Mastodon - Hushed and Grim (2021)

Als nieuw lid meteen maar even het nieuwe album van één van mijn favoriete bands toegevoegd. Ik kijk er naar uit om mijn enthousiasme en voorliefde voor (boze) muziek met jullie te delen.

On: Ik kijk ontzettend uit naar deze plaat waar vandaag de 1ste single van is verschenen. Waar Mastodon mijn inziens ieder album wel weer uit een iets ander vaatje weet te tappen denk ik hier ook weer wat anders in te horen, zowel aan intensiteit als in productie. Het proeft voor mij zelfs wat naar een stadiongeluid waarmee ze (vooral in de States) gaan voor de headlineslots op de wat intensere festivals.

Het wordt een dubbellaar, en waar dat niet altijd positief hoeft te zijn ben ik blij dat we na 5 jaar weer een échte plaat van de heren krijgen. Zin in!

De eerste single pakt mij totaal niet, maar dat kan ook komen door die belabberde productie…

Pas nou toch op, maak die BozeMuziekMeneer niet nog bozer dan ie al is

Pushing the Tides is een erg lekker nummer! Een stuk feller en tegendraadser dan het recente werk, ik krijg Blood Mountain-vibes. Toch ook verpakt in een snedige drie minuten durende song waarin de catchy songschrijfkwaliteiten van de laatste jaren kan horen. Eigenlijk dus het beste van beide werelden. Erg benieuwd naar de rest nu!

Ja, ik ben ook erg te spreken over Pushing the Tides. Mastodon heeft wat mij betreft nog nooit teleurgesteld, dus ik kijk vanzelfsprekend ook weer uit naar deze plaat.

Pushing The Tides lijkt mijn inziens bij vlagen op YYZ van Rush. Allicht eerbetoontje aan de onlangs overleden Neal Peart ?

Ik vind Pushing The Tides ook wel een lekker nummer eigenlijk. Qua vocals borduurt het voort op hun vorige album Emperor of Sand, de instrumentale stukken lijken qua stevigheid wat meer terug naar Leviathan / Blood Mountain te gaan. Ben heel benieuwd naar dit album, 15 nummers is misschien wat teveel van het goede maar we zullen het zien.

Amen!

Moet hier op terugkomen, toch wel tof nummer. De productie valt nog steeds tegen, had ik liever wat helderder gehad.

Ik dacht even ze hebben Tommy Victor ingelijfd van Prong..
Nee, toch niet.
Wel lekker nummer.

9 juni in de 013, ticketsale vandaag gestart.

Heel erg veel zin in dit album, eerste single is erg lekker.

Ik weet nog niet zo goed wat ik er van vind..

Als het album ook zoveel afwisseling brengt als de twee singles onderling kan het nog best eens interessant worden. Of hebben we nu de hardste en zachtste gehad?

Tweede single is hopelijkst wel het 'zachts' idd, maar na een paar keer luisteren vind ik hem ook wel lekker. Zeker vanaf 3.50 ongeveer dat stukje.

Volgens het interview in Aardschok is het hun gevarieerdste album tot nu toe.

Wat een beest van een nummer is Sickle and Peace zeg. Misschien toch maar alvast die LP gaan bestellen want dit gaat wel goed komen volgens mij

Ze hebben een nieuwe producer : David Bottrill,
gekend van Tool en Dream Theater.

De figuur afgebeeld in het hart van de boom op de plaathoes is niet Neal Peart, maar Nick John, hun in 2019 overleden manager, aan wie ze deze plaat als hommage opdragen.

Sickle and Peace klinkt in ieder geval goed

86 minuten? Dat ga ik nu niet meer redden. Have fun.

Ik ben wel van plan hier heel veel plezier aan te beleven.

1 uur en 26 minuten aan plezier in dit geval. Ze leveren hiermee wel een heerlijke plaat af wat mij betreft. De vorige kon en kan ik nog steeds niet heel veel mee. Maar deze boeit direct.

Op basis van de 2 eerste singles had ik nog niet meteen een waw-gevoel. Sickle & Peace vond ik al een pak geslaagder. Vanmorgen op de trein nog maar tijd gehad voor de 1e 2 tracks en die lagen alvast erg goed in het gehoor (die break halverwege The Crux, prachtig!). Binnenkort meer!

Na bovenstaande reacties, krijg ik hier ook wel zin in; gaat er dit weekend zeker aan geloven...

