Bonobo - Fragments (2022)

Bonobo kan wat flauwtjes zijn, maar leadsingle Rosewood vind ik erg tof! Sfeervolle productie en in de tweede helft wordt het gaspedaal ook wat ingedrukt.

Hier kijk ik rijkhalzend naar uit. Veel te lang moeten wachten op nieuw materiaal.
Rosewood is een heel goede single die al meermaals op repeat gaat.

over dat flauwtjes.. dit kan gerust gezegd worden over de 2de gedropte plaat: Tides:
Bonobo - 'Tides (feat. Jamila Woods)' (Official) - YouTube
niets voor mij die plaat...

Ik volg voorgaande opmerkingen helemaal. Een nieuwe Bonobo kan voor mij twee richtingen uit. Of het is wat zwak geneuzel zoals Tides of het is een sterke productie zoals Rosewood.
Maar met 'Otomo', samen met O'Flynn, is het er paf op. Wat een heerlijke track!

Ik ben al een tijdje klaar met Bonobo. De organische productiestijl van zijn eerste paar albums is steeds meer glad en synthetisch gaan aanvoelen, zijn gebruik van tribal-achtige vocal samples lijkt meditatief te zijn bedoeld maar klinkt in feite cheesy, en de 4x4 dance-invloeden doen het geheel gewoon weinig goed. Al bij al klinken de laatste paar platen van Bonobo als generieke deep house of downtempo en het doet me allemaal vrij weinig. Op basis van de singles zal ik deze ook weer links laten liggen. Jammer.

Ik kan je hier voor een groot deel wel in volgen. Sinds Black Sands (wat overigens een van mijn favo-albums is) is alles een stuk meer afgelijnd en dus ook commerciëler geworden. Desondanks vond ik dat hij een goeie balans had gevonden tussen de populaire dance en het meer creatieve electronica/lounge house.
Voor mij zowat in dezelfde lijn met Caribou, waar cheesy en meer alternatieve dance/electronica hand in hand kunnen gaan.
De twee albums die hierna volgenden The North Borders en zeker Migration gingen op eenzelfde elan door, maar neigden vaker meer naar een zwak afkooksel van Black Sands.

Ik verwacht met dit nieuw album zeker geen over de lijn sterk album, maar wel enkele interessante losstaande producties.

Voor unieke elektronische muziek kijk ik wel verder rond.

you're welcome.

Ik ben bekend met zijn/haar muziek. Interessant en uniek is het wel. Hoewel er ondertussen al genoeg artiesten zijn die je onder trans-electronica kan klasseren. Ik ben (nog) niet door overtuigt van Arca. Vond Sophie (RIP) beter.

From You is een zwak nummer. Mijn vermoedens van een zeer wisselvallige plaat worden alleen maar bevestigd. Enkele uitschieters die echt de moeite waard zullen zijn, maar veel overbodige en slechte nummers.

Het lijkt weer typisch Bonobo te worden, en dat kunstje is nog niet klaar, wel voelt een en ander minder spannend dan vlak na het millennium. Toch verwacht ik prima muzikaalbehang, de eerste singel'tjes bij tijd en wijlen aanstaan tijdens werk, het is ondersteunend aanwezig en voldoende afwezig om niet te overheersen, dus weer veel van de typische signature.

Ik leerde Bonobo kennen doordat Rhythm & Poetry hem onder de aandacht bracht met het uitkomen van Black Sands. Sindsdien kijk ik uit naar nieuwe releases, en ook al leken ze in eerste instantie tegen te vallen, uiteindelijk zat er altijd flink wat materiaal tussen om van te genieten en scoorden ze alle 4,5*.

Zo lijkt het ook weer met Fragments. 'From You' is een nummer om snel te vergeten, en ook Tides kabbelt wat al te rustig voort. Hopelijk hebben we met Rosewood en Otomo nog niet het beste gehoord van deze plaat.

" Het is ondersteunend aanwezig en voldoende afwezig om niet te overheersen. "

Wauw. Hier heb je de stier bij de horens.

