Simple Minds - Direction of the Heart (2022)

Vertel Rainmachine, wat zijn je bevindingen? (Je hebt stem uitgebracht - album ergens gelekt?)

Ik heb mijn stem uitgebracht omdat iemand anders een 5 sterren stem had uitgebracht zonder enige motivatie , wat nergens op slaat en dus pure stemmingmakerij is. Mijn bevindingen zijn op basis van het zien van de verschillende live nummers van dit album en ik gezien het verleden verwacht ik dat het een 3 sterren of iets hoger of lager zal zijn maar wie weet wordt ik enorm verrast en is het een wereldalbum in dat geval geef ik natuurlijk ook een hogere score. Ik heb goede hoop maar weinig vertrouwen.

Hoewel de Schotten hun creatieve/artistieke hoogtepunt begin jaren 80 beleefden, zijn de heren door blijven gaan met muziek produceren. Vanuit commercieel opzicht plukten de mannen vanaf midden jaren 80 de vruchten. De kaars doofde echter langzaamaan uit. Vanuit muzikaal oogpunt sleepte het songmateriaal zich voort zonder echt indruk op mij te maken. Hoewel Good News from the Next World mij nog wel kan bekoren, zijn de overige platen na 85' weinig schokkend. En dan is het 2022, de heren ploeteren voort en dat moeten ze zeker blijven doen. De sound is wederom pompeus, en verschilt maar weinig van voorganger Walk Between Worlds; veel galm, dominante keyboard partijen en Kerr die steeds vlakker gaat zingen, het beste is er toch echt vanaf bij de beste man. De songs klinken echter wat uitgebalanceerder dan zijn voorganger, mede ingegeven door het feit dat de nummers niet langer duren dan nodig. De heren putten meer dan ooit, welke popact doet dat niet tegenwoordig - inspiratie uit de jaren 80. Het eigen werk wordt uitgeplozen zonder plagiaat te plegen op eigen werk. Vision Thing en First You Jump zijn aardig maar de plaat begint wat meer te leven vanaf Who Killed Truth? Een vette knipoog naar Street Fighting Years in Solstice Kiss maar dat mag. Beste song; afsluiter The Walls Came Down, een venijnig zingende Kerr, het nummer ademt enige urgentie en Burchill mag ook weer eens 'los'. De samenzang in dit nummer is dan weer van een kinderlijk niveau. Direction of the Heart is absoluut geen topper, daarvoor bivakkeren de mannen teveel in de veilige zone, maar ik had ook niet anders verwacht. Het heilige vuur of hoe je dat ook noemt zal niet meer ontbranden. De plaat bevat echter wat meer vuur en afwisseling dan voorganger Walk Between Worlds en vormt hierdoor een redelijke aanvulling op het uitdijende oeuvre van de Schotten. Niet meer en niet minder.

Vreselijke plaat. Te veel recht toe recht aan powersongs. Te veel inspiratieloze coupletjes en refreintjes. Te veel glad synthwerk. Te veel pats-boem drumwerk. Te veel saaie bas (Derek, Derruuukkk!!). Te veel van hetzelfde wat we de afgelopen 30 jaar al gehoord hebben. Te veel, te veel....

Ik moet helaas aansluiten bij het commentaar van Chameleon Day. Het is opvallend dat de opleving die SM met Black and White hadden, niet wordt doorgezet. De afgelopen drie albums waren nietszeggende powerpop met weinig bezieling. De nieuwe bezetting zorgt niet voor extra elan, integendeel bijna. Ik heb nog steeds sympathie voor Kerr en co, maar de hoop dat er nog eens een fatsoenlijk album komt is bijna vervlogen....

Help! Nu durf ik niet meer te gaan luisteren. Maar ik doe het toch. Daar hebben Simple Minds in het verleden toch teveel goede platen voor gemaakt. Je blijft nu eenmaal nieuwsgierig naar werkelijk álle Simple Minds albums. Ik tenminste wel. Nou ja, de reacties op deze nieuweling zijn in elk geval (meestentijds) niet erg mals. Eens kijken én horen of jullie het bij het rechte eind hebben.

