Deep Purple - Turning to Crime (2021)

Full Album pre listening ging behoorlijk de mist in vanavond. Earmusic heeft aangegeven dat ze het morgen nogmaals gaan proberen. Mocht dat weer mislukken dan wachten we maar tot Vrijdag. Ben wel zeer benieuwd naar het geheel.

Geweldige hoes en albumtitel! Chapeau voor hun gevoel voor humor, dat ze nog grappiger etaleren in de bijzonder leuke videoclip van 'Oh Well'. Dat het nummer mijn all-time favoriete gitaarriff bevat én mijn favoriete quote, welke ik gebruikte in tijden dat ik single was en op datingsites stond ('Don't ask me what I think of you, I might not give the answer that you want me to'), zorgde er wel voor dat ik tijdens de videoclip pijnlijk constateerde dat álle punch, venijn en genialiteit uit het nummer is gehaald. Ze hebben er wel een eigen draai aan gegeven, dat gelukkig wel. Het is trouwens alleen 'Part 1' van 'Oh Well' (met een klein stukje dat wel wat aan 'Part 2' doet denken), dit terzijde.

Maar de clip is vast nog grappiger als ik 'em echt begrijp. In die clip zie je aan het eind een managertype in de kattenbak en Ray Charles (?) een deal met de band sluiten. Daarna zie je een wegrennende Bob Dylan-lookalike: dat blijkt ook wel aangezien de camera richt op de naam in het notitieboekje (Bobs echte naam). Maar waarom zijn naam, en niet die van Peter Green? Iemand een idee wat hier de gedachtes achter zijn? Zou het hiermee te maken kunnen hebben (een sneer naar Britse wittemannenblues die met de eer van Amerikaanse zwarte bluesartiesten strijkten in de 60s/70s?): The song "Rambling Pony" is a blatant ripoff - r/FleetwoodMac - libredd.it

Luister as we speak naar het nummer. Respect voor de heren......ze geven er een briljante DP twist aan. Sowieso weer een knap staaltje; covers of niet.

15 jaar geleden heb ik ze live gezien op Arrow Rock. Toen was het beste er al lang af. Het verbaasd mij dan ook dat ze anno 2021 nog steeds bezig zijn met hun zwanenzang.
Dit keer een album met covers van andere artiesten met als absolute dieptepunt een track van Led Zeppelin. Je kunt gerust stellen dat bij track 12 de ene coverband de andere coverband covert.
Het coveren is eigenlijk aanwezig geweest bij deze groep maar nu word het in ieder geval niet meer verzwegen/ontkend. Toch nog een positief puntje.

Een zeer fijne plaat van de heren.
Ik had hier eerst mijn bedenkingen bij, ik ben nooit echt een fan geweest van cover albums.
Bij Deep Purple echter, pakken de covers aardig goed uit, dit zorgt ervoor dat het album lekker weg luistert.
Als ik dan toch een punt van kritiek mag geven zijn het de fade-outs.
Vooral bij White Room heb ik dit, het nummer vaagt weg midden in een heerlijke gitaarsolo van Steve.
Dit terwijl het nummer goed af te sluiten valt met een prima einde.
Waarom ze deze keuze hebben gemaakt, geen idee, maar bij mij valt het niet helemaal lekker.
Los van dat krijgt het album van mij toch een dikke 4*.
Geen album met nieuw materiaal, maar zeer zeker wel een aangename verrassing.

