Nirvana - Nevermind (1991)

Ik hoop dat er weer behoefte aan komt want wat er nu op de radio komt is wel heel erg eenvormig en heel veel van hetzelfde. Nog veel erger als destijds eind jaren 80.

Ik denk dat die behoefte er nu ook zeker wel is.
Voor mij is er maar een band na Nirvana geweest die dit min of meer ook presteerde, en dat is dEUS.
Die zorgde voor een frisse wind, maar was nooit zo groot als Nirvana.
Verder zorgde vooral ook Pearl Jam er voor dat die status groter werd.
Twee bands uit dezelfde regio, die rond dezelfde tijd met een zeer sterk album kwamen met een soortgelijke visie.
Een band als Radiohead ontwikkelde zich en kwam met OK Computer, en vervolgens kwamen Muse en Coldplay, die hoe dan ook wel raakvlakken hebben met Radiohead.
Maar Radiohead timmerde al langer succesvol aan de weg.
Nirvana, Pearl Jam en dEUS waren er opeens.
Toevallig kende ik wel al Bleach voor de opkomst van Nirvana, maar dit was gewoon een prima punkrock album, niks meer of minder.
Mensen die toen actief waren in de punkrock verwachten eerder dat Bad Religion zou doorbreken bij een groter publiek, dan een Nirvana.
Nevermind was de meer dan perfectionering van het geluid.

Nirvana, pearl jam, soundgarden, faith no more ...deus vond ik zelf niet heel erg vet.
En sonic youth was in die tijd ook een van de grote namen die bleven.

Sonic Youth is nooit echt doorgebroken bij een groot publiek, al leek het met Dirty die kant op te gaan.

Ik hield destijds van nummers als About A Girl van Nirvana en Flower van Soundgarden. Maar de term grunge kwam naar mijn idee pas met Pearl Jam. Toen hoorde ik pas van het genre grunge en voor mij was toen pas het genre ineens een feit. Maar Nirvana kwam tegelijkertijd op met Sonic Youth, Dinosaur Jr. Lemonheads of Helmet. Ik vond het allemaal goed. Ik wilde wel wat anders horen dan de New Wave en Gothic sound. Ik was altijd op zoek naar een wat steviger sound. En metal vond ik te macho. Dat past niet bij mij.

Green River begon in 1984; dezelfde periode als Dinosaur Jr.
Sonic Youth was toen al actief.
Nirvana starte iets eerder als Mother Love Bone, maar hun eerste album kwam in dezelfde periode uit.
Pearl Jam en Nirvana werden in dezelfde periode succesvol bij het grote publiek.
Waarom noem ik Green River en Mother Love Bone?
Hier lagen de roots van Pearl Jam, het geluid was ook een stuk harder.
Wel de moeite om te luisteren, zo ook Temple of the Dog, gemaakt door leden van Mother Love Bone, Eddie Vedder en Soundgarden; opgedragen aan de overleden zanger van Mother Love Bone.
Nirvana had meer contact met bands als Melvins en Mudhoney, dat hoor je op Bleach ook duidelijk terug.
Tevens prima bands.

Waar ik over schrijf is 1988/89. In de tijd dat ik naar de VPRO overschakelde en op MTV een programma met een zekere Paul King als VJ, Transmission uitzond. Ik was ook net een jaar lid van OOR. Dus ik kreeg veel informatie over bandjes en dergelijken. Dat die bandjes veel eerder actief waren, daar kwam ik pas later achter. Daarvoor waren de Top 40 en de Verrukkelijke 15 mijn belangrijkste informatiebronnen.

De Verrukkelijke 15 was ook zeker mijn belangrijkste informatiebron, zo ook de OOR.
Prachtige periode eind jaren 80.
Ik was een jaar of 16, en had net wat meer te besteden, wat dus voornamelijk aan sigaretten en muziek besteed werd.

Ow ja Helmet, vond ik ook een meesterlijke band toen.

Sonic Youth was onder de alto's toch echt wel een big name. Daardoor zie ik ze wel als een van die trendsetters, ondanks dat ze wellicht minder verkochten in totaal gezien (ik weet niet hoeveel ze verkochten)

Een band, veel meer dan dEUS, waarvan de invloed volgens mij te vergelijken is met 'Nevermind' (wat eigenlijk nauwelijks vernieuwend was - hooguit voor het grote publiek) is Pavement.

Dat bracht echt elementen samen in de indie muziek wat niet eerder was gedaan. Te vergelijken met de impact van Wire, zo'n 15 jaar eerder. En Pixies, meer in de lijn van Nevermind, een jaar of 5 eerder.

