Beyoncé - RENAISSANCE (2022)

Ik ben een gewone Hollandse jonge gay man.
Maar het doen en laten van Beyoncé boeit mij ook niet buitengewoon. Het album artwork interesseert me ook geen bal. Dat gezwets hier over de gay Community. Die is toch al jaren dood?

Ik beoordeel Beyoncé gewoon op haar muzikale kwaliteiten. En die zijn de laatste jaren vrij matig naar mijn smaak. De hierboven al aangehaalde Taylor Swift is wat mij betreft dan ook veel meer een power vrouw. Iemand die de touwtjes stevig in handig heeft en een mooie ontwikkeling doormaakt; van schreeuwerige popzangeres (met sterke lyrics ) naar fijnzinnige songwriter. Die ontwikkeling zie ik bij Beyoncé niet. Die lijkt met de jaren alleen maar megalomaner en schreeuweriger te worden, hetgeen mij vermoeiend over komt.

Uiteindelijk landde de geheimzinnige 'B7', na slechts een klein lek twee dagen eerder, netjes op 29 juli in de zomer van 2022. Zo werd 'Renaissance' al tal van weken de méést gehypete supersterrenplaat en de zevende van Beyoncé Giselle Knowles-Carter. Op de albumhoes paradeert Yoncé alvast in minimale outfit op een lichtgevend zilveren paard en ze steekt op die manier op vlak van nadrukkelijk vertoon zelfs Poetin op zijn strijdros glansrijk de loef af. Maar neen, zoals nog beter te zien op de cover van de jongste Vogue, refereert haar royale pose wellicht toch eerder naar een ouwe seventiesfoto van Bianca Jagger en straalt Beyoncé's flitsende versie alleen maar zelfverzekerd uit wat je op haar plaat dubbel en extra staat op te wachten aan weelderigheid, sensualiteit, seks, lak aan fatsoen, smachtende passie, opschepperigheid, triomf en nog zo een paar van die hete eigenschappen.

'Renaissance' wordt daarmee het eerste nieuwe album van onze Queen of Pop sedert haar grensverleggende, vrijwel onovertrefbare 'Lemonade' van 2016. Beloofde Queen B een jaar geleden al in de post-lockdownperiode voor een bron van bevrijding te zullen zorgen, een hoogst persoonlijk statement te zullen maken na die lange beknepen periode van corona-isolement en al dat heersend maatschappelijk onrecht. Voorafgaand aan de titel zette ze er bovendien 'Act I' bij. Hetgeen dus blij deed veronderstellen dat er voor de fans wel eens nóg meer moois klaar zou kunnen liggen dan alleen maar die zestien nieuwelingen op 'Renaissance'. En heel inderdaad, het wordt een eerste van een worp van drie, een gedoseerd loslaten van haar formidabel samenwerkingsproject dat ze uitbroedde tijdens haar 'pandemiesessies'.

Maar wordt dit dan ook helemaal dé plaat van de zomer 2022? Het schokkerige zesde nummer, 'Break My Soul', hebben we in alle geval al gehad. Daarin keerde Bey verrassend prominent terug naar de stijlvolle house van de jaren negentig. Het nummer schoot als vooruitgeschoven single pijlsnel de hitlijsten in, kreeg en passant nog een a capella versie en diverse remixes voor de clubs. Een springerige mid-tempo keyboard-song met een eindeloos verslavende hook. De eerste grootse noten van Beyoncé's gekend fenomenale stem klinken er tussen al die house veraf van haar r&b, maar was zij niet voor niks toch ook al de pionier van de gerapte lyrics? Ze valt daar perfect in op een vrij uit zijn 'Explode' samplelende hiphopper Big Freedia. Met een song vol vertrouwen voor al wie zoekende is, vol stichtende woorden als 'foundation' en 'motivation' en met Big-Freediaboodschappen als 'release your mind, your job, your time, your trade, the stress, the love, forget the rest'. Eromheen, vrolijk jumpende piano en fraai achtergrondkoor. Vooral onthouden we er een nieuwe B-quote voor de eeuwigheid: "Bey is back and I'm sleeping real good at night"...
Maar de song drijft dus expliciet op 'Show Me Love' van Robin S., procédé dat ze op 'Renaissance' als bijna volleerde 'Stars on 45' meermaals 'schaamteloos' zal mogen herhalen. Het valt immers niet te ontkennen dat er met 'Renaissance' een opwindende dancepop-tsunami over je heen wervelt, samen met de uitgestoken Bey-hand om met haar intens deelgenoot te worden van het zolang gekoesterde ontsnappingsgevoel. Dit 'Renaissance' wordt bovendien meer dan ooit het regelrechte up-tempofeest van de zwarte muziek uit de underground. Met een Beyoncé die er zich expliciet openstelt voor de levendige Afro-Amerikaanse culturen en subculturen allerhande, voor mensen van nu en vroeger en die op die manier verenigt en raakt. Alles continu mengen, veel meer nog dan voorheen gangbaar, het ene met het andere. Aan de lopende band zien we Queen B muzikale salto's maken gewoon voortbroderend op die hits van anderen. Ze geeft ze een frisse update en stopt ze in die sexy mix van nieuwe house-, dance- en techno-georiënteerde soundscapes.

