Dragons - Here Are the Roses (2007)

Net weer aan het luisteren. Eeuwig zonde dat het slechts bij dit album is gebleven

De Arthur-Recensies deel 30:

In tegenstelling tot wat de publieke opinie ons al jarenlang wil doen laten geloven, was de jaren ’80 een geweldig muziekdecennium. Hiphop en elektronische muziek kwamen op, artiesten als Prince en Michael Jackson maakten de ene klassieke popsingle na de andere, en ook rock bleef zich verder ontwikkelen (R.E.M., Sonic Youth,…). De postpunkscène in Engeland zorgde ook voor een hoop mooie en boeiende muziek, dankzij artiesten als The Cure en Echo & The Bunnymen. Ruim twintig jaar later besloot de band Dragons om een album te maken in exact die stijl, zonder er zelf ook maar iets aan toe te voegen.

Duistere vocalen, diepe bas, atmosferische productie; deze en vele andere postpunk/new wave-clichés worden zonder pardon uit de kast gehaald op Here Are The Roses. Dat is op zich niet het probleem, want dat doen bands als Editors en Interpol nu eenmaal ook, maar bij Dragons pakt het allemaal een stuk minder uit omdat ze het zo fantasieloos toepassen. Heel goed luisteren naar Joy Division en dat dan krampachtig proberen nadoen op je eigen plaat, zo komt Dragons hier over vind ik. Dat zou nog allemaal niet eens zo erg geweest zijn als ze er tenminste hun eigen draai aan hadden gegeven, zoals andere retrobands als Foxygen doen. Dat dat net niét gebeurt, is wat mij betreft het allergrootste gemis op deze plaat. Anders gezegd, het is niet het gebrek aan originaliteit dat me stoort (want originele muziek is niet automatisch gelijk aan goede muziek en vice versa), maar het gebrek aan fantasie. Storend wordt het nergens, maar tegelijkertijd ontstijgt de muziek op Here Are The Roses nooit de middelmaat.

Prima recensie, Arthur. Vat eigenlijk perfect samen hoe ik over deze plaat denk.

De draken blijven uit de speakers knallen. Zeker jammer dat het bij deze ene plaat is gebleven.
Ik had graag een ontwikkeling willen blijven volgen.
Zo hoor je ze heden ten dage maar weinig. Of misschien toch maar eens The Rope proberen?

Het is niet anders.... maar ik ben nog steeds errug blij met deze superplaat.

Ik sluit me volledig aan bij Alicia. Wat een geweldig album is, en blijft, dit toch. Een beetje een mix tussen veel bands die ik goed vind zoals Editors, Interpol, Echo & The Bunnymen, U2, Depeche Mode, The Cure en jaja zelfs Duran Duran (stem op sommige momenten). Dat het allemaal niet vernieuwend is t.o.v. die bands boeit me voor geen meter. De nummers zijn goed, en dat is voor mij voldoende.

Halfje erbij! Dat bedoel ik... de nummers zijn goed en dat is voor mij ook meer dan voldoende. Gewoon een fijn album, dat ik zo nu en dan toch weer uit de kast trek. Dit in tegenstelling tot sommige albums van diverse andere retro-, neo- of nepwave adepten.

Dit album sloeg destijds ook bij mij in als een bom, staat zeker in mijn post-punk revival top 10. Geen toeval dat dit werd gereleased in 2007, het heilige jaar van de retro wavers.

Zit er eigenlijk nog leven in dit gezelschap?

Ik denk het niet maar je weet nooit. Jammer inderdaad dat het maar bij een album gebleven is maar beter één goed album dat beklijft en de tand des tijds doorstaat (een van de weinige albums uit 2007 dat ik nog steeds draai) dan 10 albums bagger! Dit is en blijft een parel.

Ze schijnen nog een tweede album gemaakt te hebben maar dat is helaas nooit uitgebracht. ( A follow up album was recorded with the full band line-up, but remains unmixed and unreleased.)

Dragons (band) - Wikipedia - en.wikipedia.org

Het navelstaren hou je niet je hele leven vol, maar wat heb ik mij vaak gebogen over de dansvloer voort bewogen op de meest duistere muziek.
Na een periode die overheerst werd door grunge en Britpop was er weer ruimte voor meer gothic getinte bands, maar die behalve het neerslachtige van Joy Division ook ruimte creëerde voor het optimisme van een U2 in hun begindagen.
Voor mij was de eerste band die hier in slaagde Editors, later gevolgd door White Lies en zeker ook het vergeten Dragons.
Dragons klinkt regelmatig ook als New Order, maar dan met Ian Curtis als zanger.
Een aparte mix, hoopvol en zwaarmoedig, alsof een neerslachtig persoon in plaats van antidepressiva XTC krijgt toe gediend.

Dit gedenkwaardige album maar weer eens in mijn top 10 gezet.

Van een nieuw album is het nooit meer gekomen, maar eigenlijk is dat niet zo erg. Zo blijft deze extra bijzonder. Ik heb Here Are the Roses in een post-punk & new wave playlist staan en steeds als hij weer voorbij komt word ik er weer door omver geblazen. Blijft wat mij betreft een ijzersterk nummer. Het hele album heb ik al een poos niet gehoord, ook maar weer eens draaien.

Yeah! Een goed voorbeeld doet goed volgen! Dit blijft ook na vele jaren een erg fijn album!

Laat ik ook meedoen met de reclame: dit album komt ook hier zeker wel 2 keer per jaar voorbij! Zeker één van de betere nu-wave platen van toen nu-wave nog echt nu was.....toen en ook nog nu.

Door de vele positieve postings deze aangeschaft.
Paar nummers op diversen platforms geluisterd, maar in zijn geheel toch fijner.
Invloeden zijn soms overduidelijk, Joy Division bv, maar stoortniet, sterker geeft net wat meer hier.
Blij mee

Toch één van de beste nu-wave platen. Zou in de jaren 80 een kraker geweest zijn. Halfje er bij....

Ik begrijp al die verwijzingen naar Joy Division niet, deze band lijkt veel meer geïnspireerd te zijn door Editors en Interpol. De zanger kan zelfs moeiteloos switchen tussen het stemgeluid van Smith en Banks.
Orgineel is het niet (who cares?), wel fijne nu-wave.

Editors en Interpol zijn ook geïnspireerd door Joy Division.

Sterker nog, op het laatste nummer switcht hij ineens naar een Gahan/Gore combo. Forever lijkt wel een eerbetoon aan Depeche Mode.

Voorts wel een nu wave klassieker, laten we het erover eens zijn dat Lonely Tonight één van de fraaiste songs over overspel is die we voor de geest kunnen halen. De bovengemiddeld goede appreciaties van enkele users verbaast me wel, ik dacht dat het voor sommigen iets teveel gothische invloeden zou hebben.

Je doelt vast op mij. Heb inderdaad niet heel veel met (een overdaad aan) gotiek in mijn wave. Vind het hier echter wel meevallen.

Met dank aan Man Of Sorrows heb ik dit album jaren geleden aangeschaft, hoewel het niet meer in zijn top 10 staat zie ik. Erg jammer dat we van deze band niets meer hebben vernomen. In zie alle vergelijkingen met bands als Joy Division, Editors, New Order hieronder, maar dit sublieme album kan zich met gemak met deze bands meten. Sterker nog, het is vaak veel beter.

Na 16 jaar een album dat nog steeds beklijft. Blijft een meesterwerkje, en met recht een 'klassieker' inmiddels.

Zeker. Ik heb het album gisteren nog beluisterd. Meesterwerk is het voor mij niet, maar het album behoort wel tot de top van de nu-wave. Ook al is het weinig origineel (alle toppers uit de jaren 80 komen zo ongeveer voorbij).

Wat is tegenwoordig nog origineel? Het gaat om de kwaliteit van de songs, en de muziek.

Deze weer eens uit de kast getrokken om de stemming voor het weekend te zetten. Blijft toch een bijzonder lekker album, heb de band destijds ook nog live in de Boerderij / Zoetermeer gezien. Was live ook erg goed, inderdaad onvoorstelbaar dat ze niet verder zijn gegaan na dit album. Lekkere mix van Depeche Mode, Xymox, Editors en Interpol om maar een paar te noemen. Ik blijf mijn 4 sterren handhaven.

Fijne ontdekking. Stem en de muziek doet me erg denken aan Depeche mode, net als wat mijn voorganger zegt. Ook hoor ik wel interpol erin. Alsof DM en Interpol baby's hebben en dit de uitkomst is.

Where Is the Love? … Where the Love Is!

but..

Love Is a Ghost … Love Is Not a Ghost!