Ik heb de plaat nu een paar keer geluisterd maar ik kom er bijna niet doorheen. Slome hap zonder structuur. Mis de explosies van gitaar en drumgeweld. Maar misschien een groeiplaat.

"We beleefden en ademden uw duizenden woorden. In uw slaap zullen we uw werk afmaken." Geweldig emotioneel gewicht torst deze nieuwe van Mastodon!

De plaathoes is al een voor Mastodon ongebruikelijk grillig en donker kunstwerk van oudgediende Paul Romano. Afterlife mythology. In het hart van de majestueuze boom is een geest verhuisd, Nick John, in afwachting van zijn opstijgen naar een nieuwe dimensie. Nick John, vriend-vader-manager-inspirator van de bands Mastodon en Gojira, overleed in september 2018. Voor Mastodon opnieuw een schok. De eerste verwerking van die mentale dreun was de hommage 'Stairway To Nick John' in 2019 (ook op Spotify).

Maar verstild en grimmig in hun gedachten bleef de geliefde John toch al die tijd verder rondwaren. Geholpen door de pandemie, kwamen ze tot een eigen, groots plan, een groepsverwerkingsplaat, gezamenlijke contemplatie over tranen, verdriet, pijn en bitterheid. Uiteindelijk meer dan een jaar lang verwerking en omzetting in woord en muziek. Het bracht de ziel van Nick John ook nu weer in elke vezel van elk nummer. Nu als 'Hushed and Grim', Mastodon's Requiemplaat.

Verhaal dat ze niet opstarten bij het fatale einde. Onbewust, organisch  becommentarieert en begeleidt Mastodon het hele stervensproces van een dierbare tot en met z'n transcendent uittreden uit het rijk der levenden. In bloedstollende poëzie schijven ze, als directe bewogen getuigen van Nick John's aftakeling, een indrukwekkend album. Helemaal niet bedoeld om extra-verdriet mee te oogsten. Wel in een poging om de donkere diepten die het album bevat te vertalen in positieve energie, als nagedachte voor de doden, als meerwaarde van troost en empathie voor de levenden. Zonder bullshit, eerlijk, refereert hun relaas aan hun eigen verstilling, maar evengoed ieders mogelijke oerschreeuw. Rijpe, volwassen beschouwingen maken dit 'Hushed and Grim', hoe somber soms ook, een uitzonderlijk Memoriaal.

Weet de band wel dat het album op basis van vermeend softe of te emotionele mindset wellicht niet overal zal ingevolgd worden, but who cares. Mastodon deelt in deze stand van zijn currculum een regelrechte mokerslag uit, als groep op de top van zijn kunnen.

Hier presenteert zich ook een heel ander Mastodon, voor het eerst met een monster van een conceptdubbelalbum, met voor z'n 15 perfecte, doorwrochte songs toch een adembenemend comfortabele zit van 86 minuten. Voor hun eerste album sedert maart 2017 namen ze alle tijd, hadden ze mateloos energie en uiteindelijk zoveel goed inlevend klankmateriaal dat tot de perfectie werd afgetoetst dat het wel terecht op een dubbelplaat moest. Alleen de door de hele band goedgekeurde geliefde rememberancesongs gingen mee.

Dit opus is filmisch uitgestrekt, gestroomlijnd, met proggy panorama's en tal van hardrockgedreven episodes, maar ook zoveel meer. Songs vol rauw brullende brutaliteit met huizenhoge riffs, zieke solo's en malend drumwerk, vreedzaam naast compleet beheerste subtiliteit. Prog, rock, psychedelia, punk, metal en alternative, de invloeden van Rush, Thin Lizzy, Melvins, Björk tot Neurosis en Isis, naadloos zit het allemaal verweven. Daarenboven klinkt het verduiveld fenomenaal, mede door het schitterend helder werk van nieuwe producer David Bottrill (Tool, Dream Theater, Peter Gabriel). Vocals hier dus zuiver, bewust onvervormd.
 
"...De hardste pil die ik ooit te slikken heb gekregen. Terwijl het karma fluistert..." De herdenking leidt zich in met het spiraalvormige   meesternummer 'Pain With The Anchor', magistraal melodische opener, voldramatisch, waardig gestileerde op- en neer-song. Drummer Brann Dailor drijft, tussen de neergeslagen heavy riffs en godverlaten akkoorden door, z'n hele drumbatterij in razende galop tot bij zijn eigen huilende zangverzen, ment het wilde span, ondanks uit de diepte brutaal schreeuwend weerwerk van leadzanger Troy Sanders, een volle vijf minuten later toch tot bij het voorlopig finale rustpunt. 

