Bob Dylan - Oh Mercy (1989)

de versie van Man In The Long Black Coat door Mark Lanegan is ook prachtig, zo niet nog beter....
I'm Not There (2007)

De man had ondertussen al een carrière van meer dan een kwarteeuw achter z'n kiezen. wtf! Kan iemand mij uitleggen hoe hij nog met de genialiteit van Man in the Long Black Coat op de proppen kan komen? Dat nummer blijft beklijven. Tssss, genie...

Inderdaad een geweldige song. Hij zou de 20 jaar daarna ook nog met de ene na de andere geniale song op de proppen komen. Het was nog lang niet klaar. En het is waarschijnlijk nog steeds niet klaar.

Daarom heeft Dylan recentelijk alweer een nieuw studio album opgenomen

Ja enigszins Tex Mex achtig, was het niet? Met de mannen van Los Lobos. Maar daar kun jij ongetwijfeld meer over vertellen.

Ik heb de wijsheid niet in pacht hoor

Weet dankzij Google waarschijnlijk net zo veel/weinig over de nieuwe plaat als ieder ander op dit forum.

Nou je schrijft dat hij recentelijk een nieuw album heeft opgenomen. Ik las in het AD volgens mij in in februari alweer dat er nieuw werk zat aan te komen met medewerking van Los Lobos, of enkele leden ervan. Maar zijn site meldt volgens mij nog steeds niks. Dus als jij schrijft dat het al is opgenomen, denk ik: Die Stalin heeft ergens weer inside information opgeduikeld. Ik zie her en der toch veel feitjes van jou waar volgens mij geen speld tussen te krijgen is. Ik ga het in ieder geval niet betwisten. Weet je ook al wanneer de release gepland staat? Als die nieuwe plaat net zo goed is als deze dan teken ik ervoor. Zo goed als Love and Theft zie ik Dylan ze niet meer maken. We zullen zien.

Enige info die ik heb is dit...



Link

Laatste potentiele scoop omtrent nieuwe plaat Dylan speciaal voor Hendrik68



Link

MIjn dank is groot, mijnheer Bevington. En Stalin ook natuurlijk.

Dit was het eerste album van Dylan sinds jaren dat ik in '89 met overtuiging durfde te kopen en tevens mijn eerste Dylan-CD. Infidels had ik nog wel op LP gekocht en misschien meer om Mark Knopfler dan om Bob Dylan zelf.

Oh Mercy is een plaat die helemaal klopt. Ieder nummer is raak en staat op de juiste plaats. Een perfecte productie. Dylan zingt goed, heeft rake spiritueel geladen teksten en maakt voor het eerst na jaren weer een paar prachtige melodieën. Moest de carriere van Dylan gered worden door Daniel Lanois? Ik denk het niet, maar zonder Lanois had het zeker heel anders geklonken. De diverse alternatieve bootlegversies laten dat duidelijk horen. (Most Of The Time en Everything Is Broken op deel 8: Tell Tale Signs, 2008).

Terecht kwamen Dignity en Series Of Dreams niet op Oh Mercy terecht. Dignity is een geweldig nummer, maar het mist de dreiging en bedachtzaamheid van de andere nummers op Oh Mercy. Lanois zou het nummer minstens op halve snelheid moeten laten draaien om de galm en sinistere sfeer te pakken. maar daardoor wordt het nummer dan te lang(dradig).
Met de galm zit het wel goed in Series Of Dreams (te horen op Bootleg Series, deel 3) maar hier wordt het U2-geluid met dreunend basritme zo overheersend dat het geheel uit de toon valt. Bovendien niet zo'n heel sterk nummer.

Wat overblijft is een bundeling van 10 krachtige songs met een opmerkelijke samenhang. Geen noot of woord te veel. Dat levert dan een prettige speelduur op van nog geen 39 minuten.
En dat mag een verademing heten vergeleken met 73 minuten Time Out Of Mind en 68 minuten Tempest. Hou je een beetje in, Bob.

Vreemde redenering. Ondanks het feit dat je Dignity een geweldig nummer vindt is het volgens jou terecht dat het niet op de plaat is gekomen omdat meneer Lanois kennelijk alle nummers wil laten galmen. Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom Lanois met Dignity een sinistere sfeer zou willen oproepen. En een nummer als Everything Is Broken heeft toch ook tempo en voegt juist daarom iets toe aan dit album.

Van Series Of Dreams is bekend dat Lanois dit heel graag op het album had willen hebben. Maar het is uiteindelijk Dylan die bepaalt wat er wel en wat er niet op een album komt. Niet de producer. Ook niet Lanois.