Dat 'drum-mens' stoort mij nog niet eens zo heel echt, die 'vervelende' achtergrondzang-mensen des te meer. Altijd al een hekel gehad aan achtergrondzang-mensen. En vooral in deze samenstelling. In een bandje dat op dit moment min of meer verworden is tot een soortement spin-off. Wat helaas nog meer stoort - en dat was met voorganger Walk Between Worlds min of meer ook al zo - zijn de matige liedjes. Maar dat album had tenminste nog iets spannends.

Inderdaad, een omgekeerde 'Parental Advisory Label' op een band als deze Simple Minds plakken is misschien nog niet eens zo'n slecht idee.

Enfin... ik hou het wel bij dé Simple Minds uit andere tijden.

Jaaaaaaa daar gaat ie weer! Allemaal de handjes in de lucht en meezingen maar! Gezellig! Lalalalalala Lalalalala! Kerr kan zijn centjes weer gaan tellen, alhoewel, ik las dat hij een vermogen van 43 miljoen heeft dus voor de centen hoeft ie het niet meer te doen die ouwe rakker.

Bij de Simple Minds haakte ik ooit aan vanaf Empires and Dance en af na Once Upon a Time. Daarna volledig links laten liggen. Vandaag toch even Direction of the Heart aangezet (verschrikkelijke ouwelullentitel en hoesontwerp). Waarschijnlijk was het voor Kerr en kornuiten heel leuk om te maken daar in Italië, maar voor mijn muziekbrein is dit ondraaglijk.

Ik ga hier met alle respect maar niet op stemmen.

Taxi voor Kerr. Het is over, voorbij.

Wat een belabberd plaatje zeg

Matige songs, bezieling zero. Platte goedkope keys, matte bassen... Kerr's stem die volledig op is...
Maar het moet gezegd: het gitaarspel van Charlie Burchill is fraai... Aan het drumwerk van Cherisé stoor ik me nu niet echt, dat is wel ok wat mij betreft.

Een eigen nummer, Act of Love dat ooit 'punk' was, vakkundig afbreken, en hopla weer eens een cover op de plaat gezet die absoluut niets toevoegt, en dus wéér een van The Call; The Walls Came Down. Niet alleen slap, tenen krullend slecht ook... lalalalalalalala.. nog aan toe... pffff.

Planet Zero heeft wel iets, en dan toch weer nét niet. Kerr 'zingt'/mompelt het vakkundig de vernieling in, dat geroep van Sarah Brown had niet gehoeven die onnozele koortjes ook niet trouwens. Lekker gitaartje wel van onze Charlie.

De slappe singles Vision Thing en First You Jump kende ik al, wel aardig, niet bijzonder. Nummers als Human Traffic, Natural zijn niet echt slecht, ook niet echt goed. Oor in, oor uit.

Who Killed Truth en Solstice Kiss kunnen me misschien op termijn nog wel overtuigen, ik weet het niet..

Wat een karamellenversje is die title track zeg... Direction of the Heart, goh veel harten ga je niet meer winnen met zo'n slappe kak, hoor Kerr!

Mijn god, ik heb hier CD met bonustracks én cassette van besteld (nu geluisterd op Spotify). Die gaan dus zodra aangekomen, meteen het rek in...of die er nog uit gaan komen? Goh.

Ik was vol lof over het vorige album, maar dit is het niet, neen. Mat, vlak en inspiratieloos.

Straks Sparkle in the Rain nog eens opzetten!

Pfff deze valt niet mee he De uitgekomen nummers waren al mager maar de rest is nog magerder. Vanaf Human Traffic gaat het al verder verkeerd en het komt nergens meer goed. Hohoho en hehehe hoor ik nog. Nee die vorige platen vond ik nog prima maar dit is te beroerd. Ik zet 5x5 live nog maar even op.

