Bob Dylan - Oh Mercy (1989)

Inclusief Dylan's stembanden

Die zijn eerder zo slap als een stuk elastiek van 20 jaar oud.

En daar ben ik nog altijd heel erg blij mee

Op Oh Mercy waren ze nog redelijk intact zo te horen.

Wat zingt Dylan Most of the Time toch met veel meer passie op de uitvoering die op Tell Tale Signs staat. Idem dito op Ring them Bells.
Het lijkt of hij zich op Oh Mercy vaak een beetje zit in te houden.

Ik heb deze vanaf het moment van uitkomen gewoon een lekker album gevonden.
Zeker geen buitencategorie Dylan, maar wel een fijn album.
Zijn "kraaienstem"vind ik wel goed werken bij nummers als Men in the long black coat en bijvoorbeeld ring them bells.

Een van Dylan's beste albums. Met een Dylan in topvorm en de productie van Daniel Lanois kan het bijna niet misgaan en dat doet het dan ook niet. Dit is de beste sinds Blood on the tracks, die ik wel een graadje beter vind dan deze. Maar Blood on the tracks is ook wel zo belachelijk goed dat het bepaald geen schande is. Persoonlijk vind ik de 2 afsluiters de mooiste.

Luister naar de live-uitvoering van Shooting Star op Bob Dylan MTV Unplugged
Daar hoor je hoe het klinkt zonder de bemoeienis van Lanois.

Zal hem eens opzoeken. Maar ik ben een groot liefhebber van Lanois producties. Dat is natuurlijk wel belangrijk. Als een bepaalde producer je niet ligt kan het vervelend uitpakken. Ik vind Tom Petty ook erg goed bijvoorbeeld, maar toen Jeff Lynne zich er mee ging bemoeien was voor mij de lol er gauw af. In die zin kan ik wel met je meevoelen.

Jeff Lynne, dat is voor mij een signaal om een cd te laten liggen.

Ik vind die gelikte producties van hem ook nog steeds afbreuk doen aan de cd's van Petty, Harrison, Orbison en de Wilburys, al is de echte haat niet meer aanwezig.

Pas op hoor Stijn, dit kan ook tijdelijk zijn., terugval is dan snel mogelijk.
Een keer MR. Bleu sky horen en pats boem

most of the time in "High Fidelity"

De kraai laat er geen gras over groeien.

We live in political world
love don't have any place
we're living in times
where men commit crimes
and crime don'have any face

Tegelijkertijd zet de band een lekker stotterend tempo in. Je lichaam doet automatisch mee oef man. de kraai snauwt ons indringend toe en dan weet je het wel De kraai is in vorm. Bloedvorm zelfs. De kraai weet weer eens de vinger op de zere plek te leggen. Zoals alleen de kraai dat kan kraaien. Of je nu wilt of niet je moet luisteren wat de kraai kraait.

we live in a political world
icicles hanging down
wedding bells ring
and angels singclouds cover up the ground

de kraai begint nu echt op stoom te komen daarvoor was slechts een voorbode

we live in a political world
wisdom is trown in jail
it rots in a cell
is misguide ass hell
leaving no one to pick up a trail

De kraai domineert. De kraai is aanwezig. De kraai komt altijd terug. De kraai haalt fel uit de band moet mee.

We live in a political world
Where mercy walks the plank
Life is in mirrors
Death disapears
Up to steps into the nearest bank

Het tempo van de kraai gaat omhoog hij word pissig Was de kraai dat al niet?

We live in a political world
Where courage is a thing of the past
Houses are haunted
Children unwanted
The next day could be your last

De kraai deelt medogenloos uit.

We live in a political world
The one we can see and feel
But there is no on to check
It's al stack decked
We all know for sure that it's real

Kan de band het tempo van de kraai volhouden? kan ik dat?