Mijn eerste beluistering voelt een beetje alsof ik naar een Best Of album zit te luisteren. Een mix van stijlen die ze op voorgaande albums (al) hebben laten horen. Vanaf Black Sands is het vernieuwende er sowieso wel af en is het allemaal wat kapotgeproduceerd (lees: te glad en saai) gaan klinken. Ook ben ik iets minder van de Bonobo met de gelikte zangers en zangeressen. Gevoelsmatig liggen de hoogtijdagen van dat soort mixen van electronic en popzang (bijv. Ry X, SOHN, Parra for Cuva) wel wat achter ons inmiddels. Vooral de meer electronic upbeat tracks met oergeluiden en zangkoren vallen iets beter. Maar daarvan hebben ze naar mijn mening al veel betere tracks gemaakt, wat dit nieuwe album voor mij redelijk overbodig maakt. Maar we gaan zien of het de aankomende tijd nog kan groeien.

Don't set you hopes too high - mijn ervaring met Bonobo - mede n.a.v. zijn aflevering van Fabric Presents - is dat het album wel gaat wennen als je het vaak genoeg hoort - zo op de achtergrond bij een klusje of een borrelpraetske Eerlijk gezegd wordt Bonobo mn. gewaardeerd door lieden wier aanbevelingen je niet direct als opvolgwaardig zou bestempelen

Voor alle duidelijkheid: Bonobo en Tobin in 1 zin noemen maakt je eerder geloofwarrig dan geloofwaardig

Zonder dit album te veel te vergelijken met ouder werk ben ik eigenlijk wel heel erg te spreken over dit album. Erg sfeervol en eigenlijk alle gastvocalisten zijn smaakvol.

"Otomo" met O'Flynn is echt fantastisch IMO.

Bonobo kan er wat mij betreft ook wel mee door, het is aangenaam, vrij constant en toch gevarieerd genoeg om te blijven luisteren. De clipjes kan ik ook wel waarderen.

Dat door mij gecursiveerde in mijn ogen nou juist niet. Er gebeurt te weinig waardoor het eigenlijk prima naar de achtergrond verhuist zoals hier Bonobo - fabric presents (2019) - MusicMeter.nl ook al aangegeven.

Desalniettemin - kan ook aan komen drijven met het getij en zal 'em zo wel eens aanslingeren

Ik ben pas ingesprongen bij zijn vorige plaat, die wel ok was maar nergens bijzonder. Deze is in dat opzicht een stapje beter, hoewel het ook hier nergens echt bijzonder wil worden.
Het is vooral chille achtergrond muziek met een zomers sfeertje.

…. in mijn geval genoeglijk één keer helemaal van begin tot eind, enige reserves heb ik ook wel hierbij, ik zou dit nooit kopen!!!

Staat te draaien - maar dit is gewoon kattenbrokmuziek (hap - slik - weg - blik van was dat het?) in optima forma. Zie je het als een introductie to electronic (lite), kan het nog goed komen, op hetzelfde Ninja tune label is genoeg mooie/goede muziek te vinden, zoals The Cinematic Orchestra - To Believe (2019) - MusicMeter.nl dat aan de goede kant van de kwijlebalgrens zit.

Ben trouwens wel benieuwd wat je van A Winged Victory for the Sullen - The Undivided Five (2019) - MusicMeter.nl vindt of anders hun laatste. Die band stond nl vermeld een lijstje van Mssr Renard

Dat kan niet kloppen. Ik ken die band niet. Overigens ben ik niet zo heel erg fan van Bonobo en Cinematic Orchestra.

Van mij mag het allemaal veel organischer.

Nochthans is het oude werk van Cinematic Orchestra (van voor het album 'To Believe') echt wel organisch imo. Maar goed, ik weet niet wat je daaronder verstaat. Ken je het oudere werk van CO?

Volgens mij vind ik Cinematic Orchestra wel okay. Ik moest even schakelen door de plotselinge tag. Ik ben even niet met dit soort muziek bezig.

Ik zal even tussen mijn oude stemmen en berichten kijken.

Edit: vroeger luisterde ik me suf aan aan triphop, nujazz, drum&bass etc (van 4Hero tot Roni Size tot Hargrove's Hardgroove etc.) , dan had ik dit waarschijnlijk geweldig gevonden.

Geen slecht woord dus, gewoon niet zo veel zin in.

Ja hoor eens - als je als muziekliefhebber in mijn boek bekend bent als omnivoor, kan je opeens wel jazz ontdekken of terugvallen op je southern rock - neem er een perzik bij - maar dan staat het beeld van de muzikale omnivoor bij mij nog overeind. Waarschijnlijk heb ik ergens - bij favoriete albums van 2021 bijv - twee posts gecontamineerd, die stonden ongetwijfeld op minder dan 1,5 meter van elkaar, en dan is besmetting snel een feit.

