Bob Dylan - Oh Mercy (1989)

Na een trits teleurstellende albums, kwam Dylan terug met het sterke Oh Mercy.
Hij koos voor de best mogelijke producer; Daniel Lanois. De sobere maar heldere productie laat de prachtige liedjes geheel tot zijn recht komen.
Ook Dylan's stem was goed naar de voorgrond gemixed, toch belangrijk!
Dylan was helemaal back.
Mooie hoes ook.

PS : Geheel onbelangrijk, maar een leuk weetje; Bij de eindejaarslijstjes van dat jaar; in het weekblad HUMO, vulde Urbanus bij beste album van dat jaar dit album in. Miijn favoriete komiek steeg nog in mijn achting!

Als je -vooral- de wat oudere nummers hoort van Urbanus, kan ik mij wel voorstellen, dat de grote komiek dit wel kan pruimen.
Urbanus is in zijn stijl, ook een woordenkunstenaar en heeft aardig wat integere, soms ontroerende akoestische liedjes gemaakt.
In dat licht is Urbanus Tien jaar Live, wel een aanrader. Waar naast de bekende sketches, ook aardig wat ingetogen en tekstuele spitsvondige nummers staan, zoals: Vaarwel Theo, Help ik ben Rijk, Madammen met een Bontjas. Back on Topic; Dit album heeft een broeierige sfeer -dank aan Lanois- en een stem van Dylan die goed naar voren komt. Wie weet wat Urbanus met een Political World gedaan zou hebben.

@ Madjack71; die "Tien Jaar Live" van Urbanus, die heb ik, draai ik ook nog regelmatig.
Maar straks worden we nog op de vingers getikt, het gaat om Robert Zimmerman hier, toch?
Jammer dat Dylan dat niveau hier niet op de opvolger Under The Red Sky kan volhouden, want op dit album hier is hij in topvorm.

Wat een zeikwijf is het toch ook

De eerste drie nummers zijn fantastisch, en ook Man in the Long Black Coat is geslaagd. De rest tja.. naar mijn gevoel krabbelt het maar wat voort. Ring Them Bells en What Good Am I? vind ik echt nummers die vervelend zijn om naar te luisteren. Jammer, gelukkig redt het einde nog Oh Mercy een beetje.

Een nipte 3,5*.

Vorige week kwam Most Of The Time van dit album op mijn iPod voorbij. Prima nummer, daar niet van. Wat me echter opviel was hoe gedateerd deze muziek ineens klonk. Typische jaren 80 productie!

Eerder had ik deze ervaring al met albums als Emprire Burlesque, Knocked Down Loaded en meer recent met Infidels. Nu is Oh Mercy aan de beurt. Na herbeluistering van het gehele album blijven er maar een paar nummers (wat productie betreft) overeind: Ring Them Bells, Disease Of Conceit en Man In The Long Black Coat.

Niet verwonderlijk overigens dat Dylan Most Of The Time kort na release van Oh Mercy opnieuw heeft opgenomen. Hij was kennelijk zelf ook niet blij met het eindresultaat op de plaat. Hetzelfde heeft hij ook gedaan met andere nummers die door Lanois zijn geproduceerd. Ik denk aan Cold Irons Bound en Standing In The Doorway. Typisch....…

Terug naar 3 sterren.

Wat productie betreft is dit toch wel lichtjaren vooruit ten opzichte van Infidels, hoor. De andere albums ken ik niet, dus daar zal ik niet over oordelen.

Daar heb ik ook wel een beetje last van. Hoewel ik Oh mercy nog altijd een heel redelijk album vindt is het niet een van de toppers van Bob en dat ligt niet eens aan het songmateriaal maar vooral hoe het klinkt. Het is allemaal zo netjes en er is geen enkele valse noot of rare piep of knars te horen. Dat hadden de Dylan-albums uit de jaren "60 en '70 wel en dat maakt ze ook zo "real".

