Queen - News of the World (1977)

boem boem klap zal het m wel gedaan hebben. Album is 4 x platinum aldaar net als The Game.

Die hoes blijft toch wel een apart geval. Mooi ? Niet zozeer. maar wel indrukwekkend.
Het geeft het geheel een wat dreigend sfeertje.
Je verwacht dan eigenlijk een wat grimmige plaat, maar dat is het dan weer niet echt.
Queen opent slim met hun 2 allerbekendste meezingers en dan krijgt de 1e plaatkant wel een wat andere vibe die wat somberder en rauwer uitpakt ( dank vooral aan Roger Taylor.)
De 2e plaatkant is dan weer een ratjetoe van alles en nog wat.
Hardrock, bluesrock, Zuid- Amerikaans en jazzlight.

Blijft een aparte plaat deze, maar wel heel vermakelijk. Het past allemaal goed bijelkaar, al is ie wat minder overdonderend uiteindelijk.

De plaat valt op door de mooie hoes! Gebaseerd op een tekening uit 1953 van Frank Kelly Freas. Het doet wat "War of the world" achtig aan. Ook dit album ben ik pas in de 80's gaan beluisteren, dus mijn beleving is wel anders, dan dat je 'm vanaf de release kent.

1.We Will Rock You (2:02)
Als je 12 bent, en dit voor het eerst hoort, dan hakt dat er wel even in. Alleen een drum, handklappen, en een stoere Mercury die zingt. De gitaarsolo aan het eind maakt alleen nog maar stoerder. Wat? Maar 2 minuten? Nog een keer draaien, en nog eens etc etc. Dit nummer is geniaal van simpelheid. Een enorme stadionmeezinger, iets waar Queen patent op heeft. En ondanks dat dat zo is, is het gewoon lekker. Nog steeds kan ik dit nummer niet vaak genoeg horen.

2.We Are the Champions (2:59)
Meteen weer zo'n meezinger. Dit nummer is me in de loop der jaren wel wat meer gaan vervelen, maar neemt niet weg dat het wel een enorm sport anthem is geworden, wat net als Bohemian Rhapsody waarschijnlijk voorlopig niet meer verloren zal gaan. Knap nummer. Weer is de opener van een Queen plaat meteen bingo.

3.Sheer Heart Attack (3:28)
Het nummer wat eigenlijk op de 3e plaat had moeten staan, maar wat nog niet af was tijdens de release. Wat mij betreft had het in de kast kunnen blijven liggen, want ik vind het geen aanvulling. Het irritante fluit geluid aan het eind geeft dat gevoel alleen maar meer bevestiging.

4.All Dead, All Dead (3:10)
Gelukkig terug naar wat rust. May's bijdrage aan de plaat. Deze keer een fijne! De titel is niet vrolijk, de track zelf wekt die indruk niet. Maar de tekst gaat toch echt over de dood. Toch een mooi nummer.

5.Spread Your Wings (4:34)
Hier hoor ik weer die stem van Mercury met het rauwe randje. Iets waar ik aan moest wennen, want dat klinkt toch anders dan de Freddie die ik eerder kende uit de 80's platen. Maar toen ik daar doorheen was, kon ik dit nummer goed waarderen. Mooie ballad, en weer een meezinger ala Queen. Geschreven door Deacon, en dat vind ik opvallend, omdat hij toch vaker de wat pop achtige nummers maakt. Geen theater, geen typische Queen koortjes, gewoon een recht toe recht aan rock ballad, en een mooie ook!

6.Fight from the Inside (3:06)
Een funky nummer? Die bas klinkt goed! Roger drumt en bast op dit nummer. Dat doet ie goed. Muzikaal gezien vind ik het een lekker nummer. Qua melodie en zang ben ik minder enthousiast helaas. In tegenstelling tot de voorgaande albums vind ik het wat té schreeuwerig en het klinkt niet lekker.

7.Get Down, Make Love (3:50)
Een spannende song. Het bericht is duidelijk. Bedrijf de liefde! Als het helenummer die langzame vibe zou hebben zou ik het echt een fantastisch nummer vinden. Het refrein verpest het een beetje voor me. Net als het psychedlische middenstuk. Het zal vast symbool staan voor iets (een orgasme?) maar het haalt de vaart uit het nummer.

