Morphine - Cure for Pain (1993)

Best bizar maar nu (in 2020) op vinyl gekocht en luister er weer met heel veel plezier naar.

Im free now is wel mijn favoriet van dit album. Die sax samen met Sandman zijn stem is bloedstollend mooi.

Zo, deze komt een stuk beter binnen dan jaren geleden. Het heeft ook heel wat luisterbeurten in de ladder gekost voordat Cure for Pain écht aansloeg maar beter laat dan nooit. Na bijna 12 jaar, long overdue, een halfje erbij naar 4*

De leden van Morphine genieten toch wel van een intrinsieke coolheid. Cure for Pain kent weer die typerende Morphine sound, wat vooral tot uiting komt in het fijngevoelige samenspel tussen bass en saxofoon. De drukkende grooves die Sandman uit zijn bass tovert gaan prachtig samen met de bevlogen blaasmomenten van Colley. De stem én teksten van Sandman maken het af, zijn lage maar sfeervolle stemgeluid complementeert de muziek treffend. Persoonlijk heb ik iets meer met voorganger en debuut Good, waar iets meer van die fanatieke opgekropte energie schuil gaat, waar Cure for Pain wat sterker uitgesproken melodieus is. Maar Morphine is zo’n coole band, bezeten doch beheerst, al hun werk gaat er goed in bij mij.

Morphine is very saxy.

Er is een 2 lp versie uit met werkelijk een sublieme geluidskwaliteit.

Ik heb Good ook in deze uitvoering en was daar ook al zeer tevreden over, dus deze blind aangeschaft, en helemaal mee in mijn nopjes.

De extras op LP2 zijn een leuk item om erbij te hebben.

Het blijft een prachtig album!

Oh, dat is goed nieuws. heb je ook label en/of Cat#

Ik denk deze?

Yes!

Het debuut is een aangename verassing gebleken. Cure for Pain, onder veel liefhebbers de favoriete schijf van de band. Vanuit stilistisch oogpunt verschilt deze plaat maar weinig met het debuut, hoewel het songmateriaal bij vlagen nog wat energieker klinkt. Met Buena, I'm Free Now en het swingende All Wrong kent dit plaatje enkele uitstekende tracks. Het melancholische In Spite of Me gaat er met de eer vandoor. De toevoeging van de mandoline geeft de song een extra dimensie. De heren toch al spaarzaam met het implementeren van andere instrumenten buiten de sax, drums en bas om voelen goed aan wat de plaat nodig heeft. Wellicht telt Cure for Pain wat meer hoogtepunten in vergelijking met het debuut, dat maakt deze worp zeker net zo sterk. Qua sfeer wint de eersteling het weer, maar ach de verschillen zijn verwaarloosbaar. Sandman, Colley en Deupree leverden met Cure for Pain wederom een voltreffer af.

Zoals hier ook al vermeld is dit een heel apart plaatje, niet echt in een hokje te plaatsen. Jazzy, blues, rock, zeg het maar?
Ook een plaat die moeilijk te vangen is in emotie. Het is nergens echt verdrietig of blij of iets hier tussen in. Het gaat echt op en neer waardoor de plaat je als het ware meeneemt in de emotie i.p.v. dat je hier vast in blijft zitten.

Prachtige baritonsax solo's!!

Absoluut, Morphine vormde een interessant collectief in de jaren 90.
Lastig in een hokje te stoppen en daardoor des te interessanter voor mij. De 2-snarige bas van Sandman, de saxofoon en drums en toch een sound weten te produceren dat rijk is aan geluid.
Destijds op 1 hoop gegooid met veel alternatieve rockbands maar daar doe je Morphine toch tekort mee.
In retrospectief kun je stellen dat het vrij uniek is wat de heren destijds deden.
Het debuut en No Cure For Pain zijn voor mij de beste platen van de band. Hierna begonnen de albums wel erg veel op elkaar te lijken.
Morphine had wat mij betreft een beter lot verdiend. Nog los van het overlijden van Sandman in 1999.

Zonnebril op, handen in de zakken, net iets te langzaam lopen, net iets te veel door de knieën.
Allemachtig, wat voel ik mij een coole gast als ik dit draai...

