Danger Mouse & Black Thought - Cheat Codes (2022)

Plaatje doet het erg goed in de lijstjes van de muzieksnobs zie ik. Zelfs nr. 1 bij Platomania.
Opvallend dat juist bij hiphopfans de ontvangst wat lauwer is.
Ik zie hier ook scores van 4,5 en 5 sterren voorbijkomen. Ik kan dat echt niet plaatsen in het historisch perspectief van het genre.
Hoe verhoudt dit zich tot echte klassiekers zoals, ik noem maar wat, Enter the 36 chambers, Ready to die, Illmatic, Reasonable Doubt, Liquid Swords?
Ofwel de lat wordt steeds lager gelegd, ofwel mensen kennen hun klassiekers niet. Maar dit plaatje verdient hooguit het predicaat “best aardig” en is verre van een AOTY.
IMO
IMHO

Plaat heeft bij mijn (vooral 90's) hiphop-collectie het stof eraf geblazen en interesse opnieuw aangewakkerd. Dat lukte bv. ATCQ een aantal jaar geleden een stuk minder goed.

Ik denk dat veel mensen een plaat op zichzelf beoordelen en niet in relatie tot andere platen. Een 4,5 of 5 maakt de plaat dan dus niet meteen gelijk aan een Illmatic bijvoorbeeld. Zo is het voor mij althans.

En dat ie hoog in de jaarlijstjes staat lijkt mij niet zo gek. Het is niet alsof de door jouw genoemde platen mee kunnen doen dit jaar

Album doet zeker mee om de titel AOTY voor mij als hiphopfan. Dat het geen alltime klassieker zal worden als Illmatic lijkt me duidelijk. Maar voor individuele lijsten kan dat best, is ook smaak. Van het lijstje dat wordt genoemd ken ik ook genoeg hiphopheads die Reasonable Doubt bv niet als klassieker zien.

Vind het een beetje een boomerhopalbum; nogal een nostalgische ontvangst à la 'zo klonk hiphop vroeger tenminste nog'. Die hang naar nostalgie en retro zie ik toch voornamelijk bij rockliefhebbers; die zitten soms echt te kwijlen op bands die klinken als bands van vroeger. Veel hiphopliefhebbers lijken die die behoefte veel minder te hebben. Die luisteren liever naar muziek die tenminste nieuw klinkt, of origineel. Waarom naar hiphop luisteren die uit de jaren 90 zou kunnen komen als er fantastische hiphop uit de jaren 90 is en het genre zich anno nu nog volop aan het ontwikkelen is? Ter vergelijking: dit jaar heb ik waarschijnlijk het meest naar Dälek (sowieso mijn AOTY) en clipping. geluisterd; ook veel MF DOOM en Aesop Rock. Zeker met die artiesten vergeleken voelt Cheat Codes zo ontzettend reactionair.

/Off-topic RD de erkenning niet geven die het verdient is zo 2001. In werkelijkheid hadden veel heads dat album gewoon gemist en was Jay pas op hun radar sinds Hard knock life. Toen kreeg ie het stempel van commerciële rapper en daar moesten de boombap snobs niets van hebben. En daarna gewoon stug volhouden. Ik ken ze maar al te goed.

Slowgaze
Boomerhop kan ik wel om grinniken. Nostalgisch en retro is het zeker (is denk ik ook wel het idee van de plaat en sowieso de sound van DM). Hedendaagse hiphop heb ik niet zoveel mee, ben al een tijdje afgehaakt wat dat betreft.
Mijn probleem met dit album is eigenlijk vooral Black Thought, en het feit dat niemand lijkt te willen erkennen dat hij gewoon een erg saaie rapper is die al decennialang hetzelfde circuskunstje opvoert. En dat dan rocksnobs dit uitroepen tot AOTY omdat ze geen verstand van hiphop hebben ergert me enorm.

Haha, zou het ook gewoon kunnen dat anderen Black Thought geen saaie rapper vinden en het kunnen waarderen dat hij na al die jaren nog altijd de honger heeft om op overtuigende wijze te laten horen wat hij kan? Dat liefhebbers van andere genres dit (ook) een goed album vinden is toch al helemaal geen probleem?
Offtopic: Reasonable Doubt is voor mij zeker een classic en Jay een van de alltime greats.

