Star One - Revel in Time (2022)

Mijn review voor Zware MEtalen

Het laatste Ayreon-album werd door de fans niet met onverdeeld enthousiasme ontvangen en achteraf bekent ook Arjen Lucassen zelf dat er wel wat aan te merken was op Transitus en dat hij wat goed te maken heeft met zijn fans. Het werd in zijn eigen woorden ‘tijd om de gitaar in te pluggen en vette riffs te spelen’. Dat betekent dus ook dat Star One weer van stal werd gehaald. Echter, omdat het niet mogelijk was om de originele cast (Floor Jansen, Dan Swano, Russel Allen, Damian Wilson) in zijn studio op te nemen, koos Arjen voor een andere aanpak. Geen dialoogzang, maar elk nummer werd ingezongen door één vocalist, zoals op Flight Of The Migrator van Ayreon. Net als de eerste twee albums onder de naam Star One, zijn de nummers van Revel In Time gebaseerd op films en series met dit keer het centrale thema tijd en tijdreizen. De albumtitel is een samenvoeging van ‘travel in time’ en ‘revel in your time’, een quote uit één van Arjen’s favoriete films Blade Runner.

Revel In Time mag dus gezien worden als een revanche op Transitus. Om te benadrukken dat het menens is, heeft Arjen Lucassen kosten noch moeite gespaard om een indrukwekkende line-up te verzamelen voor dit album. Doordat zo’n beetje elke hardrockmuzikant thuis duimen zat te draaien de afgelopen twee jaar kreeg hij het voor elkaar om meer dat dertig zangers en instrumentalisten voor dit album te verzamelen.

Brittney Slayes (Unleash The Archers) mag het album openen met Fate Of Man, een heerlijke powermetaltrack waar de voorliefde voor Rainbow vanaf spat. Het nummer is Brittney op het lijf geschreven en ze trekt werkelijk alle registers open om te laten horen waartoe ze in staat is. Michael Romeo (Symphony X) zorgt voor de kers op de taart middels een allesverzengende solo.

Op 28 Days (‘Till The End Of Time) gaat het tempo drastisch naar beneden. Hier doet de muziek eerder denken aan Tony Martin-era Black Sabbath. Tony Martin maakt weliswaar zijn opwachting op dit album, maar het is Russel Allen (Symphony X) die dit nummer verrijkt met zijn geweldige zang. Waar hij bij zijn broodheer de laatste jaren wat rauwer is gaan zingen, krijgen we hier zijn meer melodieuze stem weer te horen. Timo Somers, ex-Delain en zoon van Arjen’s vroegere bandmaatje Jan Somers, neemt een indrukwekkende gitaarsolo voor zijn rekening.

Michael Mills (Toehider, Ayreon) en Ross Jennings (Haken) zingen samen op Presience, het nummer dat qua stijl enigszins afwijkt van de rest en een wat meer progressieve inslag laat horen. Dat geldt zeker niet voor het heerlijke Back From The Past, dat de luisteraar terugvoert naar Rainbow ten tijde van Down To Earth. Het is Jeff Scott Soto die hier zijn fantastische stem aan leent en doet denken aan Graham Bonnet in zijn hoogtijdagen. Zijn bandgenoot bij Sons Of Apollo, Ron ‘Bumblefoot’ Thal doet ook mee en opent zijn indrukwekkende trukendoos tijdens de gitaarsolo.

Op veel van zijn Ayreon– en Star One-albums weet Lucassen wel een gastzanger(es) te presenteren die qua stijl op het eerste gehoor niet aansluit bij de muziek, maar die een verrassende prestatie laat horen. Op dit album is het zonder twijfel Brandon Yeagley (Crobot) die de grote verrassing genoemd mag worden. Het groovy midtemponummer Revel In Time werd op zijn stem geschreven en hij laat een sterke zangprestatie horen. Hij wordt op gitaar vergezeld door Adrian Vandenberg (Vandenberg, ex-Whitesnake), die te midden van alle gitaarshredders met zijn bluesy spel laat horen dat geweldig gitaarspel uit meer bestaat dan veel snelle noten spelen, al is hij zijn kenmerkende snelle legato-runs ook zeker nog niet verleerd. Most excellent!

