Mastodon - Hushed and Grim (2021)

Nog niet goed genoeg beluisterd om er een eindoordeel aan te plakken, maar dit album bevalt me uitstekend tot nu toe. Ik vind de neiging tot eenvormigheid en de niet erg uitgesproken (lees: uitwisselbare) vocalen vaak het minpunt bij Mastodon. Ik trek daardoor vaak geen hele albums, maar deze plaat lijkt me aardig bij de les te houden. Sickle and Piece is een van de beste nummers die ik van ze gehoord heb denk ik.

Vettig en ketshie !

Ofschoon ik nooit een groot fan geweest ben van de band heb ik de nieuwe schijf nu al enige malen aan een luisterbeurt onderworpen. Het is zeker niet slecht, vanuit instrumentaal oogpunt steekt het sterk in elkaar. in een track als Savage Lands, tevens een van de kortste songs komt alles mooi samen. Het nummer is divers, krachtig, kent enkele prima tempowisselingen en de dreigende sfeer zeker naar het einde toe is fraai. De productie is trouwens ook om door een ringetje te halen. Zijn het dan alleen maar superlatieven? Zeker niet. De plaat duurt echt veel te lang voor mij, het midtempo verhaal is daar mede debet aan, tenslotte ben ik ook niet wild van de zang, ten dele ligt dat aan de mix, de zang is wat naar achter gemixt maar ik ben ook nooit zo wild enthousiast geworden van de keelkunsten van Sanders en Dailor, beiden vind ik geen engeltjes die in mijn oren piesen. Wat de heren dan wel weer knap doen; een cocktail brouwen van diverse invloeden uit het hardere genre, Progrock, Zuid-Amerikaanse percussie, loodzware op Alice In Chains geschoeide riffs, en breaks waar een Dream Theater in goede doen vroeger sier mee zou maken. In een track als More Than I Could Chew komen dergelijke elementen fraai samen. Het lijkt zelfs of ik Chuck Billy van Testament af en toe voorbij hoor gorgelen maar dat is schijn. Het is jammer dat songs als Gigantium - mijn god er komt geen einde aan deze ronduit saaie song - en Gobblers of Dregs de plaat hebben gehaald, technisch prima maar Mastodon is geen Tool. Zij kunnen dergelijke songs uitbouwen en de spanningsboog hoog houden. Conclusie, onderhoudend, hier en daar prima geplaatste breaks, echter ook een aantal flinke 'inkakmomenten' en maar dat is persoonlijk, de zang blijft voor mij kleurloos.

Hij wil niet echt vallen... Gigantium beste song van de plaat. Misschien wel een van de beste songs van deze band tot nu toe.
Voor de overige 14; ik wacht maar op het moment dat ik denk: ok, nu snap ik het...

Wat een heerlijke plaat is dit! Langzame, veelzijdige maar lekker zware alternatieve rock met een vleugje metal. Hun meest interessante plaat sinds Crack the Skye. Mijn favoriete tracks (op dit moment) zijn: The Crux, Skeleton of Splendor, Had it all en Gobblers of Dregs.

Ik heb 1 album van Mastodon dat me niet kan bekoren. Deze laatste luistert echter erg lekker weg. En er valt nog veel te ontdekken. Interessant!

Dit is in tijden niet gebeurd: Ik wil naar niets anders meer luisteren dan dit album. Er is zoveel te ontdekken hier, alles barst van de emotie. Het had 2-3 luisterbeurten nodig om een beetje te landen, en daarna bleef het album maar geven.

Kippenvel, zelfs tranen, alles gebeurt hier voor mij. Daarom meteen 5*. Ik ben een middelgrote Mastodon fan, maar dit is veruit voor mij hun meesterwerk en eigenlijk gewoon een pak beter dan hun klassiekers uit het verleden, hoe hoog ik Crack the Skye ook heb zitten.