Valt mee toch? Misschien wat Black Thought betreft, maar de producties zijn toch niet zo conventioneel? De Stream Of Thought-serie vind ik beter bij de term 'boomerhop' passen.

Ik vind hem één van de beste MC's, maar ik snap je punt. Zeker hier. Ondanks zijn strakke flow, goede stem en sterke teksten is het toch wel een kleurloze rapper. Met de juiste producties valt dit niet op, maar Danger Mouse produceert hier te subtiel. Er is weinig chemie tussen de heren en dat is misschien wel de voornaamste reden dat het album niet helemaal wil landen bij mij.

Ik vind de producties van DM juist naadloos aansluiten op de stijl van Thought maargoed dat is mijn mening.

Mijn hoge waardering komt mogelijk meer doordat ik de hedendaagse hiphop niet veel voor vind stellen en deze er voor mij uitspringt.
Vergelijk je het met de classics die VDB noemt dan klopt mijn cijfermatige waardering mss niet nee.

Ik vind de producties zeker aan het begin nogal conventioneel; die eerste paar beats vind ik toch redelijk simpel en retro, zeker met zo'n soulsample als refrein. Daarvoor luister ik niet naar Danger Mouse.


Dankzij zijn werk met The Roots is Black Thought de afgelopen paar jaar toch wel een van mijn favoriete rappers geworden, ondanks zijn beperkte variatie in flows (maar hé, dat kun je ook van pakweg MF DOOM zeggen). Hij had in elk geval altijd wel behoorlijk vette lines en het gruislaagje dat op zijn stem is gekomen vind ik ook erg mooi. Maar op Cheat Codes hoor ik die doorleefdheid nauwelijks, ook omdat de vocalen vaak zo matig zijn ingemixt. Zijn teksten komen daardoor deze keer nauwelijks aan bij me, behalve dat-ie begint met een line over een Harry Potter-boek van fokking twee decennia geleden. Hoezo niet retro?


Volgens mij vat je het hele euvel goed samen zo. Op de nummers van The Roots paste hij altijd perfect. Maar daar wil ik nog wat aan toevoegen: ik mis ook de chemie met de andere (los-)vaste rappers van The Roots. Na een verse van Black Thought wil ik Dice Raw horen, of Greg Porn, omdat die chemie zo goed is.

Ik weet niet helemaal waarom, maar ik stoor mij iedere keer ongelooflijk aan deze line…

Wat een reactionaire opvatting zeg! Over een hang naar retro gesproken

ArthurDZ, verdorie, betrapt. Ik ga ook maar niet bekennen dat ik dit jaar belachelijk veel naar de Beach Boys heb geluisterd. Geen grap.

Maar Maarten, The Beach Boys waren onder leiding van Brian Wilson toch ook wel een 'forward-looking, trailblazing' bandje hoor. Je bent dus nog steeds hip

En dat getuigt nou niet echt van enige belezenheid dan wel de wil om te google'n of inzicht in de werking van (cynische) humor!
een grap uitleggen is niet altijd fijn, maar fruit (appel of peer): een exoskeleton is een uitwendig (kalk)skelet zoals weekdieren dat hebben.

Het hebben van een dikke huid (thick skin) stelt je in staat om beledigingen over je heen te laten komen zonder dat het je wat doet, de rapper van dienst prefereert daarentegen een uitwendig skelet - maakt 'em weerbaarder.

Dit is een PA (prettig album), met herkenbare inbreng van deze en gene - fijn luistervoer, maar niet echt onmisbaar.

Lol, dat zijn nogal wat aannames... Het is niet dat ik de 'grap' niet snap, maar toch bedankt voor de uitleg.

Dan zal ik mijn uitleg ook maar even geven: Ik stoor mij meer (dan ik zou moeten) aan de manier waarop het woord 'fuck' gebruikt wordt. Ik heb geen moeite met het woord, maar ik heb vaak het gevoel dat (minder getalenteerde) rappers 'fuck' of 'fucking' gebruiken bij gebrek aan beter of ter opvulling. Lil Wayne zou misschien nog weg komen met zo'n oneliner, maar bij Black Thought voelt het te makkelijk. Juist hij kan krachtig rappen zonder nadrukkelijk gebruik van krachttermen. Maar nogmaals, het stoort mij waarschijnlijk meer dan zou moeten.