Even serieus.....een 1.0* score. Sorry hoor.....het mag je smaak niet zijn, je mag covers in deze uitvoering niet aan kunnen horen, of een hekel hebben aan muzikanten die na hun 60ste nog muziek maken, maar dat rechtvaardigd naar mijn mening geen 1. Je kan toch niet ontkennen dat het uitstekende muzikanten zijn? Luister je naar de instrument beheersing? Nog los van de twist die ze aan de cover geven. Een 2.5* score zou ik snappen, dan weeg je het laatste mee, maar vind je de cover niks. Je stem lijkt mij een onderbuik stem over een band "waar het beste al vanaf is".

eerste luisterbeurt gehad, zeker geen verkeerd album, en de mannen moeten hier ook gewoon een voldoende voor krijgen. Ik kan vooral met "Oh Well" niets anders dan per direct een vergelijk te maken. Deze vind ik muzikaal gezien geweldig van DP. Maar de zang blijft voor mij persoonlijk dan toch wel wat achter. Omdat ik in zijn geheel geen moment iets van een "OMG Wauw" heb gehad, begin ik voorzichtig met een 3***. Omdat je naar mijn idee in ieder geval geen onvoldoende kan geven hiervoor. Wie weet nog groei, we gaan het merken.

Denk dat we dit als een extraatje moeten zien van de heren, opgedragen aan hun fans om de bijzondere tijden waarin we leven wellicht wat draaglijker te maken. Voor DP zelf niet meer dan een zijsprongetje omdat ze ongetwijfeld wat tijd over hebben. Desalniettemin laten ze maar weer eens horen dat ze het erg goed kunnen vinden met elkaar. Gillan's verouderde stem kan me steeds meer bekoren. Voor wat betreft de gekozen nummers hebben Oh Well, White Room en Caught in the Act wel mijn voorkeur. In reactie op de (beetje flauwe) 1 ster welke eerder vandaag werd gegeven krijgt dit album van mij 4,5 sterren. Deep Purple bedankt voor dit fijne extraatje. (en trouwens ook voor de afgelopen 41 jaar)

Toch wel een leuk album, het enthousiasme spat er van af! Je kunt horen dat deze oude knarren nog steeds met veel plezier muziek maken. En wat nu ook wel leuk is: het is een bijzonder afwisselend album geworden.
Niks mis mee!

Ik had bijna hetzelfde geschreven als Sweet Lucy. Misschien in iets andere woorden.

Zelf ben ik niet zo'n liefhebber van boogie woogie rock, ook niet als het wordt gespeeld door Deep Purple. Maar de nummers die je noemt, die geen boogie woogie zijn, vind ik dan ook weer wel geweldig.

Vanwege het teveel aan boogie-woogie-rock (hoe verzint een mens de term) blijft bij mij de beoordeling op 3,5* steken. Roepen dat het al jaren niets meer is met Deep Purple, wat ik hier van anderen lees, is volslagen krankzinnig. Misschien een verdwaalde Blackmore fan.

We zijn de afgelopen jaren met Now what?, Infinite en Whoosh mooi verwend met prima Deep Purple rock. Waar er vandaan wordt gehaald dat het al sowieso een coverband is: waanzin. Ze hebben nagenoeg uitsluitend eigen werk en zijn daarin een voorbeeld voor velen geweest.

Ik begrijp dat ze onderling favorieten hebben uitgewisseld en tot een uitstapje met covers hebben besloten. In sommige gevallen pakt dat geweldig uit, zoals met Oh Well en White Room. Andere zijn goed te hebben en ik heb dan zelf niks met B&W.

Ik sluit niet uit, dat de mannen nog gewoon doorgaan met opnames, ook van nieuw werk. Naar leeftijd wordt niet gekeken en gelukkig maar. Voor hetzelfde geld worden reviewers op mume er uitgeknikkerd als ze boven de 50 komen. Maar wij kunnen nu mooi mee-evolueren met de band.

Natuurlijk krijgen de mannen een voldoende, of die voldoende een 9 of een 10 gaat worden laat ik nog even in het midden. Het is immers mijn eerste luisterbeurt.

Eén ding is frapant: de Canadese band Rush heeft een aantal jaren ook een album met 8 covers uitgebracht: "Feedback". Nu doet Deep Purple hetzelfde met "Turning to Crime". Beide albums bevatten twee dezelfde covernummers: "7 and 7 is" en "Shapes of Things"... Bijzonder.

"The Battle of New Orleans" is misschien wel de leukste cover!