The Year Of ’41 slaat niet op het geboortejaar van Joe Lynn Turner, al is hij inmiddels toch al een respectabele 70 jaar. Zijn stembanden zijn echter nog steeds vitaal, zoals hij hier laat horen. Qua hoogte heeft hij met de jaren een beetje moeten inleveren, maar op dit nummer wordt hij daarvoor in het sterke tweede gedeelte van het nummer geholpen door Will Shaw (ex- Heir Apparent, DeadRisen). Joel Hoekstra (Whitesnake) en Jens Johansson (oa Rainbow, Stratovarius)

Damian Wilson schittert op Bridge Of Life, een zwaar midtemponummer dat op zijn stembanden geschreven lijkt. Het contrast tussen de zware gitaren en de kristalheldere stem van Damian werkt geweldig en is van een totaal andere orde dan de donkere zang van Dan Swano op het opgewekte Today Is Yesterday.

Het is bijna twintig jaar geleden dat Floor Jansen en Joost van den Broek als jonge muzikanten met Arjen op tour gingen voor de Star One feat. Ayreon-tour. Floor Jansen is inmiddels frontvrouw van het grote Nightwish en Joost van den Broek is een veelgevraagd producer en arrangeur en inmiddels vaste collaborateur voor de liveshows van Ayreon. Op A Hand On The Clock komen beiden weer samen. De krachtige en dynamische zang van Floor tilt dit nummer echt naar een hoger niveau en Joost laat horen hoe je een Hammondorgel écht moet laten grommen en gillen in een voor hem zo kenmerkende orgelsolo.

John Jaycee Cuijpers (Praying Mantis) kwam voor de Ayreon Universe optredens in beeld als reddende engel nadat Russel Allen had afgezegd voor zijn deelname aan de liveshows. Jaycee bleek een waardig vervanger en ook de rol van Barbarian bleek op zijn lijf geschreven bij de Into The Electric Castle liveshows. Het haast logische gevolg is dat hij nu ook als zanger is vereeuwigd op een studioalbum van Lucassen. Hij zingt op het sterke Beyond The Edge Of Eternity.

Hét klapstuk van Revel In Time wordt voor het laatst bewaard. Lost Children Of The Universe is een tien minuten durend nummer van epische proporties en een van de beste nummers door Arjen Lucassen geschreven in de laatste jaren. Het nummer begint ingetogen met stemmige toetsen en Roy Khan (Conception, ex-Kamelot) die met zijn warme stem het nummer inleidt. De relatieve rust wordt abrupt onderbroken als een heavy gitaarriff de speakers uit hun kasten doet trillen. Als vervolgens het Hellscore Choir begint te zingen is de overtreffende trap van episch bereikt! Steve Vai speelt halverwege het nummer een solo van zo’n drie minuten die bijna een compositie op zichzelf is.

Heb je als luisteraar na dik zestig minuten nog niet genoeg gekregen van dit album? Geen probleem, op een tweede CD kun je het album nogmaals met andere zangers beluisteren. Aanvankelijk was het idee om het album met alle guide vocals uit te brengen, maar uiteindelijk heeft Arjen daarnaast nog een aantal zangers, waarvan Tony Martin (ex-Black Sabbath) de meest aansprekende naam is, uitgenodigd om andere versies in te zingen.

Natuurlijk gaat veel aandacht uit naar de indrukwekkende lijst met leadvocalisten en instrumentalisten, maar ook Marcella Bovio en Irene Jansen verdienen een groot compliment. Met hun achtergrondzang leveren zij een belangrijke bijdrage aan dit album en tillen zij menig refrein naar een hoger niveau. Ook Ed Warby is weer van de partij met zijn krachtige drumspel.

Na het beluisteren van Revel In Time durf ik wel te stellen dat Arjen Lucassen geslaagd is in zijn opzet om revanche te nemen voor zijn vorige album. De elf nummers zijn stuk voor stuk een lust voor het oor en zullen de fans van stevige, uit gitaarriffs opgetrokken hardrock zeker bekoren.

Aangenaam derde Star One-album, wederom gebaseerd op een reeks science fiction-films. Zo is het titelnummer grappig genoeg ontleend aan de melige Bill & Ted-films. Herhaaldelijk klinkt het materiaal alsof het zo weggelopen is van een Ayreon-album, wat meer progressief dus, maar overwegend is het songmateriaal wat losser en steviger, zoals het Star One betaamt. De gastzangers vind ik niet overal even goed uit de verf komen en bepaalde tracks zijn helaas ook wat magertjes, waardoor ik dit uiteindelijk toch het minste album van de drie vind.

