menu

Beyoncé - RENAISSANCE (2022)

mijn stem
3,34 (73)
73 stemmen

Verenigde Staten
R&B / Pop
Label: Parkwood

  1. I'm That Girl (3:28)
  2. Cozy (3:30)
  3. Alien Superstar (3:35)
  4. Cuff It (3:45)
  5. Energy (1:56)

    met Beam

  6. Break My Soul (4:38)
  7. Church Girl (3:44)
  8. Plastic Off the Sofa (4:14)
  9. Virgo's Groove (6:08)
  10. Move (3:23)

    met Grace Jones en Tems

  11. Heated (4:20)
  12. Thique (4:04)
  13. All Up in Your Mind (2:49)
  14. America Has a Problem (3:18)
  15. Pure / Honey (4:48)
  16. Summer Renaissance (4:33)
totale tijdsduur: 1:02:13
zoeken in:
avatar van vinylbeleving
3,0
geplaatst:
Hans Brouwer schreef:
Ik ben niet gay, ik ben een gewone Hollandse oude man. Is dat de reden dat het doen en laten van Beyoncé mij totaal niet boeit?


Ik ben een gewone Hollandse jonge gay man.
Maar het doen en laten van Beyoncé boeit mij ook niet buitengewoon. Het album artwork interesseert me ook geen bal. Dat gezwets hier over de gay Community. Die is toch al jaren dood?

Ik beoordeel Beyoncé gewoon op haar muzikale kwaliteiten. En die zijn de laatste jaren vrij matig naar mijn smaak. De hierboven al aangehaalde Taylor Swift is wat mij betreft dan ook veel meer een power vrouw. Iemand die de touwtjes stevig in handig heeft en een mooie ontwikkeling doormaakt; van schreeuwerige popzangeres (met sterke lyrics ) naar fijnzinnige songwriter. Die ontwikkeling zie ik bij Beyoncé niet. Die lijkt met de jaren alleen maar megalomaner en schreeuweriger te worden, hetgeen mij vermoeiend over komt.

avatar van S1998
geplaatst:
Om de een of andere reden weet Beyoncé mij nooit zo te raken en boeien als andere popdiva’s (Mariah, Celine, Sia). Geen idee hoe dat komt. In principe heeft ze alles: Fenomenale stem, goede lyrics, goede performing skills, creatieve geest etc. Maar toch luister ik zelden tot nooit een heel album van B. Op elk album staan wel een aantal geweldige nummers (vooral op ‘Sasha Fierce’ en ‘4’) en haar laatste soloalbum (Lemonade) was voor mij helemaal perfect. Stiekem hoopte ik dat ook dit album mij van begin tot eind zou boeien, maar helaas…

Na het album een paar keer geluisterd te hebben, kan ik concluderen dat het niet mijn ding is. Kwalitatief zal het vast allemaal heel erg goed zijn; daar brand ik mijn vingers niet aan. Alleen voelt het voor mij heel veel van hetzelfde en word ik van sommige nummers zenuwachtig.

Natuurlijk staan er ook een paar nummers op die ik wel heel erg lekker vind: ‘Alien Superstar (echt een geweldig nummer en beste van het album!)’ en ‘All Up In Your Mind’, bijvoorbeeld. De rest is niet slecht, maar ik mis de old school Bey die nog wel te horen was op Lemonade. Ze heeft zo’n geweldige stem, gebruik die wat vaker! Ik wil uithalen, adlibs en vocale acrobatiek a la ‘Listen’ of ‘Sandcastles’. Maar goed, daar zijn de nummers op dit album misschien ook minder geschikt voor. Ook mis ik de power die we kennen van nummers als ‘Pretty Hurts‘ en ‘Save The Hero’. Op deze plaat haalde B haar inspiratie uit de 90’s, maar ik hoop dat op de volgende plaat de inspiratie komt uit haar eigen catalogus uit de 00’s / 10’s.