De Bey van nu graait overgulzig de herwonnen vrijheid bijeen en tegelijk overziet ze met lede ogen rondom haar ook een wereld vol uitgesproken zwart maatschappelijk onrecht. In die mate zagen we Beyoncé's bevlogenheid echt nog niet eerder in haar muziek opflakkeren, noch haar lyrics zich zo betrokken in samples versmelten met het ideeëngoed van voorvechters.

'Renaissance' is eclectisme ten top in zestien songs. In 'I’m That Girl' levert ze als een krolse kat een meer dan zwoele akte van zelfvertrouwen af. Zo zit ze er ook bij, met de borsten vooruit en zingt: ik trek op in deze kleren en zie er goed uit. Voorbij de parels en diamanten ben ik vooral gewoon het wulpse meisje. In 'Cozy', funky topnummer voor de danceclub, gaat dit torenhoge zelfvertrouwen onder heerlijke beat en gelaagde shuffles over in een echte liefdesverklaring aan zichzelf. Met ook een sample van transvrouw TS Madison: "In this motherfucking place I'm probably one of the blackest motherfuckers in this house" en ook de queery oproep om de hele wereld 'pussy roze' te schilderen. Binstdien heeft, in de VS alvast, het 'parental advisory'-team allang toegeslagen. In dansnummer 'Alien Superstar' typeert Queen B zichzelf ook als 'bad bitch'. Tegen een achtergrond van synthesizers beluisteren we een sample van een Black Theatretoespraak over empowerment, maar even leuk komt de tune van Right Said Fred's ouwe 'I'm Too Sexy' de aandacht opeisen. 'Cuff It', gloedvol boppend disconummer met de trombones en funky gitaren van Nile Rogers van Chic en percussie van Sheila E. Het even funky bassend 'Energy' is bovendien geschreven door The Neptunes (Williams en Hugo), met vocals van Jamaicaance rapper Beam en met samples van Kelis' 'Get Along With You'. Dan gaat op 'Virgo’s Groove' maagd Beyoncé zes minuten lang hunkerend loose in één ononderbroken vleselijke liefdesverklaring richting Jay-Z. Het iets tragere 'Church Girl' is nog zo'n voorbeeldje van hemelse vertolking van totaal aangebrande lyrics op een bedje van stuiterende New Orleans bounce. Hoe evangelisch is dit kerkmeisje dan eigenlijk? Ook ondeugend is afkoeler 'Plastic Off The Sofa'. Lief achtergrondgezang en huppelende gitaarnoten, een vurige lovesong met Beyoncé's soulstem op haar best.

In het memorabel provocerende 'Move' liet Grace Jones voor Beyoncé dan toch maar haar voorbehoud varen om zich als legende in samenwerkingen gewoon 'te laten leegzuigen'. Op pulserende bastonen draaft ze zelfs best fel op naast Nigeriaanse nieuwkomer Tems. In 'Heated', een lange hitsige breakdown, zit een verwijzing naar 'uncle Jonny made my dress', haar ten gevolge van aids overleden oom. Ook het verdere 'Pure/Honey' is, aldus Beyoncé, eerbetoon aan oom Jonny, de voor haar zo belangrijke 'godmother', die haar als eerste blootstelde aan heel wat van de cultuur en de muziek die tot het album inspireerden.
'Thique' dan, weer vier minuten verlangen en zinnelijke bevrediging. 'America Has a Problem' zet je glad op het verkeerde been. Geen politiek, het verwijst enkel naar het gelijknamige rapnummer van ene Kilo Ali, waarmee Beyoncé uitgebreid een metafoor opzet tussen haar eigen sexappeal en de rol van een drugsbaron.
De titel van de energiebooster 'Summer Renaissance' tenslotte dekt een dubbele lading. Een zomerse popsong is tegelijk decadente hommage aan erotische disco-queen Donna Summer en baadt integraal in de seventies Moroder-feel van 'I Feel Love'.

