Black Country, New Road - Ants from Up There (2022)

Dit album is zo geniaal, dat ik het niet voel en begrijp.

Sinds de officiële release van afgelopen vrijdag ben ik er nog niet in geslaagd om dit album een moment van rust te gunnen. Dit zevenkoppig (inmiddels partieel onthoofde, dus eigenlijk zeskoppige) collectief staat sinds debuut single Athens, France al stevig verankerd op mijn release-radar. Ik heb mijzelf dan ook al meerdere malen een portie bootlegs opgeschept en dus was het grootste deel van dit album mij al in enige hoedanigheid bekend. Wat ik nog niet wist, was dat het gegoten in een studioalbum helemaal een verpletterende indruk zou maken. Het album schetst het beeld van een afbrokkelende relatie vanuit het perspectief van een buitengewoon kwetsbare Isaac Wood. Tekstueel en muzikaal zijn er terugkerende patronen en de nummers zitten vol met verwijzingen naar tracks die al gepasseerd zijn of nog gaan komen. De flow van het album is voortreffelijk, waardoor ik hem steeds maar wil blijven herbeluisteren en herbeluisteren en herbeluisteren.

Opener Chaos Space Marine functioneert in mijn ogen zowel als een afrekening van het debuut als ook een toneelbouwer voor het aankomende. Het neemt de urgente en opzwepende sfeer die te vinden was op For The First Time, maar reduceert het zowat tot een grap. Het is alsof de band aangeeft zichzelf vooral niet te serieus te nemen, maar ook zegt: ‘De Slint-tribute act was vorig jaar, we hebben nu iets nieuws voor jullie in petto’ Want in het cabaret-achtige outro worden met de 2 zinsneden -A Concorde will fly/Ignore the hole I've dug again- de hoofdacteur en actrice het podium opgestuurd voor de eerste kennismaking: Concorde en I(saac).

Concorde dus. Het Brits-Franse prestigeproject wat gedoemd was tot mislukken, maar niet voordat er halsstarrig beduidende bedragen door het bodemloze putje gesluisd werden. Waar de meeste mensen anno 2022 de turbojet nog van kennen, is de catastrofale Concorde-vlucht van Air France-4590. Het veelvuldig gebruik van de naam Concorde op het album wordt door Isaac zeer waarschijnlijk toegepast als metafoor voor de falende en schadelijke relatie waar hij vergeefs nog in geloofd. Ondanks de zachte melodische progressie van track 3, kan het nummer daarom niet melodramatischer klinken.

Bread Song, Good Will Hunting en Haldern zetten de thematiek rond de onzekerheden van een ondergaande relatie voort en vooral die eerst- en laatst genoemde zijn bijzonder weelderig nummers, die de Reichiaanse precisie hanteren die BC,NR niet vreemd is. Vooral Bread Song sluipt naar een bijzondere en zorgvuldig opgebouwde climax. Het rammelt, het sedeert, het is intiem en tekstueel hartverscheurend.

En dan moet het échte zwaartepunt van het album nog komen, met nog 28 minuten op de klok. Bij de laatste drie nummers laat de band wat mij betreft ‘the pinnacle of british (music) engineering’ zien. De opbouw van The Place Where He Inserted the Blade is uiterst fraai… en dan te bedenken dat dit dezelfde band is van het schurende en opgefokte Sunglasses. Toch zit daar, ondanks de delicate composities, altijd het kunstige en venijnige randje wat BC,NR voor mij zo’n unieke luisterervaring maakt.

Snow Globes is een intrigerende verschijning. Het begint met een repeterende en eenvoudige notencombinatie, breidt zich langzaam uit tot een ruimtelijk luisterspel en uiteindelijk wordt de bevende stem van Isaac begraven in een salvo van desoriënterende drums die een eigen willetje lijken te hebben. Vooral tijdens de live improv sessies van Snow Globes die op youtube te vinden zijn, wordt duidelijk hoe getalenteerd en hoe goed deze jonge honden op elkaar ingespeeld zijn. Het slotakkoord is voor Basketball Shoes, een nummer waarop alles wat de band tot nu toe gebracht heeft prachtig samenvalt en er had eigenlijk geen andere afsluiter van dit album kunnen zijn.

