Black Country, New Road - Ants from Up There (2022)

Nou, hier is hij dan, zoals beloofd. Geschreven voor, en eerst verschenen op Cutting Edge

We waren verleden jaar omstreeks deze tijd al erg te spreken over ‘For the first time’ het debuut van de bijzondere, lachend-alle-clichés-omzeilende Britse rockband Black Country, New Road. En hou jullie nu maar goed vast aan de takken van de bomen, want ‘Ants from up there’ is zowaar even indrukwekkend. If not more so. Tegelijkertijd luidt de plaat het einde van een tijdperk in.

De seizoensfinale van Black Country, New Road seizoen 1

De oh zo kenmerkende zang en teksten van Isaac Wood hoor je op ‘Ants from up there’ namelijk voor het laatst op een Black Country, New Road-album, normaal gezien. Eerder deze week maakte de gitarist bekend dat hij ermee ophoudt: zijn mentale gezondheid leed te ernstig onder het muzikantenbestaan. Zo wordt ‘Ants from up there’ plots een onbedoeld afscheid voor deze periode, waarin de band razendsnel een plekje wist op te eisen tussen de moderne klassieken. Dit met een geheel eigen mix van van alles en nog wat, van post-punk en art-rock tot traditionele Joodse muziek en Arcade Fire.

Ondanks de torenhoge kwaliteit van de voorganger wordt niet veel moeite gedaan om vast te klampen aan die sound. Black Country, New Road klinkt nog steeds helemaal als zichzelf, maar het bandgeluid heeft een merkbare evolutie doorgemaakt. Waar ‘For the first time’ je kop nog pakte en keihard tegen de muur sloeg, daar is ‘Ants from up there’ een stuk subtieler, cryptischer en, durven we het woord in de mond nemen, volwassener.

In the aeroplane over the new road

‘Ants from up there’ is dus veel minder in your face, minder een album waarbij je bij luisterbeurt 1 al enthousiast door de kamer stuitert. Maar het songmateriaal, oh damn, het songmateriaal. Perfect opgebouwd, met een emotionele en vaak aandoenlijke vocal delivery, teksten die per luisterbeurt alleen maar positiever in het oor springen… hier valt opnieuw heel wat te genieten.

Moet je zeker eens geluisterd hebben: live-klassiekers ‘Snow globes’ en ‘Basketball shoes’. Deze werden nog van het debuut gelaten maar vinden hier, ongetwijfeld tot opluchting van de fans die erbij waren, nog net op tijd hun thuis. Op gezette tijden komt zelfs ‘In the aeroplane over the sea’ van die andere volstrekt unieke rockband Neutral Milk Hotel als referentie naar boven. Met name ‘Chaos space marine’ en ‘Mark’s theme’ hebben diezelfde intense ‘fin de siècle’-melancholie over zich. Black Country, New Road kent zijn klassiekers.

Bedankt voor alles, Isaac Wood!

Ook al luisteren wij al een maand naar deze plaat (ah, de voordelen van een muziekjournalistiek bestaan) toch willen wij niet beweren dat wij deze plaat al helemaal doorgrond hebben. Mede doordat bepaalde thema’s en symbolen doorheen meerdere liedjes blijven terugkomen. Geloof het of niet, maar dat is een goed teken. Weinig zo tragisch als een geweldig album waar je toch vrijwel meteen op uitgeluisterd raakt. Dat lijkt hier niet snel te gaan gebeuren.

Dit is een meesterlijke plaat die niet meteen al zijn kaarten op tafel gooit, maar doorheen meerdere luisterbeurten interessant blijft. Een zinderende finale voor Black Country, New Road deel 1. Laten we hopen dat er nog velen mogen volgen, en dat ze allemaal ook maar een greintje van de kwaliteit en intensiteit hebben van ‘Ants from up there’. In dat geval mogen we allemaal al meer dan tevreden zijn.

Black Country, New Road maakt een droomstart met het overdonderende For the First Time. Een tot in vermorzelde kristaldeeltjes uitgebalanceerde perfectionistische plaat, al blijven de puristen erbij dat de oorspronkelijk singleversies net wat meer onder de huid kruipen en net wat meer een overrompelende indruk maken. Het meest verschrikkelijke doemscenario wordt waarheid als op het voorstadium van de releasedatum van het al door de schrijvende pers bejubelde Ants from Up There het muzikale meesterbrein Isaac Wood aankondigt dat hij het niet meer op kan brengen om met de band door te gaan. Leeg en stuk, de uitweg ligt niet meer in Black Country, New Road.

