Nirvana - Nevermind (1991)

Ja hoor ik werk in de hulpverlening (studeer/stage).
Dus pb me maar

In de reeks "Platen waar ik mijn harde puber-bestaan-zijn mee doorgekomen ben" is deze aan de beurt..

Jaren geleden dat ik hem heb gedraaid, eens kijken of de herinneringen er spontaan uit zullen komen..

Wat me stoort is wat sommigen schrijven: de plaat wordt vaak afgebroken, maar iedereen kent ze wel en heeft er dus vaak naar geluisterd.
Logisch toch. Natuurlijk beluistert elke muziekliefhebber een plaat waarrond zoveel te doen is. Maar het is niet omdat je het kent, dat je het ook goed moet vinden.
Daarom doe ik de volgende straffe tegenuitspraak: wellicht vinden velen dit zogezegd goed, omdat het nu eenmaal 'in' is om ze goed te vinden. Elke toffe gast moet die immers vereren hé.

Voor dit soort uitspraken kun je beter een forumtopic openen. Het gaat hier niet echt meer om deze plaat maar om een algemeen verschijnsel, tenminste, volgens jou.
Verder denk ik dat als je steeds maar weer om negatieve aandacht loopt te bedelen, je op vrij korte termijn volledig genegeerd gaat worden. Het is hier een muziekdiscussiesite, geen therapeutische speelplaats. Dit zijn wat mij betreft de laatste woorden die ik tot je richt. Doe er je voordeel mee.

En ... wat zijn de resultaten, Deelie?

Dit is inderdaad wel zo'n plaat waar iedereen bepaalde herrineringen bij heefd, iedere keer als je die plaat op zet komt het weer boven.

dat was inderdaad weer het geval, dat is het leuke aan muziek, je koppelt er onbewust herinneringen aan, en als je die bepaalde plaat na jaren weer draait, krijg je dat gevoel plots weer, een soort tijdreis zeg maar

muziek is goed man

Dutch2 zegt: de laatste woorden die ik tot je richt. Had je er al vroeger gericht dan? Het was me in elk geval niet opgevallen.

Aha, één van de niet-Brazilianen die een tijdreis maakt

Nirvana > Dave Grohl
Dave Grohl > Foo Fighters

I like it!!

Ik stel me ook vragen bij die afgodsdienst van Cobain...

Ik ben ook absoluut geen fan van deze groep... ik moet toegeven: er zit vaak veel gevoel in de muziek. Maar muzikaal stelt dit album niks voor. Cobain is bijvoorbeeld technisch geen geweldige gitarist en nu heb ik het nog niet gehad over de andere bandleden. De nummers zitten ook slecht ineen: een paar harde akkoordenreeksen en wat gescheeuw en men vind het 'schitterende muziek'. Ik begrijp ook niet dat in de album top-100 muzikale pareltjes als 'Revolver' van The Beatles of 'The Dark Side Of The Moon' van Pink Floyd; allemaal schitterend; ondergeschikt zijn aan deze 'grunche' (letterlijke vertaling: rommel). Ik weet dat ik nu vele fans tegen mij ga krijgen, het spijt me, maar ik geef het maar 0,5*.

Om het met de woorden van Fisherking te zeggen: volkomen overgewaardeerd schreeuwend prul.

En ja hoor we hebben er weer één, een omhoog omlaag stemmertje:
"Ik vind dit een goede band dus geef ik al hun albums 5 sterren, oh en deze bands vin'k slecht hoor, die geef ik dus 0,5 sterren."

Kijk je mag dit van mij best slecht vinden, maar kom dan tenminste met argumenten die hout snijden. Dat Cobain nu niet bepaald een begaafd gitarist was ben ik wel met je eens, maar dat de nummers slecht in elkaar zouden zitten is echt de grootst mogelijke onzin, de nummers zitten hooguit simpel in elkaar.

Over technisch begaafde muziekanten gesproken, die zaten nu ook niet echt bij The Beatles, me dunkt.

Dat waren inderdaad ook geen wereldgitaristen.

En The Kinks wel Die maken toch geen relevante muzikale bokkesprongen? Wat music-hall hier, wat blues daar, wat novelty hier ... stelt ook muzikaal niets voor.

Popmuziek hoeft muzikaal niets voor te stellen ...