Met alle respect voor dEUS, Pavement, Wire en de Pixies, ben ik toch bang dat zij geen album hebben gemaakt met de massale en grootse invloed van Nevermind.

Nirvana is toch wel van een buitencategorie, de impact van Nevermind is te vergelijken met Sgt. Pepper van The Beatles of The Dark side of the Moon van Pink Floyd.

Dat zijn toch statussen die de vier genoemde bands niet meer zullen halen, nogmaals, met alle respect. Of je Nevermind dan voor jezelf nog een grandioos album vind is weer een tweede. Maar dat Nirvana destijds (en eigenlijk nog steeds) met dit album zo'n beetje de gehele muziekbranche op z'n grondvesten deed schudden leidt geen twijfel.

Daar zijn maar weinig bands mee te vergelijken.

Ik denk zelfs dat de door jou genoemde albums van The Beatles en Pink Floyd ook niet die impact hebben gehad.
Toch wel twee namen die al een tijd bekend waren bij het grote publiek.
Toevallig zag ik gisteren een documentaire over Jimi Hendrix, en ik denk dat zijn snelle opkomst meer te vergelijken is met de opkomst van Nirvana.
Het album van Sex Pistols is denk ik wel te vergelijken met Nevermind.
DEUS noemde ik als persoonlijk voorbeeld, voor mij was hun debuut wel een album welke voor mij dezelfde impact had als Nevermind.

Ter 'ere' van zijn twintigste sterfdag en Kurt-hour weer eens sinds lange tijd opgezet. Daar waar nummers als Smells Like Teen Spirit en Come As You Are mij steeds meer gingen vervelen, doet een tijdje links laten liggen wonderen.

Ik blijf toch een Ten-fan, maar deze verdiend meer credits dan ik hem eerst gaf. Een kleine drie kwartier durende adrenalinestoot. Na Polly, of eigenlijk al na Lithium, neemt het niveau wel opeens erg af en dat vind ik wel jammer.

Om uiteindelijk met het relatief rustige, maar zeer indringende Something in the Way uiteindelijk weer met een goed gevoel achter gelaten te worden.

Toen ik een jaar of vijftien was, had ik een oogje op een meisje dat (volgens haar Netlog-profiel) fan was van Nirvana. Omdat ik (als onzekere puber) er van uitging dat muziek als Phil Collins geen grote indruk op haar zou nalaten, verplichtte ik mijzelf om mij te verdiepen in haar muziekwereld. Ik zocht op goed geluk in de muziekkast naar cd's van de band en vond als bij toeval zowel "Nevermind" en "Unplugged in New York". Ik was van plan beide cd's steeds opnieuw en opnieuw te beluisteren zodat ik ieder nummer afzonderlijk zou kennen en bijgevolg haar er over kon aanspreken. Na een ontelbaar aantal keer "Nevermind" en "Unplugged" gehoord te hebben, werd mijn liefde voor Nirvana groter dan voor haar.

Ik begon alles wat met Kurt Cobain en Nirvana te maken had te verzamelen: T-shirts, posters, een portemonnee, de Unplugged In NY-DVD en zelf een Cobain-action figure. Ik begon me als een punker te kleden en raadde bovendien al mijn vrienden aan naar Nirvana te luisteren.
De reden waarom mijn liefde voor de band steeds groter werd had niet alleen met de muziek te maken: ik kon me in Cobain herkennen. Zijn terughoudendheid, zijn onzekerheid, zijn twijfels over het leven, ...… Kurt Cobain, dat was ik.

Op mijn zestiende begon mijn aandacht voor Nirvana af te nemen en luisterde ik meer naar electronica/dance muziek: Soulwax, Daft Punk, Digitalism. Af en toe legde ik Nevermind nog eens op, maar het deed me niet zoveel meer.

Omdat het vandaag twintig jaar geleden is dat Cobain zelfmoord heeft gepleegd, leek het me gepast om Nevermind nog eens op te zetten.

"Smells Like Teen Spirit" is zodanig grijsgedraaid dat het bijna een cliché is om dit lied als "fantastisch" te bestempelen, maar let's face it: Nevermind's openingsnummer is perfect. Het refrein, de gitaarsolo, de kracht waarmee Kurt Cobain zingt, ... … Uiteraard is ook de videoclip meer dan geweldig.

"In Bloom" is een zeer goeie opvolger en heeft, net zoals Teen Spirit, een zeer goeie, zelf verrassende muziekvideo: Cobain's liefde voor The Beatles wordt volledig uit de doeken gedaan. Het is een zekere ironie dat Nirvana een rocknummer op een ingetogen "popachtige" manier op het podium brengt, maar net omdat dit nummer niet bij de Beatles-sfeer past, wérkt het.