Deze plaat is anders omdat hij hier op zijn best zingt en dat komt wsl door de productie van Daniel Lanois, maar dat maakt volgens mij de plaat net zo poppy en gemakkelijk om naar te luisteren.

Voor mij moet Dylan niet altijd worstelen zijn met blijven zitten en leren graag horen, deze hoorde ik onmiddelijk graag...

Niet zo vreemd als je bedenkt dat deze plaat uit de jaren 80 stamt, hoewel ik wel weet wat je met een jaren 80 productie bedoelt, blikkerig, afstandelijk en gladjes is toch wel te typeren onder de noemer 'jaren 80 productie'. Maar als ik deze plaat beluister hoor ik juist geen typische jaren 80 productie. Ik vind de sfeer en de klank warm en direct. Een nummer als What was it you wanted had Dylan gemakkelijk 10 jaar eerder op kunnen nemen, Dylan zijn stem is hier op zijn top, mistiek en direct, verre van jaren 80 achtig deze plaat.

Tja, ik kan die klank (of eigenlijk wat mij stoort aan die klank) moeilijk onder woorden brengen.

Ik ben het eens met Bertus. Ik mis inderdaad die valse noot en die rare piep die kenmerkend is voor de typische Dylan-plaat. Op Time Out Of Mind zijn die [valse noten en rare piepen] overigens wel aanwezig, maar daar klinkt het mij allemaal net iets te gekunseld.

Ik ben het niet met Barrett eens dat Dylan op Oh Mercy op zijn best zingt. Hij zingt hier een octaaf of wat lager dan op voorgaande albums omdat hij eenvoudig de hoge noten niet meer kon halen. Maar laten we eerlijk zijn: Op albums als Desire, Street Legal of Slow Train Coming zingt Bob toch vele malen beter dan op Oh Mercy en op die platen is zijn stem ook nog volledig intact...

Overigens was destijds Oh Mercy voor mij ook een album dat ik onmiddelijk graag hoorde. En dat is ook heel lang zo gebleven. En ook nu is het zeker geen straf om er naar te luisteren. Integendeel.

Hij zingt idd lager maar zingt daarom ook niet meer vals bij zijn hoge uithalen... Dat maakt het verschil ik hoor ook liever Dylan zingen op Time out of Mind, daar geloof je hem en zingt hij weer vals.

Feitelijk is Oh Mercy de laatste plaat waar de stem van Dylan nog niet is versleten, hij klinkt hier niet anders als op slow train coming of blood on the track. Het verval begon met world gone wrong en zette door op time out of mind.

Berichten over verval van de stem van Bob verplaatst naar Bob Dylan

De artistieke comeback van Bob Dylan (voor velen), opmerkelijk dat zowat alle popveteranen in het jaar 1989 op de voorgrond traden.
Uitstekend geproduceerd door Daniel Lanois waarbij de zang en gitaar van Bob Dylan goed uit de verf komen, over de hele linie sterke songs waar Bob Dylan het heilig vuur lijkt te hebben teruggevonden, al moet dit album het wel afleggen tegen zijn meesterwerken uit de jaren '60 en '70. Toch een aanrader, deze Oh Mercy.

De goedheiligman kwam langs en bracht mee.....3x Dylan.
Alle albums zijn vrij nieuw: de anderen zijn Infidels en Time Oun of Mind.

Hierdoor was ik vrij sceptisch maar volledig onterecht, zo blijkt.
Infidels kampt nog met een wat gladde 80's productie maar dit album staat helemaal als een huis. Ingetogen maar rake nummers. Nergens langdradig of over de top. Deze ga ik nog vaak beluisteren.

Dit album bevat zoveel fraais: 'Political World', met die snedige tekst; het droef klinkende 'Everything Is Broken'; 'Man In The Long Black Coat', voor mij één van de beste nummers op deze plaat; het prachtige 'Most Of The Time'; en het profetische 'Disease Of Conceit'. Slechte songs staan hier niet op, kwaliteit troef. Met deze plaat maakte Dylan een einde aan de jaren '80, die voor hem toch niet echt op wieltjes verliepen, op artistiek vlak.