Ondanks dat ik geen fan ben, heb ik veel bewondering voor Beyoncé. Zij is één van de weinige vrouwelijke artiesten die het lukt om relevant te blijven in haar 40’s. De meeste popdiva’s zien het einde van hun carrière al eindigen na hun 35e. Soms komt dat omdat hun muziek ook daadwerkelijk van mindere kwaliteit is, maar vaak worden ze gewoon gecanceld vanwege hun leeftijd en wordt goed nieuw materiaal compleet genegeerd. Beyoncé weet met haar 40 jaar toch relevant / interessant te te blijven voor de grote massa, iets wat tot nu toe alleen Madonna écht is gelukt (naar mijn weten). Ik hoop dat ze dat nog lang blijft en dat het ‘publiek’ eens stop met het ageisme wat heel erg speelt in de wereld van de popmuziek.

avatar van henrie9
4,0
Uiteindelijk landde de geheimzinnige 'B7', na slechts een klein lek twee dagen eerder, netjes op 29 juli in de zomer van 2022. Zo werd 'Renaissance' al tal van weken de méést gehypete supersterrenplaat en de zevende van Beyoncé Giselle Knowles-Carter. Op de albumhoes paradeert Yoncé alvast in minimale outfit op een lichtgevend zilveren paard en ze steekt op die manier op vlak van nadrukkelijk vertoon zelfs Poetin op zijn strijdros glansrijk de loef af. Maar neen, zoals nog beter te zien op de cover van de jongste Vogue, refereert haar royale pose wellicht toch eerder naar een ouwe seventiesfoto van Bianca Jagger en straalt Beyoncé's flitsende versie alleen maar zelfverzekerd uit wat je op haar plaat dubbel en extra staat op te wachten aan weelderigheid, sensualiteit, seks, lak aan fatsoen, smachtende passie, opschepperigheid, triomf en nog zo een paar van die hete eigenschappen.

'Renaissance' wordt daarmee het eerste nieuwe album van onze Queen of Pop sedert haar grensverleggende, vrijwel onovertrefbare 'Lemonade' van 2016. Beloofde Queen B een jaar geleden al in de post-lockdownperiode voor een bron van bevrijding te zullen zorgen, een hoogst persoonlijk statement te zullen maken na die lange beknepen periode van corona-isolement en al dat heersend maatschappelijk onrecht. Voorafgaand aan de titel zette ze er bovendien 'Act I' bij. Hetgeen dus blij deed veronderstellen dat er voor de fans wel eens nóg meer moois klaar zou kunnen liggen dan alleen maar die zestien nieuwelingen op 'Renaissance'. En heel inderdaad, het wordt een eerste van een worp van drie, een gedoseerd loslaten van haar formidabel samenwerkingsproject dat ze uitbroedde tijdens haar 'pandemiesessies'.

Maar wordt dit dan ook helemaal dé plaat van de zomer 2022? Het schokkerige zesde nummer, 'Break My Soul', hebben we in alle geval al gehad. Daarin keerde Bey verrassend prominent terug naar de stijlvolle house van de jaren negentig. Het nummer schoot als vooruitgeschoven single pijlsnel de hitlijsten in, kreeg en passant nog een a capella versie en diverse remixes voor de clubs. Een springerige mid-tempo keyboard-song met een eindeloos verslavende hook. De eerste grootse noten van Beyoncé's gekend fenomenale stem klinken er tussen al die house veraf van haar r&b, maar was zij niet voor niks toch ook al de pionier van de gerapte lyrics? Ze valt daar perfect in op een vrij uit zijn 'Explode' samplelende hiphopper Big Freedia. Met een song vol vertrouwen voor al wie zoekende is, vol stichtende woorden als 'foundation' en 'motivation' en met Big-Freediaboodschappen als 'release your mind, your job, your time, your trade, the stress, the love, forget the rest'. Eromheen, vrolijk jumpende piano en fraai achtergrondkoor. Vooral onthouden we er een nieuwe B-quote voor de eeuwigheid: "Bey is back and I'm sleeping real good at night"...
Maar de song drijft dus expliciet op 'Show Me Love' van Robin S., procédé dat ze op 'Renaissance' als bijna volleerde 'Stars on 45' meermaals 'schaamteloos' zal mogen herhalen. Het valt immers niet te ontkennen dat er met 'Renaissance' een opwindende dancepop-tsunami over je heen wervelt, samen met de uitgestoken Bey-hand om met haar intens deelgenoot te worden van het zolang gekoesterde ontsnappingsgevoel. Dit 'Renaissance' wordt bovendien meer dan ooit het regelrechte up-tempofeest van de zwarte muziek uit de underground. Met een Beyoncé die er zich expliciet openstelt voor de levendige Afro-Amerikaanse culturen en subculturen allerhande, voor mensen van nu en vroeger en die op die manier verenigt en raakt. Alles continu mengen, veel meer nog dan voorheen gangbaar, het ene met het andere. Aan de lopende band zien we Queen B muzikale salto's maken gewoon voortbroderend op die hits van anderen. Ze geeft ze een frisse update en stopt ze in die sexy mix van nieuwe house-, dance- en techno-georiënteerde soundscapes.

