Nirvana - Nevermind (1991)

^Ik vind de b-kanten (persoonlijk) ook niet echt van heel hoge kwaliteit (niet geluidstechnisch) Het is meer een beetje raggen op de gitaar, en oerschreeuwen van Kurt.
Ik vond dat destijds echt gaaf, maar nu ik het weer terug hoor is het gewoon een nietszeggende bak herrie wat de meeste (bonus) songs betreft.

ook live vind ik Nirvana niet interessant om te luisteren. Daar moet je echt bij geweest zijn, maar audio is niet genoeg (Unplugged is een heel ander verhaal)
Kortom, naar mijn mening is deze box leuk voor de echt liefhebber, maar voor mij is Nevermind echt meer dan genoeg.

Lennon Unplugged is toch ook een bootleg? Bedoel je misschien Acoustic (maar die is niet zo oud?)

Ik vond die B-kantjes ook altijd geweldig. Nu niet meer..

Je hebt gelijk, ik doelde op acoustic.

Jullie worden ouder, ik blijf me schijnbaar jong voelen...
Heerlijk toch: die oermuziek van Kurt?

Ik vind die kwaliteit wel aardig maar het matige is dat het (volgens mij allemaal) opnamen staan die eerder al op Anthology stonden.

Om even ontopic te blijven. Statement: Kurt was een grote fan van Lennon dat ook in deze plaat terug te horen is.

West blijft de twist doen op Aneurism..... (voor de leken : B-kant van Smells Like Teen Spirit).

de twist....

De live-versie van Aneurysm op FTMBOTW vind ik toch vele malen beter dan de B-kant van Teen Spirit en de opname die op Incesticide staat. Nirvana was sowieso een live-band. Hoe goed hun studio-albums ook waren, een concert bijwonen was 100 keer meer de moeite waard dan het 10 keer achter elkaar draaien van hun drie studio-albums...

Goede plaat, maar zeer over gewaardeerd.

Inderdaad, gewoon een lekkere rockplaat, maar niet meer dan dat.

Dit is veel en veel meer dan gewoon. Het is een mijlpaal geweest in de muziek. De kentering van jaren 80 naar jaren 90 muziek was met deze plaat definitief.
Maar misschien moet je de release en alles dat er op volgde bewust meegemaakt hebben of in ieder geval erkennen voordat je begrijpt dat dit plaatje veel meer is dan gewoon.

Dat gevoel heb ik ook. Ik was in 1991 3 jaar oud, en dus totaal niet met muziek bezig. 2 maanden geleden heb ik hem meerdere keren aandachtig beluistert en ook ik hoor niet echt wat hier bijzonder aan is. Het is een lekkere rockplaat ja, niet meer. Daarom snap ik de heisa rond dit album ook niet, en daarom zal het inderdaad te maken hebben met de release en wat daarop volgde, althans bij.

Deze plaat moet je inderdaad zoals Dungeon aangeeft in de tijdsgeest plaatsen, en dan denk je er heel anders over.
Kan me voorstellen dat als je dat niet hebt "meegemaakt" dat het allemaal wel aardig en goed klinkt, maar de magie er omheen niet voelt.

Ik vond het in de periode van de teloorgang van de muziek in ieder geval een verademing dat er ook nog goede muziek werd gemaakt.

Ik heb het in 1991 wel meegemaakt en vond het helemaal niks en 20 jaar later vind ik het nog steeds helemaal niks.

wel of niet in tijdsgeest (voor mij wel overigens), ik vind dit echt een super album.
Ik kan me voorstellen als het iemands smaak niet is, maar helemaal niks dan heb je echt stront in je oren.... of je maakt een overstatement

Kan mij de impact van het album boeien eigenlijk. Het is gewoon een vet rockschijfje

Het kan natuurlijk dat iemand die deze muziek maar niks vindt
het gevoel heeft dat er echt stront in zijn oren zit wanneer hij ernaar luistert.



Ik vind hem erg goed en moet maar eens wat gaan schrijven over Nevermind.