De beklemmende nerveuze zangstijl komt dicht bij het persoonlijke beangstigende manische gevoel waartegen de zanger blijkbaar al langer vecht. Een ware domper, die de geschokte buitenwereld niet ziet aankomen, maar tevens een moedig besluit van een wijze persoonlijkheid die voor zichzelf kiest en zich niet laat leiden door paparazzi media, jaloerse critici en bedrieglijke ideeën stelende platenmaatschappijen. Er zijn al genoeg voorbeelden te noemen van muzikale dichtschrijvers die uiteindelijk kapot gaan door de druk van buitenaf. Alle geplande concerten worden geschrapt, al brengt de band wel snel het statement naar buiten dat de overige leden hoe dan ook Black Country, New Road voortzetten.

Wat maakt een band als Black Country, New Road toch zo bijzonder? De speelse opgewektheid van de jaren tachtig postpunk blazerspartijen die met jeugdige vreugde in de verdrukking gebracht worden door de oprechte gemeende dramatiek van de met zichzelf worstelende Isaac Wood? De verbitterende kronkelige spanningsbogen die dwars door de complexe poëtische hersenspinsels de verharde kern van het afbrokkelende Londen een woonplaats in de gebroken harten van een onbegrepen generatie gunnen? De opbrandende zielenpijn, de identiteitscrisis onzekerheden, de getergde wanhoop of gewoon die dynamische mix van traditionele klezmer folk en compromisloze artrock.

De vreugdevolle wervelwind die in het Intro zijn opwachting maakt zet zich voort in de rockopera opgewektheid van het zwaar theatrale Chaos Space Marine waarin Isaac Wood zijn psyche ontvlucht en het lege lichamelijke omhulsel aan het onherkenbare schimmige Londen schenkt om zich klaar te maken voor die mijlsgrote overstap naar New York. Met zichtbaar kippenvel gaan je gedachten naar Joy Division, waar de frontman ook op de vooravond besluit om de schepen af te houden en een definitief einde aan die geplande Amerikaanse Droom maakt.

Het uitgestippelde afscheid valt zwaar. Zijn gelauwerde vrienden slaan als volgroeide zwanen hun vleugels uit, terwijl het lelijke getergde eendje Isaac Wood de strijd van de Concorde eenzaamheid aanvecht, en in stilte achterblijft. Slaapliedjes melodieën houden helaas de nachtelijke demonen niet op een veilige afstand. Het verdovende effect van de in zachtheid gevangen voordracht van een gevallen verhalenverteller komt confronterend binnen nu je een stukje meer inzicht in de desperate wanhoopsdaad krijgt. Oprechte bezinning maakt zich in Het Laatste Avondmaal Bread Song meester om zich vervolgens op de religieuze Dag Des Oordeels te richten. Haastige ritmes vechten de beperkte tijdslimiet aan en versnellen de track naar een hemels rooskleurig bloedrood einde toe.

De stabiliteitsbeginselen van Good Will Hunting zijn een verademing, al sluipen ook hier de tot waanideeën fijn getrokken grimassen keihard binnen om die doorweekte vrolijkheid snoeiend af te straffen. Treurnis en melancholiek, lichtgewicht blazers en herfspiano toetsenwerk verstoren de klimaatstemmingen en trotseren de trefzekere zwaard van Damocles aanvallen van dit in het hart rakende slagvaardige percussiegeweld. Het in tweestrijd verkerende Haldern zoekt de tussenweg op tussen verzuipende misselijkmakende podiumangst en het euforische overwinnaarsgevoel die de kick van het optreden als vooruitsnellende beloning binnenhaalt.

De ruimte voor de instrumentatie van Mark’s Theme komt volledig op de rekening van saxofonist Lewis Evan. Een eerbetoon aan zijn dierbare oom die ten gevolge van COVID-19 letterlijk zijn laatste adem uitblaast. Aansluitend neemt hij de leiderschapsrol in de vintage rockmusicalwals van de melodieuze einddans The Place Where He Inserted the Blade op zich. Het zou al een waardige afsluiter zijn, de vocalen van Isaac Wood vertonen aangetaste scheuren en met een emotionele beladenheid openbaren deze zich, overschreeuwd door de indringende toeslaande backing vocals. Maar dit is enkel voorwerk, de voorhoede van het magistrale slotakkoord wat zich in twee delen uiteenzet.

