Queen - News of the World (1977)

Kun je nagaan. Toendertijd ontstond er een heftige discussie over de te lange tijdsduur die het had als het op single werd uitgebracht.
Queen zette door en kreeg natuurlijk hun gelijk.

Het valt inderdaad mee. Voor je het goed en wel in de gaten hebt zit je al in de opera.

Vroeger trokken ze bij Veronica's Top 100 aller Tijden een lange tijd uit voor de Top 3.
Stairway to Heaven van Led Zeppelin en Child in Time van Deep Purple duurden stukken langer dan Bohemian Rhapsody, voor mijn gevoel duurde het Queen nummer langer.
Moet je nagaan wat ze allemaal in die 6 minuten stopten; blijft knap.

Bicycle Race is een geval apart. Muzikaal een indrukwekkend staaltje componeren.
Ik vind het inhoudelijk en produktie technisch eigenlijk meer in de lijn zitten van A Day At The Races. Alleen de drums klinken niet zo lekker in de mix.
Euvel van Jazz.

Het is wel druk bij al die Queen topics zeg

Prachtig liedje, 1 van hun betere (maar goed ze hebben er zo veel). Ook All Dead vind ik prachtig maar daar zijn dan weer minder mensen het mee eens.

Ik vind juist alle nummers van deze plaat erg goed. Ook All Dead, het rockende Fight from the Inside (beste riff ooit), de seks van Get Down Make Love, het swingende Who Needs You.

De enige twee songs die ik 'mislukt' vind zijn de experimentjes Sleeping on the Sidewalk (geen fan van May's stem, en het is nogal een flauw bluesje) en Sheer Heart Attack (lawaaiige punkrock, ook geen fan van).

De rest van de songs behoren echt tot mijn favorieten.

Spread Your Wings is schitterend. De Live Killers versie is zoals iemand al opmerkte nog beter. Leve John Deacon. De man was gisteren jarig.

Ik heb toevallig vorige week al mijn Queen albums geluisterd, anders zou ik ook niet zo snel inhaken, nu kan ik er wel een beetje over mee praten.

Ik vind het contrast altijd zo indrukwekkend.
Na de bak herrie van Sheer Heart Attack ineens dat prachtige stilistische begin van All Dead, All Dead. Mooi nummer inderdaad.
En andermaal het bewijs dat May ook prachtige ballads kon schrijven.

Ozric, Je hebt er ook een mooi cijfer aanhangen natuurlijk, de eerste twee wil ik overigens nog wel eens overslaan. Die hoor je zo vaak.

wat halfslachtig is dit album toch. Het begint overdonderend met de 2 bekende nummers en met Spread your wings, het bluesy Sleeping on the sidewalk en I's Late staan er best goede nummers op. Helaas zijn er ook tegenhangers waar ik me aan erger: Who needs you, Sheer heart attack en get down make love. Vaak geprobeerd maar het is en blijft geen favoriet Queen-album van mij

5 goede nummers en 3 mindere songs, en dan toch zo'n onvoldoende?
Rare jongens, die mumers

Na A Day at the Races dacht ik dat de neerwaardse spiraal begonnen was voor Queen, maar News of the World is een grote positieve meevaller, en misschien wel mijn op één na favoriete album van de band dusver.

De openers kan je niet veel meer over zeggen: kapotgedraaid? Misschien wel. Maar desondanks blijven het gewoon heel sterke songs, die nog altijd perfect werken als je in de juiste geestesgesteldheid zit. Maar daarna, met het razende punkige Sheer Heart Attack, weet je al dat het weer een speciaal album gaat worden. Dat raggen van die riff en de zanglijnen zijn tof, maar het is dat middenstuk met die enorme hoge tonen dat het nummer net die extra dimensie geeft; niet zomaar een punknummer, een rasecht Queen-punknummer.