Met enige tegenzin toch maar de 3e Star One project beluistert. Omdat het laatste werk van Arjen (Ayreon- Transitus) mij zwaar tegenviel. Maar hier spreekt men over herstel en "wat goed te maken" wat mij toch nieuwsgierig maakte. En ik moet zeggen dat ik toch zeker over het algemeen goed te spreken ben over Revel In Time. Sterker nog... voorlopig vind ik deze het beste van de 3 Star One albums! Ja, de opzet, uitwerking en sound van Arjen kennen we inmiddels wel als ons eigen broekzak. Ja het kan wel eens teveel van hetzelfde lijken, maar zolang de tracks zelf niet op elkaar gaan lijken, er mooie melodie/zanglijnen zijn en de composities sterk blijven. Dan verdient het gewoon om geluisterd te worden en te waarderen.
Voor mij begint het wel met een valse start. De eerste 2 nummers doen mij niet zoveel en Prescient is best vermoeiend met de vele verschillende zanglijnen. Was het een meer uitgesponnen "Ayreon track" geweest, dan was het wellicht een beter nummer geweest. Hierna wordt het voor mij stukke beter met de Deep Purple rocker Back To The Past. Nog beter wordt het met de puntige/hoekige stamper Titeltrack. Wat ik nou echt een typische Star One nummer vind. Evenals The Year '41 wat lekker doordendert met mooie gitaarsolo's van Joel Hoekstra en Jens Johansson. Speciale aandacht voor mij was er voor Damian Wilson in het nummer Bridge Of Life. Die man maakte zo'n indruk op mij destijds op het nummer And The Druids Turn To Stone. En ook deze track doet hij het ook weer voor mij.
De heerlijke heavy riffs in combinatie met eveneens zware vocalen van Dan Swano is een heerlijke combinatie op Today Is Yesterday. Alleen de back up vocalen van de dames vind ik hierop wel zwaar irritant, past er totaal niet bij. Zoals zo vaak bij Arjen is het laatste nummer van het album van apotheotische proporties. Bij het belabberde Transitus was de track Fatum Horrificum een lichtpuntje temeer omdat hij daar een heus klassiek koor liet horen, welnu dat is op Lost Children Of The Universe weer te horen met Latijnse teksten alla Therion! Dat geeft de track een dramatisch effect mee. Bovendien krijgt niemand minder dan de Hr Vai alle ruimte om zijn sfeervolle gitaarkunsten ten toon te spreiden van zo'n 3 minuten! Alleen wordt er gekozen om het nummer ingetogen te laten eindigen. En dat geeft het nummer toch een beetje een anti climax........ zonde!
Maar al met al is het toch een geweldig album waar Arjen zich toch weer van de goede kant laat horen....

Een revanchie voor Transitus was wat mij betreft niet nodig omdat ik dat best een aardige plaat vond, maar een nieuwe Lucassen is altijd welkom. Maar, eerlijk is eerlijk, Revel in time heeft qua teksten een erg leuke insteek (van de 11 films die als inspiratie dienden heb ik er 9 gezien, waarvan 7 in eigen bezit), het luistert allemaal lekker weg en het zakt nergens door een ondergrens, maar het klinkt allemaal te vertrouwd en te gemakkelijk zonder dat er ergens grenzen worden opgezocht of risico's worden genomen. En dat hoeft ook niet, soms is het lekker om even pas op de plaats te maken en goed uit je dak te gaan met een degelijke verzameling rocknummers, maar al die vette gitaren en alle kanten opwaaierende solo's en gillende dameskoortjes klinken voor mij inmiddels toch te bekend, en de zangmelodieën doen me door de bank genomen ook al niet veel. Uitzondering is het slotnummer met dat unheimische koor en die fraaie solo van Steve Vai, dat springt er echt uit.
        Overigens deel ik de bedenkingen van ProgMetal op 21-2-2022 wel een beetje: "Arjen is perfectionist dus in zijn eerste schijf streeft hij 100% naar perfectie en dat mogen de vocaliste op het tweede schijfje dan proberen te evenaren. Ze zijn vooraf al gedegradeerd naar het tweede schijfje." Ik moet ook zeggen dat de zangers en de zangpartijen van CD1 naar mijn smaak dan ook bijna zonder uitzondering superieur zijn aan die van CD2 (zonder dat die natuurlijk echt slècht zijn). Toch een beetje een rare bijsmaak.

Dit album zal voor mij altijd verbonden zijn aan het ongeluk dat mijn zoontje begin vorig jaar had en de vele ritjes van en naar het ziekenhuis van Rotterdam (hij maakt het verder goed hoor, geen zorgen). Deze cd van Star One was toen nog niet zo lang uit en daarom een voor de hand liggende keuze om in de auto te hebben. Zodoende dat ik deze plaat al goed genoeg kende en zijn vele luisterbeurten niet nodig om een mening neer te kunnen pennen.

