Nirvana - Nevermind (1991)

Het is duidelijk.
Je vind de muziek niet lekker. Logisch. Gezien je top 10 lijstje: Alle 10 Uberschat x 2. u2. Nee, dat is dan duidelijk.
Op nummer 11 begint een rijtje uit volendam?

Kijk, het mag dan een bak terring-herrie zijn/lijken, maar het komt wel over.

Ik neem aan dat Kurt technisch gezien mogelijk niet verder was ontwikkeld dan de gemiddelde gitarist, maar wel verder dan de gemiddelde persoon. En hij kon tegelijk iets (melodisch) zingen en iets (melodisch) spelen. Is toch ook niet (meteen?) een eitje...?

En het was niet de bedoeling van Nirvana om erg virtuoze muziek te maken. 'Musically, we wanted it to be... almost like children's songs. I remember we would always make that analogy. We would always make... Eh, we would always tell people that the songs we're intended to be as simple as possible', zegt Dave Grohl in de 'Classic Albums'-serie.

Maar is het niet knapper om niet erg virtuoze muziek te bedenken dat uit duizenden herkenbaar is en zo enorm aanslaat bij het publiek, dan om erg virtuoze muziek van anderen na te spelen..., wat enorm aanslaat bij het publiek...?

Ja, zeker niet verder dan de gemiddelde gitarist. Flink eronder zelfs.

Tegelijk zingen en spelen is niet zo moeilijk, zeker niet bij makkelijke akkoorden. Het wordt een stuk lastiger als je als het ware in gaat zingen tegen wat je speelt op je instrument. Dat viel bij Cobain wel mee.

Ik begrijp het argument dat het 'makkelijke' muziek is nooit zo.
Bij mij gaat het om het gevoel dat je erbij hebt en deze plaat heeft gewoon een heerlijk rockend gevoel. Je hoeft niet perse virtuoos te zijn om goeie muziek te kunnen maken. Dan krijgen we van die prog tafferelen uit begin jaren zeventig en dat willen we niet, echt niet.

Als ik nu al die drie-akkoordenbandjes van Eric Corton zie, doe mij dan maar mannen met capes die met messen op hun hammonds afvliegen.

Maar volgens mij wisten de heren van Nirvana dondersgoed dat ze niet de meest virtuoze muziek speelden (zie ook in mijn vorige bericht). Ra ra, waarom speelden ze dat niet...?

Kan virtuositeit op zich ook maar iemand raken of tot dansen of headbangen of springen, of wat-ook-allemaal-maar-precies, brengen...?

Wat het is met Nevermind: in de jaren nadat het album uitkwam klonk het fris en nieuw. De stuwende (simpele en tegendraadse) riffs, begeleid door de kenmerkende stem van Cobain, had de toen opgroeiende jeugd nog niet of nauwelijks gehoord. Nadat hij zelfmoord pleegde kreeg het album nog meer aandacht, waardoor het wereldwijd een soort standaard werd voor alternatieve muziek.

Ik begrijp goed dat de meeste 'jeugd van tegenwoordig', die de hype niet heeft meegemaakt, het album tegenwoordig afdoet als 'te simpel'. Destijds klonk het album echter fris en 'echt' en werd het ervaren als een verademing temidden van andere populaire muziek.

Daarom, voor alle critici: vergelijk Nevermind eens met andere albums uit die tijd die de top bereikten. Misschien zie je dan de muziek-historische waarde en ga je het misschien wel waarderen.

Voor mij was het vreemd, iets nieuws. Ik ben gek van de rock uit de jaren zestig en zeventig en heb van muziek van nu niets. Ik ben toch steeds meer muziek van nu aan het waarderen en voor mij zijn de jaren negentig toch redelijk recent. Het begon hiermee, dit album en het is goed. Niet het beste wat mij ooit overkomen is maar gewoon goed, eigenlijk best wel super. Mooi gitaarwerk en de zang staat mij wel aan. Het klankenpaneel is mooi maar het verbogen nummer, de laatste is eigenlijk gewoon jammer, niet slecht maar absoluut vreselijk naar mijn smaak. Meer naar de zware kant van de metal.