Snow Globes klampt zich vast aan het geloof als ongeloof het slachtoffer in een zwart boetekleed gehuld zijn seksuele voorkeur afstraft, met oorverdovende donderslagen geselt die een in strakke vorm verkeerde Charlie Wayne destructief in alle onschuld loslaat. Op de achtergrond jammeren schijnheilige koorknapen hun hemelse treurlied, het gezicht tegen de afkeuring afwendend. De gewone dagelijkse sleur in de epische chaotische diplomatiek van het met opbeurende licht verteerbare exotische Zuid Amerikaanse feestaccenten aangeklede Basketball Shoes is juist een ononderbroken gewoonte. Een ervaring rijker, een illusie armer. Uiteindelijk verlangen we naar het vertrouwde en offeren daarvoor het vooruitstrevende revolutionaire idealisme op en bombarderen we de torenhoge fantasierijke luchtkastelen met een denkbeeldige stormvloed aan uitgetekende sneeuwballen.

Was For the First Time nog een inkijk in de grimmige voorgeschiedenis van Black Country, New Road, Ants from Up There is de keerzijde van de roem, gemarkeerd door de pandemie ontstopping, waardoor er een acute afsluiting van het muzikale darmstelsel ontstaat, en de gedeelde shit geen mogelijkheid ziet om naar buiten te treden. Hoe ver uit elkaar liggende begrippen als beklemmend en berusting uiteindelijk elkaar kruizen en op dat punt in de knoop raken.

Black Country, New Road - Ants From Up There | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Vorig jaar wist de jonge Britse band Black Country, New Road mij zodanig te charmeren met hun debuutalbum For the First Time dat ik ze prompt op de eerste plaats parkeerde in mijn eindlijstje. Het was dan ook met veel plezier dat ik uitkeek naar het tweede album, dat welgeteld 364 dagen na hun eerste zou uitkomen. Het zevental was op dat moment al volop bezig met de opvolger. Hun debuut zagen ze zelf als een portfolio van wat ze als band konden zijn, hun tweede moest hun eigenlijke eerste volwaardige plaat worden.

En dan kwam maandag, vier dagen voor de release, het nieuws dat de frontman en gitarist Isaac Wood, met zijn unieke stem, presence en teksten, de band verlaat. In een korte maar veelzeggende Instagrampost schreef hij dat hij te veel last had van verdriet en angst. Interviews met de bandleden maakten inmiddels duidelijk dat hij als frontman van een groep met enige hype inderdaad te veel druk ervoer. De zes anderen beslisten om verder te gaan maar de nummers met Wood te beschouwen als voltooid verleden tijd, uit respect voor zijn bijdrage.

Het maakt dit album heel speciaal. Een eerste echte worp op volle kracht van het zevental en (voorlopig) meteen ook het allerlaatste met deze bezetting, een collectie fantastische nummers die nooit live zullen gehoord worden nadat ze zijn uitgebracht. Het is een magere troost dat ze weliswaar al het grootste deel van de set uitmaakten toen ik ze in oktober in de Botanique zag. Maar dat gegeven, samen met het vertrek van Wood; geven dit album een bijzondere context, eentje die vreemd genoeg misschien wel in het voordeel kan spelen.

Maar goed, de muziek dus. Met drie van de vier releases in het begin van het album is het vertrouwd binnenkomen. Na het frivole, nerveuze Intro komt meteen het meest toegankelijk nummer Chaos Space Marine, gevolgd door het eerste hoogtepunt Concorde, het blauwdruk van dit album, waarbij de 7 leden elk de kans krijgen om individueel te schitteren, maar nog vaker een fantastisch geheel vormen, waarbij de som de individuele delen meer dan overstijgt. Dat is ook het geval op Bread Song, waar het eerste deel meandert op gevoel om dan naar een crescendo te werken.

Reviews zullen het wel eens hebben over Arcade Fire en dan zeker over debuutalbum Funeral. Dat is vaak niet meer dan een raakvlak, maar op het pop-achtige Good Will Hunting zijn de parallellen zeker te trekken. Maar dan komt weer het ingetogen donkere Haldern en Mark’s Theme, steunend op de saxofoon van Lewis Evans, een ode aan diens nonkel die enkele dagen voor de release van hun debuutalbum overleed aan COVID.

