Nirvana - Nevermind (1991)

Jaa okee maar ik blijf er bij dat ik het wat simpel vind.
Ik zeg niet dat hij geen groot artiest was ofzo!

mijn punt was trouwens dat het juist moeilijker is een eenvoudig maar toch geniaal nummer te schrijven, dan een nummer dat over het algemeen als geniaal wordt gezien omdat het complex is. creativiteit, het aanvoelen van je muziek, Subtiliteit, mensen kunnen aanspreken door je muziek,.. kan soms doorslaggevender zijn dan technisch hoogstaand zijn. Maar uiteindelijk is het toch allemaal subjectief. en mijn subjectiviteit zegt dat nirvana zeker tot de genietbare muziek hoort

Het gaat er niet om of het knap is of niet. Kurt deed gewoon zijn ding op zijn eigen manier. Iemand zag daar wat in, zette een marketingmotor aan en wat bleek: het sprak een hele massa mensen aan. Ik denk dat Kurt zelf zich een ongeluk schrok en er niks van snapte, maar het was wel zo. Ineens was hij een megaster. Hij heeft zichzelf echt nooit zo goed gevonden, maar in de tussentijd was hij wel als een idioot gehyped en daar sta je dan. Volgens mij vervloekte hij de hele hysterie eromheen maar hij werd wel meegesleurd in die draaikolk.

@bro: Amen.

Kwalitatief een goed album , goede tracks, maar heb het gevoel dat alles zo los van elkaar staat. Het weet mij in ieder geval niet te pakken als album in het geheel.

Ik heb nooit echt wat gehad met Nirvana. Smells Like Teen Spirit was een verrassend nummer uit die tijd, dat nadien vele malen getracht is te evenaren, maar nooit met eenzelfde impact.
Wat dat betreft was 'frontman' Curt Cobain een legendarische Einzelganger.

Tja, dit is en blijft natuurlijk een klassieker van de bovenste plank. Behalve de bekende nummers staat dit album vol met fantastische composities, waarvan ik 'Drain You' één van de beste songs ooit vind. Maar ook songs als 'On A Plain' en 'Stay' zijn super. En zelfs een bak herrie blijkt uit de pen van Cobain toch een pakkende sound te krijgen, zoals 'Territorial Pissings'.
Na al die jaren is dit album nog steeds een blijvertje, keert regelmatig terug in de CD-speler in de auto.

het blijft inderdaad een prachtig plaatje.

Laatst in de reeks ‘Classic Albums’ op Canvas: 'Nevermind' van Nirvana, de wereldbekende grungegroep bestaande uit Kurt Cobain, Krist Novoselic en Dave Grohl. Het was een tijdje geleden dat ik het album nog eens had opgezet, maar ik kreeg dankzij deze muziekdocumentaire weer de smaak te pakken.

Het album opent met 'Smells Like Teen Spirit', de song waardoor Nirvana bekend is bij het grote publiek. Cobain schaamde zich echter voor het popgehalte van deze song, maar producer Butch Vig wist natuurlijk dat deze song Nirvana kon lanceren, en haalde aan dat John Lennon dit ook deed. Cobain, grote fan van Lennon, stemde daarom in, en we mogen blij zijn. Geweldig nummer, meer hoef ik daar niet bij te zeggen.

'In Bloom' zet in waar 'Smells Like Teen Spirit' eindigt. Raadselachtige tekst, en op het einde nog een leuke solo, om af te sluiten met het refrein.

Het derde nummer, 'Come As You Are', begint met die knappe baslijn van Novoselic, waarna Cobain begint te zingen. Het gaat erover dat je moet zijn zoals je bent, maar toch vooral zoals Cobain het wil. Men wordt gerustgesteld (I Don’t have a Gun). Vrij bekend nummer van Nirvana, maar ze hebben toch een pak betere nummers.

Zoals de volgende, 'Breed', die uit de speakers knalt, zo heftig. Ook de tekst is van hoog niveau, met hier en daar een vleugje humor (I don’t mind; I don’t have a mind).

Waar 'Breed' van begin af aan losbarst, kent 'Lithium' een voorzichtiger begin. Het refrein stelt deze keer niet veel voor, maar dat was de bedoeling ook niet, soms weet men met Yeah, Yeah al meer dan genoeg. Er donkere tekst, met weer die cynische humor erin verweven.

'Polly' begint, zoals wel meer Nirvana-nummers, erg rustig, met dit keer enkel de gitaar van Cobain. Het nummer gaat over een artikel dat Cobain in de krant las, over een meisje genaamd Polly, die was aangerand. Er hangt dan ook een erg morbide sfeer rond het nummer, je voelt het aan Cobain’s stem dat er iets mis is.

'Territorial Pissings', het hevigste nummer van de plaat volgens mij, heeft een tekst waarin enkele interessante uitspraken verborgen zitten (Just because you’re paranoid; don’t mean they’re not after you). Op het einde van het nummer mat Cobain zichzelf af door zijn stem aan gort te schreeuwen.

'Drain You' klinkt dan weer totaal anders, heeft ook een geheel ander ritme dan 'Territorial Pissings'. Cobain heeft het over de liefde, in zijn eigen stijl, op een erg grimmige manier dus. Ook van woordspelletjes is hij niet vies (With eyes so dilated; I’ve become your pupil).