Tenenkrommend slecht. Saai en nog slechter dan Neon Lights.
Ik was er al bang voor, maar ze kunnen beter stoppen. Dit geneuzel voegt niets toe.

Het is erg hè?

Het is zelfs nog erger dan ik dacht. Maar er is vast wel weer een opportunist die er 5 sterren voor geeft. Ik zit de nummers nu voor de derde keer te beluisteren en blijf achter mijn eerdere opmerking staan. De drums zijn compleet ruk en dat geldt ook voor de bas. Het klinkt allemaal erg synthetisch en (drum)computerig. Alsof alles in protools is gemaakt.

En toch houd ik van deze band en zal ik ze altijd blijven volgen vanwege de FENOMENALE albums in de periode 1979 - 1984. Waarvan akte!!

Idem, ik zit nu het boek Theme For Great Cities te lezen. Fijn leesvoer. Met dank aan Premonition

Ja, een duidelijke kwaliteitsvermindering tov hun vorig werk. Utopia bvb vond ik daar bvb een geweldig nummer.
Maar hier. Solstice kiss vind ik nog prima en sommige zoals act of love en the walls came down zijn nog best oké. Charlie Burchill steekt er boven uit en krijgt als betere van de hoop nog mijn lof. Vandaar mijn 3. Hier en daar elementen van hoop maar meestal van net niet. Ik denk aan Planet zero en Human Traffic. En dan ... dan zijn we rond. En oh ja, waar vroeger het titellied doorgaans een uithangbord was voor kwaliteit. Hier is dit een braaksel van het zuiverste rioolwater. Zelden zo ontgoocheld geweest van een liedje van SM; voor mij persoonlijk geleden sinds Glitterbal.
Jammer.
Maar oké, ik blijf blij met de vele fantastische muzikale momenten en kippenvel dat ze me bezorgd hebben doorheen de jaren.
Gisteren nog doorheen SAF/SFC gewandeld en dan denk ik wat klinkt dit nog steeds ongelooflijk sterk.
Beter dan het geriatrisch stemmetje dat Jim nu meer en meer produceert of zijn raar Mexicaans cowboykreetje dat hij te pas en ten onpas uitslaat tijdens een concert. Sorry, maar ... WTF is dat ?!
Maar ik blijf toch uitkijken naar hun volgend werk en bewonder toch dat ze nog proberen creatief en productief te zijn terwijl ze al lang niks meer te bewijzen hebben. Daarvoor alleen al chapeau.

Ik heb al gedeeltelijk een aantal nummers beluisterd, maar ik vind de recensies hier spannender en vermakelijker dan de muziek. Ik ga er mijn tijd maar eens voor nemen. Ik blijf in ieder geval de album-titel onlogisch en vreemd vinden. Een album-titel die dezelfde titel draagt als een b-kant van het vorige album. Bij zo'n gasmasker als artwork had ik een titel als 'Planet Zero' passender gevonden. Maar afijn ik zal me de komende dagen eens aan "Direction of the Heart" wagen,..als ik dat nog durf.

Nou, dat denk ik dus niet. Waag 't!

Maar ff zonder dollen. Burchill is nog steeds een voortreffelijk gitarist - laat hij ook op dit album weer horen. Als Kerr en Burchill weer eens samen zouden komen met Forbes en McNeil en met Gaynor en/of McGee en/of Ogletree en/of Hyslop, dan zit er denk ik echt nog wel een goed album in. Die magie van toen, moet toch nog enigszins te vatten zijn, zou ik denken. Wat was eigenlijk de reden van onenigheid met Forbes en McNeil en is dat niet zo lang terug dat tijd de wonden heeft geheeld? Premonition weet jij hoe dat zat? Een eenmalige reünie voor een album zou geweldig zijn. Forbes perst er nog wel wat killer bass lines uit (zeker weten). McNeil haalt zijn oude synths van zolder (welke types waren dat ook al weer, ben het even kwijt) en tovert de mystiek er zo weer uit. Gaynor doet wat bombastisch, mag best. McGee doet het wat strakkere drumwerk. Hyslop wat meer jazzy (of was dat Ogletree op Colours Fly?)....

