Kerry Livgren - Decade (1992)

Goede verzamelaar van Kerry Livgren voormalig gitarist van Kansas
De Great Ronnie James Dio zingt 2 nummers track 2 & track 5
Weet niet of dat bekend is bij alle Dio fans
aanrader alleen al voor die 2 nummers

Kerry Livgren is echt een unieke persoonlijkheid in de muziekindustrie en iedereen die zijn getuigenis kent (zie YouTube) krijgt een kijkje in de ziel van de maestro zelf en wat hem bewogen heeft tot (uiteindelijk) de keuze voor zijn Verlosser. Zeer boeiend verhaal. Dat hij gitarist van de band Kansas was is iets te kort door de bocht aangezien hij ook toetsenist was en last but not least de main songwriter. Alle grote hits zijn van zijn hand zoals "Dust in the Wind" en "Carry On Wayward Son" maar ook bij het grotere publiek minder bekende nummers zoals het prachtige "The Wall" en bijvoorbeeld "Song for America". Kortom een zeer getalenteerde man. Hij werd in zijn jongere jaren al geplaagd door dromen en visioenen. Voor hem kwam dat natuurlijk en hij had daar geen drugs voor nodig. Wel kwam hij in zijn lange zoektocht naar de Waarheid door verschillende occulte stromingen, waardoor hij ook in contact kwam met demonen. Omdat dit zo'n grote impact had op zijn leven heeft hij deze zoektocht in zijn muziek willen vastleggen. Nagenoeg alle nummers van Kerry in Kansas gaan over zijn strijd en uiteindelijke verlossing, zij het jaren en jaren later pas. Luister bijvoorbeeld eens naar de tekst van "Mysteries and Mayhem" en het daaropvolgende "The Pinnacle". Qua muziek alleen al een hoogtepunt maar de inhoud tilt het geheel zeker naar een hoger niveau. Pas toen de teksten te radicaal werden voor de leadzanger (Steve Walsh) en hij ze niet meer kon zingen begon er wrijving te ontstaan tussen de gelovige en ongelovige leden. Dit was goed te begrijpen uiteraard, toch kon Kerry zich niet stilhouden over zijn nieuwe geestelijke leven. Deze verschillen leidde uiteindelijk tot de beslissing solo verder te gaan (later onder de naam A.D.) . Ook de oude bassist van Kansas (Dave Hope) sloot zich bij hem aan omdat ook hij inmiddels tot bekering was gekomen. Verder kwam de toevoeging van bijvoorbeeld topmuzikant Warren Ham de band ook zeer ten goede. En zelfs Ronnie James Dio verleende medewerking aan Kerry's muziek. Dit album is een compilatie waar alle goede muziek van zijn solo-project op terechtgekomen is. Toegegeven, de muziek op zich rockt niet meer zoals vroeger. Toch is de songwriting er niet op achteruit gegaan en zit er nog meer diepgang in dan in zijn oude band. Dat is ook niet verwonderlijk aangezien hij uitsluitend met gelijkgestemden speelt. Zijn teksten zijn hier ook het meest radicaal. Wat dacht je van teksten als: "And the war goes on within your heart 'til you finally take a side and put to death your pride". Of: "Your dreams and all your visions won't feed a hungry child. And all the vain philosophies have left your mind defiled. You declare as myth and legend what stands before your eyes". Ik verbaas me er nog steeds wel eens over hoeveel inzichten en wijsheid er in zijn teksten te vinden zijn terwijl hij amper 30 jaar was toen hij die nummers schreef. Een geweldige compilatie!

Decade is een dubbel-cd en bevat twee complete albums van de liedsmid en voormalig gitarist/toetsenist van Kansas, te weten op cd 1 Seeds of Change (1980) en op cd 2 het debuut van Kerry Livgren AD, genaamd Time Line (1984).

Daarnaast bevatten beide cd's bonustracks, veelal van AD. Op cd 1 staan drie nummers van Prime Mover (1988) en vier van Livgrens instrumentale soloalbum One of Several Possible Musiks (1989).
Op cd 2 staan als bonussen vier nummers van Art of the State (1985) dat onder de vlag van Kerry Livgren AD verscheen, net als de ene track van Reconstructions (1986); de hoes op MuMe toont een heruitgave met de toevoeging "(Reconstructed) " in de titel.

Eveneens op cd 2 staan twee onuitgebrachte nummers, te weten het sterke en uptempo Free Fire Zone en het eveneens sterke maar langzame Bright Star, met op beide tracks zang van Michael Gleason en op de tweede dwarsfluit van Warren Ham, terwijl Livgren alle andere instrumenten inspeelde.

De afgelopen weken ben ik in de Britse synthwave van de jaren '79 tot en met '83 gedoken. Dan valt me plotseling op bij Livgren (en eigenlijk de gehele rockwereld van die dagen) hoezeer de productiestandaard vanaf circa 1982 was beïnvloed door hybride synthwave: véél toetsen, minder gitaar en een voller drumgeluid, zoals een groep als Ultravox deed.
Ik heb het dus over de productie, niet over de muziekstijl die Livgren ná Kansas speelde. Die is geheel anders dan bij zijn vorige groep: met AD maakte Livgren toegankelijke, op toetsen leunende rock, soms wat bombastisch en aor-achtig maar meestal ingetogener dan dat. Een liefhebber van Ultravox zou dit ook kunnen waarderen. Ik vond het indertijd teleurstellend rustig en eenvoudig, inmiddels heb ik hier meer mee.

De albums van Kerry Livgren en AD hebben op deze site in de meeste gevallen geen beschrijving gekregen; dat zal ik de komende tijd eens gaan doen.

Kerry Livgren is een held vanwege zijn werk bij Kansas maar zijn solowerk vind ik eerlijk gezegd nauwelijks de moeite waard. Weinig tot geen tracks die echt blijvend beklijven.