8.Sleeping on the Sidewalk (3:08)
Dit nummer klinkt als een rehearsal voor me. Niet af, geen beleving, te platte rock 'n roll. May kan veel beter dan dit, dat heeft ie wel bewezen. Goed materiaal voor een B-kant. Het schijnt in 1 take opgenomen te zijn, wat dus wel te horen is. Tegenvaller dit.

9.Who Needs You (3:08)
Het vakantiegevoel komt je tegemoet bij het horen van dit nummer. Qua muziek waan je je op het strand, met een lekker koud drankje in de handen. Lekker feelgood nummer. Niet heel erg spannend.

10.It's Late (6:28)
Een lekker gitaarintro kondigt een rock nummer aan. De zang van Mercury is lekker rauw, hij is er klaar voor. Als het refrein wordt ingezet wordt ik weer blij. Ik mis wat van dit soort songs op dit album. Toch vind ik dit nummer nét iets te lang duren.

11.My Melancholy Blues (3:31)
Godzijdank sluit het album af met een zeer waardig nummer. Natuurlijk heeft het wat meer lading gekregen na het overlijden van Freddie, maar elk moment dat je aan zijn talent en bestaan wordt herinnerd is mooi. Mooi gezongen, lekkere relaxte jazzy feeling in dit nummer. Jammer dat ze niet meer van dit soort tracks hebben gedaan

Dit album is absoluut niet slecht, maar ze zakken wel onder het niveau van de Day en Night platen. Die albums bevatten songs als Bohemian Rhapsody, White man en gthe prophet's song. Dat niveau wordt op deze plaat naar mijn mening nooit gehaald. Het begin van de plaat doet een grote belofte die uiteindelijk niet wordt ingelost. Pas op het einde van de plaat komen ze weer terug op die belofte, maar dat is te laat. Het middenstuk is daar niet goed genoeg voor. De bijdrages van Deacon zijn deze keer veel sterker dan die van May en Taylor. Ook iets wat anderson was op de voorgangers. Interassant om te zien dat de één zich ontwikkeld, en de andere wat onder hun niveau presteren. Maar ook hier geldt: de albums hiervoor waren stuk voor stuk erg goed, het is moeilijk dat niveau constant vast te houden. 3,5 ster

Spread Your Wings is een van de mooiste Queencreaties. Prachtige song die het live heel goed gedaan moet hebben. Een piano, een theatrale Freddy Mercury en een mooie massale publieksmeezinger. Met de rockband Queen was helemaal niets mis in de jaren '70.

Krijg het maar eens voor elkaar om als band een eigen hymne te hebben van een kaliber als We Will Rock You. De eenvoud in het nummer en precies het juiste.. kom er maar eens op. Een 10 met een griffel voor zo'n boreling op een album (en in het stadion nadien).

We Are The Champions kan ik helaas alleen nog maar associeren met voetbal en niks tegen voetbal maar het is raar. Ben er totaal op uitgekeken, het heeft echt een thema gekregen.

Een beetje een ratjetoe aan verschillende songs.
De hoes is prachtig en legendarisch. Maar, net als de titel, correspondeert het niet zo met het album dat je binnenin de hoes treft.
Bij zo'n hoes denk ik aan industrial metal, of electronic. En wat is het news of the world dan?

Heerlijke plaat, de afwisseling in de nummers vind ik juist zo zijn charme hebben. Dat is in mijn opinie altijd de kracht geweest achter het totale repetoire van Queen, het zorgt ervoor dat je de muziek je niet snel verveelt, en dat je niet in een bepaalde "mood" hoeft te zitten om hun muziek te draaien. Verder ben ik erg te spreken over de artwork van de platenhoes. Gave schilderingen, die zowel op de binnen als de buitenkant doorlopen van de voor- naar de achterkant. De boodschap van het artwork is me niet duidelijk, ik ga er dus maar van uit dat die er niet is. Herinner me wel een aflevering van Family Guy waarin Stewie nogal door deze cover beangstigd wordt...