Shapes Of Things wordt al mishandeld op kofferalbums sinds Bowie's Pinups. De definitieve koffer werd al in '68 gemaakt door Jeff Beck, allemaal verspilde moeite dus

Dit is gewoon echt een heel leuk (cover) album geworden van deze oude rockers!

Tja Deep Purple ben ik echt aan het verliezen hier. Ik zie en hoor vooral een clubje mannen dat er geen genoeg van krijgt en er te pas en te onpas nog even wat nootjes eruit komt persen. Dat is vooral leuk bij Derksen en Gijp in de show om de verloren seconden rondom de reclameboodschappen mee vol te zwieren. Kun je mooi op je dooie gemak even een nootje en een biertje pakken.

Maar thuis raak behoorlijk geïrriteerd door het quasi-vrolijke toontje van het album met als dieptepunt de zwoelbedoelde crooneruitspattinkjes in Let The Good Times Roll. Daar krijg ik toch een beetje een vieze Barry Manilowsmaak van. Ook zo'n oude vandaag die meent nog een beetje sexy te moeten doen op zijn leeftijd. Prima dat ze het doen. Staan ze natuurlijk helemaal vrij in. Net zoals ik er vrij in sta om er even een teil bij te pakken en die eens lekker met een aantal ongeremde antiperistaltische schokgolven vol te kotsen om die ellende van me af te schudden.

Ik heb geeneens zin om de originelen die ik minder goed ken erbij te pakken om te horen hoe Deep Purple ze hier langzaam de nek omdraaide. Gillan doet heel veel moeite een beetje expressie erin te krijgen maar het is allemaal tevergeefs met die kapotgeslagen stem.

Deep Purple is Very Deep Grey geworden. Maar dat wisten we sinds The Battle Rages On al

In geval van braken is er sprake van antiperistaltische golven Edwynn

Voor de vormgeving erg leuk om Turning to Crime op LP te hebben. Qua inhoud zal ik er, net als Whoosh!, niet veel haast mee maken om ook de CD aan te schaffen. Eigenlijk kreeg The Battle Rages On van mij de eer bewust op CD weggedaan te hebben wegens te matig en voor dit grauwe album volstond de LP. Het heel wat kleurrijker Purpendicular was een ander verhaal. Die moest wel op CD komen want de platenboer kon de plaat niet leveren. Goed, nu dus dit coveralbum met sticker op de folie waarop de consument gewaarschuwd wordt dat het om alleen covers gaat, echter wel 100% Deep Purple. Deep Purple's debuutalbum bestond voor de helft uit covers en het tweede album zette die lijn voort, alvorens het coveren op de derde worp beperkt bleef. Anno nu komt het vrijblijvend over en straalt het plezier eraf. Track 4 doet mijn oren spitsen want hoor ik niet C.C. Rider? Mij bekend van (Eric Burdon and) The Animals. Watching the River Flow heb ik ooit van Joe Cocker gehoord en de ultieme versie van Shapes of Things is m.i. die van Gary Moore (met Ian Paice op drums - Victims of the Future). Het vrolijke karakter van Turning to Crime slaat deels aan, anderzijds een teveel aan boogie woogie rock 'n' roll en een tekort aan heavy rock om over de hele linie te boeien. Maar wel de moeite hoor, vooraf te reserveren en op vrijdag releasedag te beleven.

Wie wordt na verloop van tijd nou niet grijs.... Het mooie is dat deze very deep grey old men ons met "Turning to Crime" weer op een puik album trakteren.

Trakteren, trakteren. Je moet natuurlijk wel pegels overmaken als je hem in huis wil hebben.

Jezelf trakteren, jezelf kietelen, Sinterklaas "Turning to Crime" door de schoorsteen in je schoen laten gooien... Alles kost geld, voor niets gaat alleen de zon op.

