Simple Minds - Direction of the Heart (2022)

Wat een rare albumhoes. Zegt mss ook iets over de inhoud? Kent iemand al nummers van de tracklist?

Vision Thing

De albumtitel als bonustrack. Een naar iets.

Omdat?

Dat vind ik simpelweg niet kunnen.

Nou ja, gaat erom of de muziek ok is imo. Vision Thing is boven verwachting eigenlijk, gezien het rariteitenkabinet wat SM tegenwoordig is…..

Lelijke hoes, zoals wel vaker de laatste jaren.

Waarom lelijk? Een gasmasker met bloemen. Prima toch?

We missen Malcom Garrett..

Schoolvriend van Peter Saville (en omgekeerd).

Wie was beter...ik denk toch Saville.

Iets voor Musicgames…

Ach, er zijn zat bands die de titelsong van een album gewoon op een andere plaat zetten, da's nog veel gekker. The Doors, Led Zeppelin en Queen schieten me bijvoorbeeld te binnen...

Ik ben de Minds lang blijven volgen, maar na Real life een soort van afgehaakt, al heb ik nog wel Black and white en Cry aangeschaft als positieve uitzonderingen. Maar eerlijk is eerlijk: Vision thing valt me bij eerste beluistering niet tegen. Al dacht ik op basis van de titel even dat het een cover van Sisters of Mercy was. Niet dus...

Het voordeel van lage verwachtingen: je kan positief verrast worden.

Precies! Je denkt: het wordt heeeel slecht en het blijkt slecht/matig te zijn.

Nog wat meer info:

Verassend.Na meer dan 4 jaar toch nog een nieuw studio-album van de Simple Minds. Inderdaad wel opmerkelijk dat de titel van het album de titel is van een nummer dat het laatste album "Walk between Worlds " niet gehaald heeft. Ben benieuwd. En de albumhoes..ik vind het wel mysterieus.

De eerste single is alvast beter dan 'Magic', de single van het vorige album.
Toch heb ik meteen een punt van kritiek: sinds 'Cry' (2002) klinkt elk album een beetje hetzelfde. We zijn intussen 20 jaar later en de nieuwe single zou ook op een ander album van de laatste 20 jaar kunnen gestaan hebben. Hetzelfde euvel vind je bij U2, die ook vanaf 2000 in een nieuwe sound zijn blijven steken.
Natuurlijk moet het album nog afgewacht worden, maar sinds een aantal jaren mis ik de kick van ''Yes, een nieuw album, ik kan niet wachten!'' Het kan ook gewoon met ouder worden te maken hebben. Of met het feit dat de heren Kerr & Burchill al een tijdje over hun hoogtepunt heen zijn. Of met de combinatie van beide factoren.

Ik denk dat het dat is.

[quote][Het kan ook gewoon met ouder worden te maken hebben. Of met het feit dat de heren Kerr & Burchill al een tijdje over hun hoogtepunt heen zijn. Of met de combinatie van beide factoren/quote]

Als je helden over hun hoogtepunt heen zijn, dan zijn wij dat in de regel ook. Een treurige waarheid wellicht, maar ik kan ook niet meer met jonge oren luisteren. Zij kunnen ook niet meer met jeugdig elan muziek blijven maken. Dus ja, een combinatie van factoren is het zeker.

Als je helden over hun hoogtepunt heen zijn, dan zijn wij dat in de regel ook. Een treurige waarheid wellicht, maar ik kan ook niet meer met jonge oren luisteren. Zij kunnen ook niet meer met jeugdig elan muziek blijven maken. Dus ja, een combinatie van factoren is het zeker.

Zo is het maar net.

Op basis van nostalgische gevoelens zal dit album wel in mijn collectie belanden.

Act of Love neem ik aan, track 6?

Yep, schrijffoutje neem ik aan, ik heb al een wijziging op de post gedaan.

Dan zijn er al twee nummers bekend dus.
Beiden prima moet ik zeggen.

Act of Love Is wel al een heel oude SM tune, ergens uit de begintijd.

Waar sommigen spreken over de terugweg of een zekere verzadiging vind ik net het tegendeel waar. Bij de laatste albums hebben ze me telkens weten te verassen terwijl ik eerlijk gezegd meestal ook eerder sceptisch was.
Ere wie ere toekomt: ze leveren prachtig werk en zijn bijzonder eergierig en gretig terwijl ze al lang niks meer te bewijzen hebben. Na de zwakke jaren 90 zijn ze afgeschreven blijven volharden in de boosheid en sinds Cry zag je bij elke album crescendo vooruitgang. Gelukkig zijn Schotten doorgaans koppig en trots van nature wat eindelijk beloont werd.
Hun laatste "Walk between Worlds" was een schitterend werk en getuigde van groot vakmanschap mét een top 3 (of was het 4) plaats met hun album in the UK en alom geprezen als hun beste werk in 2 decennia. We kunnen alleen maar hopen op een kwalitatief vervolg. Ze hebben in elk geval mijn grootste respect en kijk nu al uit naar de volgende nummers op het nieuwe album.

De singles kunnen me tot nu toe niet bekoren. Ik trek de stem van Kerr ook steeds minder. De muziek lijkt wel dicht geplamuurd. Een album in de trant van Once Upon A Time behoort definitief tot het verleden.

Tja, JK wordt er ook niet jonger op met 63 lentes maar doet het wat mij betreft nog altijd nog prima.
Het is natuurlijk niet iedereen gegeven eenzelfde kwalitatieve stem behouden zoals bvb Curt Smith op de laatste Tears for Fears.

Dat mag ik hopen! Één zo'n (draak van een) album is genoeg.