Zoals ik in meer reacties lees ben ik nogal uitgekeken op de eerste twee nummers ("We Will Rock You" en "We Are The Champions") van de plaat. Simpelweg te vaak gehoord. Daar kan Queen zelf natuurlijk weinig aan doen, dat is de schuld van mijn ouders, reclamemakers en radio- en televisiemakers. De rest van de plaat bevat toch wel een aantal van mijn Queen-favorieten, zoals:
"All Dead, All Dead",
"Spread Your Wings",
"Fight From The Inside", ik herinner me dat ik in mijn hip-hopperiode vaak luisterde naar "Fight" van the Kleptones. Grenzend aan heiligschennis, maar toch gaaf!)
"Sleeping On The Sidewalk", gaaf nummer met een hoog bluesgehalte. Leuk weetje: de muziek van deze track is in één take opgenomen!
"Who Needs You", waar May weer laat horen dat hij een ontzettend veelzijdige gitarist is,
"It's Late", ijzersterk - zowel tekstueel als muzikaal,
en "My Melancholy Blues"

Conclusie: Eén van de toppertjes van Queen!

Een geweldige plaat van Queen die zo een beetje van alles bevat. De eerste twee nummers blijf ik top vinden. De eenvoud van We Will Rock you en de kracht van We are the Champions blijven gewoon prima overeind staan na al die tijd.
Voor mij is echter Spread your wings het absolute hoogtepunt van de plaat. Geweldig nummer!

Tot vorige week had ik van Queen alleen de cd's 'The Miracle' en 'Innuendo'. De laatste tijd veel nummers van Queen beluisterd op YouTube en daar werd ik zo enthousiast van dat ik vorige week 'News of the world' heb gekocht. Een prima plaat die gelijk aftrapt met drie sterke nummers achter elkaar. 'We will rock you', 'We are the champions' en 'Sheer heart attack'. Lekker stevige rocknummers. Hetgeen ook geldt voor 'Fight from the inside' en 'It's late'. 'Spread your wings' is een goede powerballad. Dit zijn wel mijn favorieten al zijn de overige nummers ook niet slecht te noemen. Het maakt 'News of the world' voor mij tot een prima rockplaat. Brian May is een fantastische gitarist. Inmiddels heb ik het debuutalbum 'Queen' besteld en ik ben ook van plan om 'Sheer heart attack' te kopen die denk ik nog iets meer rocken. Ik denk dat de Queen albums van de jaren zeventig mij het best bevallen en ik denk dat ik daarin niet de enige ben.

Dat wordt een mooie muzikale tocht loneranger veel plezier

Dankjewel, Lennon. Ik denk ook dat het een mooie muzikale tocht word.

Queen II ook niet vergeten hoor loneranger.
Zeker top 3 beste Queenalbums.

Daar zijn de meningen over verdeeld

Geen discussie over mogelijk beste lennon.

Nope, geen discussie over mogelijk

Alleen de albumnrs 3-4-5 doen er toe ?

Neeeeeeee Henk !!!! De 2e erbij en je hebt het bij helemaal bij het rechte eind.

Leve de koningin!!!

Zit mijn zoon van 7 zomaar uit het niets "we are the champions "te neurien/mompelen.
Dus heb ik dat nummer maar eens gelijk opgezet. Zijn reactie: "Nog een keer Pap!!

Een deluxe 40th anniversary boxset is aangekondigd en komt uit op 17 november. Er zit zelfs een CD bij met alternate takes van iedere album track. Plus een 60 minuten durende documentaire. Er zit nog een CD bij met live opnames maar als je ziet waarvoor ze hebben gekozen is het volkomen nutteloos. Voor de rest een aardige boxset met eindelijk studio outtakes waar we tientallen jaren op hebben moeten wachten.

120 euro... kerst approaching....

Rediculous my dear zou Freddie gezegd hebben.

Was een leuke aanleiding geweest om dan met name het Houston 1977 ( volgens mij uit deze tour toch) concert op te poetsen en bij te voegen. Maar misschien komt dat nog.....

Al jaren een gewilde registratie volgens mij.
Zou idd fijn zijn als ze ook de late 70's concerten wat aandacht gaan geven.

Afgelopen zaterdag hadden we, aan het strand van het oldambtmeer , een concert van het noord nederlands orkest, echoes of Queen.

Samen met drie vocalisten, nam het orkest een doorsnede uit het repertoire van Queen.