En dan moet het absoluut magnifieke afsluitend trio nog komen. The Place Where He Inserted the Blade is een vroege kandidaat voor song van het jaar, met een geweldige mix van ingetogen angst en iets meer uitgesproken melancholie, met een sprankeltje hoop. Dan komt het meanderende Snow Globes waar de drums van Charlie Wayne op een gegeven moment als een sneeuwstorm de stem van Isaac Wood naar de achtergrond dwingen. En dan, als afsluiter, is er de 12-minuten durende zwanenzang van Basketball Shoes, een nummer bestaande uit enkele nummers. Van zacht kabbelend, tot springerige postpunk en van een apocalyptisch koortje tot de oerkreten van Wood, die in de laatste anderhalve minuut bij wijze van onbedoeld afscheid nog eens alles uit zijn longen perst.

Zelfs zonder het vertrek van Wood zou ik dit beschouwen als een absoluut magnifiek album, een dat mijn belachelijk hoge verwachtingen nog weet te overstijgen. Door de manier waarop zeven bandleden zo’n mooi aanvullend geheel kunnen vormen, door de productie die dit mogelijk maakt, door de zeven leden die elk op hun manier tonen wat voor talent en creativiteit ze bezitten. Maar zeker ook over de teksten over angst, verlangen en eenzaamheid en de breekbare passie waarmee Wood ze declameert.

De zes overige leden gaan verder met een totaal nieuw repertoire en waarschijnlijk met bassiste Tyler Hyde als de zangeres, al hebben ze naar aanleiding van Woods worstelingen besloten om zeker te zijn dat het middelpunt van de aandacht beter verdeeld wordt, zodat de druk niet te veel wordt. Het is atypisch, want dit album zal afgaande op de reacties van fans, muziekliefhebbers en recensenten wel een blijver zijn. Maar het is ook een einde. En hoewel het balen is dat deze nummers live voorlopig geen toekomst hebben, is het ergens ook wel typisch voor deze atypische band.

Black Country, New Road – Ants From Up There | De Profundis - jverhelst.wordpress.com

Voor mij na enkele beluisteringen de rock-equivalent van Trentemøller - categorie 'iets te hard geprobeerd'. Ze kennen hun klassiekers; ze kunnen stukken Steve Reich moeiteloos inbedden in hun post rock pastiches (al ligt dat er al in de intro wel erg dik bovenop); de teksten zijn lekker apart en je kunt er beluistering na beluistering meer uithalen. Maar dat is voor mij in dit geval allemaal geen compliment.

Dit gezelschap komt zo ontzettend zelfbewust en 'vakkundig' over dat het bijna doorlopend op mijn zenuwen werkt. Het is ongetwijfeld lastig om met zo'n torenhoge hype om te gaan, en dit album voelt aan alle kanten als een snoepwinkel voor muzieknerds. Het is ontegenzeggenlijk knap gemaakt, maar doet me helaas niets.

Neen, dit is echt niets voor mij. Ik vind dit zelfs ronduit vreselijke muziek. Ik zie velen de vergelijking maken met Slint. Ik zie het niet echt. Ik ben zelfs fan van Spiderland? Dus neen. Ik kan me moeilijk een Slint voorstellen met piano's/violen/saxofonen. Het enige wat in de buurt komt is de laatste track, wat ook de beste track is van het album meteen.

Maar verder is het enige wat het gemeen heeft dat bepaalde tracks post-rock zijn, maar in post-rock maak ik zelf de onderscheiding tussen post-GSYBE post-rock (dat zijn crescendo post-rock 90% van de keren) en pre-GSYBE post-rock. De vergelijking met Arcade Fire begrijp ik beter. Vooral de tweede track doet specifiek aan Funeral denken. Ik ken Funeral wel niet extreem goed, ik vind het ook een overschat album, maar volgens mij is Funeral wel wat "toegankelijker" en makkelijker te behappen dan dit. Dit ligt me niet, vind ik absoluut gigantisch overhyped enzovoort.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Black Country, New Road - Ants From Up There - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Black Country, New Road - Ants From Up There
Precies een jaar na het terecht zo geprezen debuut, keert de Britse band Black Country, New Road terug met een nieuw album dat anders, toegankelijker, intiemer, intenser maar vooral nog een stuk indrukwekkender is