...ik zeg: doen!

(droom, droom.....New Gold Dream....en niet wakker worden)

Haha, Chameleon Day, overpeinzingen onder het genot van Rochefort 10?
Een reünie van de classic line up is er, ondanks pogingen in 2008, niet gekomen en toekomstige pogingen verwacht ik ook niet.
Over de redenen van het vertrek van Forbes raad ik je het boek Theme for Great Cities aan. Het vertrek van McNeil staat hier

Euh, nee, een Chateau Coulon dit keer (ik schenk nog even bij).



Hou me niet in spanning. Of moet Rainmachine me het vertellen. Ik heb zo'n vermoeden dat Forbes de discipline niet meer kon opbrengen...



Ik ga het lezen. Dank.

(Dream on, dream on, dream on)

Voor mij is het nu wel duidelijk dat synergie van de oude bezetting een magisch iets was. Wat overigens bij meer bands zo was in hun eerste bezetting,, maar dat terzijde. Ook is het voor mij wel duidelijk dat grondleggers van de oude Simple Minds sound ligt bij Forbes, McGee en McNeil, zeker na het lezen van het stuk over het aanbrengen van McNeil van de demo's voor diverse killer tracks als Theme For Great Cities. Ik vermoed dat wij/ik Kerr en Burchill artistiek gewoon te hoog hebben ingeschat op basis van het oude werk. Je moet hen gewoon inschatten op basis van het werk na New Gold Dream en als je wilt Sparkle In The Rain ook al was laatstgenoemde voor mij al een stap naar beneden. Kerr en Burchill staan nu samen garant voor een stukje dertien in een dozijn pop/rock albums en daar zal zeker een publiek voor zijn. Ik hoor daar zeker niet bij en ik sluit dan ook af met de mooie zinsnede van Mark Burgess (Chameleons): I'll just bow out politely. And tip my cap as I leave...

Op facebook en diverse Simple Minds-fora vinden de fans het fantastisch. Amper een woord van kritiek, nog geen klinker. Zijn wij het of onze oren, of is dat echt te wijten aan fanatische doofheid en blindheid? Ik vraag het me af...

Maar goed ik las ook enkele raving reviews...

Ik geef het album, misschien nog een kans wanneer mijn fysiek exemplaar toekomt met de post, maar ik verwacht absoluut geen U-turn wat mezelf betreft.

De klassiek line-up eenmalig terug, voor een plaat en/of tour, is dat niet de droom van elke fan? Maar gaat niet gebeuren hoor...

De verschillende line-ups ná de 'klassieke', en dat zijn er best veel, hebben toch ook fijne plaatjes gemaakt. Naar mijn bescheiden mening hè... Dan vermeld ik graag Black &White, Graffiti Soul, Big Music, ook de voorganger, die ik omarmde en waar ik instant blij van werd zelfs. Het huidige album, doet me niets, of toch het ergert, enerveert, verveelt me...

De eerste plaat van deze line-up is er een om snel te vergeten, heel snel .

Misschien is mijn favoriete post-McNeil post-Forbes line-ups wel die van Kerr-Burchill-Duffy-Gillespie-Gaynor, die het toch even heeft uitgezongen. Het huidige circus rond Kerr en Burchill staat er naar verluidt* live wel, maar de eerste plaat van deze versie zoveel van de 'band' is toch een behoorlijk zielloos afkooksel van dat wat ooit was.

En nu maakte ik teveel woorden vuil aan dit misbaksel, daar waar ik reeds een review geschreven hàd!