Het is een product van een groep bestaande uit voornamelijk muziekliefhebbers en dat hoor je terug, maar wel met een onmiskenbare eigen toets, die al verdraaid volwassen is. De thematiek is persoonlijk, intiem en gevuld met hernieuwde vlagen van oprechtheid na de aankondiging van Isaac om de band te verlaten. Zijn kwetsbaarheid bestaat niet enkel alleen in het muzikale universum van Ants From Up There. Ik ben voorlopig nog lang niet klaar met dit album, dit is een speciale.

Kan het niet laten om hier toch even op te reageren: dat vond ik vooral een heel geforceerd moment. Beetje awkward zelfs... Wie denken ze dat ze zijn, Can?

Dat can

Kan iemand al iets zeggen over de 4LP set en het live album wat daar bij zit? Staat volgens mij de eerste plaat integraal op.

Ik heb de cd versie, maar cd en lp zullen wel niet veel verschillen, tracklist-wise. Het is een live registratie van hun concert in de Queen Elizabeth Hall. Wanneer weet ik niet, staat ook niet op de cd. Het bevat de volgende nummers:

1. Mark's Theme
2. Instrumental
3. Athens, France
4. Science Fair
5. Sunglasses
6. Track X
7. Opus
8. Bread Song
9. Basketball Shoes

Voor iemand zoals ik die ze nog nooit live heeft gezien is het wel echt genieten. Wat een liveband!

Interessant! Is het live nog beter dan op plaat? Of zou je de studio versies prefereren?

Het is bijna genant Isaac te zien zingen met al zijn worstelingen. Het meest invoelbaar bij de registratie van Bread Song. Dat maakt Dit album een monument voor een ontwrichte Samenleving.

Youtube links:
Black Country, New Road -- Basketball Shoes (Live at Queen Elizabeth Hall, Southbank Centre)

Black Country, New Road - Ants From Up There (Live Album) (Bread Song te bekijken vanaf 9:30)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Black Country, New Road - Ants From Up There - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Black Country, New Road - Ants From Up There
Precies een jaar na het terecht zo geprezen debuut, keert de Britse band Black Country, New Road terug met een nieuw album dat anders, toegankelijker, intiemer, intenser maar vooral nog een stuk indrukwekkender is

Het etiket postpunk wordt tegenwoordig makkelijk op albums gedrukt, maar past niet op het tweede album van de Britse band Black Country, New Road. Invloeden uit de postpunk zijn niet helemaal verdwenen op het album, maar spelen een ondergeschikte rol. Het geldt voor alle invloeden, want de muziek van de band uit Londen is een bonte mix van van alles en nog wat. Vergeleken met het debuut klinkt album nummer twee iets toegankelijker, maar dat is een relatief begrip. Ants From Up There is een intens en donker album vol demonen, maar ook een album vol geweldige muziek, die als je de songs op het album vaker hoort alleen maar mooier wordt. Black Country, New Road is de belofte ver voorbij.

For The First Time, het debuutalbum van de Britse band Black Country, New Road, werd vorig jaar nogal eens in het hokje postpunk geduwd. De muziek van de band uit Londen bevatte inderdaad wel wat invloeden uit de postpunk, maar For The First Time was toch vooral het spreekwoordelijke vat vol tegenstrijdigheden met ook flink wat invloeden uit de jazz, postrock, folk en klezmer, om maar wat invloeden te noemen.

Met haar debuut positioneerde Black Country, New Road zich ergens tussen Shame en Black Midi in en tekende het voor een debuutalbum dat absoluut behoorde tot de meest enerverende van 2021. Deze week keert Black Country, New Road terug met haar tweede album. Ants From Up There zou naast het tweede album ook zomaar de zwanenzang van de band kunnen zijn of in ieder geval van de huidige bezetting van de band, want voorman Isaac Wood kondigde vlak voor de release van het album zijn vertrek aan.

Het is zeker geen stil vertrek geworden, want met Ants From Up There lost de band de torenhoge belofte van haar debuut moeiteloos in. Na een kort intro waarin de ook op het debuut zo dominant opduikende blazers opduiken, begint de Britse band ambitieus aan haar tweede album. Chaos Space Marine opent met blazers, viool en een piano, maar slaat al snel om in een voor Black Country, New Road begrippen bijna toegankelijke song.

Isaac Wood laat de praatzang op het nieuwe album deels achter zich en zingt alle demonen vol overgave van zich af in een intense track. Het doet wel wat denken aan The Arcade Fire ten tijde van Funeral, maar de eerste echte song op het album is ook een typische Black Country New Road song. De band heeft nog altijd lak aan genres en sleept er van alles bij.