Fijn dat er leden zijn die niet genoeg kunnen krijgen van Purple en ook de nieuwe schijf de hemel inprijzen. Alsof wij god op onze blote knieën moeten danken dat deze dino rockers ons verblijden met een schijf vol covers. De boogie en woogie tracks irriteren mij mateloos en het olijke sfeertje is niet aan mij besteed. Hoewel ik de mannen het spelplezier van harte gun, en wat mij betreft elk jaar een nieuwe schijf uitpoepen, doet dit plaatje mij nog een stuk minder dan de vorige worp. Hoewel de sfeer in de band waarschijnlijk prima te noemen is en de mannen lekker doen waar ze zin in hebben, ik gun het ze. Dat wil niet zeggen dat je als eventuele liefhebber alles maar kritiekloos hoeft te slikken. Grootste dissonant vormt wat mij betreft Gillan, zijn zang kan toch echt niet meer door de beugel, ik vind het niet om aan te horen. Kortom, een mager plaatje waarbij het laatste gedeelte van de schijf nog wel enigszins wat leuke momenten kent. Conclusie, voor de echte fan vormt het een aanvulling op de collectie, hoewel de gemiddelde liefhebber hier waarschijnlijk ook niet echt de meerwaarde van in ziet.

Er zijn gemiddelde liefhebbers en er zijn echte liefhebbers, de fijnproevers onder ons zal ik maar zeggen...

Jezelf trakteren is weer iets anders dan dat Deep Purple trakteert. In mijn woordenboekje dan.

Voor deze laaglander geldt althans dat als die zegt: 'ik trakteer' dat je dan geen pegels hoeft over te maken omdat het bonnetje voor je betaald wordt.

Dan vormt deze plaat een geschenk dat ik waarschijnlijk ooit nog zal moeten ontvangen...

Deep Purple trakteert mij op bijna 50 minuten prima muziek waar ik graag € 15,99 voor op de toonbank leg. Ik hoop Edwynn dat deze uitleg past in je woordenboek.

Nog eentje voor je woordenboek: fijnproever: 'iemand die een fijne onderscheidende smaak heeft'. Dus iemand die niet klakkeloos alles dat zijn favoriete bandje uitbrengt de hemel in prijst.

Zo staat het ook in mijn Dikke van Dale. Derhalve kan ik mijzelf ook als fijnproever beschouwen...

Nee, je hoeft ook zeker niet alles te slikken.
Maar je kunt ook gewoon liefhebber zijn en het de ene keer beter vinden dan de andere keer. Simpelweg omdat deze muziekwet voor elke band of artiest nu eenmaal opgaat.

Wat overblijft is de vraag hoeveel nuance er overblijft. Je kunt derhalve niet Turning to crime afzetten tegen Now What en Infinite omdat dat duidelijk hoorbaar verschillende albums zijn.

Als je onbeperkt 5***** uitdeelt heb je ongelijk en als je zegt dat het al 30 jaar helemaal niks meer is heb je ook ongelijk. In beide gevallen worden zowel uitsluitend de loftrompetters als de gebruikelijke steen en been klagers met zware onvoldoendes een beetje ongeloofwaardig.

Binnen de (oude) Deep Purple gelederen heb je dan ook nog de verongelijkte Blackmore adapten die natuurlijk met lede ogen de aanwezigheid van zanger Ian Gillan en gitarist Steve Morse aanschouwen. Als aanleiding om kritiek te spuien.

Dat neemt echter ook niet weg dat beide mannen, ook op een wat minder album als Turning to crime, eigenlijk nooit verzaken. Niets mis met de stem van Gillan in ieder geval.

Steve Morse speelt dit jaar overigens 25 jaar gitaar bij Deep Purple, uiteraard van harte!

Inderdaad, het zijn drie hoorbaar verschillende albums waarbij twee dingen overeenkomstig zijn: desbetreffende albums zijn gemaakt door de onbetwist beste rockband allertijden en de albums verdienen alle drie 5*****.
Hoe je het ook wendt of keert: de Deep Purple sound is onmiskenbaar aanwezig op alle drie de albums.