[*] 'naar verluidt' want na de live-farce in Lokeren in 2019 ben ik zelf de band niet meer gaan zien

Score van 2,5 naar 2.0 aangepast. Verwacht niet dat mijn score opnieuw omhoog gaat gaan eerlijk gezegd.

De krant 'Het Nieuwsblad' geeft het album 4 sterren (5 maximum).
Gewoon even laten weten.
Ik ken het album nog niet.

Nog iets: de rol van Kerr en Burchill in de oude formatie met McNeil en Forbes wordt hier te veel naar beneden gehaald. Voor mij waren ze samen essentieel voor de magie van toen.
Ik beluisterde het soloalbum van MacNeil (wat er van te vinden is op YouTube) alsook de projecten van Forbes en die halen ook nooit het niveau van de magische jaren.

Natuurlijk, jij hebt jouw mening en ik heb de mijne, allemaal prima. Maar misschien moet je eerst het album eens beluisteren voordat je in de "ik ga het voor ze opnemen / fan" modus gaat zitten. Er zullen naast het Nieuwsblad vast wel meer mensen zijn die het een prachtig album vinden. Gelukkig maar, ook al heb ik sterke twijfels over de pop kennis van de desbetreffende schrijver. Misschien moet je toch een abonnementje op het desbetreffende Nieuwsblad overwegen? Of heb je dat al? Het artikel in de OOR zal je waarschijnlijk ook heel erg aanspreken, dat is ook helemaal ouwe jongens krentenbrood.

Het niveau van de Forbes solo plaat haalt overigens behoorlijk het niveau van oude jaren maar dat is ook logisch want het zijn herbewerkingen van oude nummers. Ik heb verder voor dit nieuwe SM album tot nu toe alleen maar dikke onvoldoendes gezien met motivatie en één 5 sterren waardering zonder motivatie. Ik heb zelf meer met de motivaties van de mede MuMers dan een 4 ster artikel in een (voor mij) onbekende krant.

Solstice Kiss vind ik goed en de twee singles gaan wel (zijn niet tenenkrommend slecht), maar dat is het wel. Jammer hoor!
Ik had wel hoop door het artikel van Alfred Bos in OOR, al nam ik dat wel met een korreltje zout (‘meest geïnspireerde plaat sinds New Gold Dream’).

En met name Black & White en Graffiti Soul zijn best fijne albums. Eigenlijk vind ik heel veel Simple Minds platen wel redelijk tot zeer goed. Maar na vannacht - na de allerlaatste poging om in het bijzijn van mijn geliefde lantaarnpaal, een beproefd middel om toch nog een ander licht op bepaalde zaken te kunnen werpen - gooi ik de knuppel definitief in het hoenderhok en durf ik met pijn in het hart eindelijk toe te geven: dit is de meest vreselijke Simple Minds plaat ooit!

Ik vrees dan ook voor mijn score.

En dan lees je op sociale media dat deze plaat ‘massive’
zou zijn en dat Simple Minds ‘on fire’ zouden zijn. Of: ,,The group return to their anthemic best with their infectious new LP!’’ Dat kun je toch niet menen, hoe welwillend je ook naar dit album luistert?

Ik vind ook niet alles wat ze na New Gold Dream hebben uitgebracht slecht hoor. Maar die komen niet boven de 3-3,5 ster uit en sommige zoals OUaT, Neon Lights en nu dit album scoren heel slecht. Waarbij de oude albums voor OUaT bij mij allemaal dikke voldoendes scoren, allemaal 4 sterren of hoger. Dat geeft toch te denken. Als de Simple Minds hier On Fire en Infectuous zijn dan sta ik op het punt om op te lossen in het universum door spontane zelfontbranding. Mochten jullie dus niets meer van mij vernemen dan is dat de oorzaak. Ik alleen bang dat jullie nog niet van mij verlost zijn en dat de band niet On Fire is. Of het moet het libido van onze Here Jimmemans zijn die opgewonden wordt van vrouwelijke bandleden.