Het fraaie Concorde opent vervolgens ingetogen en stemmig, maar ook in deze zes minuten durende track blijft de uitbarsting niet uit. De band uit Londen heeft het pad van haar debuutalbum zeker niet verlaten, maar ik hoor duidelijk minder postpunk op Ants From Up There en zeker in de ingetogen songs zijn deze invloeden zelfs volledig verdwenen.

Ook het fraaie Bread Song laat ruim zes minuten lang vooral ingetogen muziek horen en valt hiernaast op door de gekwelde zang van Isaac Wood. Het is zang die niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar het bevalt me persoonlijk beter dan de praatzang van alle hippe postpunk bands van het moment.

In muzikaal opzicht is Ants From Up There meer ingetogen en ook wel wat toegankelijker dan het debuutalbum, maar er valt weer veel te genieten. De ritmesectie speelt geweldig, de gitaarlijnen draaien prachtig in elkaar, viool en piano zorgen voor stemmige accenten en steeds weer is er een belangrijke rol voor de saxofoon, die (buiten het instrumentale Mark's Theme) nergens heel nadrukkelijk op de voorgrond treedt, maar desondanks vaak een hoofdrol opeist.

Het tweede album van Black Country New Road is misschien toegankelijker dan het debuut van de band, maar het is in het geval van de band uit Londen een relatief begrip. Ants From Up There is een album vol tempowisselingen en verassende wendingen en misschien wat minder een vat vol tegenstrijdigheden, maar zeker in emotioneel opzicht wel een licht explosief vat.

Zeker wanneer de band subtiel speelt en mooie gitaarlijnen combineert met sfeervolle pianoklanken en steeds weer die geweldige saxofoon, komt alles aan op de zang van Isaac Wood, die hier en daar klinkt Nick Cave, maar dan nog wat desolater. Het is direct bij eerste beluistering al indrukwekkend, maar Ants From Up Here wordt vervolgens alleen maar mooier en imponeert steeds meer. Erwin Zijleman

Ze zijn wel weer erg vroeg met het album van het jaar, zeg

Klopt, Big Thief komt vrijdag al.

Daarvoor moet ik het live-album echt nog een keer luisteren. Studio-album vond ik ook erg goed. Ik heb het live-album nu één of twee geluisterd, en ik was erg onder de indruk, maar of het live beter is dan de studio versie dat weet ik nog niet.

Dit is niet helemaal mijn ding. En het introotje nodigt eigenlijk niet uit om verder te luisteren. Ik heb het vaker geprobeerd. Vooral omdat er zoveel mensen hier lyrisch over zijn.

De eerste Black Country, New Road was een plaat waar de ambitie van af droop, maar de uitvoering vaak nog aan de ruwe kant was. Bij deze opvolger is dat compleet niet het geval. Black Country, New Road verfijnt op alle fronten. Het is een compleet andere band dan op For the First Time. Daar hoorde je een gezelschap dat vaak hard lachte om zijn eigen inside jokes en binnen sterke ironie zijn emoties tentoonstelde. Op deze plaat is dat hele deken van de band afgetrokken. Zelfs zonder de context van het vertrek van Isaac hoor je dat het een zware tijd is én was voor ze, met blazers die op de voorste rij van de treurmars staan. Het is een ontzettend melancholische plaat. Isaac zet zijn stem niet meer extra aan, maar laat gewoon ongefilterd aan ons horen dat het niet zo goed gaat met hem. Hij zit constant op de rand van instorten met zijn stem, waardoor de urgentie zeer hoog is.

Muzikaal is de band zeer goed op elkaar ingespeeld. Vanaf de eerste noten van het intro is dat al te horen. Het algehele geluid is veel subtieler en vooral minder gitaargericht vergeleken met zijn voorganger. Ik snap de referenties met Arcade Fire ten tijde van Funeral zeker, maar dan is het wel een Arcade Fire die zwaar into Steve Reich, prog en post-rock is. De band zet hier songs neer die hun tijd nemen en vooral heel vloeiend verlopen, ondanks de verschillende instrumentatie en de wisselingen die erin plaatsvinden. Ondanks de verhoogde complexiteit gebruikt de band die complexiteit om zijn emoties op een veel genuanceerdere manier op het doek te schilderen dan voorheen. Dat is een aanzienlijke vooruitgang, en tot en met The Place Where He Inserted the Blade is het genieten geblazen, én dan moet de grande finale nog komen met Snow Globes en Basketball Shoes.