Het etiket postpunk wordt tegenwoordig makkelijk op albums gedrukt, maar past niet op het tweede album van de Britse band Black Country, New Road. Invloeden uit de postpunk zijn niet helemaal verdwenen op het album, maar spelen een ondergeschikte rol. Het geldt voor alle invloeden, want de muziek van de band uit Londen is een bonte mix van van alles en nog wat. Vergeleken met het debuut klinkt album nummer twee iets toegankelijker, maar dat is een relatief begrip. Ants From Up There is een intens en donker album vol demonen, maar ook een album vol geweldige muziek, die als je de songs op het album vaker hoort alleen maar mooier wordt. Black Country, New Road is de belofte ver voorbij.

For The First Time, het debuutalbum van de Britse band Black Country, New Road, werd vorig jaar nogal eens in het hokje postpunk geduwd. De muziek van de band uit Londen bevatte inderdaad wel wat invloeden uit de postpunk, maar For The First Time was toch vooral het spreekwoordelijke vat vol tegenstrijdigheden met ook flink wat invloeden uit de jazz, postrock, folk en klezmer, om maar wat invloeden te noemen.

Met haar debuut positioneerde Black Country, New Road zich ergens tussen Shame en Black Midi in en tekende het voor een debuutalbum dat absoluut behoorde tot de meest enerverende van 2021. Deze week keert Black Country, New Road terug met haar tweede album. Ants From Up There zou naast het tweede album ook zomaar de zwanenzang van de band kunnen zijn of in ieder geval van de huidige bezetting van de band, want voorman Isaac Wood kondigde vlak voor de release van het album zijn vertrek aan.

Het is zeker geen stil vertrek geworden, want met Ants From Up There lost de band de torenhoge belofte van haar debuut moeiteloos in. Na een kort intro waarin de ook op het debuut zo dominant opduikende blazers opduiken, begint de Britse band ambitieus aan haar tweede album. Chaos Space Marine opent met blazers, viool en een piano, maar slaat al snel om in een voor Black Country, New Road begrippen bijna toegankelijke song.

Isaac Wood laat de praatzang op het nieuwe album deels achter zich en zingt alle demonen vol overgave van zich af in een intense track. Het doet wel wat denken aan The Arcade Fire ten tijde van Funeral, maar de eerste echte song op het album is ook een typische Black Country New Road song. De band heeft nog altijd lak aan genres en sleept er van alles bij.

Het fraaie Concorde opent vervolgens ingetogen en stemmig, maar ook in deze zes minuten durende track blijft de uitbarsting niet uit. De band uit Londen heeft het pad van haar debuutalbum zeker niet verlaten, maar ik hoor duidelijk minder postpunk op Ants From Up There en zeker in de ingetogen songs zijn deze invloeden zelfs volledig verdwenen.

Ook het fraaie Bread Song laat ruim zes minuten lang vooral ingetogen muziek horen en valt hiernaast op door de gekwelde zang van Isaac Wood. Het is zang die niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar het bevalt me persoonlijk beter dan de praatzang van alle hippe postpunk bands van het moment.

In muzikaal opzicht is Ants From Up There meer ingetogen en ook wel wat toegankelijker dan het debuutalbum, maar er valt weer veel te genieten. De ritmesectie speelt geweldig, de gitaarlijnen draaien prachtig in elkaar, viool en piano zorgen voor stemmige accenten en steeds weer is er een belangrijke rol voor de saxofoon, die (buiten het instrumentale Mark's Theme) nergens heel nadrukkelijk op de voorgrond treedt, maar desondanks vaak een hoofdrol opeist.

Het tweede album van Black Country New Road is misschien toegankelijker dan het debuut van de band, maar het is in het geval van de band uit Londen een relatief begrip. Ants From Up There is een album vol tempowisselingen en verassende wendingen en misschien wat minder een vat vol tegenstrijdigheden, maar zeker in emotioneel opzicht wel een licht explosief vat.

