Dream Theater - A View from the Top of the World (2021)

Weinig tot geen nieuws onder de zon en geen van de zeven tracks springt er echt uit, maar toch wel weer een fijn album. Wat ik een beetje mis is experimenteerdrang en variatie binnen het songmateriaal. Het kleurt nu allemaal wel heel erg binnen de zelfopgelegde lijntjes. Dat gezegd hebbende lijkt de band er hier wel weer wat meer zin in te hebben en is er zowaar sprake van hoorbare spelvreugde. Geen topper, wel een degelijke middenmoter.

Nu 3x gehoord....kwartje is gevallen...
Groei Plaat....
Voor mij: Mangini minder robot.....Myung goed hoorbaar....James zingt prima....
Heb alles al eens gehoord....maar ben toch verrast..
Fan van Eerste Uur.....ga dit zeker verder draaien.

Pannenkoeken.... Ik vind ze heerlijk , maar na de maaltijd zit ik altijd met het gevoel dat ik teveel heb gegeten. Zo heb ik dat ook een beetje met Dream Theater de laatste jaren. Ik hou van deze band vanwege hun geweldige muzikale verleden en met Metropolis Part II: Scenes Of A Memory hebben ze een van mijn favoriete albums aller tijden gemaakt.

Nog steeds kijk ik er naar uit als de band een nieuw album uitbrengt. En als dan de eerste tonen uit mijn speakers komen wil ik doorluisteren en ook op AVFTTOTW klinkt het allemaal weer herkenbaar en typisch als Dream Theater van de pakweg laatste tien jaren. Maar na een paar luisterbeurten krijg ik toch datzelfde oververzadigde gevoel als na een copieuze pannenkoekenmaaltijd. Het was teveel en ik hoef voorlopig even geen pannenkoeken meer.

Daar kan ook een 'vernieuwend' nummer als Awaken The Master geen verandering in brengen. Dit nummer maakt vooral deel uit van het album als onderdeel van de marketingcampagne van Ernie Ball om de achtsnarige gitaar van John Petrucci in de markt te zetten. JP doet hier verder wat hij altijd doet, alleen een toontje lager.

Tegelijk blijf ik waardering voor de output van deze band houden. Ze zakken nooit door de ondergrens (ook op The Astonishing wat mij betreft niet) met hun albums en ze hebben nog steeds een uit duizenden herkenbaar geluid, waarmee ze legio bands hebben geïnspireerd om het vaandel over te nemen als vernieuwers in het genre dat ze zelf ooit groot gemaakt hebben. Na een carrière die inmiddels al 35 jaar duurt is het prima zo.

Tot slot een groot compliment aan Andy Sneap, die dit album van een prachtige mix heeft voorzien, zonder nadrukkelijk zijn stempel te drukken. Dankzij hem is dit album wel een van de best klinkende DT-albums van de laatste jaren.

Dream Theater - A View from the Top of the World

Het 15de album alweer van deze band. Je komt er meteen lekker in met The Alien, voor mij misschien wel het favoriete nummer van dit album. Sleeping Giant mag zich daartoe ook scharen. Deze zitten voor mij gewoon het beste in elkaar, en bouwen op naar mooie momenten.
Answering the Call en Awaken the Master zijn degelijke Dream Theater nummers die ik ook altijd met plezier luister. Voor Invisible Monster geldt hetzelfde, al moest ik daar wel even aan wennen.
Transcending Time blijft ik wel het minste nummer van dit album vinden. Maargoed, als het minste nummer nog steeds oké is weet je dat je een goed album hebt gemaakt.
Met het titelnummer ben ik wel aangenaam verrast. Ik hou wel van lange nummers, maar als het boven de laten we zeggen 12 minuten komt, moet het wel meer te bieden hebben. Vaak lukt dat Dream Theater wel (denk aan Octavarium of The Count of Tuscany), maar met nummers als Illumination Theory maken ze het voor mij niet helemaal waar doordat er te lange stukken in zitten waarin bijna niets gebeurd. Echter op dit album zit dat wel goed, het begint heerlijk met de intro en die lijn wordt zo goed als het hele nummer doorgezet.
Vernieuwend is het allemaal niet, en dit album heeft geen échte hoogtepunten. Ik heb dan ook een lichte voorkeur nog voor de voorganger. Maar een standaard Dream Theater album is nog steeds heel erg goed!

4,0*

Tja, vijftien of twintig luisterbeurten later kan ik nog altijd niets inbrengen tegen de opmerking van ProgMetal op 9 november 2021: "Veel catchy passages maar geen uitschieters. Deze CD is als een goed boekverslag (boek = hele oeuvre DT), een goed verslag [van] wat DT kan maar geen ruimte voor specifieke passages die het boek zo geweldig maakt." Maar aan de andere kant vind ik het toch wel erg belangrijk dat er geen enkel slecht nummer op staat, want dat geeft de plaat een geweldige flow en daardoor een enorm hoge draaibaarheidsfactor. Bovendien werkt het album knap toe naar de climax van het titelnummer, en de prima zang van LaBrie en het mooie volle geluid dragen in aanzienlijke mate bij aan het luisterplezier. Ik ben toch wel óm: ook na 33 jaar en zo'n 15 studioplaten klinkt deze band in mijn oren nog altijd geïnspireerd en, jawel, fris.