Alleen is die grande finale jammer genoeg het punt waar Black Country, New Road en ik als luisteraar elkaar volledig uit het oog verliezen. Ik geef als compliment eerder dat de band complexiteit gebruikt om emoties genuanceerder te kunnen brengen. Op Snow Globes is het een emotioneel rommeltje, waar gek genoeg de simpele ideeën als de opstapeling van minimalistische gitaarlijnen vrij eentonig wordt en de meer abstracte en complexe ideeën als de lawine van drums die de rest overtroeft voor mij in ieder geval compleet niet overkomen. Ik snap dat de band hier een bepaald overdonderend en stuurloos gevoel wil overbrengen, maar ik vind het vooral gewoon ronduit lelijk klinken. Ook gaan de drums zo willekeurig alle kanten op zonder iets van de melancholische instrumentatie te accentueren, doodsonde. Op basis van de compositionele kwaliteit die de vorige acht tracks brengen had ik eerlijk gezegd toch wel meer verwacht. Dit is waar de rand van instorten zwaar wordt overschreden.

Voor Basketball Shoes geldt eigenlijk hetzelfde. Ik snap niet dat een band die over bijna de gehele plaat zo'n beheersing van songstructuur en dynamiek laat horen zo'n rommelige twaalf minuten durende track kan presenteren. Alweer met zo'n basale cliché post-rock opstapeling van gitaren, het is duidelijk dat dat nog steeds het zwakste punt van de band is. Gelukkig weten de blazers dat weer op te fleuren met mooie melancholische melodieën. Wanneer je denkt dat ze aan het opbouwen zijn naar een climax, beginnen ze rond 5:30 verdorie gewoon opnieuw met weer zo'n cliché post-rock gitaarlijn. Daar waar op de meeste tracks van Ants From up There de overgangen supervloeiend zijn, is hier alles extreem abrupt. Ook hier is waarschijnlijk weer dat de bedoeling, maar het doet me helemaal niks daardoor. Als ze voor de derde keer weer beginnen aan dezelfde soort cliché post-rockriff, maar dan met distortion, begin ik zelfs een beetje ergernis te voelen. Ze halen de track constant zelf onderuit, ik ervaar compleet geen momentum. Die laatste uitbarsting voelt dan als een op zichzelf staand geschreeuw in een collage van ideeën. Nog een ding: wat een waanzinnig lelijk gitaargeluid in die passage. Ik klaagde daar in het intro van Sunglasses al over, hier is dat weer van toepassing.

Ik moet even nadenken wanneer ik een plaat had waarin ik tot en met track 8 zat te denken om 4,5*/5* te geven en daarna zo hard instort. De hoop is gevestigd op dat de laatste twee tracks beter gaan vallen, want ik zou het eigenlijk sonde vinden om 4* te moeten geven voor een plaat die eigenlijk grotendeels een grandioos succes is geworden.

Snow Globes en Basketball Shoes stammen uit dezelfde tijd als de nummers van hun debuut, terwijl de rest van (iets) latere datum is, misschien mis je daarom iets wat je in de eerste acht nummers wel terugvindt, Don Cappuccino? Jij luistert vanuit je achtergrond als muzikant soms merkbaar anders naar muziek dan iemand als mezelf, daarom vind ik het altijd interessant te lezen hoe jij een album als deze ervaart. Ook al ben ik het er soms niet mee eens

Nochtans zet het introotje je volledig op het verkeerde been… ik hoorde het in het begin ook niet. Maar als ik jouw top 10 zie dan is dit wel iets dat in jouw straatje past. Ik denk dat er velen afhaken op de stem en de zwaarmoedigheid maar voor mij is dit juist het mooie eraan. Het is spannende emotionele melodieuze muziek.

Hoe vaak ik het ook probeer, ik blijf het maar vermoeiende muziek vinden. Het klinkt in mijn oren allemaal heel erg geforceerd. Alsof je een kat in een emmer met water wil stoppen. Dat had ik ook met hun veelbesproken en gelauwerde debuut. Ik denk wel dat ik kan concluderen dat het niet mijn ding is.

