Nirvana - Nevermind (1991)

Begin dan maar met Kurt schrijven met een 'K'

Ik denk dat de Classic Albums-documentaire het dan toch niet helemaal bij het rechte eind heeft. In de documentaire Seven Ages of Rock werd getoond dat het inderdaad zo was dat Kurt aarzelde om een bepaalde song uit te brengen op een album, maar dat was dan al ten tijde van Bleach en het ging om About a Girl. Bij Smells Like Teen Spirit hadden de leden van de groep hun twijfels omdat het naar hun mening teveel op een Pixies-song leek, met de simpele baslijn en de stil-luid dynamiek van de strofen en het refrein. Het lijkt mij wel een vrij betrouwbare documentaire, aangezien ze interviews bevat met de groep zelf, de producer, een biograaf, etc.

Een beetje maf, maar wel leuk :

YouTube - Smells Like Teen Spirit - Ukulele Style

Oh, ik vind die juist één van de beste van de plaat

Waarom heet Smells Like Teen Spirit op Youtube en consorten vaak Smells Like Team Spirit?

Omdat zo'n filmpjes gepost worden door mensen die nauwelijks iets van Nevermind of Nirvana afweten en het daarom misspellen.

Ik dacht vroeger(toen ik 13,14 jaar was) overigens ook dat het nummer Smells Like Team Spirit heette, maar toen kende ik het album en Nirvana ook niet, dus...

Team Spirit is een belgische film... daar zit een geurtje aan!

Ja, maar als je op google zoekt krijg je eerder Team dan Teen

Ja, als je op youtube het woord 'teen' intypt zijn er geen suggesties meer.

Als je in google "Smells Like Team Spirit" intypt krijg je allemaal hits met "Smells Like Teen Spirit" dus ik denk dat de schade zeer beperkt is.
"Smells Like Team Spirit" klinkt meer als een jingle voor Randstad Uitzendbureau.

Teen Spirit is een deodorant

Zwaar overschatte plaat met een voor mij te hoog pubergehalte. De hoge notering zegt misschien meer over de gebruikers van deze site dan over de plaat. Zou wat mij betreft niet mogen voorkomen in een toplijst.

Hahaha hij probeert het bij meerdere albums, vermakelijk...

Ik trek het me in ieder geval niet aan; hij bedelt om een ban. Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen, zegt men... Nou, dat spreekwoord mogen ze dan toch wel 's gaan herzien.

Eigen meningen worden hier niet geduld?

Jawel hoor mits je onderbouwt en dan zonder deze site onderuit te halen; is te makkelijk.

gecorrigeerd

Nummer 7 in de top 250 vind ik ook wel behoorlijk aan de hoge kant, maar er helemaal niet in voor mogen komen lijkt me dan weer wat overdreven negatief. Het album had nou eenmaal nogal wat impact ten tijde van de release. Waarschijnlijk zijn het vooral dertigers die dit in hun top 10 hebben staan en is die groep gebruikers hier ook vrij hoog waardoor dit album wat hoger staat dan je zou verwachten. Dit is slechts een invulling van mij hoe het komt dat dit album zo hoog staat. Ik vind het ook nog steeds een lekkere plaat, die 1 keer in de 5 jaar dat ik hem hoor.

En het is gewoon een goed album..

Vandaag overigens toevallig nog geluisterd. Ik hoor wel dat ik hem niet meer 1 keer in de maand moet luisteren want dan word hij minder. Nummer 1 hoor ik te veel nog op tv/radio en na nummer 6 vind ik het album wat indutten. Maar nog steeds 4* (Als stond hij in oktober bij mij nog 5*)

Bij mij zou dit in mijn top allertijden zo rond de 40/50e plaats staan.

Een klassieker, een must have, deze moet je hebben word vaak gezegd. Ik vind het ook een goed album, dat wel, maar deze heeft voor mij geen bijzondere waarde ofzo. Wel een mooi album om zo af en toe eens te beluisteren, maar zeker geen favo album voor mij.

nirvana is gewoon super goed in het genre, de beste!

wat moet ik zeggen....

Valt er eigenlijk nog wel een fatsoenlijke mening over deze plaat te vormen? Mensen die niet ongeveer mijn leeftijd zijn lukt dat waarschijnlijk wel. Jongere mensen zullen in de toekomst net zo helder en open over deze plaat kunnen oordelen als ik over Exile On Main Street of A Love Supreme. Gewoon platen, waar muziek op staat, die je leuk vindt, of niet, of een beetje.