De grote kleppers zijn Spread Your Wings, misschien wel het beste nummer van de band dusver, en zover ik weet met kilometers voorsprong het beste Deacon nummer. Ook Get Down, Make Love werkt bijzonder goed: de band had al vaker met die ingetogen, spannende, vuile rocksound en psychedelica geflirt (Drowse, The Loser in the End, in mindere mate She Makes Me...), en elke keer vond ik dat niet uit de verf komen. Maar deze keer is het er vol op: rauw, smerig, en gewoon authentiek-klinkend. Oefening baart kunst. En dan nog It's Late: bombastische rock is altijd de sterkste kant van de band geweest, waar ze vanaf Queen II altijd verder van af zijn beginnen stappen (er zitten bijna twee volledige albums tussen deze en de vorige, Bohemian Rhapsody). Maar ook dit werkt gewoon weer als een trein: catchy refreinen, snedige versnellingen en vooral Deacons basspel dat echt schittert.

De rest van het album is solide, maar minder uitgesproken. Maar in het algemeen kan ik gewoon zeggen dat het me allemaal wat beter ligt: All Dead, All Dead, Fight From the Inside en My Melancholy Blues zijn geen grote kleppers, maar vullen het album op een aangename manier. Het is vooral jammer dat de twee mindere momenten van het album bij elkaar gezet zijn (het weinig inventieve en uitgesproken duo Sleeping on the Sidewalk en Who Needs You), waardoor het album toch een beetje een dipje kent. Maar toch, over de grote lijn: zeer verdienstelijk, en vooral aangenaam dat de eigenzinnigheid en wispelturigheid van de band weer komt kijken. Daar was ik na A Day at the Races toch een beetje bang voor.

+ Spread Your Wings, It's Late, Get Down, Make Love
- Sleeping on the Sidewalk, Who Needs You

Dat dipje wat je aankaart is helemaal waar.
Daarom is News Of The World een kleine stap terug in mijn beleving.
Maar geen drastische, want Queen zet er nog genoeg prima materiaal tegenover.
Het is wel duidelijk een aanzet tot versimpeling.
A Day At The Races heeft wat meer flair en creativiteit.

Maar News Of The World is absuluut een plaat die nog boeit.

Queen slaat hier inderdaad een andere weg in. Het zeer hoogdravende, pretentieuze bombast van Opera en Races wordt een beetje losgelaten. Elf redelijk op zichzelf staande nummers, minder orkestrale gitaarpartijen, zelfs een bluesje... Queen ontdeed zich van een hoop franje, en het leverde een rockplaat met een paar hele sterke nummers op.

Eigenlijk eigenaardig dat je hierna nog Jazz kreeg. In zekere zin vind ik The Game meer een logische voortzetting op deze meer basale stijl, dan dat Jazz dat was (met zijn fietsbellen, onweersbuien en Arabische toonladders, dikke billenposter, etc.)

Ik houd van het donkerbruine geluid van News Of The World. Prima Queen-album. Tegelijkertijd, het lijkt alsof ze hier en daar al genoegen namen met een "redelijk" nummer. All Dead, Sleeping On The Sidewalk en Get Down Make Love zijn aardig, maar geven je niet het gevoel dat je het allerbeste te horen krijgt dat de band te bieden had. Solide score dus, maar geen top wat mij betreft.

Wat dat aangaat had een track als Get Down, Make Love meer geschikt geweest voor Jazz. Had er naadloos tussen gepast.

Toch is Jazz ook een stuk puurder dan al het voorgaande en is er ( nogmaals) een onbegrijpelijke gortdroge produktie gehanteert.
Maar ben het wel met je eens; The Game is een logische voortzetting op de versimpeling.
Voor velen een goede Queenplaat overigens.
Ikzelf wordt er niet echt meer opgewonden van.

@ ikkel je noemt: Jazz, the Game in een topic over News of the world. Drie uiterst zwake Queenplaten in een notedop

Zwak? Of gewoon niet naar je smaak?

Want ik vind News of the World en Jazz verre van zwak.

Ook The Game is een ijzersterke plaat. Enkel niet een plaat die ik erg leuk vind.

@ Ozric, niet de Queen die ik graag hoor en ik beoordeel deze albums als zwak tot matig.
Zeker als de meerderheid van de nummers mij niet aanstaat en wetende wat Queen wel kan.