Het gitaarspel van The Kinks is anders nog vrij complex hoor. Veel akkoorden en akkoordwisselingen.

Dus als het complex is, is het muzikaal relevant?

The Beatles waren inderdaad geen super-gitaristen, alhoewel er toch wel veel goede solo's inzitten. Vergeleken met Cobain is Harrison wel een grote virtuoos. Maar hun nummers zaten muzikaal wel steengoed ineen en persoonlijk vind ik de opbouw van Nirvana's muziek slecht: veel te veel hetzelfde, te weinig afwisseling, wat zagerig (mijn mening).

Niet dat het te simpel is, want simpele muziek kan heel mooi zijn. En als je me vraagt om argumenten, zeg ik: het stem van Cobain staat me niet aan, het geschreeuw zeker niet, ik vind het saaie muziek, er zit (naar mijn mening) geen mooie melodie in. En wat The Kinks betreft: die hebben geen echt schitterende platen gemaakt. Maar als je eens luistert naar 'Waterloo Sunset', 'Lola' of 'Sunny Afternoon' heb je een mooie melodie, een zachte, eenvoudige begeleiding, een mooie stem en een nummer dat muzikaal prima ineenzit. Vergelijk dit eens met bijvoorbeeld 'Come As You Are'... één gitaarriffje dat bijna tot in de eeuwigheid wordt herhaald.

Ik heb deze CD ooit eens geleend van een vriend om te leren kennen. Ik had namelijk veel gehoord van Nirvana maar toen ik hem hoorde was ik echt teleurgesteld. Nog wat gewoon worden, dacht ik. Maar na tientallen keer luisteren vond ik er nog niets aan. Ik heb dan nog 'Incesticide' beluisterd, die was iets minder slecht (Polly is bijvoorbeeld een goed nummer, zit muzikaal goed ineen) maar nog altijd niets voor mij. Het zal het genre zijn, maar ik vind Nevermind echt een slechte CD, ik kan er echt niet naar luisteren, ik vind er niks aan, daarom 0.5*

Ik vond het nou eenmaal wat vreemd dat je zei dat de Kinks muzikaal niks voorsteld. Over deze plaat: Ik ken niet alles maar wat ik ken ben ik niet bijster enthousiast over.

Het rare met deze Nirvana-cd is dat ik hem nooit meer draai (toen: dagelijks). Het lijkt wel of de impact van de band nog steeds overeind staat, maar de muziek wat minder. Of zijn hier nog mensen die Nevermind nog regelmatig luisteren?

De enige Nirvana plaat die ik nog weleens draai is Unplugged. Daarop kun je ook duidelijker horen dat Cobain als songschrijver toch wel zijn beperkingen had (wist ie trouwens zelf ook, blijkt uit interviews). Maar op die Unplugged staan wel allemaal prachtige covers. Nevermind is toch iets te veel eenheidsworst. Vond ik toen en vind ik nog steeds. Maar je kunt er nog wel altijd heerlijk bij meebrullen.

Overigens geloof ik dat de invloed van Nirvana wel redelijk groot is geweest.

Inderdaad... wat is er mis met the Kinks? En Dave Davies gitaarspel is eigelijk schitterend: luister maar eens naar de solo 'You Really Got Me'!

Maar zijn de Kinks zoveel muzikaler dan Nirvana?

Lebowski: ik draai Nevermind nooit meer eigenlijk. Als ik Nirvana wil horen, zet ik In Utero op. En ik kan me herinneren dat ik Unplugged 8 jaar geleden al goed zat was toen ie in de bus op schoolskivakantie werd opgezet.

Mijn hoge stem is vooral gebaseerd op het feit dat ik het album vroeger kapot luisterde. En het was een eye-opener naar andere gitaarmuziek (die ik uiteindelijk veel leuker vond).