4,5 sterren

Niets dan de waarheid, zo helpe mij God.... het is waar, eindelijk nog eens een sterke plaat van de oude bard.
productie is zéér ok, en wat meer is, Dylan weet terug prima songs te schrijven. Ik vond Empire Burlesque en Down in the Groove zulke vreselijke afknappers!
Knocked Out Loaded heb ik zelfs niet, ik denk niet dat ik daar véél aan zal missen....
Maar dit album blijft me na al die jaren nog steeds erg plezieren.

Op het debuutalbum van The Traveling Wilburys was Dylan weer opgekrabbeld na ongeveer 10 jaar van Dylan onwaardige albums. Die positieve lijn trekt hij hier door. Dylan klinkt hier nog als Dylan (zoals devel-hunt al aangaf), maar ik vind dit niet een van zijn beste albums. Ik vind hier geen nummers op het niveau van bijv. 'Tangled up in Blue' of 'The Ballad of a Thin Man'.

Ik treed Bertus en Floater daarnaast bij. De productie is te netjes, het mag best een beetje piepen en kraken, een rauwe touch hier en daar. Zo vind ik het toch wat te slap en gekunsteld.

'Man in the Long Black Coat' is wel weer een ouderwets juweeltje.

Ja hoor Stijn, die dekselse Lanois. Goed voor U2 maar voor Dylan niet. Hij produceerde ook nog Time out of Mind dat voor mijn gevoel eveneens lijdt onder teveel galm en te clean geluid.
Gelullig produceert Dylan sindsdien zijn albums zelf. Het klinkt daarna ook minder opgepimpt en meer Dylan.

Raar, ik vind de productie hier net gewoon TOP, absoluut niet te netjes of te glad, langs geen kanten; Wel met de typische sound die producties van Lanois meekrijgen.
En nèt daarom, en ook vanwege de hoogwaardige songs op dit album.... vond ik deze een grote verademing na zijn "religieuze periode".

Ik vind de productie van Lanois van de twee Dylan platen oh Mercy en Time out of mind een sfeer oproepen die donker, mystiek en onhelspellend is, past perfect bij Dylan. Zowel in de tijd van Time out of mind als in die van Oh mercy zat de carriere van Dylan een beetje in het slop. Lanois wist precies wat Dylan's carriere in die periode nodig had, hervonden diepgang. Dylan heeft feitelijk veel aan Lanois te danken!! Jammer dat de twee heren het persoonlijk niet best met elkaar kunnen vinden waardoor een derde samenwerking nooit tot stand is gekomen.

Kwestie van smaak allemaal. Ik vond dat platen als Desire, Blood on the tracks en Shot of love lekkerder klonken. Minder af of zo iets.
Nog beter was eigenlijk zoals Blonde on Blonde en Highway 61 klonken. Een beetje rommelig, ongepolished, niet perfect en hier en daar zelfs uit balans. maar dat was de charme

De een vindt die moerassige echo-soep die Lanois over ieder nummer meent te moeten gooien geweldig en de ander vindt het niks. Dat is inderdaad een kwestie van smaak. Maar om te beweren dat Lanois er feitelijk voor heeft gezorgd dat Dylan de diepgang in zijn muziek hervond, dat gaat wat al te ver. Volgens mij moeten de nummers op Oh Mercy toch echt op het conto van Dylan worden geschreven.

Je hebt wellicht een punt devil-hunt wanneer je beweert dat Dylan (in meer of mindere mate) veel aan Lanois te danken heeft. Lanois had op dat moment immers de nodige succesvolle platen (als producer) op zijn naam staan: So (Peter Gabriel), The Joshua Tree (U2), Robbie Robertson (Robbie Robertson) en Yellow Moon (Neville Brothers). Dylan was destijds toe aan een succes, dus het is begrijpelijk dat hij zijn toevlucht zocht tot deze op dat moment trendy producer.