Het is ook een haast 'coole' plaat ondanks dat ik niet meer de leeftijd heb om een dergelijk woord te gebruiken.
Ik vraag mij weleens af of een dergelijke plaat het nog goed zou doen bij de millennials van tegenwoordig.

Je hebt misschien de leeftijd dat je niet weet dat het woord cool niet meer cool is?
Bij mij doet de plaat het (op z'n tijd) nog steeds goed. Ook het clipje van Buena bij de 3 meter sessies laat ik geregeld aan vrienden zien. Volgens mij is deze sound sowieso redelijk specifiek en wordt het vrij selectief gewaardeerd ongeacht de leeftijd.

De sound is dermate afwijkend van veel alternatieve rockbands van destijds dat het inderdaad een selectief publiek zal aanspreken. Ik moet erbij vermelden dat Cure for Pain - maar eigenlijk geldt dat voor alle platen van Morphine - in retrospectief stuk voor stuk tijdloos klinken. Het past ergens wel in de tijdsgeest, de muzikale kruisbestuivingen waren immers begin jaren 90 niet van de lucht. Wat overblijft; een vrij unieke band, pas de laatste jaren door mij ontdekt en het songmateriaal verveelt mij nooit.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Morphine - Cure For Pain (1993) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Morphine - Cure For Pain (1993)
De Amerikaanse band Morphine timmerde in de jaren 90 stevig aan de weg met een uniek eigen geluid, dat onder andere is te horen op Cure For Pain uit 1993, vooralsnog mijn favoriete album van de band rond Mark Sandman

Net toen de band Morphine zich aan de cultstatus begon te ontworstelen sloeg het noodlot toe. Met de dood van haar voorman kwam een einde aan het bestaan de Amerikaanse band, die gedurende de jaren 90 in groeiende kring indruk maakte met een uniek eigen geluid. Het is een geluid met flink wat invloeden uit de blues, maar dan wel blues zonder gitaren, want Morphine had genoeg aan bas, drums en saxofoon. Het werd gecombineerd met de donkere stem van Mark Sandman, die het al zo bijzondere geluid van zijn band nog wat verder optilde. Cure For Pain uit 1993 wordt gezien als het beste album van de band en vooralsnog kan ik mij daar zeker in vinden.

De Amerikaanse band Morphine werd in 1989 opgericht in Cambridge, Massachusetts, door bassist en zanger Mark Sandman en saxofonist Dana Colley. Met het toevoegen van een drummer was de band compleet. Gedurende de jaren 90 trok Morphine steeds meer aandacht en werd een stevige live-reputatie opgebouwd.

Ondanks zeer positieve recensies heb ik in de jaren 90 nooit naar de muziek van Morphine geluisterd. Dat klinkt nu misschien gek, maar in het tijdperk voor de komst van de streaming media diensten was het niet zo makkelijk om naar nieuwe muziek te luisteren. Ik ben Morphine op een of andere manier nooit tegen gekomen en mijn interesse voor de muziek van de Amerikaanse band werd kennelijk niet genoeg aangewakkerd door de recensies van de handvol albums die de band gedurende de jaren 90 maakte.

Morphine bouwde zoals gezegd een stevige live-reputatie op, maar het podium werd de band ook noodlottig. Mark Sandman kreeg in 1999 tijdens een concert van zijn band in Italië een hartaanval en overleefde het niet, waarmee een einde kwam aan het bestaan van Morphine, dat de cultstatus helaas nooit echt was ontstegen.

Ik kwam de naam van de band onlangs tegen in een lijstje met miskende albums uit de jaren 90 en zo maakte ik alsnog kennis met de muziek van Morphine. Ik denk niet dat ik de albums van de Amerikaanse band in de jaren 90 had kunnen waarderen, want het zat destijds wat ver buiten mijn comfort zone, maar drie decennia later kan ik zeker wat met de muziek van Morphine.

Van de albums die ik inmiddels heb beluisterd, vind ik het in 1993 uitgebrachte Cure For Pain vooralsnog de beste. Het is een album dat begint met ingetogen saxofoonspel, maar Morphine laat al snel haar ware gezicht zien. Cure For Pain is een behoorlijk ruw bluesalbum, maar het is een bluesalbum met een volstrekt eigen geluid. Het is een bluesalbum zonder gitaren, want Morphine had op Cure For Pain in de basis genoeg aan het stuwende drumwerk van Billy Conway en het unieke baswerk van Mark Sandman, die genoeg had aan een bas met slechts twee snaren.

