Simple Minds - Direction of the Heart (2022)

Neon Lights was een absolute draak, die heeft nu een zusje of broertje erbij...
Once Upon A Time, vind ik, ondanks de platgespeelde singles best wel een fijne plaat. Albums die mij nooit echt als geheel konden bekoren, met enkele songs daarop uitgezonderd, zijnde Good News For the Next World en Real Life, zijn tegenover deze nieuwe plaat toch nog een stuk kwalititatiever (ook al blijven Let the Children Speak en Stand By Love vreselijk), want deze plaat kan mij geheel niet bekoren. Punt.

Enne... blijf nog maar even hoor Rainmachine

Tja, 'Het Nieuwsblad' staat niet hoog in mijn achting voor alle duidelijkheid. Als de schrijver Stromae 5 sterren geeft, weet je inderdaad dat zijn muzikale kennis heel laag is en hij meehuilt met de wolven in het bos.
Ik hecht ook meer belang aan meningen hier dan die van recensenten, maar er zijn uitzonderingen. Zo hecht ik 0% waarde aan de mening van iemand die zich uitslooft in onverstaanbare taal om intellectueel over te komen.
Hoe de plaat me zal bevallen zal wel niks afdoen van het respect voor de band.

Oei nou ga je persoonlijk worden, maar laat ik daar nou maar niet negatief in meegaan. De zon schijnt en ik ben in een opperbest humeur. Maar als je mijn opmerkingen 0% waarde geeft dan is het wel bijzonder dat je daar 100% op reageert, zeker als het onverstaanbare taal is? Ik zie mijn opmerkingen absoluut niet als intellectueel maar wel bedankt dat jij ze zo wel categoriseert. Ik wens je nog veel luisterplezier met Direction of the Heart!

Ok,ik ben helemaal om,hij staat nu op.

Voor alle duidelijkheid: ik heb het niet over jou. Je uit je mening zonder misplaatste pretentie en je berichten zijn in een normale taal geschreven. Niks verkeerds mee.

Nou daar gaan we, plaat, vinyl, binnen vandaag. Kant A inmiddels passé, kant B halverwege. Veel negatieve geluiden gelezen en niet enkel hier. Een enkele positievere, that's all. Voorop gesteld, de dagen van d NGD e.d. zijn inmiddels al lang passé, daar kunnen we niet omheen. Vergelijkingen daarmede zijn bij voorbaat kansloos. Not done dus. Awel, Direction of the Heart dan, 9 nummers in net geen 40 minuten. De band inmiddels vernieuwd met nieuwe gezichten, enkel beide oudgedienden dan nog. Plaatkant B net ten einde. Er gaan zeker nog een aantal luisterbeurten komen, zoals altijd met iets nieuws. Moderne sound op keyslagen,her en der de gitaar er doorheen, herkenbaar, en ja, enkele songs die er wel uitspringen, als bijv. Solstice Kiss, mn absolute favo hier en damned goed gewoon. Wat verder opvalt is deels de sfeer van Once upon a Time, de sound soms groots en weids ja. Zelfs incluis achtergrond zang. En dat terwijl mij persoonlijk OUaT totaal niet kon bekoren. Maar goed, voor nu ga ik voor 3 ☆☆☆ dus. Dat zou wellicht nog meer kunnen worden. Wer weiß....

Ik heb het stof wat laten dalen en de nummers verder ontdekt.
Voor wat het waard is; hier mijn mening:

Het blijft me algemeen opvallen hoe Charlie op meerdere songs kwalitatief het voortouw neemt en de rest dikwijls niet altijd in staat lijkt om te volgen. Naar mijn gevoel is hij hier nog beter op dreef dan op het vorige album Walk between Worlds, toch het beste in vele jaren na een lange en moedige comeback aan albums.
Persoonlijk ben ik geen voorstaander van Jims keuze om dikwijls monotoon een lied door te haspelen wat hij meer en meer doet. Sarah Brown bekoort me zelden en die koortjes zijn voor mij ook niet altijd even geslaagd. Kwestie van smaak, zeker.
Maar toch redelijk wat lichtpunten ontdekt. (Sorry, blijf een fan, hé)