De Bey van nu graait overgulzig de herwonnen vrijheid bijeen en tegelijk overziet ze met lede ogen rondom haar ook een wereld vol uitgesproken zwart maatschappelijk onrecht. In die mate zagen we Beyoncé's bevlogenheid echt nog niet eerder in haar muziek opflakkeren, noch haar lyrics zich zo betrokken in samples versmelten met het ideeëngoed van voorvechters.

'Renaissance' is eclectisme ten top in zestien songs. In 'I’m That Girl' levert ze als een krolse kat een meer dan zwoele akte van zelfvertrouwen af. Zo zit ze er ook bij, met de borsten vooruit en zingt: ik trek op in deze kleren en zie er goed uit. Voorbij de parels en diamanten ben ik vooral gewoon het wulpse meisje. In 'Cozy', funky topnummer voor de danceclub, gaat dit torenhoge zelfvertrouwen onder heerlijke beat en gelaagde shuffles over in een echte liefdesverklaring aan zichzelf. Met ook een sample van transvrouw TS Madison: "In this motherfucking place I'm probably one of the blackest motherfuckers in this house" en ook de queery oproep om de hele wereld 'pussy roze' te schilderen. Binstdien heeft, in de VS alvast, het 'parental advisory'-team allang toegeslagen. In dansnummer 'Alien Superstar' typeert Queen B zichzelf ook als 'bad bitch'. Tegen een achtergrond van synthesizers beluisteren we een sample van een Black Theatretoespraak over empowerment, maar even leuk komt de tune van Right Said Fred's ouwe 'I'm Too Sexy' de aandacht opeisen. 'Cuff It', gloedvol boppend disconummer met de trombones en funky gitaren van Nile Rogers van Chic en percussie van Sheila E. Het even funky bassend 'Energy' is bovendien geschreven door The Neptunes (Williams en Hugo), met vocals van Jamaicaance rapper Beam en met samples van Kelis' 'Get Along With You'. Dan gaat op 'Virgo’s Groove' maagd Beyoncé zes minuten lang hunkerend loose in één ononderbroken vleselijke liefdesverklaring richting Jay-Z. Het iets tragere 'Church Girl' is nog zo'n voorbeeldje van hemelse vertolking van totaal aangebrande lyrics op een bedje van stuiterende New Orleans bounce. Hoe evangelisch is dit kerkmeisje dan eigenlijk? Ook ondeugend is afkoeler 'Plastic Off The Sofa'. Lief achtergrondgezang en huppelende gitaarnoten, een vurige lovesong met Beyoncé's soulstem op haar best.

In het memorabel provocerende 'Move' liet Grace Jones voor Beyoncé dan toch maar haar voorbehoud varen om zich als legende in samenwerkingen gewoon 'te laten leegzuigen'. Op pulserende bastonen draaft ze zelfs best fel op naast Nigeriaanse nieuwkomer Tems. In 'Heated', een lange hitsige breakdown, zit een verwijzing naar 'uncle Jonny made my dress', haar ten gevolge van aids overleden oom. Ook het verdere 'Pure/Honey' is, aldus Beyoncé, eerbetoon aan oom Jonny, de voor haar zo belangrijke 'godmother', die haar als eerste blootstelde aan heel wat van de cultuur en de muziek die tot het album inspireerden.
'Thique' dan, weer vier minuten verlangen en zinnelijke bevrediging. 'America Has a Problem' zet je glad op het verkeerde been. Geen politiek, het verwijst enkel naar het gelijknamige rapnummer van ene Kilo Ali, waarmee Beyoncé uitgebreid een metafoor opzet tussen haar eigen sexappeal en de rol van een drugsbaron.
De titel van de energiebooster 'Summer Renaissance' tenslotte dekt een dubbele lading. Een zomerse popsong is tegelijk decadente hommage aan erotische disco-queen Donna Summer en baadt integraal in de seventies Moroder-feel van 'I Feel Love'.

