Simple Minds - Direction of the Heart (2022)

Help! Nu durf ik niet meer te gaan luisteren. Maar ik doe het toch. Daar hebben Simple Minds in het verleden toch teveel goede platen voor gemaakt. Je blijft nu eenmaal nieuwsgierig naar werkelijk álle Simple Minds albums. Ik tenminste wel. Nou ja, de reacties op deze nieuweling zijn in elk geval (meestentijds) niet erg mals. Eens kijken én horen of jullie het bij het rechte eind hebben.

Dat 'drum-mens' stoort mij nog niet eens zo heel echt, die 'vervelende' achtergrondzang-mensen des te meer. Altijd al een hekel gehad aan achtergrondzang-mensen. En vooral in deze samenstelling. In een bandje dat op dit moment min of meer verworden is tot een soortement spin-off. Wat helaas nog meer stoort - en dat was met voorganger Walk Between Worlds min of meer ook al zo - zijn de matige liedjes. Maar dat album had tenminste nog iets spannends.

Inderdaad, een omgekeerde 'Parental Advisory Label' op een band als deze Simple Minds plakken is misschien nog niet eens zo'n slecht idee.

Enfin... ik hou het wel bij dé Simple Minds uit andere tijden.

Ja, een duidelijke kwaliteitsvermindering tov hun vorig werk. Utopia bvb vond ik daar bvb een geweldig nummer.
Maar hier. Solstice kiss vind ik nog prima en sommige zoals act of love en the walls came down zijn nog best oké. Charlie Burchill steekt er boven uit en krijgt als betere van de hoop nog mijn lof. Vandaar mijn 3. Hier en daar elementen van hoop maar meestal van net niet. Ik denk aan Planet zero en Human Traffic. En dan ... dan zijn we rond. En oh ja, waar vroeger het titellied doorgaans een uithangbord was voor kwaliteit. Hier is dit een braaksel van het zuiverste rioolwater. Zelden zo ontgoocheld geweest van een liedje van SM; voor mij persoonlijk geleden sinds Glitterbal.
Jammer.
Maar oké, ik blijf blij met de vele fantastische muzikale momenten en kippenvel dat ze me bezorgd hebben doorheen de jaren.
Gisteren nog doorheen SAF/SFC gewandeld en dan denk ik wat klinkt dit nog steeds ongelooflijk sterk.
Beter dan het geriatrisch stemmetje dat Jim nu meer en meer produceert of zijn raar Mexicaans cowboykreetje dat hij te pas en ten onpas uitslaat tijdens een concert. Sorry, maar ... WTF is dat ?!
Maar ik blijf toch uitkijken naar hun volgend werk en bewonder toch dat ze nog proberen creatief en productief te zijn terwijl ze al lang niks meer te bewijzen hebben. Daarvoor alleen al chapeau.

Op facebook en diverse Simple Minds-fora vinden de fans het fantastisch. Amper een woord van kritiek, nog geen klinker. Zijn wij het of onze oren, of is dat echt te wijten aan fanatische doofheid en blindheid? Ik vraag het me af...

Maar goed ik las ook enkele raving reviews...

Ik geef het album, misschien nog een kans wanneer mijn fysiek exemplaar toekomt met de post, maar ik verwacht absoluut geen U-turn wat mezelf betreft.

De klassiek line-up eenmalig terug, voor een plaat en/of tour, is dat niet de droom van elke fan? Maar gaat niet gebeuren hoor...

De verschillende line-ups ná de 'klassieke', en dat zijn er best veel, hebben toch ook fijne plaatjes gemaakt. Naar mijn bescheiden mening hè... Dan vermeld ik graag Black &White, Graffiti Soul, Big Music, ook de voorganger, die ik omarmde en waar ik instant blij van werd zelfs. Het huidige album, doet me niets, of toch het ergert, enerveert, verveelt me...

De eerste plaat van deze line-up is er een om snel te vergeten, heel snel .

Misschien is mijn favoriete post-McNeil post-Forbes line-ups wel die van Kerr-Burchill-Duffy-Gillespie-Gaynor, die het toch even heeft uitgezongen. Het huidige circus rond Kerr en Burchill staat er naar verluidt* live wel, maar de eerste plaat van deze versie zoveel van de 'band' is toch een behoorlijk zielloos afkooksel van dat wat ooit was.

En nu maakte ik teveel woorden vuil aan dit misbaksel, daar waar ik reeds een review geschreven hàd!

[*] 'naar verluidt' want na de live-farce in Lokeren in 2019 ben ik zelf de band niet meer gaan zien

Nou daar gaan we, plaat, vinyl, binnen vandaag. Kant A inmiddels passé, kant B halverwege. Veel negatieve geluiden gelezen en niet enkel hier. Een enkele positievere, that's all. Voorop gesteld, de dagen van d NGD e.d. zijn inmiddels al lang passé, daar kunnen we niet omheen. Vergelijkingen daarmede zijn bij voorbaat kansloos. Not done dus. Awel, Direction of the Heart dan, 9 nummers in net geen 40 minuten. De band inmiddels vernieuwd met nieuwe gezichten, enkel beide oudgedienden dan nog. Plaatkant B net ten einde. Er gaan zeker nog een aantal luisterbeurten komen, zoals altijd met iets nieuws. Moderne sound op keyslagen,her en der de gitaar er doorheen, herkenbaar, en ja, enkele songs die er wel uitspringen, als bijv. Solstice Kiss, mn absolute favo hier en damned goed gewoon. Wat verder opvalt is deels de sfeer van Once upon a Time, de sound soms groots en weids ja. Zelfs incluis achtergrond zang. En dat terwijl mij persoonlijk OUaT totaal niet kon bekoren. Maar goed, voor nu ga ik voor 3 ☆☆☆ dus. Dat zou wellicht nog meer kunnen worden. Wer weiß....

“Wat een onzin! Het is gewoon slecht! Bagger zelfs!! En ik kan je vertellen....ik ben totaal niet hip. De nieuwe Cult is stukken beter...”

“Het is…” Mag je veranderen in: “ Ik vind…”
Dat jij het bagger vindt mag. Geen probleem. Ik ben totaal een andere mening toegedaan. Muziek is en blijft subjectief. Trouwens de meeste recensies zijn best positief over dit nieuwe album.

Ik heb het album gisteren ook nog een keer uitvoerig beluisterd en blijf bij mijn standpunt dat het een flutplaat is. Slechte ritmesectie, matige zang, matig gitaarwerk en de productie is veel te vlak en klinkt te kunstmatig. Ik heb mijn eerdere stem van 1,5 naar beneden bijgesteld. Zonde van mijn centen dat ik deze gekocht heb maar het zij zo. Samen het het akoestische album het slechtste wat de band de afgelopen jaren heeft gemaakt. De voorgaande platen kregen van mij nog een 3-3,5 ster gemiddeld maar daar komt dit totaal niet bij in de buurt. En al helemaal niet bij het oude werk waar ik gemiddeld 4-5 sterren voor gaf.

Prima album, vind ik.

tja.... na track 1 het schijfje uit het wijd openstaande raam van mijn logeerkamer gezeild. Dat voelde heerlijk...