Black Country, New Road - Ants from Up There (2022)

Zeker waar. Zou mooi zijn als ze dat intern zouden kunnen opvangen.

Nou, dan kan ik ook niet achterblijven met mijn score. Recensie volgt morgen!

Ik heb daarstraks de plaat ook binnen gehaald, maar wat een slechte kwaliteit was dat. Nog maar ff wachten op de officiële release dus

Bijzonder om net voor de release depressief te worden en uit de band te stappen. Een mediastunt?

Wat doorzie jij dit allemaal goed zeg!
Je vraagt het, maar wat denk je zelf? Welk statement wil je hier eigenlijk maken?

Damn, die laatste drie nummers. Dat is me even krachtig spul zeg

Mijn statement is: na de kroeg moet ik niet meer op internet! Ik ga zo de plaat eens checken.

Edit: vooral Concorde en Snow Globes zijn erg mooi.

Nou, hier is hij dan, zoals beloofd. Geschreven voor, en eerst verschenen op Cutting Edge

We waren verleden jaar omstreeks deze tijd al erg te spreken over ‘For the first time’ het debuut van de bijzondere, lachend-alle-clichés-omzeilende Britse rockband Black Country, New Road. En hou jullie nu maar goed vast aan de takken van de bomen, want ‘Ants from up there’ is zowaar even indrukwekkend. If not more so. Tegelijkertijd luidt de plaat het einde van een tijdperk in.

De seizoensfinale van Black Country, New Road seizoen 1

De oh zo kenmerkende zang en teksten van Isaac Wood hoor je op ‘Ants from up there’ namelijk voor het laatst op een Black Country, New Road-album, normaal gezien. Eerder deze week maakte de gitarist bekend dat hij ermee ophoudt: zijn mentale gezondheid leed te ernstig onder het muzikantenbestaan. Zo wordt ‘Ants from up there’ plots een onbedoeld afscheid voor deze periode, waarin de band razendsnel een plekje wist op te eisen tussen de moderne klassieken. Dit met een geheel eigen mix van van alles en nog wat, van post-punk en art-rock tot traditionele Joodse muziek en Arcade Fire.

Ondanks de torenhoge kwaliteit van de voorganger wordt niet veel moeite gedaan om vast te klampen aan die sound. Black Country, New Road klinkt nog steeds helemaal als zichzelf, maar het bandgeluid heeft een merkbare evolutie doorgemaakt. Waar ‘For the first time’ je kop nog pakte en keihard tegen de muur sloeg, daar is ‘Ants from up there’ een stuk subtieler, cryptischer en, durven we het woord in de mond nemen, volwassener.

In the aeroplane over the new road

‘Ants from up there’ is dus veel minder in your face, minder een album waarbij je bij luisterbeurt 1 al enthousiast door de kamer stuitert. Maar het songmateriaal, oh damn, het songmateriaal. Perfect opgebouwd, met een emotionele en vaak aandoenlijke vocal delivery, teksten die per luisterbeurt alleen maar positiever in het oor springen… hier valt opnieuw heel wat te genieten.

Moet je zeker eens geluisterd hebben: live-klassiekers ‘Snow globes’ en ‘Basketball shoes’. Deze werden nog van het debuut gelaten maar vinden hier, ongetwijfeld tot opluchting van de fans die erbij waren, nog net op tijd hun thuis. Op gezette tijden komt zelfs ‘In the aeroplane over the sea’ van die andere volstrekt unieke rockband Neutral Milk Hotel als referentie naar boven. Met name ‘Chaos space marine’ en ‘Mark’s theme’ hebben diezelfde intense ‘fin de siècle’-melancholie over zich. Black Country, New Road kent zijn klassiekers.

Bedankt voor alles, Isaac Wood!

Ook al luisteren wij al een maand naar deze plaat (ah, de voordelen van een muziekjournalistiek bestaan) toch willen wij niet beweren dat wij deze plaat al helemaal doorgrond hebben. Mede doordat bepaalde thema’s en symbolen doorheen meerdere liedjes blijven terugkomen. Geloof het of niet, maar dat is een goed teken. Weinig zo tragisch als een geweldig album waar je toch vrijwel meteen op uitgeluisterd raakt. Dat lijkt hier niet snel te gaan gebeuren.