'Lounge Act' vind ik een beetje te opgesmukt, het klinkt te schoon, ik hou meer van het rauwere Nirvana, met een buiten de lijntjes kleurende Cobain. Al moet ik mijn mening halverwege de song bijstellen, wanneer hij z’n stem weer tot het uiterste drijft.

'Stay Away', een song die zo op z’n refrein steunt dat het na een tijdje begint tegen te steken, maar op zich is het een aardig nummer. De laatste zin (God is gay), is bijzonder provocerend, en dat maakt me duidelijke dat Nirvana niet geconcentreerd is op commercieel gedoe; ze doen simpelweg waar ze zin in hebben.

'On A Plain' gaat door op het elan van enkele voorgaande songs, dat wil zeggen, het is een nummer met een aanstekelijk ritme, en zou zo een popsong kunnen zijn, mocht de tekst niet o zo donker zijn.

Met 'Something In The Way' komen we aan bij het voorlaatste nummer van deze plaat. Dit is m’n favoriete nummer van Nevermind en kent een vrij rustig verloop, met die sombere stem van Cobain, en dito gitaargeluid. Vooral de toegevoegde cello, bespeeld door Kirk Canning, zorgt voor een warm geluid, terwijl dit nummer toch weer zo’n donkere, mysterieuze tekst heeft. Fantastisch nummer.

De hidden track, 'Endless, Nameless', doet me niet veel, het is teveel een warboel voor mij. Maar goed, ik houd hier geen rekening mee om het album te quoteren.

Wat is nu mijn conclusie? Wel, 'Nevermind' klinkt al een pak beter dan hun debuut, met Dave Grohl achter het drumstel, en het is een plaat die niet gauw gaat vervelen. Het is niet ‘m niet zozeer om de teksten te doen, het is vooral de manier waarop Kurt Cobain ze brengt, en de begeleiding. Zo is die Novoselic een kei op de bassgitaar, en Grohl, die mept er niet naast.

4 sterren

Ik vind Territorial Pissings een soort van cynische opgewektheid hebben. Echt briljant!

Smells like Team Spirit

Toch maar in huis gehaald ondaks dat ik al veel nummers van de plaat heb.

stuk voor stuk sterke nummers enkel lounge act en territorial pissings sla ik over. kurt heeft gewoon een zalige stem om naar te luisteren. ik weet eigenlijk niet wat ik er nog meer over moet zeggen. Nirvana spreekt mij gewoon erg aan

Lounge act en Territorial pissings overslaan
net twee nummers die ik heb geselecteerd als favoriete tracks

Me too! Die baslijn waarmee Lounge act begint is toch geweldig!?

ik vind dit een supergaaf album aleen is het zo dat ik een megafan van pearl jam ben en daardoor het toch automatisch minder vind.
ik heb wel eens interviews gezien met kurt cobain en ben tot de conclusie gekomen dat hij qua manier van doen erg op mijn oom lijkt en ik vind mijn oom vreselijk!!
mischien geen reden om het minder te vinden maar toch is het zo.
het gaat natuurlijk om de muziek en ik heb ook niet voor niets alles van deze band. mijn favorieten van het album zijn:in bloom en lounge act.

Eh...... Je oom heeft ook een heroineverslaving

nee doc maar wel een ontzettend depresieve houding van kijk mij nou zielig zijn.

Nirvana en Pearl Jam gaan anders prima samen.
Ik heb van allebei een album in mijn top 10 staan.

Tja, Kurt was geen Pearl Jam fan. Hij vond ze veel te commercieel klinken. In dat opzicht is het jammer dat hij hun latere ontwikkeling niet mee heeft weten te maken.

Smells Like Teen Spirit is sowieso het beste nummer ever. Lithium vind ik ook wel lekker. R.I.P Kurt

Herstel: knappe baslijn van Killing Joke, het nr. Eighties

Beter goed gestolen dan slecht bedacht

Tsjaa dan moet niet iedereen zeggen dat dit zo goed is en origineel. Maar dan komen we weer op het smaakgebied en daar valt niet over te twisten.

De hoes is ook echt master!

Misschien een oude koe uit de sloot halen maar nu staat ie op nummer 3 in zijn top 10

Deze plaat heb ik echt al jaren in de kast liggen, maar draai hem eigenlijk zo goed als nooit. Ik vind deze toch net zo belangrijk dan The Black album van Metallica. Die 2 moet je eigenlijk wel in huis hebben als je gewoon wilt weten wat er in 1991 in de metal en grunge hoek speelde. Deze doet mij niet echt veel. Ik heb liever Unplugged in New York, maar ik weet ook wel dat dit een belangrijk album uit de muziek geschiedenis is geweest. Deze doe ik ook nooit meer weg, ondanks dat ik hem bijna nooit meer draai.

Enkel Polly vind ik niet zo'n goed nummer. Blijft de hele tijd zo... braaf.

Luister de tekst maar eens. Valt wel mee die braafheid. Dan geeft de wat lieflijk klinkende muzikale ondersteuning juist een erg mooi contrast.

Kurt Cobain is niet de enige die hierop werk aflevert. Het is ook Kris's brommende basgitaar en, Dave’s harde maar toch melodieuze drumwerk. Daarnaast is dit album op de juiste manier geproduceerd. Zo neem ik de sfeer in Come as you are als voorbeeld. De videoclip past er precies bij.

Die clip is ontstaan uit ideeën die Kurt Cobain al in zijn dagboeken schreef.

Curt Cobain, ik vereer je voor altijd...