"...Je aanwezigheid vervaagt in herinnering... Houd vast de agressie..."  Droef inzoemend ontwikkelt het geweldige 'The Crux' terstond dezelfde, nee nog meer brute intensiteit. Prachtige Soundgardeneske vocals met ritmisch echoënd achtergrondgeschreeuw. Schitterend volgende riffs. Even een pauzerende riitmewisseling met bluesy in duet opzingende vocals en gitaar, tot de dynamische eindrit 'The Crux' met huilende gitaar weer stevig op gang trekt.

"...Nu sta ik er alleen voor, om van mezelf te leren. Waar ik was, waar ik ga, het blijft onbekend..."  Subliem griezelige single 'Sickle and Peace'. Spookachtig ingetogen ingeleid met klagende kindercameo. "Durf de vredige barmhartigheid te zien die de sikkel van de dood brengt aan zij die lijden." Funky ritme, weids en hoogdravend.

"....Zeg alleen wanneer. En ik zal terugkomen. Lopend..." Het ingenieuze 'More Than I Could Shew'. Van hartzeer ingetogen orchestrale keyboards, tot weelderig en melodieus massief geweld binnendondert. Lange progsong met genadeloos snijdende riffs van Bill Kelliher. De drums strak drijvende Brann gaat er vocaal ijzersterk overheen. De laatste riff wordt door een geweldige solo omarmd. En die lange Wish You Were Here-eindnoot...

"...Ga het gerucht van het beest voorbij. Weet dat het je niet pijnigt als je bij me bent..." 'The Beast', na een inleidend zuiders bluegrass  snarenplukken volgt een machtig ruimtelijke King Crimson-progsong met bedarende Toto-falsetto's van Brent Hints, Cream-achtergrondzang en schitterende solo van rijzende gitaargod Marcus King.

"...We beleefden en ademden uw duizenden woorden. In uw slaap zullen we uw werk afmaken..." 'Skeleton Of Splendor', akoestisch gitaargetokkel introduceert de rust van een dromerig progstuk, met hoofdrol voor serene vocals tot solo's waardig overnemen. Alhoewel, toch even knipperen bij het waanzinnig solerend synthesizercrescendo van João Nogueira (The Claypool Lennon Delirium).

"...U achterlaten is het hardste wat ik ooit deed..." De hooky topsingle 'Teardrinker' met z'n machtige riff. Contemplatie van een groep in een puur, afwisselend opgebouwd prognummer, met mooie samenzang, dito opmerkelijk synthesizerstuk. (En schitterende video.)

"...De getijden weerstaan. Proberen om niet in de diepte  meegesleurd te worden..." Eerste single 'Pushing the Tides', schitterende compositie, als vlammend hardcore duw- en trekwerk. Escalerende riffs, groots refrein, stijgende vocale hook van Brann Dailor.

"...Ik blijf wachten op iemand om me te redden. Tot iemand me vraagt : "Hoe heet jij?"..." 'Peace and Tranquility', knallende hardcore en versnipperende prog met lange hoge Yes-falsetto-uithalen, als waren 'Tales From Topographic Oceans' even terug. Melodieuze  en technische perfectie.

"...Je glimlach strekt zich uit van tussen de sterren..." Het prachtige exotische 'Dagger', gracieus als een psychedelisch oriëntaals rouwritueel. Tribaal nummer met oosterse  sarangi-snaren, sinister klinkende vocals en percussie. Plechtig, heavy synthesizer gedreven uitlopend. Troy Sanders' stem brengt je terug : dit is echt Mastodon!

"...Je had het allemaal. Morgen komt het nooit goed. Onze innerlijke vrede die we kwijtraakten..." 'Had It All', ontroerende rustpuntballade. Weidse, hartverscheurende  progsong, ongestoorde oase met psychedelisch mediterende solo-hommage van Soundgarden-klepper Kim Kayil. Met zelfs klassiek hoornarrangement van Troy's moeder.

"...Gedachten en visioenen blijven hangen. Beelden hoe ze blijven branden. Cementeren van jouw legacy..."  De razend vlammende thrash van 'Savage Lands', melodieus, galopperend, met mitraillerende drums en ruw indringende doemsolo.