"Come As You Are" en "Breed" zijn ook weer stuk voor stuk zeer sterke nummers, maar het is vooral Lithium die er uit springt en altijd mijn favoriet is geweest. Om terug naar mijn puberteit te keren: als vijftienjarige moest ik bij Frans mijn lievelingsband aan de klas voordragen, waarbij ik Lithium in het Frans zong: "je suis heureux, parce qu'aujourd'hui j'ai trouvé mes amis. Ils sont dans ma tête..."

Ik kan de hele cd nog verder afgaan, maar volgens mij is m'n punt duidelijk: Nevermind is en blijft een meesterwerk. Noem het dan maar "overhyped", met Nevermind was een volledig nieuwe revolutie ontstaan.
Ik zal dan niet de tijd hebben meegemaakt toen Nirvana optrad en Cobain dus nog leefde, voor mij zal "Nirvana" altijd het trefwoord blijven als ik over mijn puberteit spreek.

In augustus 1991 zag ik Nirvana live als openingsact op Pukkelpop. Ruim een maand later kwam Nevermind uit. Als openingsact op Pukkelpop hadden ze mij danig omvergeblazen. Ik ging er naartoe om Sonic Youth, Frank Black, Dinosaur Jr. en the Ramones te zien. Nirvana kwam mee met Sonic Youth waar zij in het voorprogramma van hun tournee speelde omdat Limbomaniacs (wie?) niet kwamen opdagen. Het was ochtend de alcoholische dampen van de avond tevoren waren nog niet volledig opgetrokken na een nachtje festivalcamping en de eerste joint was een feit toen Nirvana begon met spelen.

Het maakte indruk, het was 1 van de beste concerten van de dag. Kort daarna barstte de Nirvana gekte los. 20 jaar geleden op mijn verjaardag werd op 8 april Kurt Cobain dood gevonden hij bleek al een paar dagen dood te zijn en hij is vermoedelijk op of rond 5 april overleden. Ik weet nog dat ik het 20 jaar geleden een hele bizarre verjaardag vond met zo'n nieuws. Het concert in Ahoy in 94 zou nooit meer plaatsvinden. Vele van mijn vrienden hadden een kaartje ik niet. Zij waren ontroostbaar ik had Nirvana gezien en meegemaakt op het mooiste moment, nog klein, nog fris voor een klein publiek op de weide in Kievit, de spinnenwebben van de avond tevoren uit de slaperige hoofden blazend.

Op de 1 of andere manier blijft Nirvana voor mij bijzonder om dat concert op Pukkelpop en om de dag dat Kurt dood gevonden werd die aan mijn verjaardag gelinkt is.

Het album zelf is absoluut een belangrijk album voor de muziekgeschiedenis.

Voor de liefhebbers hier een link naar het concert op Pukkelpop:

vleertje, bedankt voor je verhaal en link. Wat een waanzinnig energiek optreden, wou dat ik er bij was geweest...
Pepino, ook bedankt voor je leuke verhaal!

Ik had 2 keer Nirvana kunnen zien. De eerste keer was De Doelen in Rotterdam (Ein Abend In Wien) en tweede keer was ik van plan naar Pukkelpop te gaan. Vanwege het programma. 8 bands die ik goed vond destijds. De derde keer had ik eindelijk kaartjes gekocht. En dat was inderdaad het concert in Ahoy. Ik heb spijt dat ik niet naar Pukkelpop geweest ben. Ik zou met een neefje gaan. Maar die zag op het laatste moment af. Daarom ging ik ook niet.

Ik had tijdens Pinkpop, daar was ik wel naar toe gegaan, een foldertje van Pukkelpop gekregen. Ik had nog nooit van Pukkelpop gehoord en keek naar het programma. Ik was echt onder de indruk. 6 bands behoorden tot mijn favorieten. Sonic Youth, Dinosaur Jr., Sisters Of Mercy, Ride, The House Of Love en natuurlijk ook Nirvana. Die overige bands kon ik zeker ook waarderen.

Nu zal dat mij niet overkomen.

Tsja, blijft een leuk plaatje hoor, maar natuurlijk nooit een echt vernieuwend bandje geweest. Het verhaal is hier voornamelijk doorslaggevend voor de status, zoals met zoveel andere platen helaas. Misschien wel het bewijs dat rockmuziek ook niet zoveel onderscheidend vermogen heeft, maar dat er doden nodig zijn om eeuwigheidswaarde te bereiken

Tsja, cliché's zijn vaak toch waar dix

Ach dat cliché heb ik over Joy Division ook zo vaak moeten lezen. Het enige voordeel van bijtijds doodgaan is dat je geen slechte plaat meer zult maken die eerder briljant werk weer relativeert.