We live in a political world
In the cities in lonesome fear
little by litle
you turn in the middle
But you never sure why you here

De kraai wordt persoonlijk oef

We live in a political world
Under the microscope
You can travel anywhere
And hang yourself there
You always got more than enough rope

De kraai zijn dominantie begint verstikkend te werken

We live in a political world
Turning and trashing about
As soon as you're awake
you're trained to take
What looks like the easy way out

De kraai weet van geen ophouden

We live in a political world
Where peace is not welome at all
It's turned away from the door
To wonder some more
Or put up against the wall

De kraai voelt dat zijn band het niet lang meer gaat volhouden net als ik trouwens. Even neemt de kraai tijd om om zich heen te kijken niet voor lang trouwens

We live in a polittical world
Everything is hers and his
Climb into the frame
And shouts gods name
But your'e never sure what it is

De kraai lacht eens minzaam en loopt weg..........

Potverdikke wat een nummer belkemmend mooi man. Zelden heeft een nummer mij zo bij de strot gegrepen. Pffffffffffffffffff In 1989 uitgebracht en nog zo up to date als de pest en dat zal het ook wel blijven vrees ik

Nu zal bob wel gedacht hebben mijn 2e nummer hoeft niet zo rete goed te zijn. want ik heb net mijn luistraars effe een poepie laten ruiken. Dus snel op naar het derde. Everything is broken prima song lekker ritme. Ring them bells Wat een kraai he! Ik moet altijd even glimlachen als hij zo zingt zoals hij dit op dit nummer doet. er is er maar een en dat is hij. En nu zijn 2e echte parel de rest is goud. Wat een lekker mystiek gezongen nummer ik kwijl! Prachtige muziek is dit. Man in the long black coat dus..... Tjee Most of the time mijn derde pareltje het houd niet op! What good am i ook alweer prima. Disease het word dan toch een 5 pingel album? Ja hoor What was it you wanted een alweer indringend nummer wat een plaat. De 4e parel voor mij Shooting star de afsluiter ik vind het prima. 5 pingels voor deze naar mijn idee zijn beste ooit

Ik heb mijn oordeel inmiddels ook naar 5 sterren opgeschroefd. Eigenlijk had er niet Bob Dylan moeten staan, maar Dylan en Lanois. Die combinatie vooral maakt het tot een bijzonder geheel. De invloed van Lanois is echter soms zo ver doorgedrongen dat het zelfs lijkt of hij bij bepaalde opnamen de catering erbij verzorgde. Het duidelijkst hoorbaar in Most of the time. Voor een aantal is dit iets teveel invloed, voor mij klinkt het werkelijk fenomenaal. Toch is dit voor mij niet zijn beste ooit, voor mij is dit zijn nummer 3 na nummer 2 Highway 61 en uiteraard zijn beste Blood on the Tracks. Op die laatste staat geen maat, maar ja 7 sterren kan nu eenmaal niet. O ja, Blonde on Blonde is natuurlijk ook uitstekend maar duurt me net even te lang.

Grotendeels met je eens. Blood is hors concours. Beste Dylan-plaat aller tijden. Highway 61 nummer 2. Kan ik mee leven. Al maakt Desire daar ook een kansje.

Voor de liefhebbers:

Vanaf morgen is Oh Mercy te verkrijgen als zijnde een nieuwe vinyl reissue.

Meer info.

Dit is de enige fatsoenlijke Dylan plaat uit de jaren 80 volgens vele statistieken, en heb Bootleg vol 8 al in huis, in hoeverre zijn de nummers van Boot 8 te vergelijken met de nummers hierop? Of is deze beter of minder dan de Oh Mercy nummers daarop?

Tja persoonlijk vind ik de opvolger hiervan ook niet slecht, maar he de jaren 80 waren niet zijn beste jaren.

Dit is album is eigenlijk een soort kantelpunt. Met dit album sloeg hij weer de goede weg in, om er gelijk weer af te vallen en met TIme Out Of Mind er weer op terug te komen

De enige fatsoenlijke Dylan plaat uit de jaren 80 ?
Mijn inziens doe je daarmee Infidels wel een klein beetje te kort.