Het concept van Star One staat mij heel erg aan. Gewoon een pak liedjes met hetzelfde thema. Het doorlopende verhaal van de laatste Ayreon albums zit de muziek wat mij betreft eerder in de weg dan dat het iets toevoegt. Misschien is het ook wel omdat Star One mijn kennismaking was met het werk van Arjen Lucassen. Space Metal is wat mij betreft Arjens creatieve hoogtepunt. Victims Of A Modern Age was voor mij een hoogtepunt in een wat mindere periode en ook Revel In Time vind ik echt prettiger dan de albums die Arjen in, pak em beet, de 5-6 jaar ervoor.

Het is niet ik perse iets vertrouwds wil horen, maar Revel In Time lijkt meer op het oude werk dan een The Source doet. Ik geniet heel erg van Fate Of Man. Het hoogtepunt dient zich aan in Prescient. Misschien wel het beste nummer van Lucassen in tien jaar. Grappig is wel dat de film die hieraan gekoppeld is (Primer), echt verschrikkelijk is. Ook van 28 Days krijg ik een warm gevoel. Als Sir Allen Russell zijn mond opentrekt, ben ik verkocht. Doet me eraan denken dat ik het helemaal niet erg had gevonden als hij samen met Damian Wilson en Floor Jansen 'gewoon' de hoofdrollen hadden.

Zoals ik eigenlijk bij praktisch alle bands wel zie, loopt de kwaliteit na verloop van tijd terug. Ook bij Arjen Lucassen zie ik dat. Deze Star One mag dan wel de minste van de drie zijn. Revel In Time haalt het ook niet bij Universal Migrator, The Human Equation of 01011001, maar het feit dat ik album nummer 18(!) beloon met vier sterren, zegt ook wel wat. Weinig bands/artiesten die de kwaliteit zo hoog kunnen houden. Revel In Time zit kwalitatief superdegelijk in elkaar. De gastmuzikanten leveren nog steeds goede bijdrages en de songs zijn op z'n minst prima. Het luistert wederom lekker weg.


Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Star One - Revel In Time
12. Ayreon - Transitus
13. Ayreon - The Source
14. Ayreon - The Theory Of Everything
15. The Gentle Storm - The Diary
16. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
17. Stream of Passion - Embrace The Storm
18. Ayreon - Actual Fantasy

Plek 13 van de - tot nu toe - 18 albums in de marathon en alsnog 4 sterren en een conclusie dat ik graag naar dit album luister. Het geeft toch wel iets aan van de kwaliteit die Lucassen ons al die jaren al heeft voorgeschoteld. Transitus was een lastig project, dus het voelt als een verademing dat Revel In Time weer gewoon lekker losse nummers zijn. De keuze om voor ieder nummer een aparte vocalist te gebruiken in plaats van de Allen/Wilson/Swanö/Jansen-combinatie is even wennen, maar als ik Brittney Slayes hoor openen op Fate Of Man kan ik ook niet anders doen dan concluderen dat de gastzangers zoals altijd weer goed gekozen zijn. Andere grote verrassing is Brandon Yeagley (plus de gastsolo van 'Adje' Vandenberg) op het fenomenale Travel In Time. Leuke videoclip, ongelooflijk catchy en zo vol plezier gezongen en gespeeld!

Ook de gitaarsolo van Michael Romeo op Fate Of Man is echt om topwerk. De twee prestaties die me een klein beetje tegenvallen zijn oudgedienden Jeff Scott Soto en Joe Lynn Turner. Twee absolute rockgoden, maar ook de twee die in vergelijking met Russell Allen, Michael Mills en Damian Wilson gewoon het zwakste overkomen. Alsnog zijn hun nummers (en prestaties) gewoon ruim voldoende. Absoluut hoogtepunt is het nummer Prescient, waar Mills zoals altijd weer enorm goede zangpartijen laat horen.

De onderwerpen liggen me dit keer iets minder, aangezien er gewoon een hoop films tussen zitten die ik niet ken of die me weinig doen. En dat het nummer met Roy Khan het hoogste gewaardeerd wordt snap ik ook niet, maar ik kan dan ook echt helemaal niets met hem als zanger. Buiten dat: gewoon een leuke plaat die laat zien dat Lucassen nog steeds heerlijke nummers kan schrijven.

Tussenstand:
1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Ayreon - 01011001
4. Ayreon - The Source
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Space Metal
7. Star One - Victims Of The Modern Age
8 Ayreon - The Dream Sequencer
9. Ayreon - The Final Experiment
10. Ayreon - Universal Migrator
11. Ayreon - The Theory Of Everything
12. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
13. Star One - Revel In Tame
14. Ambeon - Fate Of A Dreamer
15. Ayreon - Transitus
16. Stream Of Passion - Embrace The Storm
17. Ayreon - Actual Fantasy
18. The Gentle Storm - The Diary