- 3.5/5 Human traffic vind ik al bij al toch nog goed, vrnl. door Charlies fantastisch gitaarspel, hij redt het lied.
- 3.5/5 Who killed truth is ook prima zelfs al zijn de 1e 25 sec aanvankelijk weinig belovend. Jim zingt hier redelijk oké.
- 4.5/5 Solstice Kiss is van een ander niveau en ook hier weeral Charlie op zijn best en met een knappe bonus van 4:32 tot 5:00.
- 3/5 Act of Love is niet kwaad, goed uptempo maar geen topper.
- 3.5/5 Wondertimes is ook niet zo kwaad: begint aardig maar raakt niet echt op dreef maar Charlie redt - weeral - volledig de meubelen vanaf 3:45 en voor een keer kan Jim me vanaf daar terug overtuigen. Mooi slot. Een echte groeier.
- 2.5/5 Planet zero is interessant maar kan me niet helemaal overtuigen en kabbelt zich naar het einde.
- 2.5/5 The Wall krijgt me ook niet over de brug
- 2.5/5 Vision Thing, zoals First you Jump: middelmaat; ben er niet kapot van.
- 0/5 Direction of the heart: ik blijf er darmklachten van krijgen en Natural is er het voorspel van.
Afgerond blijf ik mijn 3/5 behouden.
Met dank aan Charlie !

Vrienden, dank

Deze ga ik niet luisteren, denkelijk

Dit is zonder twijfel de slechtste plaat van Simple Minds (tot nu toe). Simple Minds is beland waar U2 al eerder terecht was gekomen: een album vol nietszeggende vullers, vanille rock van oudgedienden die niets meer te melden hebben. De line-up wisseling is de doodsklap geweest voor Simple Minds. Dit album heb ik 1x beluisterd en daar blijft het bij. Wat een bagger. Ik zet Sons and Fascination nog meer eens op.

De recentste U2-plaat is ook niet om over naar huis te schrijven inderdaad. Ook de enige die ik nog steeds niet fysiek in mijn collectie heb, blijft allicht ook zo... die van Simple Minds in onderweg. Ik ga dan eens lezen wat ze allemaal te vertellen hebben in de booklet, misschien nog eens luisteren... hm, nee, denk het niet, en de cd in de kast steken, bij de rest van de Simple Minds-collectie. Deze CD gaat over een paar jaar er helemaal niet gehavend uit zien, want nooit meer aangeraakt! :-o

Ik lees alle kritieken aandachtig en kan mij er grotendeels bij aansluiten. Toch enkele kanttekeningen : wij, de fans en de inmiddels afhakende schare willen liefst dat elke nieuwe release in de buurt komt van al het geniale dat ze tot 1985 hebben voortgebracht. Helaas niet realistisch. Tijdens hun akoestische periode kreeg ik het helemaal te kwaad. Toen JK in zijn Lostboy periode zat ging ik denken dat hij het moederschip SM weer op een hoger plan ging brengen. De albums varieerden van matig tot best wel OK maar hadden niet meer de impact van hun werk tot aan 1985. Dit jaar toch naar naar de Ziggo Dome afgereisd. Heb genoten van een fantastische Charlie Burchill, een rythem sectie die voldeed en in mindere mate van JK, die zou nu toch wat meer variatie aan de dag moeten leggen, hij moest eens weten hoe killing zijn "let me see your hands" is. Feit is dat de concerten nu de band moeten dragen en dat lukt nog steeds wonderwel. Enfin, het is eenieders keuze, ik ben blij dat ze er nog zijn maar ze moeten voortaan wel Gordon Goudy een plaatsje achter het podium geven.

Net als veel andere liefhebbers/fans ben ik Simple minds altijd trouw blijven volgen. Ondanks ik/wij, ook wel weten dat zo goed ze eerst waren, en dan metname de jaren '80 er daarna ook echte flinke missers tussen zaten.In de jaren '90 waren ze bijna zo goed als dood verklaart. Gelukkig daarna weer een flinke opleving,..maar de lijn word helaas dit keer niet voortgezet en is weer dalende. Toch heb ik ondanks de vele negatieve kritieken en reacties die ik gelezen heb "Direction of the Heart"toch maar aangeschaft om mijn Simple Minds collectie volledig te hebben. Bij "Neapolis" en "Neon Lights" was dat ook zo, ook albums om niet vrolijk van te worden. "Acoustic"vond/vind ik helemaal een vreemde eend in de bijt.Het enige Simple Minds album dat ik links heb laten liggen. Maar nu over "Direction of the Heart". Ik had persoonlijk niet meer gedacht dat na "Walk between Worlds"na een interval van bijna 5 jaarer nog een studio-album van de Simple minds uit zou komen. Na "40 years of hits"kreeg ik het idee dat de carriere van Simple Minds wel ver op was. Nog een 40 years of hits tour en dan is het ver gebeurt. Maar tot mijn grote verbazing toch nog een studio-album.En dan nu het album.Je hoort bij zowel bij 'Vision Thing' als 'First you jump' de oude Simple Minds traditie van lekker in het gehoor liggende nummers, erg mainstream.'Human Traffic'. Begint lekker. Jim Kerr zingt hier goed. Eindigt helaas zeer rommelig.Wel hulde voor Charlie Burchill, het hele album door. 'Who killed Thruth' Hier zit wel pit in. Klinkt een beetje als Bryan Ferry maar ook zeer herkenbaar Simple Minds ten tijde van "Once upon a Time". "Solstice Kiss". Zeer verassend, goed nummer. 'Act of Love' Dit is gewoon bucht. Een oud nummer uit hun allereerste begin van hun carriere compleet vergalllen, terwijl het origineel goed is. 'Natural'. Hier gaat het helemaal mis. Niet om aan te horen. 'Planet Zero'. Begint spannend, klinkt als space rock. Eindigt wel rommelig, jammer. 'The walls came down'. Wel o.k. maar verre van origineel. Dan zijn we bij de 2 bonusnummers aanbeland.'Direction of the Heart'. Lijkt nergens op, origineel is beter, brrrr, bar en bar slecht. Dan 'Wondertimes'. Kan ik zeer kort over zijn, matig.
Helaas hebben Simple minds naar mijn inziens een zeer matige plaat gemaakt, met wel een aantal redelijke nummers. Gelukkig nog niet zo matig als "Neapolis" maar veel beter ook niet. Een flinke stap terug. Toch blijf ik altijd weer nieuwsgierig naar hun nieuwe muziek, kijken wat ze er nog van bakken. Live heb ik het wel gezien met Simple Minds, vooral in deze bezetting.