"...Zoek mijn hand die uitsteekt uit puin en klei..." Het complexe 'Gobblers Of Dregs', langste song, opent met torenhoge riff, schakelt in z'n ijverige begeleiding van z'n vier vocalisten halverwege over op zalige Toolrepetitiviteit en finaal op een furieus ritmische riff tot in de sterren.

"...De as achter mij laten. Er is geen andere keuze dan verder te gaan..." Loungy synths openen het emotionele 'Eyes Of Serpents', melodieuze muzikale trip met een psychedelisch hard randje. Uitbundig gerekte gitaarsolo in de sober met strijkers uitdijende finale.

"...Mijn liefde, zo sterk. De bergen die we in de verte maakten. Bij ons zullen ze blijven..."
Het stijlvolle, zuiverende klapstuk 'Gigantium' - pompende kracht van een verblindend epische finale. Verstillend schone samenzang. Trieste maar hoopvolle eindriff, de gloeiende gitaarsolo wordt sereen overgedragen aan pakkend vervagende strijkers. De culminatie van een gestadig opgebouwde opluchting.


'Hushed and Grim', het is een frase uit de legendarische filmklassieker 'Gone With The Wind', die zich afspeelde precies in hun huisstad Atlanta. Deze ouder geworden, ervaren groep, Mastodon, die al vele jaren in zijn wereld het label echtheid uitstraalt, levert hier met zijn meest gezamenlijke inspanning ooit, zelf zijn eigen klassieker af. Een duaal meesterwerk zonder meer, hun magnum opus.

Zet het dus nu al maar daar, naast die andere vermaarde dubbelaars, Led Zeppelin's 'Physical Graffiti, Genesis' 'The Lamb Goes Down On Broadway', Pink Floyd's 'The Wall'... Hmm, Mastodon's 'Hushed and Grim'. Passend!

Dit album is hun meest slome en minst "metal" achtige album, maar mogelijk wel hun meest progressieve album. De luisterduur van bijna anderhalf uur is mogelijk dan geen goeie keuze. Al hoor ik wel dat de instrumentale kracht beter tot hun recht komt in dit tempo.

In ieder geval niet een album wat ik binnen een week kan beoordelen op waarde. . . .

Altijd goed als een Top Band met een nieuwe plaat komt, , ik vind deze plaat wel teveel nummers bevatten ,staan zeker aantal goede nummers op maar de plaat wordt wat langdradig op den duur, De EP Lifesblood blijft het ultieme Meesterwerkje voor mij, daarna werdt het iedere Cd net even wat minder,maar slecht zeer zeker niet.krijgt nog aantal luisterbeurten komende week eerste indruk 3 Sterren.

Dit is een plaat waarbij de albumtitel eigenlijk gewoon perfect de algehele sound van het album beschrijft. Er staat hier ''metal'' als genre-omschrijving, maar om eerlijk te zijn vind ik Mastodon hier meer een heavy progressieve alternatieve rockband, meer dan ooit zelfs. De metalstukken zijn een accent en zwaar in de minderheid op Hushed and Grim. Dit is een plaat met een opvallend laag tempo en de band klinkt ook aanzienlijk meer doomy en melancholisch dan op voorgaand werk. Ik voel hier meer connecties met de meer metalen proggy buitenbeentjes van de grunge-scene als Alice in Chains en Soundgarden (Kim Thayil speelt een bezwerende gastsolo op het bloedmooie Had It All): daarmee bedoel ik dat Mastodon momenteel meer bondige songs schrijft, maar daarbij nog steeds ruimschoots zijn liefde voor ritmische kwinkslagen tentoonstelt. De band had in het verleden soms wel eens de neiging om je te overdonderen met hyperactieve instrumentatie, wat absoluut zijn charmes heeft en de platen van die tijd ook weer zijn hele eigen sfeer geeft, maar hier vloeit alles zo natuurlijk.

Wat vooral ontzettend knap is, is dat de plaat dus behoorlijk melancholisch en traag is, maar dat de band niet in grijstinten schildert. Het is ontzettend kleurrijk wat er gebeurt, met atmosferische Rush-achtige synths en vooral Brent Hinds soleert echt fenomenaal. Ik vond 86 minuten echt voorbij vliegen en ik werd overdonderd op een manier zoals dat sinds Crack the Skye niet meer is gebeurd.