Tot mijn grote verrassing kwam My Melancholy Blues in een prachtige vertolking ook voorbij, evenals(uiteraard) We Will, en We Are. Een gedenkwaardige avond, met ruim 12.000 enthousiaste bezoekers.

Reden om dit album weer eens uit de kast te halen.

Deze ga je ook wel voor onder de 100 euro vinden. Nog steeds een hele hoop geld maar de eerste 20/25 euro heb je alvast gewonnen

Ik hoop eigenlijk dat er van die deluxe editie een afgeslankte 2CD-versie komt, zoals je wel vaker ziet de laatste tijd (Paul McCartney, Prince). Want ik ben vooral geïnteresseerd in die 'alternate takes' van elke albumtrack. In een remaster (de zoveelste?) van het originele album ben ik eigenlijk helemaal niet geïnteresseerd, mijn originele EMI CD klinkt goed genoeg. Maar ik vermoed dat ze die 'alternate takes' niet als afzonderlijk CD'tje gaan uitgeven.

Ik kan me erg goed vinden in de uitgebreide recensie van lennon hierboven. Die beschrijft aardig hoe ik deze plaat destijds en nu ervaar. Eind 1977 maakte die dubbele A-kant van de single (die iets eerder uitkwam dan het album) inderdaad een overdonderende indruk. Het was het gesprek van de dag op het middelbare schoolplein, weet ik nog. Na de twee voorgaande albums - toppers in het Queen-oeuvre, zoals we met de kennis van nu weten - moest dat heel wat gaan worden. Zeker nadat we die mystificerende klaphoes zagen, waarvan ik altijd vond dat die helemaal niet aansloot op de muziek. Pas in het internettijdperk heb ik het achterliggende verhaal gelezen.

In mijn beleving is We will rock you - hoewel het gekaapt is door de vakbonden, door protestdemonstraties en weet ik al niet wat - nog vrij aardig overeind gebleven. Maar We are the champions heeft door de sportconnectie - hoewel dat achteraf wel voor de hand lag - veel van zijn magie verloren. Het is nu bijna een platte meezinger geworden, hoewel de coupletten sterk blijven. Maar die hoor je nooit in het stadion...

Maar goed, bij de eerste paar luisterbeurten hadden we destijds al door dat de hooggespannen verwachtingen niet werden waargemaakt. Een muzikaal allegaartje, meer nog dan de voorgaande platen, maar niet van hetzelfde niveau. Spread your wings vond ik nog wel een aardige opvolger op single, maar de rest was echt te wisselvallig.
Ik moet zeggen dat ik de afsluiter My melancholy blues later nog wel op zijn juiste waarde heb leren schatten (ik was op mijn veertiende nog niet zo into jazz). En sommige andere nummers zijn ook nog wel wat gegroeid, maar het is echt een stap terug ten opzicht van de twee voorgangers. Ik waardeer deze ongeveer net zo hoog als de opvolger Jazz. Maar het zou allemaal nog veel wisselvalliger worden, zoals we allen weten...

Het echte briliante en overdonderende van de meeste voorgaande platen is er idd niet meer.
Dat stapje terug klopt dan ook wel.
Het is al met al een genietbare plaat, waar Queen wat naakter en ruwer klinkt.
Dat vind ik dan wel weer bewonderingswaardig.
Maar hoe dan ook kwamen ze steeds minder in de buurt van de topjaren er voor.

De periode 1976 - 1981 beschouw ik als Queens topperiode. Niet elk nummer is even sterk hier, maar It's Late en Melancholy Blues behoren tot mijn favoriete Queensongs. Ik vind dat ze qua productie hier wel een stapje terug doen. Het mist wat sprankeling hier en daar. Maar verder een typisch Queenalbum, met een paar serieuze classics en een paar niemendalletjes.

Scroll naar beneden, luister en huiver!
QueenOnline.com - News

Mooi en dank daarvoor ! Top om te horen en idd huiveringwekkend mooi (en rauw). Het blijven zulke sterke nummers - en dat na 40 jaar ! Maar boven alle muziekinstrumenten uit hoor je hier gewoon dat Mercury een stem heeft ‘Given by The Gods’. En -persoonlijke mening- ik vind hem zelfs op z’n sterkst, meest afwisselend en diepgaandst op ‘We Are The Champions’.

Meteen weer eens even het album beluisteren

Cool!