uit de plaat voor mij. Muzikaal top, maar ik stoor me aan de zeurderige zanglijnen van LaBrie, elke regel wordt gezongen alsof hij een powerballad zingt. Het blijft altijd heel persoonlijk natuurlijk maar voor mij hoeft DT niet meer. Ik geef de plaat nog een aantal keer de kans de komende dagen maar ik denk niet dat ik er verliefd op zal worden.

Ik weet het nog niet zo goed. Ik heb het album nu drie keer beluisterd en ik denk dat ik het vorige album net wat beter vind. Waarschijnlijk is dit album wel meer een groeier naarmate je het meer beluisterd. Voor nu 3,5*, kan hoger uit vallen

Dit kennen we natuurlijk allemaal allang. Dezelfde maaltijd, net wat anders gekruid. Prima weg te werken, maar ondertussen een doordeweekse hap, geen haut-cuisine meer. Gemiddeld DT album.

exact zoals ik erover denk, maar wie weet met meerdere keren draaien gaat de plaat nog groeien. Echter ze hebben veel beter werk gemaakt is mijn mening.

Laten we eerlijk zijn: de zang is altijd de zwakste schakel geweest van DT. Dat in ogenschouw genomen, vind ik eerlijk gezegd dat James het er hier (enigszins geholpen door de moderne digitale technieken ) best aardig vanaf brengt. En ja, het is misschien niet vernieuwend meer, maar wel onmiskenbaar en muzikaal kwalitatief echt DT en belangrijker: de inspiratie en passie spat er vanaf dit keer !

Het is absoluut en onmiskenbaar Dream Theater, ik hoor alleen nergens de passie bij LaBrie. Ik hoor zoveel andere zangers die met hun kwaliteiten een plaat naar een hoger niveau tillen. Ik vind dat Dream Theater tegenwoordig best lekkere platen maakt juist ondanks de zanger. Dat is heel persoonlijk hoor, ik zal ook niet zeggen dat het een slechte zanger is, maar hij werkt mij op de zenuwen. Ik heb ter vergelijk Images en Words nog eens opgezet afgelopen week en daar hoor ík wel een LaBrie die vol passie en vuur zingt, dat zelfde geld voor Systematic Chaos (mijn persoonlijk favoriet van DT). Ieder zijn smaak natuurlijk, en de zangers waar Eddie doorgaans van geniet zijn nou ook geen nachtegaaltjes

Wat ProGNerD al zegt, LaBrie is altijd de zwakste schakel geweest. En passie mis ik al jaren bij hem. Maar, voor mijn gevoel zit de zang hier niet zo op de voorgrond als op de vorige plaat. Wat hier voordelig werkt in mijn ervaring.

De plaat is voor mij voornamelijk fijn omdat deze weer als de bekende Dream Theater klinkt. Iets waar ze sinds het vertrek van Portnoy mee worstelde in mijn optiek.

Het was de afgelopen tien jaar brompotten bij Dream Theater , maar dat behoort bij deze toch echt tot het verleden. De band heeft zich herpakt! De interactie tussen drums, gitaar en toetsen overtuigt ditmaal volkomen. Verbazingwekkend genoeg mag ik daarbij de grootste veer in de reet van Mangini steken. De ene na de andere toffe drumpartij komt langs. Echt verassend is de muziek weliswaar niet - de opmerking van Leptop snijdt mijns inziens hout- maar zolang de heren binnen de lijntjes kwaliteit leveren, zit ik daar niet mee. Alhoewel? Met net iets meer gevaar zou de band wellicht zelfs de hoogtijddagen kunnen benaderen. U hoort het wellicht: het enthousiasme is weer terug. Deze user heeft weer hoop in de toekomst.

....

Waar ik bij alle albums na Train of Thought voornamelijk losse nummers luisterde(de selftitled zelfs bijna niet beluisterd), klinkt dit album voor het eerst weer als een album wat ik graag opzet van begin tot eind. Geen vervelende en saaie ballads en singles, klinkt weer lekker metalachtig zoals op TOT. Zelfs het titelnummer klinkt fijn. Had oa Octavarium en The Count of Tuscany nog ellenlange intro's die nergens naartoe gingen, is dit nummer zo voorbij en is een plezier om naar te luisteren zoals A Change of Seasons. Positief verrast, want had er weinig van verwacht. Goede productie ook!

Ze komen voor mij met dit album toch echt weer terug op het niveau van Black Clouds en Systematic Chaos. De nasleep van hun hoogtijdagen die nog bijzonder vermakelijk waren wat mij betreft. De hoogtijdagen zullen ze nooit meer evenaren, maar als ze dit blijven doen blijft het in ieder geval erg vermakelijk om te horen. Er gloort weer een sprankje hoop voor de band, en dat terwijl ik ze enkele jaren geleden nog volledig opgegeven had.

Edit. Transcending Time hadden ze van mij wel achterwege mogen laten trouwens. Zoetsappige instrumentatie en een zeer zwakke Labrie. Precies zoals ik de band niet wil horen.

Net een flink stuk door geluisterd. Met het muzikale vakmanschap zit het zoals altijd wel goed en ik meen nog meer Rush invloeden te horen dan op eerdere albums. Meer dan genoeg genietbare momenten.

