Nirvana - Nevermind (1991)

Voor mij het beste album van deze "super over de kop" gehypte "cult" band. En dat alleen maar omdat de zanger zelfmood pleegde. Anders was het never nooit niet zo'n grote naam geworden en was het fenomeen "Nirvana" nooit zo (commercieel) uitgemolken geweest. .

Maar terug naar het album. Alle nummers zitten lekker in elkaar,en klinken gewoon goed. (dat in tegenstelling tot de twee andere studio albums) en de productie is ook goed te pruimen .Echt een "one album wonder", deze band. ."Smells like..."vind ik eigenlijk wel het beste nummer, en een ijzersterke opener van het album. "Come as you are" is natuurlijk een rip-off van het nummer "Eighties" van Killing Joke (althans de begin riff) , maar klinkt in zijn geheel ook goed, en dat geldt in meer of minder mate ook voor de rest van de nummers. Dus alles bij elkaar een zeer genietbaar album, wel geplaatst in de tijd, maar die nog regelmatig in de speler bivvakkeert.

Nirvana was al een grote naam voor Kurt Cobain zelfmoord pleegde. Zijn zelfmoord heeft de mythe natuurlijk nog vergroot.

Altijd die zelfmoord van Kurt Cobain erbij halen...

Ik was drie jaar oud toen dit album uitkwam dus ik kan me nu gaan vergissen, maar volgens mij was Nirvana mateloos populair voor de zelfmoord en wel omdat ze oprechte rockmuziek maakten die heel veel mensen aansprak. Nirvana is ook geen 'one album wonder' te noemen. De opvolger is ook erg sterk met ook bekende nummers als Heart Shaped Box, Rape Me en All Apologies en dan kwam daarna ook nog het bekendste MTV Unplugged album ooit die ook fantastisch is.

En daarbij is het ook heel logisch dat ze de populariteit van dit album nooit hebben overtroffen, aangezien de lat wel heel erg hoog lag.

Je vergist je niet. Leuk dat iemand die toen 3 jaar was daarvan op de hoogte is.

Dit album sloeg in als een bom. Nirvana veranderde met Nevermind de muziekwereld in een oogwenk. Kurt Cobain, bij leven en welzijn, was een blonde god die bakvissen deed zwijmelen, net zoals Elvis en de Beatles dat ooit deden.

Vreemd dat iemand die toen 39 was (Rinus) daar niet van op de hoogte is. Wellicht was hij toen met andere dingen bezig en heeft hij de band maar leren kennen nadat de zanger zelfmoord pleegde en de 'hype' nog even extra opflakkerde.

Moet heel eerlijk zeggen dat ik daarvan op de hoogte was toen ik al wat ouder was

Zo bedoel ik het natuurlijk ook.

Nirvana was al vanaf het begin groot nadat Nevermind verscheen.
Groter als een Pearl Jam.
Later werd dat aardig bijgesteld, waarschijnlijk speelde het optreden van Pinkpop ook een rol bij de definitieve doorbraak.
Er was na de dood van Cobain wel veel meer vraag naar het MTV Unplugged optreden, zeker ook door mensen die Nirvana pas na de dood van Cobain gingen waarderen.
Helaas is het MTV Unplugged optreden van Pearl Jam nooit op cd verschenen, was ook de moeite waard.

Smells like ... was het eerste nummer,dat ik ooit van de band hoorde.Van Nirvana had ik daarvoor echt nog nooit gehoord, en toen een maat van mij met het album aan kwam zetten, heb ik het op tape gezet. Andere bands, die een beetje in die richting van die muzeikstroming zaten, zoals bijv. Pearl Jam, leerde ik ook pas later kennen. Grunge zat toen niet echt in mijn interessesfeer qua muziek..

Of je het album nou goed vind of niet. Niemand kan in mijn ogen er overheen kijken wat dit album ter tijd van de release teweeg heeft gebracht. De term klassieker lijkt me dan ook niet meer dan terecht. De discussie hoe goed Nirvana/Kurt Cobain nou echt is als het op techniek aankomt is weer een heel ander punt. Nirvana was een band die het niet zozeer van techniek moet hebben, in mijn ogen tenminste. Techniek is echter niet het enige aspect dat muziek interessant maakt als je het mij vraagt. De hele discussie die daarnaast veel gehouden word. Of Nirvana en dit album in het bijzonder net zo gewaardeerd zou worden als Cobain geen zelfmoord gepleegd had vind ik niet interessant.

Wat het album zelf betreft. Als je van een rauwe sound houd zoals grunge dat gemiddeld te bieden heeft is dit een uitstekend album. Ik zie mezelf niet als een groot grunge of Nirvana liefhebber. Maar heb toch echt moeite op dit album zwakkere nummers te vinden. Het album bied power, afwisseling van zacht naar ruig en een berg aan gemeende emotie. De wat klagerige Kurt Cobain zal je van moeten houden. Of Nirvana en dit album nou overschat is of niet, het heeft meer dan genoeg te bieden!