Invloedrijk staat ook helemaal niet gelijk aan 'goed'. Soms is 'n bepaalde CD er gewoon op het juiste moment. Hetzelfde als de Sex Pistols in 1977, er was behoefte aan iets anders, iets wat de boel even flink door elkaar schudde. Maar wie nu de Sex Pistols terugluistert hoort puur muzikaal gezien weinig goeds; enkele nummers als 'God save the queen' en 'Anarchy in the UK' hebben mijns inziens de tand des tijds doorstaan, gewoon vanwege nog altijd lekker catchy en brutaal. Hetzelfde geldt voor Nirvana, die gewoon het juiste nummer met de juiste clip (!) op het juiste moment hadden, maar verder vind ik Nevermind niet meer of minder dan gewoon 'n lekkere CD met opwindende rocknummers, niet veel geniaals aan. Hun enorme invloed daarentegen is ontegenzeggelijk, kijk maar naar de koers die rockmuziek onmiddellijk daarna is aangeslagen. Binnen die context is het natuurlijk 'n essentieel album.

Ongetwijfeld.

Als 'muzikaal' gedefinieerd kan worden met songschrijverschap en gevoel voor melodie, harmonie en diversiteit, dan winnen The Kinks 't met 'n straatlengte. Nirvana wint 't op decibels, dat wel.

*steekt vinger traagjes op*

Niet meer zoveel als vroeger, maar dat heeft gewoon te maken met het feit dat ik hem al te veel heb gehoord (het is de enige cd die ik heb die letterlijk kapot gespeeld is geraakt) en de meeste nummers hoor je dan ook nog eens elke keer dat je de radio opendraait.

Nu ik alle nieuwe berichten over Nirvana gelezen heb, wil ik toch nog iets kwijt. Mijn frustratie tegenover Nirvana is nooit omwille van het feit dat ik hun muziek ongelooflijk slecht vind - dat doe ik trouwens niet - maar veeleer tegen de invloed die de band heeft / had. Nu ik zo'n veertien jaar in het onderwijs sta en vanuit mijn vak Nederlands veel belang hecht aan poëzie en muziek, stel ik vast dat er bepaalde modeverschijnselen zijn. Toen ik pas begon, was dat Nirvana. Zowat alle kids vonden dit het van het, terwijl de helft niet eens 5 nummers kon opsommen. Het was gewoon 'in' om dat 'gaaf' te vinden; vond je dat niet, dan was je toch wel wat raar, op zijn zachtst uitgedrukt. Na Nirvana kwam Guns & Roses, die ik persoonlijk wel stukken beter vind. Maar ook dat was bij de jeugd hetzelfde: je moest dat goed vinden hé. Nog later was het de beurt aan Metallica en Eminem. Als je ze nu vraagt naar Nirvana en Guns & Roses, kent haast niemand ze nog, tenzij ze een oudere broer of zus hebben. Moet je daar iets uit besluiten? Neen eigenlijk, maar het is wel een feit dat bepaalde artiesten in zijn en andere out. Zo eenvoudig is dat. Die die in zijn, kunnen natuurlijk goed zijn, maar die die out / verboden zijn, kunnen dat eveneens zijn. Nirvana vind ik zo'n typische band, los van het feit of het nu wel of niet goed is. Ik vind een jongere altijd heel moedig als die durft bekennen een andere smaak te hebben en niet mee te lopen in wat de kudde voorschrijft. Als je wat de kudde voorschrijft goed vindt, is dat geen probleem, maar als je er anders over denkt, zou het ook geen probleem mogen zijn. En vanuit die visie vind ik Nirvana opgeblazen. De zelfmoord van de zanger deed de mythe nog groeien natuurlijk.

Guns 'n Roses kwam toch echt voor Nirvana en tegen de tijd dat de heer Cobain zich een kogel door de kop joeg was GNR ook al meer dood dan levend.

Maar goed Nirvana, ik heb het altijd geweldig gevonden, van 1991 tot nu (ook al luister ik het de laatste jaren nauwelijks nog). Ik weet wel dat er muziektechnisch en qua tekstschrijven veel betere artiesten zijn en zijn geweest, maar dat is voor mij geen punt om dit album op te beoordelen. Ik kijk puur naar de aardverschuiving die Nirvana teweeg bracht en vooral de impact die de plaat toen had op mij.
Op basis daarvan is deze CD de 5 sterren dubbel en dwars waard.

Voor mij is de techniek nooit een punt van discussie, wanneer iets goed klinkt is het goed of dit nu op de dream theater manier is gespeeld of op de Sex Pistols way, als het goed klinkt is het goed voor mij, en nirvana is daar het levend voorbeeld van.

Levend, Eddie?