Met Everything is Broken heb je wel een punt. Dit heeft ongeveer hetzelfde tempo als Dignity. kennelijk was een tweede niet nodig. Toch ademt Dignity qua klank en inhoud een heel andere sfeer. Nog iets precieser: In Everything is Broken laat Dylan ook veel oningevuld in de tekst. In Dignity is Dylan kwaad en noemt personen met naam en toenaam. Meer recht voor z 'n raap dan in de overige nummers waar meer te raden valt.

Lanois wil vooral weglaten en Dignity is een flink opgevuld nummer geworden. Sinister is natuurlijk een interpretatie van Lanois' producerswerk. Ik denk wel dat buiten kijf staat dat hij graag werkt met leegtes gevuld met galm en effecten.

Over wie besloten heeft Series Of Dreams weg te laten heb ik niets gezegd. Dylan was het er op zijn minst mee eens. Hij heeft het nummer 10 keer live gespeeld en voor het laatst in 1994. Dignity heeft Dylan tot zeer recent nog gespeeld, totaal 53 keer. Dat zegt ook wat over zijn eigen verschil in waardering. Ik ga er maar vanuit dat Dylan zelf de setlist bepaalt.

Een van de albums van Bob Dylan die ik al 20 jaar regelmatig draai, en die nooit verveelt. Mag in geen enkele Dylanverzameling ontbreken.

Nadat Bob Dylan ‘Down in the Groove’ had opgenomen, was hij helemaal op. Het laatste greintje inspiratie had hij eruit geknepen, al was het lang niet veel meer geweest; het grootste deel van de tweede helft van de jaren ’80 in Dylan’s leven als songschrijver werd gekenmerkt door een alsmaar ernstiger wordende writers block. Na zijn tournee met Tom Petty and the Heartbreakers volgde nog één met The Grateful Dead, maar die was niet bepaald een succes. Dylan zat mentaal bij de grond, en had een prikkel nodig om er weer bovenop te komen. Een sterke stimulus.

Die stimulus kwam in de gedaante van een kleine tragedie. Om sterker te worden, moet een mens eerst echt afzien, zegt men wel ‘ns. In december 1987 raakte Dylan ernstig gewond toen hij wat aan het rommelen was in de tuin. Zijn hand was opengereten tot op het bot, en specialisten vreesden er zelfs voor dat hij nooit meer gitaar zou kunnen spelen. Dit onheilspellende nieuws zette Dylan aan het denken, hij ging zelfs even een compleet ander leven overwegen. Maar net deze nare gebeurtenis zorgde ervoor dat Dylan weer begeesterd raakte en ging doen wat hij het best kon; liedjes schrijven.

Hij zette zich enige tijd na het ongeluk aan de schrijftafel, en schudde meteen een hele hoop strofes uit zijn mouw; het venijnige ‘Political World’, dat later de plaat ook zou mogen aftrappen, was geboren, uit de jarenlange frustratie van Dylan met zichzelf. De tekst is opmerkelijk scherp, en haalt uit naar de heersende politieke sfeer die alles kapot analyseerde, en de agressieve, te zelf-defensieve houding van veel mensen. Al die kille, pragmatische mensen hebben nood aan een wake up call, moet Dylan gedacht hebben. Of misschien wel helemaal niet, want tja, het blijft natuurlijk Dylan.

Maar goed, de goesting en de drive waren weer terug, en Dylan zag het weer helemaal zitten. Zijn hervonden inspiratie zorgde voor genoeg zelfvertrouwen om zijn platendeal te verlengen, waardoor ‘Down in the Groove’, dat lang op de helling stond, alsnog werd uitgebracht, en Dylan nog een aantal platen zou kunnen maken.

Uit zijn vorige, zwakke albums had Dylan enkele lessen getrokken, en deze is misschien wel de belangrijkste: dat je iemand nodig hebt om enigszins voor sturing en edge te zorgen, iemand die de touwtjes in handen durft te nemen als dit noodzakelijk blijkt te zijn. Dylan ging dus weer op zoek naar een echte producer. Hij deed hier en daar navraag, zonder al te veel succes, tot hij Bono van U2 ontmoette. Onder het genot van menig glas Guinness vertelde Bono dat hij bijzonder te spreken was over Daniel Lanois, een Franstalige Canadees, die zelf multi-instrumentalist was en ‘The Joshua Tree’ had geproduceerd, een enorm succes voor de Ierse band. Dylan ging uiteindelijk in zee met Lanois.

In Lanois vond Dylan voor het eerst sinds lang een sterke figuur, die voldoende tegengewicht kon bieden aan Dylan’s nukken. Want die streken was de oude vos nog steeds niet verleerd; hij negeerde zijn nochtans uitstekende sessiemuzikanten, werkte geluidstechnici Malcolm Burn en Mark Howard regelmatig op de heupen en kreeg Lanois zover dat die uit pure razernij z’n dobro aan diggelen sloeg. En jawel, dit alles heeft bijgedragen tot de kracht en sfeer van de plaat.