Zeker wanneer de band subtiel speelt en mooie gitaarlijnen combineert met sfeervolle pianoklanken en steeds weer die geweldige saxofoon, komt alles aan op de zang van Isaac Wood, die hier en daar klinkt Nick Cave, maar dan nog wat desolater. Het is direct bij eerste beluistering al indrukwekkend, maar Ants From Up Here wordt vervolgens alleen maar mooier en imponeert steeds meer. Erwin Zijleman

De eerste Black Country, New Road was een plaat waar de ambitie van af droop, maar de uitvoering vaak nog aan de ruwe kant was. Bij deze opvolger is dat compleet niet het geval. Black Country, New Road verfijnt op alle fronten. Het is een compleet andere band dan op For the First Time. Daar hoorde je een gezelschap dat vaak hard lachte om zijn eigen inside jokes en binnen sterke ironie zijn emoties tentoonstelde. Op deze plaat is dat hele deken van de band afgetrokken. Zelfs zonder de context van het vertrek van Isaac hoor je dat het een zware tijd is én was voor ze, met blazers die op de voorste rij van de treurmars staan. Het is een ontzettend melancholische plaat. Isaac zet zijn stem niet meer extra aan, maar laat gewoon ongefilterd aan ons horen dat het niet zo goed gaat met hem. Hij zit constant op de rand van instorten met zijn stem, waardoor de urgentie zeer hoog is.

Muzikaal is de band zeer goed op elkaar ingespeeld. Vanaf de eerste noten van het intro is dat al te horen. Het algehele geluid is veel subtieler en vooral minder gitaargericht vergeleken met zijn voorganger. Ik snap de referenties met Arcade Fire ten tijde van Funeral zeker, maar dan is het wel een Arcade Fire die zwaar into Steve Reich, prog en post-rock is. De band zet hier songs neer die hun tijd nemen en vooral heel vloeiend verlopen, ondanks de verschillende instrumentatie en de wisselingen die erin plaatsvinden. Ondanks de verhoogde complexiteit gebruikt de band die complexiteit om zijn emoties op een veel genuanceerdere manier op het doek te schilderen dan voorheen. Dat is een aanzienlijke vooruitgang, en tot en met The Place Where He Inserted the Blade is het genieten geblazen, én dan moet de grande finale nog komen met Snow Globes en Basketball Shoes.

Alleen is die grande finale jammer genoeg het punt waar Black Country, New Road en ik als luisteraar elkaar volledig uit het oog verliezen. Ik geef als compliment eerder dat de band complexiteit gebruikt om emoties genuanceerder te kunnen brengen. Op Snow Globes is het een emotioneel rommeltje, waar gek genoeg de simpele ideeën als de opstapeling van minimalistische gitaarlijnen vrij eentonig wordt en de meer abstracte en complexe ideeën als de lawine van drums die de rest overtroeft voor mij in ieder geval compleet niet overkomen. Ik snap dat de band hier een bepaald overdonderend en stuurloos gevoel wil overbrengen, maar ik vind het vooral gewoon ronduit lelijk klinken. Ook gaan de drums zo willekeurig alle kanten op zonder iets van de melancholische instrumentatie te accentueren, doodsonde. Op basis van de compositionele kwaliteit die de vorige acht tracks brengen had ik eerlijk gezegd toch wel meer verwacht. Dit is waar de rand van instorten zwaar wordt overschreden.

Voor Basketball Shoes geldt eigenlijk hetzelfde. Ik snap niet dat een band die over bijna de gehele plaat zo'n beheersing van songstructuur en dynamiek laat horen zo'n rommelige twaalf minuten durende track kan presenteren. Alweer met zo'n basale cliché post-rock opstapeling van gitaren, het is duidelijk dat dat nog steeds het zwakste punt van de band is. Gelukkig weten de blazers dat weer op te fleuren met mooie melancholische melodieën. Wanneer je denkt dat ze aan het opbouwen zijn naar een climax, beginnen ze rond 5:30 verdorie gewoon opnieuw met weer zo'n cliché post-rock gitaarlijn. Daar waar op de meeste tracks van Ants From up There de overgangen supervloeiend zijn, is hier alles extreem abrupt. Ook hier is waarschijnlijk weer dat de bedoeling, maar het doet me helemaal niks daardoor. Als ze voor de derde keer weer beginnen aan dezelfde soort cliché post-rockriff, maar dan met distortion, begin ik zelfs een beetje ergernis te voelen. Ze halen de track constant zelf onderuit, ik ervaar compleet geen momentum. Die laatste uitbarsting voelt dan als een op zichzelf staand geschreeuw in een collage van ideeën. Nog een ding: wat een waanzinnig lelijk gitaargeluid in die passage. Ik klaagde daar in het intro van Sunglasses al over, hier is dat weer van toepassing.