Nu, ruim 20 jaar later klinkt deze productie toch enigszins gedateerd in mijn oren. Wat dat aangaat heeft Dylan er goed aangedaan om na 2000 de productie zelf ter hand te nemen, waardoor zijn laatste platen weer tijdloos klinken (net zoals zijn beste werk uit de jaren 60)...

Dit was 1 van de weinige Dylan albums die ik nog niet had, maar daar is sinds gistermiddag verandering ingekomen.

Tot nu toe ben ik er eigenlijk nog helemaal niet kapot van moet ik eerlijk bekennen.
Een aantal nummers, zoals Ring Them Bells en Most Of The Time, waren mij namelijk al bekend in de superieure versies van Tell Tale Signs.
Mijn inziens kunnen de versies op Oh Mercy daar bij lange na niet aan tippen, want wat zijn dat toch briljante uitvoeringen !

What Good Am I ? en Disease Of Conceit zijn daarentegen dan wel weer de moeite waard, maar de absolute uitschieter en parel van deze plaat is toch echt Man In The Long Black Coat

Reed gister in de auto en toen dit geniale nummer mijn trommelvliezen beroerde, kreeg ik spontaan een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen...wat een fenomenaal muzikaal en tekstueel huzarenstukje van Dhr. Zimmerman en Producentje Lanois

Wat vind je van Political World en Everything is broken?

Ik zou em dan toch wat meer tijd gaan geven Antonio. Deze plaat is zeker een van de betere werken van meneer Kamerman.

De nummers die bertus toevoegd zijn inderdaad ook nummers die niet zomeer buiten beschouwing worden gelaten, want zowel tekstueel als muzikaal (lekker up-tempo) erg sterk.

Ik verhoog mijn stem naar een 4.5*!

Political World is zeker niet onaardig, al had ik liever een ander arrangement gezien.
Mijn inziens past de muzikale begeleiding niet echt goed bij de tekst, voorzover dat logisch klinkt...

Everything Is Broken heb ik nooit de moeite waard gevonden, veel te veel herhaling naar mijn mening.

Alle nummers op Oh Mercy worden gekenmerkt door herhaling. Als je een nummer op basis van dat argument veroordeelt blijft er van de rest ook niets over...

Everything Is Broken is zeker geen verkeerd nummer, alleen komt het (naar mijn mening) in deze versie niet goed tot zijn recht. Ik heb een outtake van dit nummer (een andere versie overigens dan op Tell Tale Signs) die veel energieker klinkt. Dylan spuwt de tekst als het ware uit de speakers. Op Oh Mercy vind ik het nummer vrij vlak klinken.

Ook live heeft Dylan dit nummer talloze keren met veel meer gedrevenheid gebracht. Absoluut geen slecht nummer!

Het is maar een mening, dus hecht er vooral niet teveel waarde aan.
Natuurlijk is vrijwel alle muziek in zeker zin gestoeld op een fundering van herhaling (refrein, melodie, riffs...etcetera).
Alleen is het naar mijn mening op dat specifieke nummer wel erg aanwezig.
En dat staat (althans bij mij) een positieve luister-ervaring in de weg...

Het heet ook EVERYTHING is broken. Dus dat alles van waarde in deze wereld op een of andere manier kapot wordt gemaakt. Hij herhaalt steeds dat BROKEN, maar plakt daar van alles achter, van gereedschappen, tot wetten,harten en beloften. Ontgoocheling alom. IOp mij werkt die herhaling haast als een bezwering.
Het is helaas zo waar als je naar de wereld kijkt, ook vandaag nog.
En dan is er ook het cynisme van Political World, de twijfel van What Good am I, Dylan is geen optimistische man meer. In Time out of mind gaat hij verder op deze weg. Hier wordt het nog meer zijn persoonlijke leven waar hij vrij somber over klinkt.
Tegenwoordig klinkt hij trouwens echt een stuk opgewekter.