Gistern de uitzending van classic rock albums gezien waar dit album werd uitgelicht. De achtergrond van dit album was interessant, hoewel ik het album nooit verpletterend heb gevonden, vond ik de info over dit album erg de moeite waard

Something in the way is opgenomen terwijl Cobain op een bank zit met zijn gitaar. Ik zie het zo voor. het hele nummer ademt ook precies die sfeer uit.

"Nevermind" is het album van een generatie. Het album dat Nirvana naar het grote publiek bracht en het album waarop de band, maar met name Kurt Kobain, zijn middelvinger opstak en Fuck You tegen alles en iedereen zegt. Alles begon natuurlijk met de megahit "Smells Like Teen Spirit". Nirvana was ineens een hype, dit nummer vertegenwoordigt de jonge generatie die opstaat tegen de gevestigde orde. De eerste drie nummer van "Nevermind" zijn overigens alledrie fantastisch. Na "Smells Like Teen Spirit" volgt daar "In Bloom". Een heerlijke rocksong met heerlijk gitaarwerk van Kobain. Ook "Come as You Are" is mooi. Iets rustiger, maar met een mooi bas- en gitaarthema dat hypnotiserend werkt. "Breed" is een stevige rocker met een stuwende rollende bas. "Lithium" vind ik een van de beste liedjes van "Nevermind", maar van Nirvana in het algemeen. Na deze intense set aan liedjes volgt er een rustpuntje met "Polly", een balladachtig liedje, maar met een venijnige ondertoon. Met "Territorial Pissings" wordt je weer terug op aarde gebracht. Dit is tenslotte Nirvana en de agressie spat er vanaf. Het is niet mijn favoriete liedje, maar laat wel direct de attitude van "Nevermind" horen. De tweede helft van "Nevermind" bestaat voornamelijk uit stuwende rockers. Dat brengt me op het gitaarspel van Kurt Kobain. Voor de niet oplettende of ongeïnteresseerde luisteraar komt het misschien over als een muur van geluid, maar ik vind het gitaarspel van Kobain bijzonder melodieus en het heeft een soort groove in zich dat het op een of andere manier dansbaar maakt. Kurt Kobain is gewoon een voortreffelijke gitarist. Het afsluitende "Something in the Way" is een rustige, maar bloedstollend mooie manier of een van de belangrijkste albums uit de rockmuziek af te sluiten. In alles is "Nevermind" legendarisch. Om Kurt Kobain, om "Smells Like Teen Spirit" en de andere liedjes, om de context van het album, om de boodschap, om de houding, en ook om de hoes. "Nevermind" heeft een hele generatie beïnvloedt, is het startpunt geweest van de kwelling die Kurt Kobain door heeft gemaakt als het gaat om roem, en heeft ook de weg geplaveid voor Dave Grohl als een van de grootste rocksterren van dit moment. In alle opzichten memorabel!

Smells Like Teen Spirit en In Bloom behoren allebei tot mijn favoriete nummers,maar na Drain You (die ook heel goed is) heb ik het meestal wel gehad met Nevermind.

Maar dan mis je het mooiste nummer! Something in the Way.

Dan zal ik hem binnenkort nog maar eens een kans geven .

Ik heb pas hun laatste LIVE album (maart 1994) gedownload met nog Kurt in de gelederen. Klinkt werkelijk top!! met all kanjers die op Nevermind (ook) staan

een beschamende typefout of een poging tot artistieke ophemeling? Ik weet het niet meer Maar mocht ik de die-hard fans hiermee tegen het verkeerde (of juiste) been hebben geschopt, mijn nederige excuses.

Nou nou, dus het zijn niet de meest virtuoze liedjes? Boeiend.
En het zijn niet de beste muzikanten? Nogmaals boeiend.
Het is wel muziek die echt is, voor virtuoze muziek van goede muzikanten, zou ik zeggen ga naar Pink Floyd die hebben verschillende virtuoze, perfect gespeelde soundtracks van films over langzaam groeiend gras gemaakt, en ik ben er al verscheidene keren weer aan begonnen (als zoveel mensen het geweldig vinden, moet bij mij toch ook een keer het muntje vallen). Maar meer dan slaapverwekkend kan ik er niet van maken.
Conclusie (voor mij) verveelt perfectionisme snel, maar is Nevermind na meer dan 20 jaar nog steeds echt.