JD is ook zo'n voorbeeld inderdaad. New Order heeft helaas bewezen dat er een bergafwaarts is vanaf punt A. Maar goed, de grunge is zo'n gril die een generatie stevig in zijn greep heeft gehad, al bestond het uit wat garagebandjes met een voorliefde voor Black Sabbath en punk. Er wordt zoveel meer van gemaakt als wat het was, Maakt niet uit verder, maar mensen zoals jij en ik kunnen dat wel relativeren toch?

Onzin jongens, dit is wel een plaat die de muziek heeft veranderd (in ieder geval een complete generatie beïnvloed), of ie nou goed is of niet, heeft ie wel gedaan (garage- en punkbandjes naar een hoger plan tillen is ook kunst). Net zo goed als The Stooges, Never Mind the Bollocks van Sex Pistols of zo je wil Velvet Underground & Nico, je hoeft niet (meteen) dood te gaan om iets te betekenen / veranderen in de muziek... overigens zijn de eerste 2 platen van New Order meer dan oke, dus bergafwaards vanaf punt A lijkt me in dit geval wat overdreven....

Ik denk eerder dat doordat artiesten een bepaalde status hebben gekregen als ze gestorven zijn luisteraars (onterecht) cynischer worden....

Gisteren geweldig programma (Classic Album) gezien op Cultura over het maken van Nevermind. Ook Dave en Krist kwamen aan het woord. Deze mannen zijn nog steeds ontzettend trots op de plaat.

Mooi was het verhaal over het maken van de videoclip van Smells like...
Daar hadden ze Sam Bayer voor uitgenodigd. Een (op dat moment) flut regisseur die toen nog absoluut niets voorstelde.
Sam en Kurt kregen ook nog eens slaande ruzie over de inhoud van de clip op de opnamedag.

Na een lange dag van draaien (10.00-23.00 uur) werd de set letterlijk gesloopt door de doorgedraaide figuranten alias Nirvana fans.
Dat was eigenlijk helemaal niet de bedoeling maar achteraf leverde dat natuurlijk schitterende beelden op.

Zonder tegenspraak te dulden: deze plaat is niét overhyped! Dit is wel degelijk een meesterwerk

Nou, het begint aanvankelijk eerder met een heldenstatus en cultstatus. Ook bij filmsterren trouwens. Het is gewoon een automatisme om mensen te verafgoden die midden in hun succes er uitstappen. En dat overschaduwd helaas nogal eens het feitelijke werk van betreffende mensen. Zo heel erg bijzonder was Nirvana niet.. er waren nog zo'n 30 vergelijkbare bands actief in Seattle op dat moment. En grunge heeft voor de mainstream luisteraar inderdaad de deur opengezet naar alternatieve rock of zelfs indie. Dat betekend niet dat die muziek niet allang bestond natuurlijk

Los van de spelfout, waarom denk je dat jij je aan die Pavlov-reactie kunt onttrekken?

(...)

Nee, maar daar spreekd niemand je tegen. Nirvana bracht wellicht niets nieuws, maar bracht het wel met een ongekende overtuiging en met heel goede songs. Dat werd opgepikt, al lang voor de suïcide.

The Beatles werden pas groot nadat John Lennon was vermoord.
The Rolling Stones na de verdrinkingsdood van Brian Jones.
Pink Floyd na het doorflippen van Syd Barrett.
The Beach Boys het zelfde verhaal met Brian Wilson.
Sex Pistols omdat Sid Vicious zijn vriendin per ongeluk vermoorde.
The Doors nadat Jim Morrisson in te heet badwater stapte.
Jimi Hendrix nadat hij gesnoept had van de pillen van zijn vriendin.
En Nirvana nadat Kurt Cobain zelfmoord pleegde.

Orbit, ik kan je helemaal volgen.

Volgens zijn profiel op MusicMeter is orbit oud genoeg om het zelf meegemaakt te hebben en dus te weten dat Nirvana niks van hun succes aan de dood van Cobain te danken heeft. Amy Winehouse is ook al niet plots populairder geworden. Het enige 'voordeel' van sterven op jonge leeftijd voor artiesten is dat ze hun op dat moment verworven status niet meer zelf om zeep kunnen helpen met een aftakelende uitstraling en middelmatige albums.