Maar Nirvana was niet zo maar muziek in die tijd, toen ik de plaat leren kennen, door een muur heen.
Ik was een jaar of veertien, Kurt Cobain was al dood, en ik begon iets te zien in rock ‘n’ roll: altijd de aantrekkelijkste muziek voor de puber en de underdog.
De muur waardoor ik de plaat leerde kennen, was die tussen de slaapkamer van mij en die van mijn zus. Ik groeide op in zo’n huis waar Eindhoven vol mee staat, een dun rijtjeshuis, indertijd haastig uit de grond gestampt om de duizenden nieuwe Philips- en Dafmedewerkers te kunnen huisvesten. Kleine huisjes met flinterdunne muren, zelfs als mijn zus zachtjes muziek draaide kon ik het goed horen. En ze ging toen door een rockfase ofzo. En daar zat ik dan, alleen op de kamer daarnaast, stil te luisteren naar Come As You Are en Lithium, de rock ‘n’ roll te ontdekken.

Een jaartje later had ik mijn haar laten groeien en droeg ik vaak zwarte t-shirts. Een vriend en ik gingen op scoutskamp, en we waren de enigen die een radio hadden meegenomen: zo’n dubbel tapedeck, waarmee je bandjes kon kopiëren. Op de hele fietstocht naar het kampterrein stond het ding te loeien, onder de snelbinders achter op de fiets. We hadden maar twee bandjes bij: Nevermind en de zwarte van Metallica. Boze blikken keken ons aan boven Australian-jasjes. Het waren de hoogtijdagen van de gabberrage, we maakten die dag geen vrienden.

We hingen rond, luisterden naar muziek, werden voor de eerste keer dronken en stoned, gingen naar Dynamo Open Air waar we vrienden werden met duitse motorrijders die ons trakteerden op bier, enz enz.
You can’t be twenty on sugar mountain, en ik kan wel blijven vertellen over mijn tienerjaren, wat er leuk was en wat er verkeerd ging. Muziek en associaties. Het is een jeugd als miljoenen anderen, maar iedere jeugd heeft van die platen, en Nevermind is er één van mij. Hoe kan je ooit een gefundeerde mening vormen over zo’n plaat?

Ik luister zelden naar Nirvana, en als ik dat al doe dan luister ik In Utero of Unplugged, ik kan me werkelijk waar niet herinneren dat ik in de afgelopen jaren ook maar één keer op eigen initiatief naar deze plaat heb geluisterd. Niet eens voor deze recensie. Wel ga ik uit mijn dak als ik de plaat hoor in het gezelschap van vrienden, vooral oude vrienden, en vooral als de nodige biertjes in het spel zijn.

En de liedjes op deze plaat zijn nog steeds oké, toch? Het is niet zo’n plaat waarvan je later denkt: gatverdamme, hoe heb ik daar ooit naar kunnen luisteren? ‘Here we are now/ entertain us’ en ‘I’m so ugly/ but that’s ok/ ‘cause so are you/ we broke our mirrors’. Goed spul toch?

Mmm. Ik geef het gewoon vier sterren en laat toekomstige generaties een definitieve beslissing maken.


Op het moment van schrijven ben ik 28 jaar oud, vier jaar ouder dan Cobain was toen hij deze liedjes schreef. Een jaar ouder dan hij was toen hij zichzelf door zijn hoofd schoot. Ik weet inmiddels dat rock ‘n’ roll vele gezichten heeft.

Favoriete track: Territorial Pissings

Ok, en wat heeft dat te maken met dit album?

Mijn stuk gaat over een plaat die belangrijk was toen je jong was en rock 'n' roll nog nieuw en spannend, dus de zin die je quote is daar een soort conclusie voor, ofzo. Prima natuurlijk als je het een onzinnige toevoeging vindt. Bedankt voor het lezen in ieder geval.

Vind het niet onzinnig hoor, vond het alleen een beetje een rare afsluiter. Je review is erg goed en ik ben het met de beoordeling ook vrijwel 100% mee eens. Hoewel ik aan deze plaat geen jeugdherinneringen of iets dergelijks heb.

Leuk geschreven, Sandokan-veld. Maar je zegt vier sterren te geven en ik zie 3.5*.

Muisklik-lompigheidje. Thanks!