Maar ook deze zal ik niet veel op gaan zetten denk ik. Mijn muzieksmaak laat zich duiden als "alles wat me raakt vind ik goed", en daarmee luister ik echt enorm breed scala aan genres. Probleem met DT is: het is goed, maar het raakt me niet echt. De zang is daar absoluut debet aan, heb het idee dat het niet uitmaakt of hij een recept voor pannenkoeken zingt of een nummer over zijn overleden huisdier.

ter lering ende vermaak:
Koo Koo Kanga Roo - I Like Pancakes (Dance-A-Long) - YouTube

Pannenkoeken.... Ik vind ze heerlijk , maar na de maaltijd zit ik altijd met het gevoel dat ik teveel heb gegeten. Zo heb ik dat ook een beetje met Dream Theater de laatste jaren. Ik hou van deze band vanwege hun geweldige muzikale verleden en met Metropolis Part II: Scenes Of A Memory hebben ze een van mijn favoriete albums aller tijden gemaakt.

Nog steeds kijk ik er naar uit als de band een nieuw album uitbrengt. En als dan de eerste tonen uit mijn speakers komen wil ik doorluisteren en ook op AVFTTOTW klinkt het allemaal weer herkenbaar en typisch als Dream Theater van de pakweg laatste tien jaren. Maar na een paar luisterbeurten krijg ik toch datzelfde oververzadigde gevoel als na een copieuze pannenkoekenmaaltijd. Het was teveel en ik hoef voorlopig even geen pannenkoeken meer.

Daar kan ook een 'vernieuwend' nummer als Awaken The Master geen verandering in brengen. Dit nummer maakt vooral deel uit van het album als onderdeel van de marketingcampagne van Ernie Ball om de achtsnarige gitaar van John Petrucci in de markt te zetten. JP doet hier verder wat hij altijd doet, alleen een toontje lager.

Tegelijk blijf ik waardering voor de output van deze band houden. Ze zakken nooit door de ondergrens (ook op The Astonishing wat mij betreft niet) met hun albums en ze hebben nog steeds een uit duizenden herkenbaar geluid, waarmee ze legio bands hebben geïnspireerd om het vaandel over te nemen als vernieuwers in het genre dat ze zelf ooit groot gemaakt hebben. Na een carrière die inmiddels al 35 jaar duurt is het prima zo.

Tot slot een groot compliment aan Andy Sneap, die dit album van een prachtige mix heeft voorzien, zonder nadrukkelijk zijn stempel te drukken. Dankzij hem is dit album wel een van de best klinkende DT-albums van de laatste jaren.

Exactly the same here. Hoe vaker je luistert hoe meer details, technisch vernuft, schoonheid je ontdekt. Krijg deze CD nog maar eens uit mijn playlist.

Ik heb even de meningen doorgelezen en zoals steeds zijn die redelijk verdeeld. Toch is er een rode draad: de CD moet "groeien"
Is Labrie de beste zanger ter wereld? Vast niet, past hij bij DT? Ja, de band heeft al lang geleden voor hem gekozen, wij zijn wij...
Hebben we het allemaal al eens gehoord? "Ja" zeggen sommigen ... dat zijn dan vast topmuzikanten die het bijna even goed kunnen. Ik durf zelf de gitaar al eens omgorden en een likje Petrucci spelen maar wat ik op AVFTTOTW weer hoor ...
Het is net door je te verdiepen en opnieuw te luisteren da je beseft hoe goed dit eigenlijk is. 5 gasten die samen muziek maken en absurde zaken uit hun instrumenten schudden. De productie helpt daarbij. De beste ooit denk ik (naar mijn smaak wil dat zeggen).
Mochten ze dit live ook niet tevoorschijn kunnen toveren zou ik niet zo onder de indruk zijn. Op naar Luxemburg in het voorjaar. Als Belg moet je er wat voor over hebben

Ik blijf helaas steken op 3,5* . Het is allemaal niet slecht maar ik vind het wat inspiratieloos vergeleken met eerder werk. Wat mijn voorganger terecht noemde is de productie. Die is geweldig, misschien wel het best klinkende album van DT

Album is inderdaad groeiende halfje omhoog, maar toch niet het volle pond

Ben ik de enige die niet kapot is van de productie? Het geheel klinkt wat zompig, niet zo wijd. Ook de stem is veel te zacht en oninteressant op de mix gelegd.

Waarschijnlijk is het op vol volume op een goede stereo beter. Op Marshall koptelefoon komt het op mij niet echt over in ieder geval.

Dat is juist een van de voordelen.

Inderdaad. LaBrie is eindelijk eens niet nadrukkelijk aanwezig. Ten eerste door de mix en ten tweede omdat hij zich deze keer eens niet voortdurend forceert. Bij prog valt de zang op z'n plaats als je op de muziek focust. Geldt wat mij betreft zelfs voor het afgezaagde gezeur van LaBrie op dit album, dat plots als heerlijk gezeur kan klinken. Niet dat ik laaiend enthousiast ben. Verrassen doet Dream Theater al lang niet meer.

Heb je ook wel een punt. Maar het mocht toch iets meer een "randje" hebben voor mij. Juist omdat LaBrie's stem al zo monotoon, altijd hetzelfde is.

Wat is Transcending Time trouwens een goed nummer, daar laten ze eindelijk weer wat karakter zien. 100x beter dan de leadsingles.