Ik moet even nadenken wanneer ik een plaat had waarin ik tot en met track 8 zat te denken om 4,5*/5* te geven en daarna zo hard instort. De hoop is gevestigd op dat de laatste twee tracks beter gaan vallen, want ik zou het eigenlijk sonde vinden om 4* te moeten geven voor een plaat die eigenlijk grotendeels een grandioos succes is geworden.

Ben in tijden niet zo gegrepen door een nieuw album, wat ik niet had verwacht aangezien de singles me (buiten de context van het album) niet zo veel deden en ik For The First Time ook een milde tegenvaller vond naar aanleiding van mijn verwachtingen. Maar dit is echt een overrompelende plaat, waarbij vooral de "I'm leaving this body..." passage in Chaos Space Marine, heel The Place Where He Inserted The Blade en de laatste 3 minuten van Basketball Shoes me constant kippenvel geven. Helemaal met het nieuws over Isaac Wood de afgelopen week in het achterhoofd natuurlijk. "YOUR GENEROUS LOAN TO ME, AND YOUR CRIPPLING INTEREST"

Edit: ik wilde het bij een top 3 kippenvel-momenten laten, maar het piano-gedreven stukje in Good Will Hunting mag natuurlijk niet ontbreken.

Klein loflied voor een groot Black Country, New Road... Tegelijk met het vertrek van je zanger een regelrecht eigenzinnige klassieker afleveren, het is niet iedere groep gegeven. Na zeeën van lauweren voor je eersteling For The First Time, alle hype en verwachtingen afschudden, rechtstaan en gewoon verder doen en afwerken, dan ben je toch alleen uit het beste hout gesneden. Juist dit alles samen, clair-obscur van ontsteltenis en euforie, dat overkomt hen nu, het Britse Black Country, New Road. Hun nieuwe, totaal bezielde plaat werd dus zelfs nog stukken beter dan dat debuut. Ooit vertrokken ze van de spirit van Arcade Fire of een Scott Walker, steken ze hun meesterstuk Ants From Up There nu hier zelfverzekerd weer overvol verbluffende geluidsexperimenten, lyrisch ongekunstelde warmte en eerlijkheid. Alles bijeen moet dit wel het allerbeste voorstellen, het meest verrassende van postrock, postpunk, of hoe je dit hedendaagse alternatieve kind van indierock ook benoemen wilt. Allesbehalve hapklaar zeker, maar wat een klankrijkdom. Saxofoons. Violen. Gitaren. Piano. Afbijtend gezang. Wat een melodieën. Wat een arrangementen. Wat een ideeën. Wat een pompende, stuiterende vernieuwingsdrang.
Bijna elke song is een anthem. Je luistert dit hartverscheurende, verwarrende muzikale werkstuk zomaar in één ruk uit. Na dergelijke triomf van perfect georganiseerde confusie rest enkel onthutst, uitgeteld, voldaan na-ademen en breekt overal oorverdovend de bijval los. En dan er ook onweerstaanbaar steeds naar terugkeren. Nieuwe luistervaringen reveleren de subtiele diepten, steeds intenser spoelt aan melancholie en intrinsieke, universele kwetsbaarheid.
Maar nu, Black Country, New Road, ja, wat nu dus vanaf 2022? Afschudden vlug maar weer zowel opdoffers als verwachting. Ongestoord, in een verse slagorde van zeven of zo, bladzijde omslaan, andermaal verder zoeken naar vernieuwde samenhang, inslaan dan gauw bij A New Road in chaos. Het gewoon weer wagen, nieuwe grote sprong maken in het onbekende. Wentelen wij ons zolang in dit fenomenale opus, Ants From Up There.

Altijd leuk om de meningen van anderen te zien en het er compleet mee oneens te zijn, zoals het bericht hierboven. Na een paar keer luisteren werd het beter en beter, en nu klinkt het geheel fantastisch, maar de laatste drie nummers is een absoluut hoogtepunt en maakt het fantastische album nog een stuk geweldiger. Een echte klassieker is dit zeg, 5*