'wat Queen wel kan'... *zucht*

Als de nummers niet je smaak zijn, betekent het nog niet, dat het muzikantschap niet in orde is.

Queen laat hier juist horen hoe ze zonder poeha ook prima songs kunnen afleveren.
Dat je het niet mooi of leuk vindt, is allemaal prima, zeggen dat Queen beter kan, vind ik onzin.

News Of The World buiten beschouwing latend, zijn Jazz en The Game imo minder geslaagde albums.
The Game kent een buitengewoon matige side 2.
Save Me is mooi, maar is er bijgehaald, evenals Crazy Little Thing Called love. En die staan notabene een jaar later op The Greatest Hits.
Voor mij een bevestiging dat de inspiratie gewoon wat zoek was. Meer hadden ze kennelijk niet.
Jazz is beter, maar ook al wispelturiger dan alles wat er voor zat.

Het zijn minder creatieve albums. Queen overdondert minder. En het heeft om wat voor reden dan ook knap lang geduurt voordat ze dat weer terugkregen.

Jazz was commercieel in ieder geval geen miskleun...... kan die fietsbellen nu nog niet eens meer horen zelfs.

De dubbele A kant, meiden met dikke konten, was volgens mij een stuk populairder en in the long run Don't Stop Me Now ook.

Het fietsenlied is een zeer complex nummer. Het kwam wel in de top 10. Maar was uiteindelijk een minder grote hit dan dat ze normaal scoorden.

Lijkt door de jaren heen ook wat vergeten lijkt het wel.

Jazz is leuk, omdat er zo veel songs op staan, zelfde geldt voor News of the World.

The Game is gewoon minder leuk omdat het zo weinig songs heeft, zodat geen song het gemiddelde ophoog krikt. The Game duurt 35 minuten en Jazz 45 minuten. Dat scheelt een hoop, vind ik althans.

News of the World heeft 11 songs, als er dan 2 of 3 minder leuk zijn, heb je nog een hoop over.

Je brengt een singel uit genaamd We Are The Champions met als flipside We Will Rock you en na 38 jaar kent een ieder van klein naar groot dit nummer nog steeds. De singel heeft de laatste 38 jaar maar liefst 3 keer de hitparade gehaald. Volgens de "Broadcast Music Inc (BMI)" is We Will Rock You het populairste nummer tijdens sportevenementen in Amerika. Vanaf 1977 tot 2005 is het nummer We Will Rock You meer dan 3000000 keer gedraaid op de Amerikaanse radio. Na deze twee nummers sie net 5 minuten duren stapt Queen in een Rock/Punk geluid met Sheer Heart Attack (Sex Pistols Eat Your Heart Out). Het nummers stop het zo plots als het leven na een fatale Hartaanval. Hoe toepasselijk: Brian May mag zijn All Dead, All Dead ten gehore brengen. Spread Your Wings vind ik een bijzonder mooit Queen nummer. Niet in de minste plaatse omdat het om mijn naamgenoot gaat. Fight from the Inside begint met een mooi stuk bas. Het nummer kan je zo voor Dragon Attack plaatsen. Get Down, Make Love is ook live heerlijk om naar te luisteren! Sleeping on the Sidewalk is weer echt zo'n afwijkend nummer zoals je ze ook op de voorgaande albums aantrof. Even terug naar de jaren 20. Who Needs You is prima net als It's Late wat zich van een ballad ontplooid tot puur Rock. My Melancholy Blues is wonderschoon en geeft je na ruim 35 minuten de mogelijk op het album in alle rust te verlaten.

Uhmm shear heart attack punk?

Was Queen maar punk geweest... .; wel Hats Off voor Brian May. Zonde dat ie in deze band zat, geweldige gitarist met eigen geluid.

Yes. Sheer Heart Attack is zo punkrock als maar mogelijk.

Hij heeft solowerk hoor ! Maar May was,imho, perfect voor deze band ! 'No May, No Queen', maar dat geldt voor alle 4 vind ik !!

Ik vind het een vreemde stelling.

Dan kan ik net zo goed stellen: waren The Beach Boys maar een drum&bass act geweest.

Of Phil Collins een stripper..