De ruwe basis wordt gecombineerd met de soms ruwe maar altijd intense zang van Mark Sandman, waarna de saxofoons van Dana Colley voor de versiersels mogen zorgen. De muziek van Morphine klinkt door het geweldige saxofoonspel jazzy, maar invloeden uit de blues en de rock ’n roll spelen een minstens even belangrijke rol in de muziek van de Amerikaanse band.

De critici waren in 1993 razend enthousiast over Cure For Pain en dat begrijp ik inmiddels volledig, want wat heeft Morphine een unieke sound en wat zijn de songs van de band sterk. Het zijn songs met een intensiteit om bang van te worden, maar het zijn ook songs waarin geweldig wordt gemusiceerd. De geweldige muziek op het album past perfect bij de stem van Mark Sandman die fantastisch zingt.

Ik ken eigenlijk geen andere bands die klinken als Morphine en ben in korte tijd behoorlijk gehecht geraakt aan het geweldige Cure For Pain. Natuurlijk vind ik het jammer dat ik Morphine niet in de jaren 90 heb opgepikt en op het podium heb kunnen zien, maar gelukkig heb ik de muziek ban de band dankzij een wat obscuur lijstje op het Internet wel alsnog ontdekt. Iedereen die Morphine niet kent kan ik alleen maar adviseren om eens te luisteren naar de muziek van de band, bijvoorbeeld naar het uitstekende Cure For Pain uit 1993. Erwin Zijleman

Heb je Buena destijds ook nooit gehoord? Dat was toch best een hitje, kwam vaak voorbij op MTV.

Ik kan het me niet herinneren, keek ook niet veel MTV in de 90s

Bijna exact een jaar na het debuut Good brengen de mannen Cure for Pain uit.
Drummer Deupree is naar aanleiding van gezondheidsproblemen vervangen door Conway.
Hoewel er maar een jaar tussenzit is Cure for Pain energieker van aard, is het materiaal meer uptempo en is de invalshoek van de eersteling min of meer losgelaten.
Kent het debuut een broeierige sfeer, is die hele plaat doordrenkt van nachtelijke en schemerige taferelen, is zijn opvolger haast vrolijk van aard.
Good is een plaat van en voor de nacht, Cure for Pain laat de eerste zonnestralen zachtjes door. Alsof de winter overgaat in een lenteachtig landschap en de toon milder van aard is.
Cure for Pain is voor mij niet minder in vergelijking met het debuut, echter de insteek en uitwerking is heel anders.
Dat heeft te maken met nummers als Thursday en Mary Won't You Call My Name, hoewel zeker geen slechte tracks, werkt het nerveuze ritme niet altijd goed voor mij.
Cure for Pain is een prima schijf, mede door het toegankelijke karakter en de insteek van de songs.
Persoonlijk vind ik het jammer dat men het naargeestige sfeertje van de eersteling geen vervolg heeft weten mee te geven.
Dat gegeven maakt Cure for Pain absoluut niet minder maar wel anders en toegegeven; een tikkeltje minder speciaal.

Er zijn anno nu wat min-of-meer bekende bands met blazers e.d. erbij, en regelmatig een ietwat broeierig geluid. O.a. Black Midi, Black Country New Road (zeker in de oude versie) en DEADLETTER. Die een publiek hebben bij de wat jongere generaties. Er zijn muzikale raakvlakken tussen dergelijke bands en Morphine.

Maar het blijft een select publiek. Je hoeft ook die nieuwere bands iig niet op Radio 2 te verwachten. De muziek past niet in de anno nu nogal strikte mainstream radioformats.

Mijn ervaring is dat geen enkele jongere het verschil kent tussen een saxofoon, een trompet en een trombone, dat ze heel raar gaan kijken als je het hebt over blazers (wellicht denken aan een groepje automobilisten tijdens een politie controle) of "horn section", volledig willekeurig de termen jazz en blues door elkaar gebruiken en "funky' alleen nog maar voor andere eigenschappen wordt gebruikt. Maar alles wat oud is is wel een "vibe", en ik geloof dat ze dat positief bedoelen.