‘Oh Mercy’ klinkt immers warm en koud tegelijk. Tegenover de vinnigheid van ‘Political World’ staat het uiterst charmante ‘Most of the Time’; het sinistere ‘Man in the Long Black Coat’ (dat zowel qua tekst als muziek gebaseerd is op New Orleans, alwaar de plaat is opgenomen) geeft me het sterke vermoeden dat Joe Henry hier heel goed naar geluisterd heeft, terwijl ‘Shooting Star’ een intieme, sobere afsluiter, die Dylan aanvankelijk als duet had willen zingen met Irma Thomas. Het zijn dit soort kleine tegenstellingen die de plaat erg boeiend maken.

Veel loftuitingen kunnen rechtstreeks aan het adres van Lanois geleverd worden. Hij bracht, samen met zijn rechterhand Malcolm Burn, voldoende leven in de brouwerij (de dobro speelt een tamelijk belangrijke rol op de plaat) en zorgde voor eenheid en eensgezindheid, al kon dat de gebruikelijke toeren van de koppige Dylan niet tegenhouden. Hij bracht The Neville Brothers aan als begeleidende band, bestaande uit drie rasmuzikanten: Brian Stoltz op gitaar, Tony Hall op bas en Willie Green op drums. Rockabilly-gitarist Mason Ruffner speelt mee op ‘Political World’, ‘Disease of Conceit’ en ‘What Was It You Wanted?’. En ook de input van de blinde saxofonist John Hart (die een fantastisch slot breit aan ‘Where Teardrops Fall’) is een groot succes.

Een grappige quote, die goed de situatie weergaf, is de volgende van technicus Mark Howard (bron: Bob Dylan in de studio van Patrick Roefflaer):

“De tweede of derde nacht kwam de drummer, Willie Green, naar me toe. Ik zat aan het mengpaneel en Bob zat naast me. Willie zei: “Man, ik ben hier nu al een paar dagen. Wanneer komt die verdomde Bob Dylan nu eigenlijk?” Even later – het is echt zo gebeurd – komt de bassist, Tony, binnen en zegt: “Man, die Bob Dylan, dat is me een rare.” Bob keek even op, trok een wenkbrauw op en werkte voort aan zijn teksten.”

Typisch Dylan dus, maar aan dat soort dingen kan je ook merken dat hij gedreven was. Dat is Dylan’s manier van gefocust bezig zijn, want voor hem vormt de tekst het hart van de song. Hij bleef tijdens de opnames constant schrijven en schrappen, weer teruggrijpen op geschrapte strofes en die uiteindelijk toch weer aanpassen. Zijn schrijfproces is oneindig, en hij is ook niet snel tevreden. Één van de voornaamste twistpunten tijdens de selectie van de songs voor de elpee, was ‘Series of Dreams’. Dylan weigerde hardnekkig om de song op de plaat te zetten, de anderen vonden ‘m fantastisch, en vroegen waarom hij deze in godsnaam wilde weerhouden. Het antwoord was simpel: de tekst was niet klaar, gaf hem geen goed gevoel. En toen de song alsnog op ‘The Bootleg Series Vol. 1-3’ verscheen, was er inderdaad een strofe weggeknipt.
Maar dat wil niet zeggen dat we moeten klagen. Sterker nog: we mogen zelfs niet klagen. Na enkele platen die meer in de tijdsgeest van de jaren ’80 pasten, greep Dylan met de steun van Lanois terug naar zijn roots (een zompig, bluesy, onversneden geluid), met nieuwe elementen, die ook op latere platen zouden terugkeren. Zo klinkt het mondharmonicaspel van Dylan naargeestiger dan anders, is zijn stemgeluid wat lager en karakteristieker en het verslijten van zijn stembanden is hier soms al vrij goed te horen.

Waarom er absoluut 10 songs op moesten staan, en niet meer of niet minder, is me een raadsel. ‘Series of Dreams’ en ‘Dignity’ hadden zeker en vast een plaatsje verdiend. ‘God Knows’ werd opgespaard voor de volgende plaat, ‘Under the Red Sky’. Maar van de 10 songs die het wel gehaald hebben, is er geen enkele zwak of zelfs maar matig. ‘Oh Mercy’ is een coherent geheel, waarin de deskundige hand van Daniel Lanois duidelijk zichtbaar is, en de meester helemaal terug is, zowel tekstueel als mentaal. Een straffe plaat, noemen ze dat.