Dit is een meesterlijke plaat die niet meteen al zijn kaarten op tafel gooit, maar doorheen meerdere luisterbeurten interessant blijft. Een zinderende finale voor Black Country, New Road deel 1. Laten we hopen dat er nog velen mogen volgen, en dat ze allemaal ook maar een greintje van de kwaliteit en intensiteit hebben van ‘Ants from up there’. In dat geval mogen we allemaal al meer dan tevreden zijn.

The Place Where He Inserted The Blade

Deed het geen pijn dan? Of ben je masochist?

Klinkt op het eerste gehoor als een meesterwerkje.

Zo wordt dat concert eigenlijk een soort 'Nirvana in de Vooruit' 2.0.

Let maar op, over 10 jaar zal iedereen op MuMe beweren erbij te zijn geweest.

En dan jaren later op familiefeestjes je kleinkinderen vervelen met alweer datzelfde verhaal dat je BCNR nog live hebt gezien met Isaac, alleen de nieuwe vriend van je kleindochter die voor de eerste keer meekomt raakt nog, half uit beleefdheid, onder de indruk. Even voel je je weer helemaal hip, daarna niet meer tot je 's avonds eindelijk kan stemmen op de nieuwe ladder in svhj 2063.

2 jaar geleden (3e donderdag van januari 2020) stond ik in een ellenlange rij voor Vera bij ESNS. Lankum in de Nieuwe Kerk wilde ik per se zien (daar geen spijt van), BCNR zou later nog wel komen dus maar huiswaarts gekeerd...

Ik was er bij in botanique..Maar je wilt er toch bij zijn wanneer die band die nummers speelt als iedereen de nummers kent, als de band pas echt doorgebroken is en voor groter publiek speelt..
Werd ons maandag ontnomen.
Een veel grotere anticlimax kan je niet bedenken, zo net voor de release.

Ik weet dat jonge muziekliefhebbers dit de beste plaat ever gaan vinden. En dan mijmer je naar de dag dat je zelf nog geen referentiekader had en Funeral uitkwam...

Basketball Shoes gaat de geschiedenisboeken in, maar ik ken natuurlijk Arcade Fire al.
Maar dat hoeft geen minpunt zijn, mooi hoe alles aan elkaar vasthangt en in golven in een andere vorm terugkomt...

Black Country, New Road maakt een droomstart met het overdonderende For the First Time. Een tot in vermorzelde kristaldeeltjes uitgebalanceerde perfectionistische plaat, al blijven de puristen erbij dat de oorspronkelijk singleversies net wat meer onder de huid kruipen en net wat meer een overrompelende indruk maken. Het meest verschrikkelijke doemscenario wordt waarheid als op het voorstadium van de releasedatum van het al door de schrijvende pers bejubelde Ants from Up There het muzikale meesterbrein Isaac Wood aankondigt dat hij het niet meer op kan brengen om met de band door te gaan. Leeg en stuk, de uitweg ligt niet meer in Black Country, New Road.

De beklemmende nerveuze zangstijl komt dicht bij het persoonlijke beangstigende manische gevoel waartegen de zanger blijkbaar al langer vecht. Een ware domper, die de geschokte buitenwereld niet ziet aankomen, maar tevens een moedig besluit van een wijze persoonlijkheid die voor zichzelf kiest en zich niet laat leiden door paparazzi media, jaloerse critici en bedrieglijke ideeën stelende platenmaatschappijen. Er zijn al genoeg voorbeelden te noemen van muzikale dichtschrijvers die uiteindelijk kapot gaan door de druk van buitenaf. Alle geplande concerten worden geschrapt, al brengt de band wel snel het statement naar buiten dat de overige leden hoe dan ook Black Country, New Road voortzetten.

Wat maakt een band als Black Country, New Road toch zo bijzonder? De speelse opgewektheid van de jaren tachtig postpunk blazerspartijen die met jeugdige vreugde in de verdrukking gebracht worden door de oprechte gemeende dramatiek van de met zichzelf worstelende Isaac Wood? De verbitterende kronkelige spanningsbogen die dwars door de complexe poëtische hersenspinsels de verharde kern van het afbrokkelende Londen een woonplaats in de gebroken harten van een onbegrepen generatie gunnen? De opbrandende zielenpijn, de identiteitscrisis onzekerheden, de getergde wanhoop of gewoon die dynamische mix van traditionele klezmer folk en compromisloze artrock.