'Renaissance'. Beyoncé maakt hier right in the face duidelijk dat haar muziek niet altijd zo kuis, braaf en romantisch mainstream zal zijn als het beeld dat algemeen over haar wordt opgehangen. Een ster die met acrobatische tremolo's voor presidenten zingt en ontroert, die ballades voor iedereen kweelt, die algemeen beschaafd soulful en funky is, die wel boze overspelsongs uitzingt, maar voor het overige een eerder a-politiek en zeker geen militant profiel heeft. Maar intussen is ze al veel langer dan vandaag geïnspireerd door Afrikaanse pop en afrobeats en ook haar sociaal bewustzijn is sinds enkele jaren steeds meer aan het schuiven. Krijgen we zo op haar veertigste in lengten van jaren de zwartste Beyoncé ooit. Daarnaast staat hier ook een zelfbewuste vrouw die net als Kendrick Lamar laatst resoluut weigert om verwachtingen die op schouders van iconen als hen beiden worden gelegd zomaar slaafs in te volgen.

Hier wordt met die massa ingrediënten en 'zonder enige dwang tot perfectionisme en overdreven reflectie', een knaldanceplaat afgeleverd door een van de grootste supersterren van deze tijd. Geen rode draad meer zoals bij voorganger 'Lemonade'. Alleen de hedonistische fysiek van de dance waarmee ze hier gretig buiten de lijntjes kleurt. Alles klinkt daarbij zo magisch, vitaal en herboren dat we er, zoals de keuze voor de plaattitel het ook verraadt, effectief Beyoncé's 'Renaissance' in moeten zien. Onnodig dus om zoiets avontuurlijks verder helemaal kapot te gaan analyseren. Het is, buiten kijf, al de dj-set van de zomer 2022. Voel je zelf vrij als Beyoncé om er eventueel ook nog de andere seizoenen aan vast te knopen.
Op naar 'B8'...

"I'm one of one, I'm number one, I'm the only one. Don't even waste your time trying to compete with me. (Don't do it.)..." ' - Beyoncé, 'Alien Superstar'

Toch weer schitterend album. Eén groot feest, vol hoogtepunten, en muzikaal zéér avontuurlijk. Elk nummer zit tjokvol referenties. Voorts ook vocaal zeer divers, met Beyoncé die op elk nummer anders klinkt.

Voorlopige hoogtepunten zijn Cozy, Alien Superstar, Cuff it, Break My Soul, Virgo's Groove en de afsluiters Pure/Honey en Summer Renaissance.

4* maar zou nog kunnen uitgroeien tot haar derde 4.5* op een rij.

Ze is terug van weggeweest.

Vier jaar na haar vorige album (met JAY-Z) en zelfs zes jaar na haar vorige soloworp, Lemonade, laat Beyoncé haar alweer zevende studioalbum RENAISSANCE los op de wereld. Het heeft al veel stof doen opwaaien op het internet waaronder op dit forum maar het gaat vaak niet over de muziek zelf. Er valt ook veel te lezen over het feit dat er een leger van songwriters gecrediteerd zijn voor de maak van dit project maar persoonlijk zal mij dat een worst wezen bij genres zoals R&B en Pop.

Queen B heeft me voornamelijk met de singles van haar eerste drie soloalbums steeds enthousiast kunnen maken maar pas vanaf het verrassingsalbum Beyoncé kon ze me echt bekoren met een volledige plaat, met Lemonade was het voor een tweede keer raak. RENAISSANCE ligt wat mij betreft niet in het kwalitatieve verlengde van de twee voorgaande LP's (Everything Is Love trouwens ook niet) maar is desalniettemin een onderhoudend album. Leadsingle Break My Soul is een heerlijk nummer en ook Cuff It is een knaller van jewelste maar het bulk grijpt me niet zo als de twee voorgaande soloplaten dat wel deden. Mevrouw Knowles-Carter is een prima zangeres, uitstekend entertainer en zij (+ haar leger van songwriters en producers) leveren absoluut geen rommel af als je het mij vraagt.

Wel stoor ik me steeds meer aan nummers zoals I'm That Girl en Alien Superstar. Persoonlijk kan ik niet tegen het feit dat sommigen denken meer te zijn dan de rest van de bevolking en kan het elitaire gedrag van Beyoncé maar weinig sympathie bij mij opwekken. Graag zou ik dan hebben dat ze een meer ingetogen en bescheiden plaat maakt zoals haar man met 4:44 gedaan heeft.

Prima commercieel album waar ik niet veel naar grijp maar dat heeft eerder met het genre te maken, hoe goed ik de twee voorgangers ook vind; die zet ik ook niet bijster snel op.