4,5 sterren

Mooi stuk weer AOVV, dat schept verwachtingen voor Time Out of Mind, Love and Theft en Modern Times

Oh Mercy is alweer bijna een kwart eeuw oud, wat nog maar eens subtiel laat blijken hoe lang Dylan zijn carriere eigenlijk ook alweer duurt...

Uitgekomen op 22 september 1989.

Via deze link nog een mooi artikel over het album, met een aantal geluidsopnames.

Interessant artikel op een - zo op het eerste gezicht - interessante website. Bedankt voor de link Stalin!

Goed verhaal AOVV. Deze 10 songs zijn goed samengesmeed, er hoeft niets meer aan toegevoegd te worden. Of Lanois als producer ook zo'n goede zet bleek op Time Out Of Mind laat ik aan jouw beoordeling over.

Time out of mind, de eerste plaat sinds Slow train coming dat Dylan ook commercieel weer meedeet.

YouTube - Traveling Wilburys - Congratulations

Ik denk dat we nu even een episode in het verhaal overslaan. Belangrijk genoeg om de overgang van Down in the Groove naar Oh Mercy te verklaren. En dat is de erg succesvol verlopen deelname van Dylan aan de gelegenheidsformatie Travelling Wilburys. met producer Jeff Lynne en bandleden Roy Orbison, Tom Petty en vriend George Harrison. Dylan beleefde hier veel plezier aan en dat zal zijn geslonken zelfvertrouwen goed gedaan hebben. Vooral op het eerste album zijn de meest hilarische teksten duidelijk van de hand van Dylan die ze smeuïg opdient. Ook commercieel een topper voor de heren trouwens.

Man in THE long Black coat maakt dit album alleen al de moeite waard. Als niet Dylan adept is dit een prima album met als hoogtepunt genoemde song.

Poeh, stevige return to form van de meester. Dit is echt weer zo'n meeslepend en pakkend Dylan-album. Zoals 'ie al een tijdje niet gemaakt had. Die sfeer in 'The Man In The Long Black Coat' is prachtig. Hangt tegen 4,5**** aan. Ik houd het voorlopig nog even op 4**** omdat 'Where Teardrops Fall' nog niet helemaal overtuigt.

Most Of The Time - San José, California, 9 May 1992
Youtube

Dit album kwam uit op 18 september 1989. Vijfentwintigste verjaardag dus net gemist. Daarom, als bescheiden goedmaker, dit album maar weer eens in mijn Top 10 gezet. Mag nog steeds één van 's mans beste heten, en dat nog wel in de jaren '80!

Dylan leek eind jaren 80 eindelijk uit zijn diepe creatieve dal te kruipen die hem bijna een heel decennium in de greep hield. Dit schitterende Oh Mercy en het uit de hand gelopen hobby project van kameraad George, The Traveling Wilbury,s, vormen daar het bewijs van.

Bob Dylan: Mercy On Us (Oh Mercy outtakes)

alldylan

Normaal zou ik er niet aan denken om iets van deze man te kopen... Maar zeg dus nooit nooit . Muziekliefhebber als ik ben heb ik zowel interresse voor de software als de hardware van de muziekbeleving. Dus ik heb ook graag een fraaie hifi voor mijn neus staan en zodoende kom ik ook wel eens op Hifibeurzen en daar speelde ooit eens de vinylversie van Bob Dylans Oh Mercy. Bij het aanhoren van het wel erg speciale maar o zo mooie Man in the long black coat is de vonk dan toch behoorlijk overgeslagen ( was eerder een bliksem...), was dit Bob Dylan? Het moest en zou in bezit komen en na wat zoeken gevonden in de FNAC en ja hoor dit is toch een heel fraai album. Knappe nummers en vooral en niet onbelangrijk voor mij een erg mooie productie en opname, het is niet voor niks dat ze dit gebruiken op Hifi-demo's. Man in the long black coat staat hoog in mijn lijstje van absoluut favoriete nummers allertijden maar ook de rest van dit album mag er zijn. Fraai, heel fraai!

Bob heeft met "everything is broken" en "Disease of Conceit" toch wel twee heel vervelende nummers gemaakt. Jammer

Wat een verademing dit prachtige album na een zeer matige periode.
Ik wist niet wat ik hoorde! Dit is weer de goede vertrouwde Bob Dylan.
Elk nummer is goed tot prachtig, het verveelt geen moment.
Man in the long black coat is echt wel het hoogtepunt, maar What was it you wanted en Where teardrops fall staan daar niet ver van weg.
Ben benieuwd of hij dit hervonden hoge niveau kan continueren op zijn volgende albums.
Ik ga er snel naar luisteren.
dit album krijgt van mij de hoge score van 4.5*