De vreugdevolle wervelwind die in het Intro zijn opwachting maakt zet zich voort in de rockopera opgewektheid van het zwaar theatrale Chaos Space Marine waarin Isaac Wood zijn psyche ontvlucht en het lege lichamelijke omhulsel aan het onherkenbare schimmige Londen schenkt om zich klaar te maken voor die mijlsgrote overstap naar New York. Met zichtbaar kippenvel gaan je gedachten naar Joy Division, waar de frontman ook op de vooravond besluit om de schepen af te houden en een definitief einde aan die geplande Amerikaanse Droom maakt.

Het uitgestippelde afscheid valt zwaar. Zijn gelauwerde vrienden slaan als volgroeide zwanen hun vleugels uit, terwijl het lelijke getergde eendje Isaac Wood de strijd van de Concorde eenzaamheid aanvecht, en in stilte achterblijft. Slaapliedjes melodieën houden helaas de nachtelijke demonen niet op een veilige afstand. Het verdovende effect van de in zachtheid gevangen voordracht van een gevallen verhalenverteller komt confronterend binnen nu je een stukje meer inzicht in de desperate wanhoopsdaad krijgt. Oprechte bezinning maakt zich in Het Laatste Avondmaal Bread Song meester om zich vervolgens op de religieuze Dag Des Oordeels te richten. Haastige ritmes vechten de beperkte tijdslimiet aan en versnellen de track naar een hemels rooskleurig bloedrood einde toe.

De stabiliteitsbeginselen van Good Will Hunting zijn een verademing, al sluipen ook hier de tot waanideeën fijn getrokken grimassen keihard binnen om die doorweekte vrolijkheid snoeiend af te straffen. Treurnis en melancholiek, lichtgewicht blazers en herfspiano toetsenwerk verstoren de klimaatstemmingen en trotseren de trefzekere zwaard van Damocles aanvallen van dit in het hart rakende slagvaardige percussiegeweld. Het in tweestrijd verkerende Haldern zoekt de tussenweg op tussen verzuipende misselijkmakende podiumangst en het euforische overwinnaarsgevoel die de kick van het optreden als vooruitsnellende beloning binnenhaalt.

De ruimte voor de instrumentatie van Mark’s Theme komt volledig op de rekening van saxofonist Lewis Evan. Een eerbetoon aan zijn dierbare oom die ten gevolge van COVID-19 letterlijk zijn laatste adem uitblaast. Aansluitend neemt hij de leiderschapsrol in de vintage rockmusicalwals van de melodieuze einddans The Place Where He Inserted the Blade op zich. Het zou al een waardige afsluiter zijn, de vocalen van Isaac Wood vertonen aangetaste scheuren en met een emotionele beladenheid openbaren deze zich, overschreeuwd door de indringende toeslaande backing vocals. Maar dit is enkel voorwerk, de voorhoede van het magistrale slotakkoord wat zich in twee delen uiteenzet.

Snow Globes klampt zich vast aan het geloof als ongeloof het slachtoffer in een zwart boetekleed gehuld zijn seksuele voorkeur afstraft, met oorverdovende donderslagen geselt die een in strakke vorm verkeerde Charlie Wayne destructief in alle onschuld loslaat. Op de achtergrond jammeren schijnheilige koorknapen hun hemelse treurlied, het gezicht tegen de afkeuring afwendend. De gewone dagelijkse sleur in de epische chaotische diplomatiek van het met opbeurende licht verteerbare exotische Zuid Amerikaanse feestaccenten aangeklede Basketball Shoes is juist een ononderbroken gewoonte. Een ervaring rijker, een illusie armer. Uiteindelijk verlangen we naar het vertrouwde en offeren daarvoor het vooruitstrevende revolutionaire idealisme op en bombarderen we de torenhoge fantasierijke luchtkastelen met een denkbeeldige stormvloed aan uitgetekende sneeuwballen.