Ja ik bedoel je kan het niet echt je ding vinden of niet goed maar om het helemaal niks te noemen. Dat lijkt me toch wat teveel. Ik vind Coldplay maar so so, maar ik kan wel horen dat het niet helemaal niks is. Ik kan zo'n cd niet afluisteren maar begrijp wel dat anderen het goed vinden.

Geldt ook voor mij, ik heb dit album ook niet bewust meegemaakt toen het uitkwam. Er is een mooie documentaire over Nevermind gemaakt (Classic Albums, zoek maar eens op YouTube mocht je het nog niet kennen).

Ik vind het een geweldig album, Smells like teen spirit en Come as you are kende ik al maar In bloom, Lithium en Breed vind ik minstens net zo goed. De tweede helft van het album is wel wat minder maar overall wel een vette plaat!

Vond het titelnummer toendertijd geweldig maar vond de rest bar tegenvallen. Zo explosief dit nummer is zo saai vind ik de rest van de plaat. Nee dit is gewoon niet mijn ding, maar waarom dit nou zo opzienbarend was?

Er staat hier geen titelnummer op

Vraag het eens aan Eddie Vedder, Lenny Kravitz, Henry Rollins, Alex Turner, Chris Cornell, enzovoort.

Ja inderdaad vraag dat maar eens aan die gasten en als je hun telefoonnummer niet hebt, stuur mij dan maar even een private message! Ik heb ze vast nog wel ergens liggen.

Hij heeft gewoon een link geplaatst hoor

Je hebt gelijk. Helemaal overheen gekeken.
Ben weer eens te snel.

Sorry Orbit, bedoel natuurlijk Smells Like Teen Spirit. Blijf erbij het niet opzienbarend te vinden en daar zullen meneer Vedder,Rollins vast wel hun mening over hebben maar dat vind ik niet zo interresant.

Jij misschien niet, ik vind het wel een beetje interessanter dan de mening van ene mijnheer Dream Theater...

!!!! Geef toe, DT, leuke grap, toch?

Ik kom er trouwens steeds meer achter dat de waardering voor dit album voor degenen die de doorbraak niet bewust hebben meegemaakt niet te begrijpen is. Dat de nummers simpel zijn zal ik niet ontkennen. De combinatie van "alternatieve" akkoorden bij de zang was echter tot dusverre niet "mainstream". Voordat Nirvana opkwam bestond er in het "hardere" gedeelte van de popmuziek voornamelijk metal. En voor die subcategorie golden bepaalde ongeschreven regels. Er bestonden wel punkbands en "anders" georienteerde groepen, maar er was destijds geen populaire muziek die vergelijkbaar was met een album als Nevermind.

Toen Nirvana doorbrak leek het wel of veel mensen wakker werden. "Dit hebben we nog nooit gehoord". Ik denk dat uiteindelijk de eerlijke inzet en de min of meer ongewilde commerciele productie ervoor gezorgd hebben dat dit album wordt gezien als een doorbraak in de pop-historie.

Wat betreft de hedendaagse waarde: ik denk dat het wel terecht is dat veel jonge mensen dit album niet zien als een hoogstaand album. In vergelijking met tegenwoordig staan er aardig wat composities op die het niet zullen winnen van nieuwer werk. Voor mij en velen onder jullie zal het album echter niet meer kapot kunnen, vooral omdat we de periode meegemaakt hebben die er was "voor en na Nirvana".

Zullen we Christus dan maar vervangen?

Ik heb Nevermind en OK Computer allebei niet bewust meegemaakt maar OK Computer vond ik wel een hele openbaring toen ik het ging beluisteren, door dat album ben ik me serieus in muziek gaan verdiepen. Maar toen ik dit beluisterde had ik dat totaal niet, toen had ik wel al wat ' moeilijkere' muziek gehoord inmiddels maar dan nog. Het klinkt ook weinig bijzonder dit album als ik eerlijk ben. Maar ik kan me wel voorstellen dat dit album toen een cultuurshock was, en enorm anders dan het meeste wat toen der tijd op de radio kwam en gemaakt werd.