Fijne plaat zeg! Dat had ik niet zo zien aankomen eigenlijk. Een meesterwerk vind ik voorlopig nog wat teveel eer. Maar ik vind het wel een stuk veelzijdiger dan de vorige (die me ook prima beviel trouwens). Ik was vooraf een beetje bang dat ik een Mastodon-plaat met een dergelijke speelduur wat teveel zou vinden. Blijkbaar niet.

Na een kleine week geluisterd te hebben toch conclusie een heerlijke plaat. Eyes of serpents, dagger en sickle and peace nu nog favoriet. Beginnen met 4,5 sterren.

Erg interessant om alle reacties hier te lezen!

Ik heb Mastodon eigenlijk sinds de laatste paar platen echt niet meer zo hoog zitten; te simpel, teveel hetzelfde, korte liedjes waar weinig experimentatie-drang en verrassing meer in zit (tov ouder werk iig), maar ik ga deze snel eens luisteren na het lezen van al deze positieve berichten!

De kwartjes beginnen te vallen. In het begin overspoelde deze plaat me als een gruizige eentonig brei, maar na een paar keer luisteren vind ik hem zo bizar goed! Niet normaal. Wat is dit mooi. 5 sterren nog niet, maar hij gaat wel die richting op...

Dit had ik ook zeker in het begin. Het was pas toen een maat van me een berichtje stuurde met “heb je de nieuwe Mastodon al gehoord, wow!” dat ik er écht goed voor ging zitten en pas na 3-4 keer luisteren begon de boel echt te beklijven.

Met 15 tracks en een speelduur van bijna anderhalf uur een hele kluif, maar de band weet er wel weer iets moois van te maken. Het songmateriaal is over het algemeen vrij ingetogen; op cruciale momenten komt de boel echter explosief tot leven. De zang staat iets te ver naar achteren in de mix en het had allemaal wel iets zwaarder mogen klinken, maar afgezien daarvan is het ook productioneel dik in orde. Niet één van de betere albums van de band, daar is het songmateriaal uiteindelijk te weinig bijzonder voor, maar wel gewoon weer goed.

Na twee luisterbeurten wil hij nog niet écht landen. En dat komt vooral door het taaiere tweede deel van de plaat die wordt gedomineerd door wat softere, langzamere songs die wel een beetje op elkaar beginnen te lijken.
Ik denk dat het album wel wat korter had gekund en gewoon op 1 CD had gepast als ze een nummer of vier hadden weggelaten.
De tijd zal leren of ik dit album echt ga waarderen...

Had It All, wat een prachtige track

Tjonge jonge, wat worden we weer verwend de laatste paar weken met heerlijke avontuurlijke progmetal releases. Na de indrukwekkende Between the Buried and Me - Colors II en Rivers of Nihil - The Work, draait deze inmiddels z'n rondjes, waarbij 'ie met iedere luisterbeurt nog groeit; kan er maar geen genoeg van krijgen...

Duurt mij persoonlijk geen minuut te lang en er staan wat mij betreft geen fillers of slechte nummers op. Lastig echte favorieten te kiezen, maar de riff in Sickle and Peace krijg ik maar niet uit m'n hoofd en de break en ontwikkeling van Gobblers of Dregs vind ik ook bijzonder geslaagd !

Voor mij de kennismaking met Mastodon; en dat is een heel aangename moet ik zeggen

Ik ga gewoon mee met de hype hier, ben sinds Crack The Skye niet meer zo enthousiast geweest over een nieuwe plaat. Hinds' solo's springen er ook uit zeg. Wat heeft die vent een fijne compleet eigen sound ontwikkeld.

Hoe krijg je het voor elkaar om er 15 nummers uit te persen zonder skip-momenten? Beste Mastodon tot nu toe.
Kan er geen genoeg van krijgen. Iedere luisterbeurt voelt als een ontdekkingsreis met Gigantium als een van de mooiste afsluiters.
6 sterren, maar dat kan niet, dus ik houd het op 5.

De Pink Floyd invloed In Skeleton of splendor op 3.17.... Prachtig. En zo zitten er nog een paar Pink Floyd-achtige momentjes in. Ik kan me niet herinneren dit op eerdere Mastodon platen te hebben gehoord. Van mij mogen ze dat meenemen naar de volgende...
Er moeten hele gekke dingen gebeuren wil Hushed & Grim voor mij niet het album van het jaar worden.