Was For the First Time nog een inkijk in de grimmige voorgeschiedenis van Black Country, New Road, Ants from Up There is de keerzijde van de roem, gemarkeerd door de pandemie ontstopping, waardoor er een acute afsluiting van het muzikale darmstelsel ontstaat, en de gedeelde shit geen mogelijkheid ziet om naar buiten te treden. Hoe ver uit elkaar liggende begrippen als beklemmend en berusting uiteindelijk elkaar kruizen en op dat punt in de knoop raken.

Black Country, New Road - Ants From Up There | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Grappig dat je Arcade Fire noemt, want BNCR vind ik zeer, zeer duidelijk beïnvloed door Arcade Fire. Zeker op deze plaat hoor je het nog beter terug.

Ik heb vandaag al hip gesproken over dat concert in november op kantoor, mensen blijken toch vooral ongeïnteresseerd.

Daar zeg je het ook, mensen op kantoor, haha.
Echte muziekliefhebbers leven in een apart universum, hoor.

Ondanks dat ze met deze plaat veel nieuwe zieltjes gaan vinden, vond ik debuut inderdaad misschien origineler. Hier vind ik de Arcade Fire-invloed iets te groot. (Al moet ik nog 4 songs horen.) Maar het had wellicht hun doorbraakplaat geweest..Niemand weet hoe de toekomst van deze band er gaat uitzien, maar deze plaat is 1 dag oud, dus laten we die eerst maar even bespreken,hehe.

De eerste indruk is zeer positief. Minder opvallend dan het debuut maar met minstens evenveel onderhuidse spanning. Deze zal doorheen het jaar nog veel doorheen mijn koptelefoon galmen.

Enorm veel spijt dat ik door omstandigheden mijn ticket voor het concert in de Botanique heb verkocht. Die dag zelf vond ik het al jammer, maar met het nieuws dat ze het zonder Isaac Wood moeten verder doen maakt het nog erger. Achja mentale gezondheid krijgt uiteraard voorrang!

Er is niet veel meer over van Basketball Shoes he.

Ik vind Haldern overigens wel echt prachtig.

Ik blijf mij verbazen over de Arcade Fire vergelijkingen. Dan zou ik het op zijn minst toch een beetje tof moeten vinden, maar ik kom er maar niet doorheen. Debuut of deze opvolger maakt niet uit, ik haak bij elk nummer dat ik hoor af. Die zang helpt ook niet mee, om zenuwachtig van te worden.

Om te huilen zo mooi dit!

De lange nummers worden subtiel en geduldig opgebouwd, met de belofte dat er meer in het vat zit. De instrumentatie is enorm gelaagd en gevarieerd en dan zijn er natuurlijk nog die vele, plotselinge uitbarstingen. Nu al een van de spannendste en eigenzinnigste platen van dit jaar! Dé band van dit moment.

Favoriet is op dit moment Basketball Shoes, onmiskenbare Arcade Fire - Funeral vibes daar.

Vorig jaar wist de jonge Britse band Black Country, New Road mij zodanig te charmeren met hun debuutalbum For the First Time dat ik ze prompt op de eerste plaats parkeerde in mijn eindlijstje. Het was dan ook met veel plezier dat ik uitkeek naar het tweede album, dat welgeteld 364 dagen na hun eerste zou uitkomen. Het zevental was op dat moment al volop bezig met de opvolger. Hun debuut zagen ze zelf als een portfolio van wat ze als band konden zijn, hun tweede moest hun eigenlijke eerste volwaardige plaat worden.

En dan kwam maandag, vier dagen voor de release, het nieuws dat de frontman en gitarist Isaac Wood, met zijn unieke stem, presence en teksten, de band verlaat. In een korte maar veelzeggende Instagrampost schreef hij dat hij te veel last had van verdriet en angst. Interviews met de bandleden maakten inmiddels duidelijk dat hij als frontman van een groep met enige hype inderdaad te veel druk ervoer. De zes anderen beslisten om verder te gaan maar de nummers met Wood te beschouwen als voltooid verleden tijd, uit respect voor zijn bijdrage.