Als ik de bron vind, breng ik je op de hoogte, maar het was de opvallende naam i.c.m. de reputatie des users die mij het album deed tsjekken. Dus als je die veer niet wilde, trek 'em eruit, maak 'em schoon en bewaar 'em voor eigen gebruik, zoals om mee te schrijven.

Dit Bonono - abusievelijk - tweemaal geluisterd en dat is a warning sign, is kattenbrokmuziek uit de AH-aanbieding (twee voor de prijs van 1); je zult 'em maar gekocht hebben voor jezelf + 1 hebben gekregen, voor als kedo; zou m'n eigen exemplaar na eenmalige beluistering prompt ook wegdoen. Misschien is het (wel) chill als je in de stoel van de tandarts ligt

Wederom een prachtige hoes, maar de muziek op dit album lijdt aan hetzelfde euvel als The North Borders; Het kabbelt teveel voort zonder echte uitschieters. Simon Green geeft op zijn facebook aan dat hij Fragments het lastigste album tot nog toe vond om te maken en vaak twijfelde aan zichzelf, en dat kun je er ook wel aan afhoren. Er lijkt niet echt een een idee achter te zitten, een bepaalde rode draad zeg maar. Zoals al eerder aangehaald is lijkt het meer op een Best Of verzamelaar, al zal zo'n album ongetwijfeld een stuk spannender klinken dan wat we nu voorgeschoteld krijgen. Wat betreft de productie zit het wel snor, want die is tot in de puntjes verzorgd, maar ik mis de creativiteit, de spanning. Voor nu schieten Rosewood, Elysian, Sapien en afsluiter Day by Day er voor mij uit, maar ook deze nummers zijn een herhalingsoefening van veel beter Bonobo-materiaal. Gemiste kans deze plaat, al kan ik het ook weer niet slecht noemen.

Deze nieuwe plaat van Bonobo schiet voortvarend uit de startblokken, om dan vooral rond het drietal Rosewood / Otomo / Tides tot een hoogtepunt te culmineren (mooie samenwerkingen ook!). Daarna verzandt alles echter in kabbelende gezelligheid, vooral geschikt in een willekeurige lounge of lobby als achtergrondmuziek. Te vaak heb ik dan het gevoel "Best aardig, maar echt warm word ik er niet van".

3 sterren

Bonobo bewandelt hier op bepaalde tracks een fantastische middenweg tussen downtempo en deep house. Met een ontzettend mooi geluidenpalet, met veel gevoel en warmte. De track die mij persoonlijk echt weg blaast momenteel is Age of Phase; het is misschien niet het meest innovatieve, maar die vocal is zo perfect uitgevoerd. Doet me een beetje aan Bicep denken (ook fantastische muziek trouwens). Veel beter dan het vorige album Migration, wat mij betreft.

Toegegeven, het haalt niet het niveau van de eerste Bonobo-albums (Animal Magic, Dial 'M' For Monkey, One Offs... Remixes & B-Sides en Black Sands), maar Bonobo is veranderd van stijl en in dat genre is dit toch echt wel een prachtig album hoor.

Als je nog nooit een deep house plaat hebt gehoord misschien wel.

Oké. Beetje aanvallend. Mag ik me weer gaan verdedigen dat ik nergens zeg dat dit deep house is, maar dat het ergens tussen downtempo en deep house in zit. En dat ik zeker wel deep house platen heb gehoord, maar dat dat niet zo relevant is.

Misschien is het dan beter om me (in jouw oren) betere voorbeelden te geven binnen de genres die Bonobo bewandelt, in plaats van de aanval op te zoeken? En dan geniet ik ondertussen nog even verder van deze plaat.

Als je van Bonobo's geluid houdt dan zou je je eens kunnen wagen aan Blockhead, Jon Kennedy, Kid Koala, Mr Scruff, Quantic, TM Juke en Zero 7. Als je meer into zijn deep house achtige vibes bent dan kun je nog zijn remixes voor o.a. George Fitzgerald, Gorillaz, Henri Texier, Kiasmos, London Grammar, Maya Jane Coles en Michael Kiwanuka eens opzoeken. Kiasmos laat zich ook wel vergelijken met de deep house van Bonobo.