3,5*

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beyoncé - RENAISSANCE - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Beyoncé - RENAISSANCE
Beyoncé springt op RENAISSANCE ruim 60 minuten lang van de hak op de tak, maar vermaakt stiekem steeds meer met dit veelzijdige en veelkleurige album dat stevig scoorde in de jaarlijstjes dit jaar

Ik heb dit jaar een aardig stapeltje R&B albums besproken, maar heb het meest besproken en meest bejubelde R&B album van 2022 tot voor kort genegeerd. Ik ben nauwelijks bekend met de muziek van Beyoncé, maar ik heb het afgelopen zomer verschenen RENAISSANCE leren waarderen de afgelopen weken. Het is een album dat opvalt door een bont palet aan invloeden en een moordend tempo. Zeker bij eerste beluistering vond ik het zo stevig bewierookte album van Beyoncé vooral dodelijk vermoeiend, maar er valt steeds meer op zijn plek. Ik vind zeker niet alles op RENAISSANCE even goed, maar ik onderga de luistertrip van ruim een uur met steeds meer plezier en interesse.

Wanneer ik alle jaarlijstjes die ik de afgelopen weken heb bestudeerd bij elkaar optel, weet ik bijna zeker dat RENAISSANCE van Beyoncé op de eerste plaats zal eindigen. De Amerikaanse muzikante voerde een aantal van mijn favoriete jaarlijstjes aan, maar zelf had ik het album tot voor kort nauwelijks beluisterd. Ik kan R&B albums de afgelopen jaren echter steeds meer waarderen, wat de verdienste is van muzikanten als Beyoncé’s zus Solange. Ook de afgelopen weken besprak ik nog een aantal interessante nieuwe R&B albums, waardoor ik eigenlijk niet om Beyoncé’s laatste album heen kon.

Ik heb RENAISSANCE de afgelopen weken intensief beluisterd tijdens meerdere wandelingen en ben het album langzaam maar zeker steeds meer gaan waarderen. Ik hou zoals gezegd steeds meer van R&B, maar hou nog altijd niet van rap, waardoor een zeer beperkt deel van RENAISSANCE me maar matig kan bekoren. Hier staat gelukkig veel tegenover. Ik ben nauwelijks bekend met de vorige zes albums van Beyoncé, maar RENAISSANCE is een opvallend veelzijdig album.

Beyoncé laat op haar nieuwe album horen dat ze met van alles en nog wat uit de voeten kan. Invloeden uit de R&B spelen natuurlijk een zeer voorname rol op het album, maar in ruim een uur muziek komen ook invloeden uit de soul, funk, disco, hiphop, house, rap, dance, elektronica en pop voorbij. RENAISSANCE is een album dat overloopt van vooral goede ideeën en het is een album waarop met name de producers van het album zich flink hebben uitgeleefd.

Ik vond het daarom, zeker bij mijn eerste beluisteringen, vooral een doodvermoeiend album. Beyoncé lijkt van de hak op de tak te springen en doet dit bovendien in een beangstigend hoog tempo. RENAISSANCE deed me in eerste instantie vooral verlangen naar de lome en zwoele albums die ik uit een aantal jaarlijstjes haalde, maar na enige gewenning viel er veel op zijn plek. RENAISSANCE was al snel een prima album om mee te wandelen, maar inmiddels kan ik het album ook in een andere setting zeer waarderen.

In muzikaal en productioneel opzicht gebeurt er echt van alles op RENAISSANCE, dat bij vlagen aanstekelijk en toegankelijk is, maar ook met enige regelmaat niet kiest voor de makkelijkste weg. Beyoncé is verder een uitstekende zangeres en dat ze het hart op de juiste plek heeft hoor je in de maatschappijkritische teksten, die de heilige huisjes niet ontzien. Ik heb nog altijd een duidelijke voorkeur voor lekker dromerige R&B, want van een album als RENAISSANCE word ik af en toe nog behoorlijk onrustig, maar aan de andere kant heeft het hoge energieniveau van het album ook wel wat.

Ik had zoals gezegd nog nauwelijks naar het nieuwe album van Beyoncé geluisterd en dat geldt voor alle albums van de Amerikaanse muzikante. RENAISSANCE is deels precies wat ik van het album had verwacht, maar flink wat songs op het album hebben me ook aangenaam verrast. Ik vind RENAISSANCE overigens het best wanneer je het album als één lange luistertrip beluistert en niet als een serie individuele songs. Het zorgt voor een flink wandeltempo, maar Beyoncé heeft met haar laatste album ook mijn liefde voor de R&B weer wat verruimd. RENAISSANCE is voor mij zeker niet het beste album van 2022, maar ik begrijp alle lof voor het album inmiddels wel. Erwin Zijleman

Sinds de cowboy era luister ik dit album vaak. Zoals ik eerder al aangaf vond ik het album in het begin niet zo veel aan, maar hij blijft maar groeien. Zelfs 2 jaar na de release. Beetje hetzelfde effect als NFR! van Lana. Op een paar singles na weten de albums me bij de release niet te boeien, maar toch blijf ik steeds terugkomen en ga ik ze steeds meer waarderen en hoor je steeds nieuwe dingen. En uiteindelijk kom je tot het besef dat dit gewoon meesterwerken zijn.