Het maakt dit album heel speciaal. Een eerste echte worp op volle kracht van het zevental en (voorlopig) meteen ook het allerlaatste met deze bezetting, een collectie fantastische nummers die nooit live zullen gehoord worden nadat ze zijn uitgebracht. Het is een magere troost dat ze weliswaar al het grootste deel van de set uitmaakten toen ik ze in oktober in de Botanique zag. Maar dat gegeven, samen met het vertrek van Wood; geven dit album een bijzondere context, eentje die vreemd genoeg misschien wel in het voordeel kan spelen.

Maar goed, de muziek dus. Met drie van de vier releases in het begin van het album is het vertrouwd binnenkomen. Na het frivole, nerveuze Intro komt meteen het meest toegankelijk nummer Chaos Space Marine, gevolgd door het eerste hoogtepunt Concorde, het blauwdruk van dit album, waarbij de 7 leden elk de kans krijgen om individueel te schitteren, maar nog vaker een fantastisch geheel vormen, waarbij de som de individuele delen meer dan overstijgt. Dat is ook het geval op Bread Song, waar het eerste deel meandert op gevoel om dan naar een crescendo te werken.

Reviews zullen het wel eens hebben over Arcade Fire en dan zeker over debuutalbum Funeral. Dat is vaak niet meer dan een raakvlak, maar op het pop-achtige Good Will Hunting zijn de parallellen zeker te trekken. Maar dan komt weer het ingetogen donkere Haldern en Mark’s Theme, steunend op de saxofoon van Lewis Evans, een ode aan diens nonkel die enkele dagen voor de release van hun debuutalbum overleed aan COVID.

En dan moet het absoluut magnifieke afsluitend trio nog komen. The Place Where He Inserted the Blade is een vroege kandidaat voor song van het jaar, met een geweldige mix van ingetogen angst en iets meer uitgesproken melancholie, met een sprankeltje hoop. Dan komt het meanderende Snow Globes waar de drums van Charlie Wayne op een gegeven moment als een sneeuwstorm de stem van Isaac Wood naar de achtergrond dwingen. En dan, als afsluiter, is er de 12-minuten durende zwanenzang van Basketball Shoes, een nummer bestaande uit enkele nummers. Van zacht kabbelend, tot springerige postpunk en van een apocalyptisch koortje tot de oerkreten van Wood, die in de laatste anderhalve minuut bij wijze van onbedoeld afscheid nog eens alles uit zijn longen perst.

Zelfs zonder het vertrek van Wood zou ik dit beschouwen als een absoluut magnifiek album, een dat mijn belachelijk hoge verwachtingen nog weet te overstijgen. Door de manier waarop zeven bandleden zo’n mooi aanvullend geheel kunnen vormen, door de productie die dit mogelijk maakt, door de zeven leden die elk op hun manier tonen wat voor talent en creativiteit ze bezitten. Maar zeker ook over de teksten over angst, verlangen en eenzaamheid en de breekbare passie waarmee Wood ze declameert.

De zes overige leden gaan verder met een totaal nieuw repertoire en waarschijnlijk met bassiste Tyler Hyde als de zangeres, al hebben ze naar aanleiding van Woods worstelingen besloten om zeker te zijn dat het middelpunt van de aandacht beter verdeeld wordt, zodat de druk niet te veel wordt. Het is atypisch, want dit album zal afgaande op de reacties van fans, muziekliefhebbers en recensenten wel een blijver zijn. Maar het is ook een einde. En hoewel het balen is dat deze nummers live voorlopig geen toekomst hebben, is het ergens ook wel typisch voor deze atypische band.

Black Country, New Road – Ants From Up There | De Profundis - jverhelst.wordpress.com

Het mooiste nummer dat ik in tijden heb gehoord.

Vandaag opnieuw tweemaal opgelegd. Volgens mij ga ik deze op termijn nog hoger inschatten dan For The First Time, wat jij Teunnis?

Mwah, ik zeker niet. Valt wat tegen na een eerste luisterbeurt. Heeft zeker niet de impact en urgentie van het debuut, vind ik dan weer.

Bread Song wel de duidelijke uitschieter voor mij, wat een parel is dat!

Oh, maar dat had ik ook wel een beetje de eerste keer dat ik hem luisterde, dus wie weet!