Nou ben ik niet zo doorgewinterd in hiphop - al kan ik een en ander wel waarderen - maar mijn eerste associatie met "exoskeleton" was de film Iron Man (Tony Stark). En het F-woord, dat vaak weggepiept wordt, is op zich niet zo veel meer dan ons "klote" en dat is nauwelijks nog een krachtterm te noemen, al hangt het er natuurlijk ook vanaf hoe e.e.a. wordt uitgesproken. Bedenk ook dat in sommige dialecten het als normaal wordt beschouwd om ergens "kanker" of "tering" voor te plakken en dat vind ik dan weer minder prettig

Ten slotte, herinner me dat je in de late 80s/early 90s vaak hoorde (of las): fuck art, let's dance

Ik krijg deze op de een of andere manier niet toegevoegd aan mijn top 10 voor 2022
Hebben meerdere dat probleem?

Bij mij met stip op 1 en wel gelukt!

Niet alleen dit album heeft dat probleem. Een heleboel albums van afgelopen jaar worden gewoonweg niet meer gevonden wanneer je ze wil invoeren.

Deze line heeft nog een betekenis; hij verwijst naar Mia X, de idd “thicke” first lady van de No Limit Soldiers van weleer. Daarom vind ik het juist een erg sterke punchline

Ik was onlangs op het concert van Little Simz in Trix, net voor haar laatste plaat. Ik vond het echt heel goed, vernieuwend ook al was het enkel Simbi met een DJ, geen band of zo. Strakke rhymes en echt goede teksten. Interactie met publiek over mentale gezondheid, jezelf zijn in deze wereld. Wat de wereld nu nodig heeft. Na dat concert hoorde ik minder enthousiaste reacties van sommigen. De teneur was : Ik ben meer fan van The Roots, Beastie boys, Common en Arrested Development. En heb je die plaat van Danger Mouse en Black thought gehoord? Dat is nu goed!

Wel, geen wonder dat dezelfde mensen dit echt goed vinden. Goede hiphopplaat maar zo diep geworteld in nostalgie naar de 90's dat het me ook wat stoort. Het is best goed hoor, maar het doet me denken aan bands zoals Greta Von Fleet, best goede band als je graag Led Zeppelin-achtige muziek hoort maar het is geen Led Zep.

Nu, Danger mouse levert hier best goede muziek af, daarvoor een 4*, Black thought zijn rhymes?

Theologians point to the trap house that God is in
Go on, take his name in vain, like a phlebotomist
I'm the one that tell you what time it is

Als je dat naast een Kendrick of een Simz zet valt t toch zwaar tegen. Halve ster er af.

Man man man, dit album wordt alleen maar beter hè. Raak er maar niet op uitgeluisterd, vooral het drieluik Because - Belize - Aquamarine is adembenemend goed. Één van de beste platen van 2022.

Een nogal makke vergelijking aangezien Black Thought met The Roots juist volop actief was sinds de vroege jaren 90 en ook mede bepalend is geweest in de ontwikkeling die het genre heeft doorgemaakt.

Persoonlijk maakt het mij geen bal uit of iets heel vernieuwend is of pure nostalgie. Als ik er maar van kan genieten. En ja, het is leuk om iets te horen wat je totaal niet verwacht of eerder hebt gehoord, maar een artiest krijgt van mij geen strafpunten als ie niet het wiel opnieuw heeft uitgevonden.

Van mij krijgt hij ook geen strafpunten maar ook geen bonuspunten.

De plaat een halfjaar laten liggen, maar bovenstaand geldt nog steeds volledig. De lofi-mixing geeft zo'n lege en emotieloze sfeer mee dat ik totaal niks met dit album kan. Alsof ik naar lucht aan het luisteren ben. Geen stem dus.

Even uit interesse: welke koptelefoon heb je precies?

Zeker een tof album black thought is zeer.
goed als rapper en flowt er op los .
en ook danger mouse gebruikt mooie soul samples.
en vooral because is goed belize met mf doom.
en doom komt ook strak op dat nummer en .
het beste nummer is Aquamarine .
een van de beste album van vorig jaar cijfer 9.0

Zie deze reactie nu pas. Beluisterd met een Jabra en ook met Samsung Buds. Beide dure modellen. Daar ligt het sowieso niet aan, omdat ik dan dit probleem met alle muziek zou hebben.