Infidels is namelijk het album waar de briljante tracks Blind Willie McTell en Foot Of Pride op hadden kunnen staan

En in hoeverre de nummers van Tell Tale Signs te vergelijken zijn met Oh Mercy ?
Het zijn veelal dezelfde nummers, maar dan in een ander jasje en soms met een wat andere tekst.
Wederom de vloek van Dylan dat de vele versies van 1 song vaak toch interessante invalshoeken opleveren en derhalve ben je bijna verplicht als Dylan-fan deze toch weer te willen doorgronden.
De akoestische versie (enkel Dylan en zijn akoestische gitaar) van Most Of The Time op Boot 8 is dan wel weer volstrekt superieur aan de ge-Lanoisiseerde versie van Oh Mercy

Voor de rest is Oh Mercy gewoon een prima plaat van een legendarisch icoon die op de valreep van een verloren decennium toch nog liet zien zijn muse niet helemaal kwijt te zijn geraakt

En dat is nou precies een beetje het punt met Infidels. Hoewel het een prima plaat is, mist het een topper; laten we zeggen een 'Man in the Long Black Coat'.

Nou ik denk dat er op Infidels wel degelijk toppers staan die zich moeiteloos kunnen meten met Man In The Long Black Coat:

Jokerman en I And I zijn beiden beter en Sweetheart Like You en Don't Fall Apart On Me Tonight zijn (in mijn optiek) minstens gelijkwaardig.

Bovendien is zijn stem op Infidels stukken beter dan op Oh Mercy.

Overigens ook Shot Of Love bevat enkele pareltjes die niet bepaald onderdoen, Man In The Long Black Coat.

Zou overigens best wel eens in het bezit willen komen van deze bootleg met alle noemenswaardige Infidels-outtakes

'Oh Mercy' is altijd een van mijn favoriete Dylan-platen geweest, prettig compact, met een aantal erg sterke nummers. Natuurlijk is ie tekstueel niet altijd even op dreef; zo is 'Political World' muzikaal een stuk overtuigender dan tekstueel, en is 'Everything is Broken' een prettig niemdalletje zonder al te veel diepgang. En de 'roses are red'-passage in 'Where Teardrops Fall', tja, dat zullen we maar spelen met clichés noemen.

In de beste nummers combineert Dylan een op zijn minst interessante tekst met een uitstekende muzikale begeleiding (van zijn stem is, laten we wel zijn, niets meer over. Het gaat me te ver om dit 'karakteristiek en doorleefd' te noemen, het is gewoon aan de zwakke kant.), zoals in het in vrij bijbelse taal opgetekende 'Man in the Long Black Coat', met heerlijk spookachtige mondharmonica. Ook 'Most of the Time' is behoorlijk sterk: een wrange, pijnlijke terugblik op een oude relatie. 'I don't even remember what her lips felt like, most of the time': zoals gezegd pijnlijk, maar met wroeging, want 'most of the time'.

Aangevuld met een aantal andere liedjes als het boeiende 'What Was It You Wanted', 'Ring Them Bells' en 'Shooting Star' is dit zeker een interessante, best wel goede Dylan-plaat die niet essentieel is, maar wel erg prettig.

Valt toch op Oh Mercy nog wel behoorlijk mee toch ?
Ik vermoed dat het ook enigzins te maken heeft met de ge-Lanoisiseerde productietechnieken op dit album, want op live-opnames uit dezelfde periode (en daarna) blijkt dat Zimmerman nog alleraardigst uit de voeten kan met zijn ouwe vocale elastiekjes...

Gister gekocht,kon hem alwel maar moest nog bij de kollectie.
Goed album,mooie volle sound klinkt warm.paar prachtige songs,1,3,4,5,6,10.
En wat is man in de long black coat alder godsgruwelijk mooi alleen daar al om kopen.
Nummer 2,8 en9.wat minder zakt op het laast iets in maar laaste nummer is weer top.
Vind de uitvoering van shooting star op de unplugged uitvoering nog mooier.
Maar alleen al om nummer5 en 6 prachtig.

What was it you Wanted vind ik toch ook wel goed Viking1
Verder wel met je eens. Beetje jammer dat Where Teardrops Fall er op is gekomen.