Bleach vond ik te noisy, In Utero een beetje teveel vis noch vlees.
Nevermind blijft dé Nirvana plaat voor mij.

Gisteren dan toch de deluxe box aangeschaft, ondanks het feit dat ik de demo opnames echt bagger vind, en de b-kanten me nu niet meer zo bevallen..

Maar voor €35.- kon ik m toch echt niet laten liggen!!

Maar hij is wel op dvd verschenen bij de Deluxe Edition van Ten.

Trouwens vind ik Nevermind wel een erg sterke eerste helft hebben, maar het tweede gedeelte is maar matig.

En terecht.

Nog eens herbeluisterd en persoonlijk vindt ik dit toch echt het zwakste Nirvana album. In Bloom, Polly en Something In The Way blijven wel de beste nummers. Mijn probleem met dit album is dat het eigenlijk allemaal pop liedjes ondergedompeld in een grunge sausje, een beetje een culinair gerechtje met wat groentjes aan de zijkant, terwijl de andere Nirvana albums nen dikken steak me friet zijn

Ik heb Nirvana heel lang een matig rockbandje gevonden. Een jaar geleden kreeg ik echter een openbaring op het gebied van Nirvana en drong er zelfs een Nirvana-plaat door in mijn top 10. Mijn openbaring werd niet veroorzaakt door de grote Nirvana-klassieker Nevermind, maar door zijn meer experimentele opvolger. Nadat ik In Utero talloze malen geluisterd had besloot ik dan maar eens aan Nevermind te beginnen. Ik heb de nummers leren kennen doordat ik ze via mijn iPod luisterde en heb de cd daarna meerdere keren als geheel geluisterd. Mijn conclusie is een 4.0. Nevermind is best een goed album. Van de grijsgedraaide hits Smells Like Teen Spirit en Come As You Are wordt ik niet meer warm of koud, maar naast deze nummers staat er nog heel wat moois op Nevermind.

Zoals het verveeld triestige, maar ook woedende Lithium, wat een van de sterkste Nirvana-riffs bezit. Of de teneergeslagen akoestische ballads Polly en Something In The Way, met daartussen krachtstoten zoals Territorial Pissings en Drain You (wat een hele mooie opbouw in het middenstuk heeft). Eigenlijk staan er op Nevermind alleen maar goede nummers, maar als geheel vind ik de plaat een beetje tegenvallen omdat het toch wel veel van hetzelfde is. Als ik de cd zo opzet en en ga luisteren, weet ik bij het zoveelste nummer al wel hoe de cd klinkt. Het wordt dan voorspelbaar, en dat gaat ten koste van hoe ik van de latere nummers geniet (hoewel daar hele goede nummers voorkomen). Dan heb ik toch liever In Utero die wat rauwer en gevarieerder is. Desondanks: een goed album van Nirvana. Favorieten zijn: Lithium, Territorial Pissings, Drain You, On A Plain en Something In The Way.

Nirvana – Nevermind

Dit is zo een plaat waar elke muziekliefhebber wel iets mee heeft denk ik.

1) Smells Like Teen Spirit: Goede opener. De drumpartijen zijn ook heel wat beter dan op hun debuut, Bleach. Dit nummer heeft de stijl ‘grunge’ volledig op de landkaart gezet. Ineens duikten vanalle Alice in Chains, Soundgarden en Pearl Jam platen op in ultratop achtige charts.
2) In Bloom: Heerlijk rocknummer.
3) Come As You Are: De baslijn heeft veel weg van Eighties van Killing Joke maar blijft een sterk nummer. Het blijft toch wat een punky betekenis hebben.
4) Breed: Lekker snel nummer. De drums en bas zijn zo heerlijk in dit nummer.
5) Lithium: Erg droog nummer qua lyrics. Het nummer is gewoon goed.
6) Polly: Eén van mijn favoriete tracks. Lekker chill nummer.
7) Territorial Pissings: Het snelste en meest energieke nummer van de plaat.
8 ) Drain You: Geniale track. De songstructuur is apart.
9) Lounge Act: Minste nummer van dit album voor mij. Het pakt mij wat minder, ook enige track die ik wat vergeten ben na maanden dit album niet geluisterd te hebben.
10) Stay Away: Heerlijke track.
11) On a Plain: Samen met Polly mijn favoriete track denk ik.
12) Something In The Way: Goede, slepende afsluiter.

volgens mij kun je niet pearl jam én nirvana goedvinden, dat heb ik tenminste zo ervaren. ik vind nirvana geweldig; geweldige zang, goede drums, strakke nummers, emotie, agressie. pearl jam heb ik nooit gemogen, wat een zeikband, totaal onecht ook. maar goed nevermind dus, gewoon keigoed (mag ik dit zeggen als 45-jarige?ja, ik ben van hetzelfde bouwjaar als kurt). dit album is het beste van nirvana. toen ik het in vietnam kocht(een sony asia cd) en voor mijn schoonfamilie draaide, wisten ze niet waar ze moesten kijken; zoiets hadden ze nog nooit gehoord en wilden ze ook nooit meer horen haha.