Mijn eigen kat kennende, heb ik met je oren te doen! Bij mij is het kwartje wel gevallen en schrok dan ook van het berichtje dat de zanger uit de band is gestapt. Las zojuist dat er geestelijke problemen aan ten grondslag liggen; verschrikkelijk rot voor die jongen. Maar of ze nog ooit iets gaan doen in de muziek of niet; met deze 2 platen is iets neergezet waar de meeste bands nooit bij in de buurt komen. Geloof namelijk echt dat ik dit over 10 jaar nog steeds met plezier luister. Zeker als het op vinyl in mijn platenkast komt....gaan we regelen. Heel fijn om al die beschouwingen te lezen, ben daar zelf niet zo goed in, maar lees bevindingen die overeenkomen met mijn gevoel, waar ik zelf nog geen passende woorden voor had bedacht. Ieder zijn kwaliteit.

Die beroemde moeilijke 2e plaat....zo snel en zo goed. Hoop dat ze een vorm vinden om die 3e ooit te maken; maar ben al zeer content.

Ben in tijden niet zo gegrepen door een nieuw album, wat ik niet had verwacht aangezien de singles me (buiten de context van het album) niet zo veel deden en ik For The First Time ook een milde tegenvaller vond naar aanleiding van mijn verwachtingen. Maar dit is echt een overrompelende plaat, waarbij vooral de "I'm leaving this body..." passage in Chaos Space Marine, heel The Place Where He Inserted The Blade en de laatste 3 minuten van Basketball Shoes me constant kippenvel geven. Helemaal met het nieuws over Isaac Wood de afgelopen week in het achterhoofd natuurlijk. "YOUR GENEROUS LOAN TO ME, AND YOUR CRIPPLING INTEREST"

Edit: ik wilde het bij een top 3 kippenvel-momenten laten, maar het piano-gedreven stukje in Good Will Hunting mag natuurlijk niet ontbreken.

Zal het dan toch moeten afleggen tegen Cate Le Bon - Pompeii vrees ik

Bijna een week op repeat gehad en, na het overdonderende debuut, graag wéér een hoge score gezien...
Maar ik kom niet verder dan een 3,5*. Veel nummers (Concorde, Bread Song en Basketball Shoes vooral) komen maar niet binnen ("te poppy", "te 'bedacht'", "te dik aangezet", "te ....). Het zal niet aan de nummers an sich liggen, maar ook de hoge gewenste verwachtingen van deze luisteraar. Desondanks zijn er voor mij twee prijsnummers op deze plaat: Haldern en The Place Where He Inserted The Blade. Nummers die een stuk bombastischer en 'opener' zijn dan mijn favoriete nummers op hun debuutplaat, maar daar klampt ik me dan maar aan vast. Alle goeds BC, NR, tot gauw in wéér een nieuw jasje...

Klassieker!

Wim is nog niet zo Nugter niet?

Goed album, maar niet echt bijzonder. Het mist wat avontuur en dynamiek, deze daarentegen :O

Op plaats 112 all-time bij Rate Your Music. Dat zegt genoeg. Klassieker!

+

We kijken over 10 jaar nog eens....

Ik ga nu iets geks doen: ik ga gewoon vijf sterren. De laatste keer dat ik een recent album vijf sterren gaf was in 2016, dus het mag wel weer. Er staat werkelijk waar geen slecht nummer. Instrumentaal natuurlijk top, maar ook de emotie die erin zit is prachtig. Met Snow Globes als hoogtepunt.

hetzelfde gevoel bekroop me bij hun eerste album ook. Paar keer geprobeerd en (tot dusver) niet meer beluisterd.
Deze daarentegen klonk me direct beter in de oren. Nu groeit ie voor mij met de dag.
Iets toegangelijker is dit tweede album, als ware het 'gewone' muziek. Maar dan met een typische BC,NR twist

Ik wil nog even aanzetten dat The Place Where He Inserted the Blade echt fabeltastisch is. Wat een geweldig nummer, dat refrein blijft maar in mijn kop zitten. GOOD MORNING

Arcade Fire?

Bij Chaos Space Marine hoor ik dat speelplezier wel, maar de rest van de plaat ervaar ik als lethargisch. Door die Balkan vibe klinkt een en ander mij in de oren als Miladojka Youneed waarbij de vette tongval wordt geleverd door de zanger van The Band Of Holy Joy.

En nu kunnen beide ensembles zich afvragen waarom ze een joetjoep viewpiek hebben in februari 2022.