Morphine - Cure for Pain (1993)

Prachtige muziek, ook voor in de late uurtjes.

Daar ben ik het helemaal mee eens, ook in de vroege uurtjes, overigens... Ikzelf ben een beetje meer dan gemiddelde Morphine-fan, heb ze allemaal en ook alle pre & post-Morhine bandjes opgezocht, Treat Her Right, Bourbon Princess, Twinemen...

Jeetje dat zijn er nog aardig wat.
Heel jammer dat de band (noodgedwongen door het overlijden van Dana Colley) niet meer bestaat.

Mark Sandman is -LIVE on stage in Italie- met z'n 2-snarige bass zo'n beetje DOOD gegaan.
Hiermee is de STEM van Morphine verloren gegaan...
Hierbij laat ik 't aan jou om nog muziek te gaan luisteren van
(de nog levende) Dana Colley - bariton sax-.
Je kunt al raden wat Billy Conway op al die Morphine-albums doet.

Yep, blundertje van mij..........ik wist inderdaad dat het live on stage gebeurde, was alleen ff de naam kwijt en heb dus het verkeerde bandlid genoemd.

Cure for pain...mmmh...

Dit blijft toch wel een van de beste jaren-90 albums voor mij. Luistert heerlijk weg en verveelt nooit.

Miles Davis' funeral is echt een geniale afsluiter.

idd, en nog steeds geen twintig stemmen voor dit meesterwerk, triest...

weet toevallig niemand waar de sandbox 'mark sandman: original music' (2cd + dvd) te koop is?

Mooie plaat, ondanks dat ik niet zo'n fan ben van blaasinstrumenten. Hier fris en dynamisch toegepast in lekkere pakkende rockliedjes.

Geweldig zeg... Met dit warme weer voelt deze plaat aan als een heeerlijke regenbui. Ik voel me weer helemaal fris en fruitig

de laatste paar dagen weer een paar keer geluisterd en ''cure for pain' heeft inmiddels een plekje in mn top 10 verdiend

Ik vind dit ook de mooiste van Morphine. Halverwege de jaren '90 een vriendin hier helemaal gek mee gemaakt. Hoe vaak we deze cd gedraaid hebben toen weet ik niet meer.
Wel mooi te zien dat deze band ruim 10 jaar later weer flink in de belangstelling staat op deze site

Ik dacht vroeger altijd dat het Dire Straits was.

Twee platomwonden staaldraden, wat ronde velletjes, een paar stokken en warme lucht door een gebogen koperen pijp met ventielen; that's all it takes.
Magie, nog steeds.

Destijds mijn eerste kennismaking, maar deze cd is nooit meer overklast.
Geweldige plaat, inderdaad met minimale middelen (2 snaren bas, trommel, sax en donkerbruine strot).
Niet voor niets is Tom Barman een groot fan, helaas is Morphine (Mark Sandman) niet meer........

Heerlijk album dit, geniaal. Het enige wat lelijk is, is de hoes.

Verhoogt naar 4,5* Wat een geweldige plaat! Lekker zwaar baswerk ondersteunt door lekker drumwerk en heerlijk saxwerk! Lekkere stem heeft die vent ook. Top!

Ik verhoog em naar 5! Zo mooi en emotioneel soms en dan weer zo cool en rockin'

Weer helemaal terug in beeld. Dat ik zo'n plaat wel een half jaar niet gedraaid heb?
Big 5!!

Wel wel, de loftuitingen zijn weer niet van de lucht hier. Zoals altijd wordt dit (uitstekend) album beter gewaardeerd dan het debuut. Maar waarom?!

Even terugdoen hoor:

Een goede vraag, haas!

kettingreactie heet zo iets wellicht; je leest over die ENE plaat en denkt; oh ja en draait vervolgens die plaat weer, en een volgende MuMe-er denkt: Heee.........da's waar ook, ......etc etc. Iets dergelijks zal het wel zijn : muzikale lemmingen ....?

Ik heb deze cd n.a.v. de reviews hier ook maar eens op de kop getikt. Geen spijt. Uitstekende cd.

Prachtige plaat! Dit meesterwerkje bewijst maar weer eens dat goede muziek heel goed gemaakt kan worden door 3 personen mits ze elkaar goed aanvoelen/vullen.

Wat dit album vooral zo sterk maakt is de dynamiek. Geweldig hoe de muzikanten elkaar de ruimte geven.
Helaas heb ik deze band nooit live gezien. (Waren ze trouwens niet te gast op de eerste editie van Lowlands?)

Leuk om van jullie al die enthousiaste verhalen te lezen. Ook ik ben dankzij MuMe weer eens mijn cd-kast ingedoken. Toch eens wat andere albums van ze proberen te bemachtigen.

Ik vind vooral de combinatie drums-saxofoon-2snarige basgitaar-melancholische stem geniaal.

Heerlijk album, kan er niet genoeg van krijgen.
4,5

laatst weer eens gedraaid en ik was erg verrast door het feit dat het absoluut niet gedateerd klinkt. erg fijne plaat van een band met een volstrekt eigen geluid.

Ik vind deze toch wel een stuk 'Better' dan 'Good'. Op een bepaalde manier blijft de sfeer van deze cd beter hangen. Een halfje erbij dan maar.

Blues is niet bepaald mijn genre, maar deze vind ik reuze mee vallen, met name de begin nr.s zijn best sterk, en de band heeft met hun beperkte bezettig een apart geluid.