Ik ben hier niét akkoord mee, in mijn universum is er plaats voor beiden & ik ben stiekem een beetje dol op soundtracks van films over langzaam groeiend gras (en zeker als de songs ook langzaam groeien). Ik vind het echter wél zeer leuk geformuleerd: hulde daarvoor!

Het één kan net zo echt en oprecht zijn als het ander in mijn beleving. Niettemin een briljante quote.

Bij het opruimen van mijn muziekkast, kwam ik deze top 10 plaat van mij tegen. I Play It On Repeat: het is nog steeds a absolute stunning briliant f*cking great album! Weggeblazen werd ik er door en wordt ik erdoor.

Recent heb ik Nevermind nog kunnen kopen bij Amazon in de 4LP vorm op 180 gram vinyl. Ik zet de plaat aan en hoor Smells Like Teen Spirit nog intenser over de Sennheiser. Wow: dit historische supernummer in zo'n kwaliteit!

Historisch? Oh ja: 1991. Ik kom thuis uit de Universiteitsbieb en zet MTV aan en zie: chaos, rauwheid, puurheid, boosheid en hoor een briljant rocknummer. Nirvana zette zo in één daverende klap de independent rock weer op de kaart. Want er was nog meer: een werkelijk subliem album. Allereerst regende het geweldige singles en ook alle andere nummers van dit album bleken fantastisch. Later werden een aantal nog eens anders en fraai gebruikt voor Nirvana Unplugged.
Ik kon en kan er nog steeds geen genoeg van krijgen. Ik zet 'm maar weer eens op 1 in mijn top 10.

Dit is gewoon puur genieten terwijl je al rondspringend door je kamer deze geweldige cd luistert. Wat een energie! Heerlijk!

Vind dit een leuk album, maar snap niet waarom dit zo hoog gewaardeerd word. Ik ben een enorme gitaarfreak, maar alles wat ik hier hoor zijn telkens dezelfde akkoorden. Overhyped in mijn ogen.

@Wolter18. Ik snap het ook niet dat dit album zo gewaardeerd wordt. Meestal als ik een band of album zeer goed vind, dan kunnen de meeste mensen er weinig mee.

Alsof de kwaliteit van een album hem alleen zit in de mate waarop er steeds andere akkoorden worden gebruikt. De algemene sound van de band vind ik een stuk belangrijker dan hoe de songs muziektheoretisch gezien in elkaar zitten. Wat dat betreft scoort dit album bij mij erg hoog, mooie ballads, knalharde teringherrie en alles wat daar tussenin zit wisselen elkaar in hoog tempo af. Dus zelfs al worden vaak dezelfde akkoorden gebruikt: Een eentonig album levert dat niet op!

Er was gewoon behoefte aan een ander geluid in de popmuziek.
Nirvana, Pearl Jam en Smashing Pumpkins hadden dat, en kwamen met mooie gitaarrock.
Natuurlijk waren Pixies eerder, maar deze drie bands zorgden op het juiste moment voor het trigger effect.

Inderdaad. Juiste tijd, juiste plek, juiste label. Ineens waren álle ogen op Seattle gericht. Nevermind is geen hogere wiskunde maar wel een krachtig album dat een breed publiek wist aan te spreken.

Ja, ik geloof dat ik er ook maar eens een halfje af haal. Mijn smaak is wel wat opgeschoven sinds ik 16 was en eerlijk gezegd draai ik deze nog hooguit één keer per jaar. Dat komt ook doordat ik elke noot kan dromen, maar echt bijzonder is het muzikaal niet. Cobain blijft wel een sterke songwriter en een hele doeltreffende zanger.

Gooi er toch een halfje bij op. Had even tijd nodig om te groeien zeg maar. Het geheel luistert echt lekker weg.