'Renaissance'. Beyoncé maakt hier right in the face duidelijk dat haar muziek niet altijd zo kuis, braaf en romantisch mainstream zal zijn als het beeld dat algemeen over haar wordt opgehangen. Een ster die met acrobatische tremolo's voor presidenten zingt en ontroert, die ballades voor iedereen kweelt, die algemeen beschaafd soulful en funky is, die wel boze overspelsongs uitzingt, maar voor het overige een eerder a-politiek en zeker geen militant profiel heeft. Maar intussen is ze al veel langer dan vandaag geïnspireerd door Afrikaanse pop en afrobeats en ook haar sociaal bewustzijn is sinds enkele jaren steeds meer aan het schuiven. Krijgen we zo op haar veertigste in lengten van jaren de zwartste Beyoncé ooit. Daarnaast staat hier ook een zelfbewuste vrouw die net als Kendrick Lamar laatst resoluut weigert om verwachtingen die op schouders van iconen als hen beiden worden gelegd zomaar slaafs in te volgen.

Hier wordt met die massa ingrediënten en 'zonder enige dwang tot perfectionisme en overdreven reflectie', een knaldanceplaat afgeleverd door een van de grootste supersterren van deze tijd. Geen rode draad meer zoals bij voorganger 'Lemonade'. Alleen de hedonistische fysiek van de dance waarmee ze hier gretig buiten de lijntjes kleurt. Alles klinkt daarbij zo magisch, vitaal en herboren dat we er, zoals de keuze voor de plaattitel het ook verraadt, effectief Beyoncé's 'Renaissance' in moeten zien. Onnodig dus om zoiets avontuurlijks verder helemaal kapot te gaan analyseren. Het is, buiten kijf, al de dj-set van de zomer 2022. Voel je zelf vrij als Beyoncé om er eventueel ook nog de andere seizoenen aan vast te knopen.
Op naar 'B8'...

"I'm one of one, I'm number one, I'm the only one. Don't even waste your time trying to compete with me. (Don't do it.)..." ' - Beyoncé, 'Alien Superstar'

avatar van swoon
4,5
Toch weer schitterend album. Eén groot feest, vol hoogtepunten, en muzikaal zéér avontuurlijk. Elk nummer zit tjokvol referenties. Voorts ook vocaal zeer divers, met Beyoncé die op elk nummer anders klinkt.

Voorlopige hoogtepunten zijn Cozy, Alien Superstar, Cuff it, Break My Soul, Virgo's Groove en de afsluiters Pure/Honey en Summer Renaissance.

4* maar zou nog kunnen uitgroeien tot haar derde 4.5* op een rij.

avatar van Yestsida
3,5
Ze is terug van weggeweest.

Vier jaar na haar vorige album (met JAY-Z) en zelfs zes jaar na haar vorige soloworp, Lemonade, laat Beyoncé haar alweer zevende studioalbum RENAISSANCE los op de wereld. Het heeft al veel stof doen opwaaien op het internet waaronder op dit forum maar het gaat vaak niet over de muziek zelf. Er valt ook veel te lezen over het feit dat er een leger van songwriters gecrediteerd zijn voor de maak van dit project maar persoonlijk zal mij dat een worst wezen bij genres zoals R&B en Pop.

Queen B heeft me voornamelijk met de singles van haar eerste drie soloalbums steeds enthousiast kunnen maken maar pas vanaf het verrassingsalbum Beyoncé kon ze me echt bekoren met een volledige plaat, met Lemonade was het voor een tweede keer raak. RENAISSANCE ligt wat mij betreft niet in het kwalitatieve verlengde van de twee voorgaande LP's (Everything Is Love trouwens ook niet) maar is desalniettemin een onderhoudend album. Leadsingle Break My Soul is een heerlijk nummer en ook Cuff It is een knaller van jewelste maar het bulk grijpt me niet zo als de twee voorgaande soloplaten dat wel deden. Mevrouw Knowles-Carter is een prima zangeres, uitstekend entertainer en zij (+ haar leger van songwriters en producers) leveren absoluut geen rommel af als je het mij vraagt.

Wel stoor ik me steeds meer aan nummers zoals I'm That Girl en Alien Superstar. Persoonlijk kan ik niet tegen het feit dat sommigen denken meer te zijn dan de rest van de bevolking en kan het elitaire gedrag van Beyoncé maar weinig sympathie bij mij opwekken. Graag zou ik dan hebben dat ze een meer ingetogen en bescheiden plaat maakt zoals haar man met 4:44 gedaan heeft.

Prima commercieel album waar ik niet veel naar grijp maar dat heeft eerder met het genre te maken, hoe goed ik de twee voorgangers ook vind; die zet ik ook niet bijster snel op.

3,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 16:55 uur

geplaatst: vandaag om 16:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.