Dit is waanzinnig gave muziek.
013 j.l. maakte veel indruk.
Album is vakwerk.

Dream Theater, de legendarische Amerikaanse rock- en metalband, is beroemd om hun technische virtuositeit en complexe composities. Sinds hun oprichting in 1985 hebben ze talloze fans betoverd met een unieke mix van progressieve rock en heavy metal. Met een indrukwekkende discografie en intense liveoptredens hebben ze een blijvende invloed op het muzieklandschap.

Hun album A View from the Top of the World uit 2021 verdient zonder twijfel een zeer positieve recensie. Als liefhebber van progressieve rock/metal was ik enorm onder de indruk van dit album. Het staat vol met nummers die zowel technisch briljant als emotioneel meeslepend zijn. Elk nummer op het album vertelt zijn eigen verhaal, en de muzikale vaardigheden van de bandleden worden in elk stuk duidelijk tentoongesteld.

Het openingsnummer, The Alien, begint met een adembenemende gitaarriff van John Petrucci die direct je aandacht grijpt. De complexe ritmes en wisselende tempo's brengen je meteen in de juiste stemming.

James LaBrie's krachtige vocalen vullen de ruimte terwijl de tekst de luisteraar meeneemt op een reis door de onbekende uithoeken van het universum. De gitaar schreeuwt om aandacht met ingewikkelde melodieën en ritmes, terwijl de band zoekt naar een ontsnappingsplaneet. Dit nummer is een perfecte balans tussen agressie en melodie, wat kenmerkend is voor de stijl van Dream Theater.

Answering the Call raakt je recht in het hart met zijn prachtige riff en sterke melodie. Het nummer toont perfect hoe de band complexe muzikale structuren combineert met pakkende melodieën. Mike Mangini's drumpartijen zijn indrukwekkend, en John Myung's baslijnen vormen een stevige basis. LaBrie's zanglijnen zijn emotioneel geladen, wat het geheel een extra laag diepte geeft. De tekst spreekt over een zoektocht naar liefde en vertrouwen in de medemens.

Invisible Monster verkent de innerlijke angsten die iedereen wel eens ervaart. Het nummer begint met een donkere, onheilspellende sfeer, gecreëerd door het toetsenwerk van Jordan Rudess. Met een fijne riff en een pakkende melodie is dit nummer iets ingetogener dan de vorige tracks. De thematiek van het denkbeeldige monster geeft het een introspectief karakter, wat bijdraagt aan de veelzijdigheid van het album.

Het spannende intro van Sleeping Giant trekt je direct in het verhaal. De fraaie riff en de songtekst over menselijk gedrag maken dit nummer tot een boeiende track met een aanstekelijke melodie. Het is een perfecte balans tussen spanning en sereniteit, waardoor het een rustpunt vormt in het album. Dit nummer laat zien hoe goed de band erin slaagt om techniciteit en emotie te balanceren, zonder dat het geforceerd aanvoelt.

Transcending Time verkent het concept van transcendentie, het overstijgen van tijd en ruimte. De tekst reflecteert op het verstrijken van de tijd en de vluchtigheid van het leven, wat het nummer een melancholische ondertoon geeft. Het roept een gevoel van verhevenheid en reflectie op, en nodigt de luisteraar uit om voorbij de grenzen van het alledaagse te kijken. Het heeft een meer traditionele rockstructuur, maar met de onmiskenbare Dream Theater twist. De relaxte sfeer van dit nummer biedt een moment van contemplatie binnen het album.

Met Awaken the Master laat Dream Theater weer hun rauwere kant zien. De luid binnenkomende riff en de heftige gitaarsolo maken dit nummer opzwepend en agressief. Het is misschien wel een van de meest complexe nummers op het album. De instrumentale secties zijn ronduit verbluffend, en de band toont hier hun virtuositeit. Het thema van het vinden van balans in het leven wordt krachtig overgebracht door de intense muzikale uitvoering.

Het titelnummer, A View from the Top of the World, is een epische afsluiter van maar liefst twintig minuten. Dit nummer vat alles samen wat Dream Theater zo bijzonder maakt: virtuoze instrumentatie, complexe structuren en emotioneel geladen teksten. Het nummer gaat over het bereiken van nieuwe hoogten, zowel fysiek als mentaal. Het is een magnum opus dat de luisteraar meeneemt op een muzikale reis vol hoogtepunten en dieptepunten, eindigend in een majestueuze climax.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl