Queen - News of the World (1977)

Het zesde opeenvolgende meesterwerkje van Queen. Allereerst de overbekende twee nummers die zo sterk zijn dat ze maar blijven heersen in de stadions. Sheer heart attack is een fantastische punksong van Roger Taylor. Een nummer waarin de punkers met een sneer wordt getoond hoe hard een punksong kan zijn.

All dead, All dead is een prachtig lief klein liedje van Brian May en Spread your wings het beste nummer van John Deacon uit de jaren 70 (en misschien wel ooit). Fight from the inside hint naar de industriele muziek die zo'n 15 jaar later echt populair zou worden.

Get down, make love is wat mij betreft het enige wat mindere nummer van het album. Die rare geluidsorgie had van mij niet gehoeven.

Sleeping on the sidewalk is een lekker bluesje van Brian May over de opkomst en ondergang van een trompettist en Who needs you een prima popnummer van John Deacon.

It's late is werkelijk een beest van een rocker ; vooral op het eind is het drumwerk van Roger Taylor echt helemaal geweldig. My melancholy blues zou het album mooi jazzy afsluiten ware het niet dat er een afschuwelijke remix van We will rock you achteraan komt. Wie dat toch weer verzonnen heeft.

Kortom weer een fantastisch album in een reeks waar na het volgende album Jazz een beetje de klad in kwam.

Dit is met zekerheid het meest afwisselende album van Queen te noemen. Van een punk-achtig nummer als Sheer Heart Attack tot aan een Beatles-achtige All Dead, All Dead. Alles staat er op. En dat maakt het ook tot een van mijn favoriete Queen-albums.

Het album begint met een klassieker, We Will Rock You. Gewoonweg een geweldig nummer, dat nog steeds vaak gedraaid wordt, en terecht. Het nummer heeft gewoon een enorme kracht in zich, die eigenlijk niet te omschrijven is. Maar goed, eigenlijk kent iedereen het nummer wel en dat zelf ook wel genoeg.

We Are The Champions is er nog zo een. Het perfecte overwinnings-lied zullen we maar zeggen. Althans, zo wordt het tegenwoordig gebruikt, alleen het stukje

We are the champions, my friend
And we'll keep on fighting till the end
We are the champions
We are the champions
No time for losers, 'cause we are the champions
Of the world

kent echt iedereen. Jammer, want het nummer zit verder ook erg goed in elkaar. De ingetogen stukken, waarin wordt verteld wat je zult moeten doorstaan, tegenover het extraverte en uitgesproken refrein, prachtig!

Dan komt er dus een van de uitersten van het album, namelijk Sheer Heart Attack. Het nummer hangt zo ongeveer tegen te punk aan. Het is agressief, snel en hard (voor Queen begrippen). En het kan me beter bekoren dan de meeste punk-nummers om heel eerlijk te zijn. Maar dat kan ook aan het feit liggen dat ik niet van punk hou. Hier zitten namelijk toch zeker nog een aantal typische Queen-elementen in.
Om meteen over te gaan naar het andere uiterste van het album, namelijk All Dead, All Dead. Bij dit nummer moet ik meteen denken aan The Beatles. De samenzang en de melodie, het zou zo op een Beatles-album hebben kunnen staan. Ook valt me op, dat de stem van Freddy Mercury dan best wel bij die van de vier Beatles past. Dit is iets wat ik eigenlijk nooit had verwacht. Het nummer zelf is er eentje van de mooiste in zijn soort. Een heerlijke rustige piano-ballad. Erg mooi.

Spread Your Wings heb ik voor het eerst in een cover-versie van Blind Guardian gehoord. Die cover vond ik al erg mooi, maar het origineel is, zoals zo vaak, nog mooier. Het is weer een redelijk rustig nummer, maar oh zo mooi. Een positief nummer, dat je opbeurt en nieuwe energie geeft. Prachtig.

Fight From The Inside is dan een ouderwetse rocker. Eentje zoals we die van Queen kennen. Verder heeft het echter niet zo heel veel om zich heen en is het een goed nummer. Niet meer, niet minder.

Get Down, Make Love is dan weer een heerlijk log, langzaam nummer. Het geeft de voorzet voor het komende, échte bluesy nummer Sleeping On The Sidewalk. Het blues-achtig zit hier ook al in namelijk. Hier ontwikkelt het nummer zich echter nog tot een funk-achtig rock-nummer, terwijl Sleeping On The Sidewalk echt de blues-kant op gaat. Sleeping On The Sidewalk vind ik van de twee eigenlijk het best gelukt. Get Down, Make Love is ook erg leuk, maar wordt op den duur te lang. En dat is al snel voor een nummer dat amper 4 minuten duurt.Sleeping On The Sidewalk swingt gewoon meer.

Om vervolgens de stijl maar weer eens helemaal om te gooien, is het volgende nummer 'Who Needs You' heel erg lichtvoetig en zomers. Amper elektrische gitaar, wel een akoestische en een vrolijke melodie. Heerlijk nummertje om bij weg te zakken om een warme zomermiddag, zoals het als alles goed gaat vanmiddag gaat worden.

Goed, terug naar de rock, moeten de heren van Queen hebben gedacht. En dat doen ze op het volgende nummer ook zeker. Hoewel het van minder niveau is dan kant A, kan dit ook goed mee en voegt ook dit nummer iets toe aan het album. Het is het langste dan er op staan. En ook het best uitgewerkte. Misschien moet ik dit nummer gewoon nog een aantal keer draaien voordat het zich echt prijsgeeft.

Het slotnummer is, zoals de titel al aangeeft, erg melancholisch. Maar ik vind het niet echt geslaagd. Ik vind het té. Niet dat het slecht is, maar ik vind er gewoon niks aan. Het brengt niets in me omhoog en voor het grootste deel ligt dit aan de zang. De piano is goed om aan te horen en eigenlijk zelfs gewoon mooi. De zang is alleen zo zeurderig en zielig geschreven dat het me gewoon echt niets doet.

Al met al zou ik voor kant A 4* geven en voor kant B 3,5*, dit brengt ons op 3,75* wat ik afrond naar 4*. Dit omdat het zo een enorm afwisselend album is, waarop Queen naar mijn mening laat zien waar het allemaal toe in staat is. De mindere kwaliteiten en de echt goede kwaliteiten komen hier naar boven. Terwijl het experiment niet wordt geschuwd. Klasse!

4*

Mijn favoriete Queen album tot nu toe (Ik ken ze niet allemaal) en dat vooral om het feit dat ie nergens te theatraal wordt en dat het songmateriaal vrijwel van een constant hoog nivo blijft ( het slappe who needs you uitgezonderd).Naast de twee nog steeds geweldige openingsnummers springt vooral It's late eruit,prachtig nummer.Verder vallen het punkachtige Sheer heart attack en de ballad Spread your wings nog in positieve zin op.Natuurlijk mag ik ook de afsluiter Melancholy blues niet vergeten.De rest niet echt bijzonder maar past verder wel goed bij het album.

Na A Day at the Races dacht ik dat de neerwaardse spiraal begonnen was voor Queen, maar News of the World is een grote positieve meevaller, en misschien wel mijn op één na favoriete album van de band dusver.

De openers kan je niet veel meer over zeggen: kapotgedraaid? Misschien wel. Maar desondanks blijven het gewoon heel sterke songs, die nog altijd perfect werken als je in de juiste geestesgesteldheid zit. Maar daarna, met het razende punkige Sheer Heart Attack, weet je al dat het weer een speciaal album gaat worden. Dat raggen van die riff en de zanglijnen zijn tof, maar het is dat middenstuk met die enorme hoge tonen dat het nummer net die extra dimensie geeft; niet zomaar een punknummer, een rasecht Queen-punknummer.

De grote kleppers zijn Spread Your Wings, misschien wel het beste nummer van de band dusver, en zover ik weet met kilometers voorsprong het beste Deacon nummer. Ook Get Down, Make Love werkt bijzonder goed: de band had al vaker met die ingetogen, spannende, vuile rocksound en psychedelica geflirt (Drowse, The Loser in the End, in mindere mate She Makes Me...), en elke keer vond ik dat niet uit de verf komen. Maar deze keer is het er vol op: rauw, smerig, en gewoon authentiek-klinkend. Oefening baart kunst. En dan nog It's Late: bombastische rock is altijd de sterkste kant van de band geweest, waar ze vanaf Queen II altijd verder van af zijn beginnen stappen (er zitten bijna twee volledige albums tussen deze en de vorige, Bohemian Rhapsody). Maar ook dit werkt gewoon weer als een trein: catchy refreinen, snedige versnellingen en vooral Deacons basspel dat echt schittert.

De rest van het album is solide, maar minder uitgesproken. Maar in het algemeen kan ik gewoon zeggen dat het me allemaal wat beter ligt: All Dead, All Dead, Fight From the Inside en My Melancholy Blues zijn geen grote kleppers, maar vullen het album op een aangename manier. Het is vooral jammer dat de twee mindere momenten van het album bij elkaar gezet zijn (het weinig inventieve en uitgesproken duo Sleeping on the Sidewalk en Who Needs You), waardoor het album toch een beetje een dipje kent. Maar toch, over de grote lijn: zeer verdienstelijk, en vooral aangenaam dat de eigenzinnigheid en wispelturigheid van de band weer komt kijken. Daar was ik na A Day at the Races toch een beetje bang voor.

+ Spread Your Wings, It's Late, Get Down, Make Love
- Sleeping on the Sidewalk, Who Needs You

De plaat valt op door de mooie hoes! Gebaseerd op een tekening uit 1953 van Frank Kelly Freas. Het doet wat "War of the world" achtig aan. Ook dit album ben ik pas in de 80's gaan beluisteren, dus mijn beleving is wel anders, dan dat je 'm vanaf de release kent.

1.We Will Rock You (2:02)
Als je 12 bent, en dit voor het eerst hoort, dan hakt dat er wel even in. Alleen een drum, handklappen, en een stoere Mercury die zingt. De gitaarsolo aan het eind maakt alleen nog maar stoerder. Wat? Maar 2 minuten? Nog een keer draaien, en nog eens etc etc. Dit nummer is geniaal van simpelheid. Een enorme stadionmeezinger, iets waar Queen patent op heeft. En ondanks dat dat zo is, is het gewoon lekker. Nog steeds kan ik dit nummer niet vaak genoeg horen.

2.We Are the Champions (2:59)
Meteen weer zo'n meezinger. Dit nummer is me in de loop der jaren wel wat meer gaan vervelen, maar neemt niet weg dat het wel een enorm sport anthem is geworden, wat net als Bohemian Rhapsody waarschijnlijk voorlopig niet meer verloren zal gaan. Knap nummer. Weer is de opener van een Queen plaat meteen bingo.

3.Sheer Heart Attack (3:28)
Het nummer wat eigenlijk op de 3e plaat had moeten staan, maar wat nog niet af was tijdens de release. Wat mij betreft had het in de kast kunnen blijven liggen, want ik vind het geen aanvulling. Het irritante fluit geluid aan het eind geeft dat gevoel alleen maar meer bevestiging.

4.All Dead, All Dead (3:10)
Gelukkig terug naar wat rust. May's bijdrage aan de plaat. Deze keer een fijne! De titel is niet vrolijk, de track zelf wekt die indruk niet. Maar de tekst gaat toch echt over de dood. Toch een mooi nummer.

5.Spread Your Wings (4:34)
Hier hoor ik weer die stem van Mercury met het rauwe randje. Iets waar ik aan moest wennen, want dat klinkt toch anders dan de Freddie die ik eerder kende uit de 80's platen. Maar toen ik daar doorheen was, kon ik dit nummer goed waarderen. Mooie ballad, en weer een meezinger ala Queen. Geschreven door Deacon, en dat vind ik opvallend, omdat hij toch vaker de wat pop achtige nummers maakt. Geen theater, geen typische Queen koortjes, gewoon een recht toe recht aan rock ballad, en een mooie ook!

6.Fight from the Inside (3:06)
Een funky nummer? Die bas klinkt goed! Roger drumt en bast op dit nummer. Dat doet ie goed. Muzikaal gezien vind ik het een lekker nummer. Qua melodie en zang ben ik minder enthousiast helaas. In tegenstelling tot de voorgaande albums vind ik het wat té schreeuwerig en het klinkt niet lekker.

7.Get Down, Make Love (3:50)
Een spannende song. Het bericht is duidelijk. Bedrijf de liefde! Als het helenummer die langzame vibe zou hebben zou ik het echt een fantastisch nummer vinden. Het refrein verpest het een beetje voor me. Net als het psychedlische middenstuk. Het zal vast symbool staan voor iets (een orgasme?) maar het haalt de vaart uit het nummer.

8.Sleeping on the Sidewalk (3:08)
Dit nummer klinkt als een rehearsal voor me. Niet af, geen beleving, te platte rock 'n roll. May kan veel beter dan dit, dat heeft ie wel bewezen. Goed materiaal voor een B-kant. Het schijnt in 1 take opgenomen te zijn, wat dus wel te horen is. Tegenvaller dit.

9.Who Needs You (3:08)
Het vakantiegevoel komt je tegemoet bij het horen van dit nummer. Qua muziek waan je je op het strand, met een lekker koud drankje in de handen. Lekker feelgood nummer. Niet heel erg spannend.

10.It's Late (6:28)
Een lekker gitaarintro kondigt een rock nummer aan. De zang van Mercury is lekker rauw, hij is er klaar voor. Als het refrein wordt ingezet wordt ik weer blij. Ik mis wat van dit soort songs op dit album. Toch vind ik dit nummer nét iets te lang duren.

11.My Melancholy Blues (3:31)
Godzijdank sluit het album af met een zeer waardig nummer. Natuurlijk heeft het wat meer lading gekregen na het overlijden van Freddie, maar elk moment dat je aan zijn talent en bestaan wordt herinnerd is mooi. Mooi gezongen, lekkere relaxte jazzy feeling in dit nummer. Jammer dat ze niet meer van dit soort tracks hebben gedaan

Dit album is absoluut niet slecht, maar ze zakken wel onder het niveau van de Day en Night platen. Die albums bevatten songs als Bohemian Rhapsody, White man en gthe prophet's song. Dat niveau wordt op deze plaat naar mijn mening nooit gehaald. Het begin van de plaat doet een grote belofte die uiteindelijk niet wordt ingelost. Pas op het einde van de plaat komen ze weer terug op die belofte, maar dat is te laat. Het middenstuk is daar niet goed genoeg voor. De bijdrages van Deacon zijn deze keer veel sterker dan die van May en Taylor. Ook iets wat anderson was op de voorgangers. Interassant om te zien dat de één zich ontwikkeld, en de andere wat onder hun niveau presteren. Maar ook hier geldt: de albums hiervoor waren stuk voor stuk erg goed, het is moeilijk dat niveau constant vast te houden. 3,5 ster

Heerlijke plaat, de afwisseling in de nummers vind ik juist zo zijn charme hebben. Dat is in mijn opinie altijd de kracht geweest achter het totale repetoire van Queen, het zorgt ervoor dat je de muziek je niet snel verveelt, en dat je niet in een bepaalde "mood" hoeft te zitten om hun muziek te draaien. Verder ben ik erg te spreken over de artwork van de platenhoes. Gave schilderingen, die zowel op de binnen als de buitenkant doorlopen van de voor- naar de achterkant. De boodschap van het artwork is me niet duidelijk, ik ga er dus maar van uit dat die er niet is. Herinner me wel een aflevering van Family Guy waarin Stewie nogal door deze cover beangstigd wordt...

Zoals ik in meer reacties lees ben ik nogal uitgekeken op de eerste twee nummers ("We Will Rock You" en "We Are The Champions") van de plaat. Simpelweg te vaak gehoord. Daar kan Queen zelf natuurlijk weinig aan doen, dat is de schuld van mijn ouders, reclamemakers en radio- en televisiemakers. De rest van de plaat bevat toch wel een aantal van mijn Queen-favorieten, zoals:
"All Dead, All Dead",
"Spread Your Wings",
"Fight From The Inside", ik herinner me dat ik in mijn hip-hopperiode vaak luisterde naar "Fight" van the Kleptones. Grenzend aan heiligschennis, maar toch gaaf!)
"Sleeping On The Sidewalk", gaaf nummer met een hoog bluesgehalte. Leuk weetje: de muziek van deze track is in één take opgenomen!
"Who Needs You", waar May weer laat horen dat hij een ontzettend veelzijdige gitarist is,
"It's Late", ijzersterk - zowel tekstueel als muzikaal,
en "My Melancholy Blues"

Conclusie: Eén van de toppertjes van Queen!

Ik vergeet altijd hoe goed ik dit album vind. Als ik een plaat van Queen opzet, is het negen van de tien keer een van de eerste vier werken. News Of The World doet daar nauwelijks voor onder. Wederom ligt hier een album dat geen enkele misser kent. Ik zal toegeven dat We Will Rock You en We Are The Champions nooit meer opgezet worden, omdat ik ze, net als Bohemian Rhapsody, echt veel te vaak gehoord heb. Alsnog zijn dat twee liedjes waar je in het dagelijks leven niet aan ontkomt, maar het zijn wel de twee redenen waarom ik in de eerste plaats als jochie Queen ben gaan luisteren. Ik voel verder weinig behoefte om aan die herinneringen te tornen.

En het draait absoluut niet alleen daarom. Sheer Heart Attack lijkt wel een reactie op de destijds populaire punk. Ik ontdekte dit nummer toen ik op de middelbare school zat en was later een beetje teleurgesteld omdat het niet op het Sheer Heart Attack album stond toen ik dat kocht. Maar als we verder kijken, kom je genoeg pareltjes tegen. All Dead All Dead, Spread Your Wings, Get Down Make Love... Stuk voor stuk geweldig. Fight From The Inside en sleeping On The Sidewalk doen me wat minder, maar irritereren me ook zeker niet. Bovendien is daar weer een prachtige pianoballad in de vorm van My Melancholy Blues die ervoor zorgt dat ik dit album met een zalige glimlach afsluit.

Bizar lastige marathon dit. Voor mijn gevoel kan de volgorde morgen compleet anders zijn, want kwalitatief zit dit heel erg dicht bij elkaar.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Day At The Races

Lekker teruggrijpen naar de meer hardrockende sound van de eerste albums! Met Sleeping On The Sidewalk en Who Needs You wel twee nummers die me niet heel veel doen, maar It's Late en Get Down, Make Love wel een tweetal tracks die er echt uit schieten als fantastische songs. De hits blijven altijd lekker en ook Sheer Heart Attack is een stampende song. Die 'klassieke eerste vijf' mag wat mij betreft ook gerust een 'klassieke eerste zes' genoemd worden.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races

Dit News of the World heb ik toch altijd ook een erg lekkere Queen plaat gevonden. Natuurlijk hoor je al een commerciëler geluid op We Are The Champions, maar echt verkeerd is dat nummer niet. Wat verder opvalt is dat Queen juist wat meer rockt op dit album. Zoals natuurlijk op We Will Rock You, maar zeker op het ijzersterke Sheer Heart Attack (had goed op dat album gepast). Iets meer back to basics, maar dan wel met alle ontwikkelingen die ze door hebben gemaakt.

Die zijn bijvoorbeeld goed te horen op All Dead, All Dead: een mooi piano nummer. Die hoor je ook goed aan het begin van het prachtige Spread Your Wings, fantastisch gezongen (weer) door Freddie. Verder heeft het hoekige Get Down, Make Love me altijd wel aangetrokken, met een fijne bas en piano. En ook de twee slotsongs It's Late, met een sterke gitaarsolo, en My Melancholy Blues zijn echt goed. Een wat ondergewaardeerde plaat van Queen, met overall een hoog niveau en vind ik ook nog eens gaaf artwork.

Deze plaat was ik benieuwd naar, na de verdienstelijk cover van 'Sheer Heart Attack' door Hallows Eve. Ik wist niet dat ik direct bij twee klassiekers uit de rockmuziek terecht zou komen, laat staan dat de opener slechts een soort introotje is, terwijl ik altijd gedacht heb dat het een soort epic van minstens meer dan vijf minuten was... dus da's even wennen. Die andere klassieker heb ik nooit veel mee gehad, behalve vast en zeker in beschonken toestand - ooit. Toch moet ik bekennen dat ik 'm nu niet slecht vind.

Vervolgens de aanleiding, 'Sheer Heart Attack', een lekker nummer wel, maar dat gepiep... Naja. Wat dan nog volgt is allemaal wel leuk en aardig, en 'Fight from...' vind ik echt nog goed, maar verder vraag ik me alweer af of ik nog wel veel meer van Queen zou moeten proberen... 'My Melancholy Blues' is dan nog even een dieptepuntje, waar afsluiter 'Silver Salmon' mij zowaar doet opveren... gaaf nummer, wel veel te kort. Maar die heeft een YT-er er voor de lol bij aan geplakt, kennelijk, en staat dus niet op 'NotW'.

*** lijkt me een faire score. Hoes prachtig.

Ik rond af naar boven en verhoog van 3,0 naar 3,5 vanwege het sterke begin:
8 We Will Rock You
8 We Are the Champions
8 Sheer Heart Attack
5 All Dead, All Dead
8 Spread Your Wings
5 Fight from the Inside
7 Get Down, Make Love
6 Sleeping on the Sidewalk
5 Who Needs You
7 It's Late
5 My Melancholy Blues
6,5 gemiddeld