Live heb ik het nu ook wel gezien.
Ik kan begrijpen dat Jim niet meer dartel over het podium loopt; we worden er zelf ook niet jonger op.
Maar ik wil van mijn sokken worden geblazen en dat zit er nu minder en minder in.
De bezetting doet daar idd niet veel goeds aan.
Dan blijf ik liever met de herinnering dat de 5x5 tour - nu al 10 jaar terug - het optreden was dat ik als tiener had gewenst en uiteindelijk toch nog had gekregen mét het heilige vuur van weleer.

Na sparkle in the rain hadden ze moeten stoppen, dan waren ze behoorlijk legendarisch geworden, helemaal verdwijnen, maar dat deden ze niet, men ging door, jarenlang in de late herfst van je carrière blijven hangen heeft iets deprimerends, een parodie op jezelf, dit is de zoveelste plaat die dat bevestigt, al jarenlang dezelfde dreun, zo voorspelbaar.

Daar waren ze toen nog te jong voor om te stoppen. Het wereldwijde succes moest toen nog komen. En wat moesten ze dan, het is hun leven. Weer terug bij een baas gaan werken?

P.s. nog even iets over het album. De samenwerking met Russel Mael vind ik ver te zoeken.

De mede Mumers die destijds de (post)punk beweging bewust hebben meegemaakt en de standpunten waar men met vuur en vlam voor stond zullen het volgende wel herkennen. Wat er met de Simple Minds is gebeurd is precies datgene waar deze stroming tegen was. Commercie en de val voor het grote publiek, het waren bands met de ambitie om hun (soms ook extreme) standpunten uit te dragen en rebelleren tegen de overheid, het gezag, het grote geld, platenmaatschappijen en het weigeren een knieval te maken daarvoor. Bands als de Simple Minds deden dat ook, maar dan op een bescheidener en vaak intellectuelere manier. Maar het was wel een collectief gedachtegoed waar ook bands als U2, The Cure, The Sound, Comsat Angels etc onder vielen. Vaak ten koste van hun eigen succes maar de boodschap was belangrijker dan het eigen gewin. En daar heb je 'm dus, dat is nu bij de Simple Minds omgedraaid, daar draait alles nu om de vorm en niet meer om de inhoud.

Kerr is een crowdpleaser geworden (let me see your hands!) en zijn teksten zijn ook niet meer intellectueel en ambitieus. Als je de oude teksten van Kerr leest en de boodschap die hij hiermee uit wou dragen dan zie je dat daar weinig meer van over is. Het is nu allemaal gericht op het zoveel mogelijk bereiken van mensen met algemene onderwerpen en wat geneuzel over liefde en samen de wereld redden blah blah. Heel mooi allemaal maar het staat haaks op de "oude" overpeinzingen en alles waar de band voor stond. Dat is denk ik ook een reden dat veel mensen dit niet meer goed trekken. Er zullen altijd mensen zijn die dit wel prachtig vinden maar dat is dezelfde groep die in de jaren 80 bovenstaande bands totaal niet trokken (raar, vreemd etc). Niets mis mee maar wel een ommekeer van standpunten en dit staat ook totaal los van leeftijd. Ik ben ook niet meer de puber van destijds maar mijn standpunten zijn nog wel in veel dingen hetzelfde als toen. Maar ik ben dan ook geen miljonair en ook geen crowdpleaser.