Een plaat die hier nog wat open moet bloeien. En dat komt voornamelijk door de lengte. Maar mooi is dit wel!

Verrassende plaat dit. Beetje lang aangezien ik afgelopen weekend dacht dat ie op repeat stond maar ik hoorde erg veel mooie stukken voorbij komen. Deze stijl van Mastodon bevalt me beter dan sommige van die beukplaten. Deze week even aandachtig met het koptelefoontje.

Wat een plaat is dit geworden , een vijfsterren eerbetoon aan hun overleden vriend. Teksten die me op elk nummer weten te raken. Hinds solos zijn prachtig, hij weet de pijn in zijn gitaar te stoppen vooral in Had it All. De liedjes zijn wat langzamer, meer progressiever en dat pakt alleen maar beter uit.

De lange speelduur werkt prima en het tweede gedeelte is het betere vooral de laatste drie nummers zijn een meesterwerk qua tekst en song.

Niks dan lof over deze plaat van het jaar!!!!

Ik vind het een fantastische plaat. Wordt ook nog steeds beter naarmate ik het vaker hoor. Heel eerlijk gezegd is er toch een nummer bij die ik eigenlijk gewoon lelijk vind en dat is Had it All. Net iets te zwaar aangezet wat mij betreft, beetje te hoog aanstekers-gehalte. Maar ik wil de pret niet bederven natuurlijk. Ligt vast aan mij Verder niks dan lof idd.

Album doet het vrij goed hier en ook in enkele internationale charts trouwens; en terecht !

Na een vijftal luisterbeurten ben ik erg enthousiast over deze plaat. Dat het 90 minuten duurt is hier geen probleem. Het is nu nog moeilijk om favorieten aan te wijzen: ik denk voor nu dat het Gobblers of Dregs en Dagger is.

Denk dat deze voor mij nog gaat groeien naar 4,5*, nog steeds geen genoeg van... En hoewel het jammer is dat het dan echt voorbij is, sluit het album met Gigantium erg smaakvol af

15 nummers en eigenlijk is alles goed tot geweldig. Ik ga gelijk voor 4,5 ster. Dit gaat zeker in de top 5 van 2021 eindigen.

Mastodon - Hushed and Grim

In het begin had ik echt mijn twijfels of Mastodon wel een 86 minuten durend album voor de volle lengte interessant kan houden, maar inmiddels vind ik het alleen maar een voordeel. Wat heeft dit goed uitgepakt. Ieder nummer heeft iets eigens wat het goed maakt. Het eerste nummer hakt er meteen lekker in, en eindigt met een snoeiharde laatste minuut om duidelijk te maken dat hun roots remain bij metal
The Crux duurt 5 minuten maar heeft een prachtige break in het nummer dat normaal wordt uitgebuit tot een veel langer nummer. Verder verdienen Had It All en Eyes of Serpents ook een compliment. Dit is hoe metal 'ballads' horen te klinken. Niet te soft, maar wel toegankelijk.
Gigantium is als afsluiter overigens ook erg goed. Lekker een lang uitgerekte outro om het album mee af te sluiten.
Ondanks dat ik niet ieder nummer even sterk vind (denk aan Peace and Tranquility of Gobblers of Dregs), loopt het album lekker door en spring je zo van het ene hoogtepunt naar het andere. Mastodon laat hier zien dat ze de lijn omhoog van het vorige album kunnen voortzetten.

4*

Het is net alsof Ozzy Osbourne meedoet op The Beast.

Als Mastodon zich meer op rock gaat richten verliest de band in mijn oren vooral aan kracht. De nummers zijn vrij gewoon, de zang en de gitaarsolo's middelmatig. Bij sommige nummers komt het woord 'gezapig' in gedachten en dat is de eerste keer bij Mastodon. Nog altijd een goed album maar ik had er meer van verwacht.