Ik moet je melden dat ik het levende bewijs ben van het tegendeel. Nirvana vind ik weliswaar beter, Pearl Jam is ook uitstekend.

Ik vind ze ook beide goed; heb meer moeite met het grunge label.
Pearl Jam vist in de rockvijver van de jaren 70, Nirvana in het punkmoeras van de jaren 70; begin jaren 80.

Nirvana en Pearl Jam werden samen groot met een geheel verschillend publiek?

Natuurlijk kan je beide goed vinden.

4 orginele van Nirvana en 4 orginele van Pearl Jam ten huize Ernie en ik vind al die schijfjes heel goed klinken. Verschillend geluid en zoals deric raven zegt ook verschillende invloeden. De 4 grote van de Grunge, de 2 eerder genoemde met Soundgarden en Alice in chains, worden hier allemaal met veel plezier nog afgespeeld

Als je van die rauwe ninetees geluid houdt, heb ik nog een tip. Sabrosa Purr. Deze band volg ik al 6 jaar en heeft net als The God Machine of Nirvana een "originele" sound. Want dat waren toch de bands die de stevige rock vertegenwoordigen. En dat doet nu Sabrosa Purr. Dit album vind ik net zo puur en rauw als Nevermind. Geweldige band. Net als Nirvana destijds.

Seaweed uit Seattle is ook vergelijkbaar

U zegt The God Machine, ik ga het luisteren!

Seaweed ken ik. Vind ik een goede band. Maar niet bijzonder. Nirvana en The God Machine hadden iets eigens. En zo is Sabrosa Purr ook een band die boven de meeste bands uitsteken.

+1; de spijker op z'n kop

In de rockvijver zemt Led Zeppelin en ... In het punkmoeras drijven de Sex Pistols en The Clash??
Klopt dat Deric ?

Juiste band met de juiste plaat op het juiste moment. Dat was Nirvana eind 1991. Of het de VARA radio op dinsdag was(we hadden toen nog geen vervelende horizontale programmering) of toch MTV weet ik niet meer maar de single Smells like teen spirit greep je meteen bij je nekvel. Eindelijk weer eens een echte lekkere pop/rock gitaarplaat die naast de gitaar ook de drums weer eens lekker in de etalage zette. G & R had dat daarvoor ook een wel enigszins gedaan maar dat vond ik toch vaak net iets teveel een stelletje poseurs (na hun optreden in de Kuip in 1992 volledig afgehaakt). Daarentegen zou Nirvana gewoon een bandje bij jou uit de straat kunnen zijn en ik denk dat dat het was wat mij naast het scherpe randje van de muziek toch wel het meest aansprak. Voor mij naast Lenny Kravitz met Mama said de plaat van 1991. Leuke tijd die grunge periode met Pearl jam, Alice in chains, Stone temple pilots maar ook met de Red hot chili peppers, Black crowes en weet ik wat niet meer. Gitaar(muziek) stond weer ergens voor na die ellendige jaren 80. Eerlijk is eerlijk met behulp van MTV. In bloom was daar een leuk voorbeeld van. Na Nevermind moesten we lang wachten op de opvolger In utero (daar keek ik toen echt naar uit). Die kon ik ook wel waarderen net als MTV unplugged al wisten we wel dat Cobain niet lekker in zijn vel zat. De trieste afloop kennen wij helaas. Ik ben nog steeds benieuwd welke kant zijn muziek zou zijn opgegaan. Jammer alleen van die Che Guevara achtige aanbidding van Cobain (neem alleen de t-shirts al) die wij daarna kregen. Daar had ik dan weer helemaal niets mee. Intussen kreeg de Britpop van onze overburen mij in de greep waardoor een andere leuke periode aanbrak (Blur, Oasis enz). Ja die jaren 90 waren zo slecht nog niet.

Bij Pearl Jam Led Zeppelin en vooral Free, bij Nirvana Sex Pistols en Dead Kennedys.
Breed gezien dan.

Heeft iemand hier wel is alle 70 nummers achter elkaar geluisterd? Lijkt mij een leuke uitdaging voor de 'echte' Nirvana-liefhebbers