Iemand als Patti Smith staat bijvoorbeeld nog steeds voor haar standpunten net als destijds. Je zult haar niet zien in een Heineken Music Hall of Arena. Dat is (nog steeds) niet haar ambitie en daarvoor heeft ze ook niet genoeg volgers. Het zijn keuzes en het blijven staan voor je principes. Iets wat ik bij miljonair Jim Kerr totaal mis in 2022, de buit is binnen en de ambities zijn als rook verdwenen.

Ik vond het vooral opmerkelijk dat die ene 5* is geplaats een halve week voordat het album überhaupt uit was. Maar wellicht heeft Jim zelf ook een MuMe-account, wie zal het zeggen

Aan het stemmingsgedrag van deze desbetreffende MuMer te zien is het sowieso voornamelijk een jaren 70 liefhebber dus het zou zo maar kunnen qua leeftijd.

Veel recensies hebben het over de slechtste plaat ooit.

Dan moet je Real Life nog maar eens gaan luisteren, zwakke nummers en overgeproduceerd. Dat vond ik toen een echt dieptepunt. Daarna zijn er best goede platen gemaakt. Tuurlijk zijn Sparkle, S & F en NGD niet te evenaren. Maar dat geldt voor veel bands die in hun begintijd de beste albums hebben gemaakt.

Deze plaat valt me niet mee maar om het nou bagger te noemen. Neon was een album met covers dus die telt eigenlijk niet mee.

Inderdaad best een aardig album.
Leuk dat ze nog muziek maken.

Ja, Real Life was niet zoals zijn voorganger SFY maar ... niet vergeten dat Mick Macneill net de band had verlaten en vul dat gat maar eens op. Maar toch alles was hier niet zo slecht ?
Overal vallen er wel goede dingen te rappen.

Was indertijd zelf totaal afgeknapt op Glitterball van Néapolis dat het album niet hoefde voor mij.
Jaren later heb ik het toch maar een kans gegeven. Néapolis bleek een heel specifiek eigen geluid te hebben met - naar mijn mening - een paar knappe nummers zoals bvb Superman Vs Supersoul.
Was ook leuk Derek er terug bij te zien alhoewel deze hier maar muzikaal zeer weinig op het voorplan kwam (?) PS: nog steeds niet gek van Glitterbal ...

Was indertijd zelf totaal afgeknapt op Glitterball van Néapolis dat het album niet hoefde voor mij.
Jaren later heb ik het toch maar een kans gegeven. Néapolis bleek een heel specifiek eigen geluid te hebben met - naar mijn mening - een paar knappe nummers zoals bvb Superman Vs Supersoul.
Was ook leuk Derek er terug bij te zien alhoewel deze hier maar muzikaal zeer weinig op het voorplan kwam (?) PS: nog steeds niet gek van Glitterbal ... [/quote]

Helemaal mee eens, vind Néapolis ook wel een fijne plaat. Een alternatieve Simple Minds plaat die je vaak moet horen om het te kunnen waarderen. Zelfs Glitterbal vind ik nog wel gaan.

En inderdaad gaf je terecht aan dat het vertrek van Michael McNeill een grote aderlating is en was. Ken je de sanctify yourself uitvoering van 1988 van het Mandela concert? Het intro met het pianospel van Michael… ik krijg er nog kippenvel van.

McNeill was idd een fantastisch talent.
Altijd verwonderd geweest dat hij met zijn talent geen faam heeft gemaakt met een soloproject.
Desondanks ben ik blij dat hij nu en dan nog eens boven water kwam zoals hier - samen met Derek Forbes en Brian McGee - in deze geweldige versie van Premonition:
https://www.youtube.com/watch?v=KJ9cFgrZ-Ow&t=176s

Wat zouden zij denken van het nieuwe SM werk ?
Volgen ze het überhaupt nog ?

Ik vind McNeils soloalbum 'People, Places, Things', waarvan je een aantal nummers kan beluisteren op YouTube, niet zo fantastisch.
De projecten van Forbes vind ik ook niet zo super. Het album 'Echoes' is wel heel goed, maar ik verkies de versies van Simple Minds.
Volgens mij was de band op zijn best met Kerr, Burchill, McNeil en Forbes samen. Apart wordt het allemaal wat minder.
Het verlies van Kerr of Burchill zou wellicht even zwaar doorgewogen hebben.

Geweldige versie van Premonition

En Mel Gaynor?

En Brian McGee?

Probably the 2 best drummers in the world ...